آیا پزشک شما برای کمک به مدیریت دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ شما انسولین تجویز کرده است؟ شما می‌خواهید بدانید که چگونه و چه زمانی آن را مصرف کنید، چه عوارض جانبی ممکن است رخ دهد و چه تغییرات دیگری ممکن است لازم باشد ایجاد کنید.

هنگام صحبت با پزشک خود، از این فهرست سوالات به عنوان نقطه شروع استفاده کنید.

به چه نوع انسولینی نیاز دارم؟

انسولین به چهار شکل اساسی وجود دارد:

1. انسولین سریع‌الاثر ظرف ۳۰ دقیقه پس از تزریق شروع به اثر می‌کند. اثرات آن فقط ۲ تا ۳ ساعت طول می‌کشد.
2. انسولین معمولی یا کوتاه اثر حدود 30 دقیقه طول می‌کشد تا اثر کند و حدود 3 تا 6 ساعت ماندگاری دارد.
3. انسولین متوسط ​​الاثر تا ۴ ساعت طول می‌کشد تا به طور کامل اثر کند. اوج اثر آن بین ۴ تا ۱۲ ساعت است و اثرات آن می‌تواند حدود ۱۲ تا ۱۸ ساعت دوام داشته باشد.
4. انسولین طولانی اثر حدود ۲ ساعت شروع به کار می‌کند و سپس تا یک روز کامل، به طور پیوسته و بدون اوج واقعی، اثر خود را حفظ می‌کند.

پزشک شما می‌تواند به شما بگوید کدام نوع با نوع دیابت و سطح قند خون شما بهترین عملکرد را دارد.

چگونه باید به خودم انسولین تزریق کنم؟

می‌توانید آن را تزریق کنید یا استنشاق کنید.

برای تزریق انسولین، می‌توانید از سرنگ، قلم یا پمپ استفاده کنید. همچنین یک گزینه بدون سوزن به نام جت انژکتور وجود دارد. قلم‌ها ساده‌ترین روش برای استفاده هستند، پمپ‌ها به طور مداوم انسولین را تزریق می‌کنند و سرنگ‌ها ارزان‌ترین هستند.

بفهمید که چند بار در روز باید تزریق کنید و در هر دوز چقدر انسولین تزریق کنید. اگر از پمپ انسولین استفاده می‌کنید، از پزشک خود بپرسید که چه زمانی باید مقدار اضافی انسولین (بولوس) به خودتان بدهید.

اگر دیابت نوع ۱ دارید، ممکن است روزانه به سه یا چهار تزریق نیاز داشته باشید. افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ممکن است فقط به یک تزریق انسولین در روز نیاز داشته باشند و احتمالاً این تعداد به سه یا چهار تزریق افزایش می‌یابد.

همچنین یک انسولین استنشاقی سریع الاثر وجود دارد که می‌توانید فقط قبل از غذا از آن استفاده کنید. اگر دیابت نوع ۱ دارید، باید از انسولین طولانی اثر نیز استفاده کنید.

با پزشک خود در مورد مزایا و معایب هر روش صحبت کنید. تصمیم گیری ممکن است به هزینه بستگی داشته باشد، بنابراین بررسی کنید که بیمه شما کدام روش را پوشش می‌دهد. اگر بیمه ندارید یا طرح بیمه شما هزینه نوع روش تزریق انسولین مورد نظر شما را پرداخت نمی‌کند، از پزشک خود در مورد برنامه‌هایی که می‌توانند به شما در پوشش هزینه کمک کنند، سوال کنید.

چه زمانی باید انسولین خود را مصرف کنم؟

یک پاسخ ساده برای این سوال وجود ندارد. این به مواردی مانند موارد زیر بستگی دارد:

• نوع انسولینی که استفاده می‌کنید (سریع‌الاثر، آماده و غیره)
• چه مقدار و چه نوع غذایی می‌خورید
• چقدر ورزش می‌کنید
• سایر شرایط سلامتی که دارید
• نوع سیستم تزریق انسولین (مانند تزریق، پمپ یا استنشاقی) که استفاده می‌کنید

پزشک شما ممکن است از شما بخواهد که انسولین را نیم ساعت قبل از غذا تزریق کنید، تا وقتی قند غذا وارد جریان خون شما می‌شود، انسولین در دسترس باشد. دقیقاً مشخص کنید که در طول روز چه زمانی باید هر تزریق خود را انجام دهید و اگر فراموش کردید که به خودتان تزریق کنید، چه کاری باید انجام دهید.

اگر انسولین تزریق کنم، آیا لازم است در قسمت خاصی از بدنم باشد؟

بیشتر افراد آن را به ناحیه پایین شکم خود تزریق می‌کنند، زیرا دسترسی به آن آسان است. (مطمئن شوید که حداقل ۵ سانتی‌متر از ناف فاصله داشته باشد.) همچنین می‌توانید انسولین را به بازوها، ران‌ها یا باسن خود تزریق کنید.

از پزشک یا مربی دیابت خود بخواهید که روش صحیح تزریق، از جمله نحوه تمیز نگه داشتن سوزن و پوست برای جلوگیری از عفونت را به شما نشان دهد. همچنین یاد بگیرید که چگونه محل تزریق را بچرخانید تا در اثر تزریق‌های مکرر، رسوبات سفت و چربی زیر پوست ایجاد نشود.

آیا انسولین بر سایر داروهایی که مصرف می‌کنم تأثیر می‌گذارد؟

برخی داروها می‌توانند قند خون پایین ناشی از انسولین را تشدید کنند.

در هنگام مصرف انسولین چه چیزهایی می‌توانم بخورم؟

از پزشک خود در مورد توصیه‌های غذایی برای کمک به عملکرد بهتر انسولین خود سوال کنید. به عنوان مثال، شما می‌خواهید بدانید که در هر وعده غذایی چقدر غذا بخورید، کدام نوع غذاها برای شما مناسب‌تر است، آیا نیاز به میان وعده دارید و چه زمانی باید غذا بخورید..

سطح قند خون هدف من چقدر است؟

پزشک شما باید به شما بگوید که چند وقت یکبار نیاز به بررسی قند خون خود با استفاده از خون خود دارید.با دستگاه گلوکومتر. محدوده قند خون هدف خود را قبل و بعد از غذا و همچنین قبل از خواب پیدا کنید. برای اکثر افراد مبتلا به دیابت، مقادیر هدف عبارتند از:

• ۷۰ تا ۱۳۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (mg/dL) قبل از غذا
• کمتر از ۱۸۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر ۲ ساعت بعد از غذا

بپرسید اگر قند خونتان در محدوده‌ی مناسب باقی نماند چه باید بکنید و اینکه هر چند وقت یکبار باید سطح A1C خود را آزمایش کنید.

چه عوارض جانبی ممکن است از انسولین داشته باشم؟

شایع‌ترین عوارض جانبی، افت قند خون و افزایش وزن است. از پزشک خود بپرسید که چه عوارض دیگری ممکن است داشته باشید و در صورت بروز آنها چه باید بکنید.

چگونه باید انسولین خود را نگهداری کنم؟

بیشتر سازندگان انسولین توصیه می‌کنند که آن را در یخچال نگهداری کنید، اما تزریق انسولین سرد می‌تواند ناراحت‌کننده باشد. قبل از تزریق مطمئن شوید که در دمای اتاق است. از پزشک خود بپرسید که آیا انسولین خود را در یخچال یا در دمای اتاق نگهداری کنید. همچنین دریابید که انسولین شما چقدر دوام می‌آورد و چگونه می‌توانید تشخیص دهید که خراب شده است.

آیا می‌توانم از سرنگ‌ها دوباره استفاده کنم؟

انجام این کار می‌تواند هزینه‌های شما را کاهش دهد، اما بدون خطر نیست. از پزشک خود بپرسید که آیا این کار برای شما بی‌خطر است و چگونه سرنگ‌های خود را تمیز نگه دارید تا دچار عفونت نشوید. اگر سرنگ‌های خود را پس از هر بار استفاده دور می‌اندازید، بپرسید که چگونه آنها را به طور ایمن دفع کنید.

سوالاتی که پزشک ممکن است از شما بپرسد

• هنگام تزریق انسولین چه احساسی دارید؟
• آیا متوجه عوارض جانبی شده‌اید؟
• چگونه به دوز انسولین خود واکنش نشان می‌دهید؟ آیا مشکلی با قند خون بالا یا پایین دارید؟
• آیا در استفاده از سرنگ، قلم یا پمپ انسولین خود مشکلی داشته‌اید؟
• آیا می‌دانید چگونه سرنگ یا سوزن‌های استفاده شده خود را نگهداری و دفع کنید؟

اگر بین ویزیت‌های پزشک سوالی داشتید، آنها را یادداشت کنید تا دفعه بعد به خاطر داشته باشید که از آنها بپرسید. پزشک شما می‌تواند پیشرفت شما را بررسی کند تا بتوانید دیابت خود را با موفقیت مدیریت کنید.

نوشته چه سوالاتی باید در مورد انسولین از پزشک خود بپرسید؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

انسولین درمانی چیست؟

انسولین هورمونی است که لوزالمعده شما تولید می‌کند تا به سلول‌ها اجازه دهد از گلوکز استفاده کنند. وقتی بدن شما به شکلی که باید انسولین تولید یا استفاده نمی‌کند، می‌توانید انسولین مصنوعی را برای کمک به کنترل قند خون خود مصرف کنید. اکثر افراد انسولین را با تزریق آن به پوست دریافت می‌کنند، اگرچه نوعی از آن نیز وجود دارد که استنشاق می‌کنید. اگر دیابت نوع ۱ دارید، به انسولین نیاز دارید زیرا لوزالمعده شما دیگر این هورمون را تولید نمی‌کند. اگر دیابت نوع ۲ دارید ، ممکن است به انسولین نیاز داشته باشید، اگرچه بسیاری از افراد مبتلا به این نوع بیماری می‌توانند قند خون خود را بدون آن کنترل کنند.     

انواع مختلف انسولین چیست؟

انواع مختلفی از انسولین برای درمان دیابت استفاده می‌شوند. آن‌ها بر اساس سرعت شروع اثر و مدت زمان ماندگاری اثراتشان گروه‌بندی می‌شوند.

انواع انسولین عبارتند از:

سریع الاثر: این نوع انسولین حدود ۱۵ دقیقه شروع به اثر می‌کند و بسته به نوع انسولینی که استفاده می‌کنید، ۱ تا ۵ ساعت اثر آن باقی می‌ماند. شما انسولین سریع الاثر را قبل از غذا مصرف می‌کنید و معمولاً با یک انسولین طولانی اثر همراه است. 

کوتاه اثر: این نوع انسولین که انسولین معمولی نیز نامیده می‌شود، حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشد تا به طور کامل اثر کند و ۳ تا ۸ ساعت ماندگاری دارد. شما باید انسولین کوتاه اثر را ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از غذا مصرف کنید. 

انسولین متوسط ​​الاثر: این انسولین که اغلب با انسولین سریع الاثر یا کوتاه اثر ترکیب می‌شود، نیاز شما به انسولین را برای حدود نصف روز پوشش می‌دهد. برخی افراد آن را در طول شب استفاده می‌کنند. انسولین متوسط ​​الاثر در عرض یک یا دو ساعت شروع به کار می‌کند و ۲ تا ۴ ساعت طول می‌کشد تا به اوج اثر خود برسد. 

طولانی اثر: این فرم انسولین، یک روز کامل را پوشش می‌دهد. احتمالاً از یک نوع انسولین کوتاه اثر همراه با آن استفاده خواهید کرد. 

انسولین از پیش مخلوط شده: چندین نوع انسولین از پیش مخلوط شده وجود دارد، از جمله هومولین، نوولوگ و غیره. این انواع، انسولین‌های کوتاه اثر و متوسط ​​اثر را در یک بطری یا قلم انسولین ترکیب می‌کنند که برای برخی افراد تجویز آن آسان‌تر است.  

انسولین گلارژین برای چه مواردی استفاده می‌شود؟

انسولین گلارژین نوعی انسولین طولانی اثر است که اثر آن حدود ۱ روز باقی می‌ماند. 

نحوه مصرف انواع انسولین

گزینه‌های مختلفی برای مصرف انسولین وجود دارد. هر روش برای تجویز انسولین، تکنیک خاص خود را دارد. پزشک شما می‌تواند به شما در انتخاب روشی که برای شما مناسب‌تر است، کمک کند. 

روش‌های مصرف انسولین

گزینه‌های اصلی برای مصرف انسولین عبارتند از:

سرنگ:  اکثر افرادی که از انسولین استفاده می‌کنند، آن را با سرنگ تزریق می‌کنند، سرنگی که لوله‌ای متصل به یک سوزن است و می‌تواند برای تزریق دارو به بدن استفاده شود. برای آماده‌سازی سرنگ، سوزن را در بطری انسولین قرار دهید و دوز مناسب را بیرون بکشید. سپس شما یا مراقب شما سوزن را وارد بدن خود کرده و انسولین را تزریق می‌کنید. 

قلم‌ها:  مشابه سرنگ، قلم انسولین از یک سوزن برای تزریق دارو به بدن شما استفاده می‌کند. اما قلم‌ها از قبل با انسولین پر شده‌اند، بنابراین نیازی نیست آنها را از بطری پر کنید. برخی از قلم‌های انسولین یکبار مصرف هستند، در حالی که برخی دیگر را می‌توان با قرار دادن یک کارتریج جدید انسولین دوباره استفاده کرد. قلم‌ها راحت‌تر از سرنگ‌ها هستند اما استفاده از آنها گران‌تر است. 

پمپ‌ها: پمپ انسولین یک کامپیوتر کوچک است که به بدن خود می‌پوشانید. این پمپ دارای یک ظرف پر از انسولین و یک شلنگ با سوزنی در انتهای آن است که آن را وارد بدن خود می‌کنید. می‌توانید به کامپیوتر دستور دهید که در تمام طول روز جریان کم و ثابتی از انسولین را ارائه دهد یا بعد از خوردن غذا، برای کنترل قند خون، یک “بولوس” انسولین به شما تزریق کند. 

استنشاقی‌ها:  اگر از انسولین سریع‌الاثر استفاده می‌کنید، می‌توانید به جای تزریق، آن را استنشاق کنید. برای استفاده از Afrezza که از سال ۲۰۱۵ در ایالات متحده موجود است، یک استنشاقی خوراکی را روی دهان خود قرار می‌دهید و دارو را به داخل ریه‌های خود می‌کشید. 

بهترین محل‌های تزریق انسولین

جایی از بدن که به خودتان تزریق می‌کنید ممکن است مهم باشد. وقتی انسولین را به شکم خود تزریق می‌کنید، انسولین به طور یکنواخت‌تری جذب می‌شود. بهترین مکان‌های بعدی برای تزریق، بازوها، ران‌ها و باسن شما هستند. عادت کنید که انسولین را در یک ناحیه عمومی از بدن خود تزریق کنید، اما محل دقیق تزریق را تغییر دهید. برخی از پزشکان توصیه می‌کنند که در صورت استفاده از پمپ انسولین، محل‌های تزریق را حداقل به عرض یک انگشت یا کمی بیشتر از هم فاصله دهید. این به کاهش جای زخم زیر پوست کمک می‌کند. اگر در محل تزریق خود توده‌های سفت ایجاد کردید، ممکن است جای زخم داشته باشید و نیاز به استفاده از محل تزریق دیگری داشته باشید. 

کدام نقطه برای تزریق انسولین کمترین درد را دارد؟

یک مطالعه کوچک نشان داد که افراد مبتلا به دیابت ، تزریق انسولین در شکم را نسبت به تزریق در بازو یا ران، درد کمتری می‌دانند. با این حال، این بیماران همچنین گفتند که فکر نمی‌کنند تزریق انسولین از ابتدا خیلی دردناک باشد. شکم همچنین بهترین مکان برای تزریق انسولین است، زیرا دارو را به طور یکنواخت‌تری جذب می‌کند. حتماً سوزن را حداقل چند اینچ از ناف خود فاصله دهید. 

چه نوع انسولینی برای دیابت من مناسب است؟

پزشک شما با شما همکاری خواهد کرد تا نوع انسولینی را که برای شما و دیابت شما مناسب است، تجویز کند. این انتخاب به موارد زیادی بستگی دارد، از جمله:

• نحوه واکنش بدن به انسولین. مدت زمانی که طول می‌کشد تا بدن آن را جذب کند و مدت زمانی که فعال می‌ماند، از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
• تمایل شما برای تزریق چندین تزریق در روز
• هر چند وقت یکبار قند خون خود را بررسی می‌کنید
• سن شما
• اهداف شما برای مدیریت قند خونتان

پزشک شما ممکن است بیش از یک نوع انسولین تجویز کند. ممکن است لازم باشد بیش از یک بار در روز انسولین مصرف کنید، دوزهای خود را در طول روز فاصله دهید یا داروهای دیگری اضافه کنید.

Afrezza، یک انسولین استنشاقی سریع‌الاثر، توسط FDA برای استفاده قبل از غذا برای دیابت نوع ۱ و نوع ۲ تأیید شده است. این دارو در حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در خون شما به اوج خود می‌رسد و در عرض ۲ تا ۳ ساعت از بدن شما دفع می‌شود. این دارو باید همراه با انسولین طولانی‌اثر در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ استفاده شود.

نمودار زیر انواع انسولین تزریقی را به همراه جزئیاتی در مورد شروع اثر (مدت زمانی که انسولین به جریان خون می‌رسد و شروع به کاهش قند خون می‌کند)، اوج اثر (مدت زمانی که به بهترین شکل قند خون را کاهش می‌دهد) و مدت زمان اثر (مدت زمانی که انسولین به کار خود ادامه می‌دهد) فهرست کرده است. این سه مورد ممکن است متفاوت باشد. ستون آخر، بینشی در مورد “پوشش” ارائه شده توسط انواع مختلف انسولین در رابطه با زمان صرف غذا ارائه می‌دهد.

چه زمانی انسولین مصرف کنیم؟

دستورالعمل‌های پزشک خود را در مورد زمان مصرف انسولین دنبال کنید. فاصله زمانی بین تزریق و وعده‌های غذایی ممکن است بسته به نوع انسولین مورد استفاده شما متفاوت باشد.

با این حال، به طور کلی، باید تزریق خود را با وعده غذایی هماهنگ کنید. شما می‌خواهید زمان تزریق خود را طوری تنظیم کنید که گلوکز غذای شما تقریباً همزمان با شروع اثر انسولین وارد سیستم شما شود. این به بدن شما کمک می‌کند تا از گلوکز استفاده کند و از واکنش‌های قند خون پایین جلوگیری کند. از نمودار بالا، ستون “شروع اثر” نشان می‌دهد که انسولین چه زمانی در بدن شما شروع به کار می‌کند. شما می‌خواهید این اتفاق همزمان با جذب غذا رخ دهد. زمان‌بندی خوب به شما کمک می‌کند تا از افت سطح قند خون جلوگیری کنید.

• انسولین‌های سریع‌الاثر: حدود ۱۵ دقیقه قبل از غذا
• انسولین‌های کوتاه‌اثر : ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل از غذا
• انسولین‌های متوسط‌الاثر: تا ۱ ساعت قبل از غذا
• انسولین‌های از پیش مخلوط شده: بسته به محصول، بین ۱۰ دقیقه یا ۳۰ تا ۴۵ دقیقه قبل از غذا

استثنائات در دوز و زمان‌بندی انسولین

انسولین‌های طولانی‌اثر به زمان وعده‌های غذایی وابسته نیستند. شما دتمیر (لومیر ) را یک یا دو بار در روز، صرف نظر از زمان غذا خوردن، مصرف خواهید کرد. و گلارژین (باساگلار، لانتوس، توجئو ) را یک بار در روز، همیشه در همان زمان مصرف خواهید کرد. دگلوتک یک بار در روز مصرف می‌شود و زمان مصرف آن در روز می‌تواند انعطاف‌پذیر باشد. اما برخی افراد مجبورند انسولین طولانی‌اثر را با نوع کوتاه‌اثر یا داروی دیگری که باید در زمان غذا مصرف شود، جفت کنند.

محصولات سریع‌الاثر را می‌توان بلافاصله بعد از غذا خوردن، به جای ۱۵ دقیقه قبل از غذا، مصرف کرد. می‌توانید برخی از آنها را قبل از خواب مصرف کنید.

برای اطلاعات بیشتر در مورد زمان مصرف انسولین، بخش «دوز و نحوه مصرف» بروشور داخل بسته‌بندی محصول انسولین که همراه با محصول انسولین شما ارائه شده است را مطالعه کنید، یا با پزشک خود صحبت کنید.

انواع عوارض جانبی انسولین

عوارض جانبی عمده شامل موارد زیر است:

• قند خون پایین
• افزایش وزن هنگام شروع استفاده از آن
• توده یا جای زخم در محل تزریق بیش از حد
• بثورات پوستی در محل تزریق یا به ندرت، در کل بدن

با انسولین استنشاقی، اگر آسم یا بیماری ریوی COPD داشته باشید، احتمال سفت شدن ناگهانی ریه‌ها وجود دارد.

نگهداری انسولین تزریقی

همیشه دو بطری از هر نوع انسولینی که استفاده می‌کنید، دم دست داشته باشید. نیازی نیست ویال‌های انسولینی که استفاده می‌کنید را در یخچال نگهداری کنید. یک قانون کلی این است که اگر دما برای شما مناسب است، انسولین بی‌خطر است. می‌توانید بطری مورد استفاده خود را به مدت 30 روز در دمای اتاق (نه بالاتر از 80 درجه فارنهایت) نگهداری کنید. نباید خیلی گرم یا خیلی سرد شود و آن را دور از نور مستقیم خورشید نگه دارید.

بطری‌های اضافی و پشتیبان خود را در یخچال نگه دارید. شب قبل از شروع استفاده از بطری جدید، آن را بیرون بیاورید و بگذارید گرم شود. اجازه ندهید انسولین شما یخ بزند.

قبل از کشیدن انسولین به داخل سرنگ، همیشه به انسولین داخل بطری نگاه کنید. انواع سریع الاثر، کوتاه اثر و برخی از انواع طولانی اثر باید شفاف باشند. سایر اشکال ممکن است کدر به نظر برسند، اما نباید توده داشته باشند.

اگر شیشه انسولین همراه خود دارید، مراقب باشید که آن را تکان ندهید. این کار باعث ایجاد حباب‌های هوا می‌شود که می‌تواند میزان انسولین دریافتی شما را هنگام بیرون کشیدن آن برای تزریق تغییر دهد.

برای قلم‌های انسولین، برای دستورالعمل‌های نگهداری، بروشور داخل بسته را بررسی کنید.

نگهداری انسولین استنشاقی

دستورالعمل‌های روی بسته‌بندی را بررسی کنید. باید بسته‌بندی دربسته را تا زمانی که آماده استفاده از آن نیستید، در یخچال نگهداری کنید. در غیر این صورت، باید ظرف ۱۰ روز آن را مصرف کنید.

می‌توانید بسته‌هایی را که باز کرده‌اید در یخچال نگهداری کنید، اما قبل از استفاده، اجازه دهید کارتریج به مدت ۱۰ دقیقه تا دمای اتاق گرم شود.

خلاصه مطلب

انواع مختلفی از انسولین وجود دارد که تفاوت آنها در مدت زمان شروع اثر، رسیدن به اوج اثربخشی و توقف اثر آنهاست. پزشک شما می‌تواند به شما در تعیین اینکه کدام انسولین یا ترکیبی از انواع مختلف انسولین برای شما مناسب است، کمک کند. همچنین روش‌های مختلفی برای مصرف انسولین وجود دارد، بنابراین می‌توانید گزینه‌ای را انتخاب کنید که برای شما راحت‌تر و آسان‌تر باشد.  

سوالات متداول در مورد انواع انسولین

چند نوع انسولین انسانی وجود دارد؟

پنج نوع کلی انسولین برای درمان دیابت وجود دارد. همه انواع انسولین به سلول‌ها کمک می‌کنند تا از گلوکز برای تولید انرژی استفاده کنند. انواع مختلف انسولین بسته به سرعت اثر و ماندگاری آنها در بدن متفاوت است. پنج نوع اصلی انسولین عبارتند از:

• انسولین سریع الاثر معمولاً درست قبل از غذا مصرف می‌شود و برای چند ساعت فعال می‌ماند. 
• انسولین کوتاه‌اثر معمولاً قبل از غذا نیز مصرف می‌شود، اما برای اثرگذاری به زمان بیشتری نیاز دارد. 
• انسولین متوسط ​​الاثر حدود نصف روز اثر می‌کند. 
• انسولین طولانی اثر، پوششی حدود یک روز را فراهم می‌کند. 
• انسولین از پیش مخلوط شده ترکیبی از انسولین متوسط ​​اثر و کوتاه اثر است. 

نوولوگ چقدر ماندگاری دارد؟

نوولوگ (نام تجاری انسولین آسپارت) 3 تا 5 ساعت اثر می‌کند. نوولوگ یک انسولین سریع‌الاثر است. این انسولین در کمتر از 10 دقیقه شروع به اثر می‌کند و در 40 تا 50 دقیقه به اوج اثربخشی خود می‌رسد. 

کدام انسولین بهتر است؟

هیچ شکلی از انسولین بهترین نیست. هر دسته از انسولین خواص منحصر به فردی دارد که تعیین می‌کند چه مدت طول می‌کشد تا اثر کند، به اوج اثربخشی خود برسد و اثرش متوقف شود. استفاده از ترکیبی از انواع مختلف انسولین می‌تواند به شما در کنترل قند خون کمک کند. 

آیا دیابت نوع ۲ به انسولین نیاز دارد؟

افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ که نمی‌توانند قند خون خود را با ایجاد تغییرات در سبک زندگی و مصرف سایر درمان‌های دیابت کنترل کنند، ممکن است نیاز به استفاده از انسولین داشته باشند. برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ از انسولین و سایر درمان‌های دیابت استفاده می‌کنند . 

آیا لانتوس یک انسولین طولانی اثر است؟

لانتوس یک انسولین طولانی اثر است. اثرات آن تا ۱ روز باقی می‌ماند. انواع دیگری از انسولین‌های طولانی اثر از جمله باساگلار و توجئو نیز وجود دارند. 

نوشته انواع انسولین برای درمان دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

دیابت شیرین چیست؟

دیابت شیرین که به آن دیابت نیز گفته می‌شود، اصطلاحی است که برای توصیف چندین بیماری مرتبط با چگونگی تبدیل غذا به انرژی در بدن استفاده می‌شود. این اصطلاح از کلمه یونانی “diabetes” به معنای عبور یا عبور از بدن و کلمه لاتین “mellitus” به معنای شیرین گرفته شده است. در سال 2021، 529 میلیون نفر در سراسر جهان به دیابت مبتلا بودند. 

وقتی کربوهیدرات می‌خورید، بدن شما آن را به قندی به نام گلوکز تبدیل می‌کند و آن را به جریان خون شما می‌فرستد. لوزالمعده شما انسولین آزاد می‌کند، هورمونی که به انتقال گلوکز از خون به سلول‌های شما کمک می‌کند، که از آن برای انرژی استفاده می‌کنند.

وقتی دیابت دارید و درمان نمی‌شوید، بدن شما آنطور که باید از انسولین استفاده نمی‌کند. گلوکز زیادی در خون شما باقی می‌ماند، وضعیتی که معمولاً قند خون بالا نامیده می‌شود . این می‌تواند باعث مشکلات سلامتی شود که ممکن است جدی یا حتی تهدیدکننده زندگی باشند.

هیچ درمانی برای دیابت وجود ندارد. اما با درمان و تغییر سبک زندگی، می‌توانید زندگی طولانی و سالمی داشته باشید.

دیابت بسته به علت، به اشکال مختلفی بروز می‌کند.

پیش‌دیابت

پیش‌دیابت زمانی است که قند خون شما بالاتر از حد مجاز است اما به اندازه‌ای بالا نیست که پزشک آن را دیابت تشخیص دهد. سطح قند خون طبیعی بین ۷۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر و ۹۹ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است. سطح قند خون در افراد مبتلا به پیش‌دیابت بین ۱۱۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر و ۱۲۵ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است.

پیش‌دیابت اغلب هیچ علامتی ندارد. بیش از یک سوم مردم در ایالات متحده به آن مبتلا هستند، اما حدود ۹۰٪ از آنها نمی‌دانند. اگر پیش‌دیابت دارید، ممکن است متوجه تیرگی پوست در مناطقی مانند گردن، زیر بغل و کشاله ران خود شوید.

به ندرت، ممکن است علائم دیگری مانند موارد زیر داشته باشید:

• کاهش یا افزایش وزن بی‌دلیل
• میل به خوردن بیشتر
• ضعف
• خستگی
• عرق کردن
• تاری دید
• بریدگی‌ها یا کبودی‌هایی که به کندی بهبود می‌یابند
• داشتن عفونت‌های پوستی یا خونریزی لثه به طور مکرر

بیش از ۷۰٪ از افراد مبتلا به پیش‌دیابت بعداً به دیابت نوع ۲ مبتلا می‌شوند . همچنین احتمال آسیب قلبی، کلیوی و عصبی در شما وجود دارد. 

شما می‌توانید این خطرات را کاهش داده و به طور بالقوه پیش‌دیابت را با اقدامات زیر معکوس کنید: 

• ورزش منظم
• خوردن یک رژیم غذایی سالم
• حفظ وزن سالم
• مدیریت سطح استرس شما
• ترک سیگار 

اگر نمی‌توانید این تغییرات سبک زندگی را دنبال کنید یا در معرض خطر بسیار بالای ابتلا به دیابت نوع ۲ هستید،  پزشک ممکن است داروهایی مانند آکاربوز و متفورمین را توصیه کند.

دیابت نوع ۱

دیابت نوع ۱ که دیابت وابسته به انسولین نیز نامیده می‌شود، قبلاً دیابت نوجوانان نامیده می‌شد، زیرا تصور می‌شد که بیشتر در دوران کودکی شروع می‌شود. با این حال، تحقیقات بیشتر نشان داده است که این بیماری به طور یکسان در کودکان و بزرگسالان اتفاق می‌افتد. 

دیابت نوع ۱ یک بیماری خودایمنی مختص یک عضو است. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما با آنتی‌بادی‌ها به پانکراس حمله می‌کند. این عضو آسیب دیده و انسولین تولید نمی‌کند. این بیماری ۲ میلیون نفر، از جمله حدود ۳۰۴۰۰۰ کودک و نوجوان در ایالات متحده را تحت تأثیر قرار داده است.

ژن‌های شما ممکن است باعث این نوع دیابت شوند. همچنین می‌تواند به دلیل مشکلاتی در سلول‌های پانکراس شما که انسولین تولید می‌کنند، رخ دهد. دیابت نوع ۱ قابل پیشگیری نیست. 

علائم دیابت نوع ۱ به سرعت، در عرض چند روز تا چند هفته، رخ می‌دهند. این علائم عبارتند از:

• احساس تشنگی و گرسنگی مکرر
• ادرار بیشتر
• تاری دید
• خستگی
• کاهش وزن بی‌دلیل

حدود 30 درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع 1، یک بیماری تهدیدکننده زندگی دارند که باعث از دست دادن هوشیاری می‌شود و اولین علامت آن کمای دیابتی است. 

اگر شما یا فرزندتان هر یک از این علائم را نشان دادید، فوراً کمک پزشکی دریافت کنید:

• نفسی که بوی میوه می‌دهد
• پوست خشک یا برافروخته
• حالت تهوع
• دشواری در تنفس
• ناتوانی در تمرکز
• گیجی
• استفراغ
• درد معده

بسیاری از مشکلات سلامتی که می‌توانند با دیابت نوع ۱ همراه باشند، به دلیل آسیب به رگ‌های خونی ریز در چشم‌ها (رتینوپاتی دیابتی)، اعصاب (نوروپاتی دیابتی) و کلیه‌ها (نفروپاتی دیابتی) رخ می‌دهند. افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ همچنین در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری قلبی و سکته مغزی هستند.

پزشک ممکن است هنگام تشخیص دیابت نوع ۱ از آزمایشی به نام گلوکز پلاسمای تصادفی (RPG) برای بررسی میزان قند خون شما استفاده کند. همچنین ممکن است از آزمایش خون A1c برای تخمین سطح قند خون شما در ۳ ماه گذشته استفاده کند. پزشک شما از آن برای بررسی میزان کنترل قند خون شما استفاده می‌کند. این به آنها کمک می‌کند تا خطر عوارض شما را بدانند.

درمان دیابت نوع ۱ شامل تزریق انسولین به بافت چربی درست زیر پوست شما است. می‌توانید از موارد زیر استفاده کنید:

• سرنگ
• قلم‌های انسولین که از کارتریج‌های از پیش پر شده و یک سوزن نازک استفاده می‌کنند
• تزریق‌کننده‌های جت که از هوای پرفشار برای ارسال اسپری انسولین از طریق پوست شما استفاده می‌کنند
• پمپ‌هایی که انسولین را از طریق لوله به کاتتر زیر پوست شکم شما می‌فرستند

اگر دیابت نوع ۱ دارید، باید تغییراتی ایجاد کنید، از جمله:

• آزمایش مکرر سطح قند خون شما
• برنامه‌ریزی دقیق وعده‌های غذایی
• ورزش روزانه
• مصرف انسولین و سایر داروها، از جمله پراملینتاید یا متفورمین، در صورت نیاز

دیابت نوع ۲

دیابت نوع ۲ قبلاً دیابت غیر وابسته به انسولین یا دیابت بزرگسالان نامیده می‌شد. اما در طول ۲۰ سال گذشته در کودکان و نوجوانان شایع‌تر شده است، عمدتاً به این دلیل که جوانان بیشتری اضافه وزن دارند یا چاق هستند. حدود ۹۰٪ از افراد مبتلا به دیابت، دیابت نوع ۲ دارند.

وقتی دیابت نوع ۲ دارید، لوزالمعده شما معمولاً مقداری انسولین تولید می‌کند. اما یا کافی نیست یا بدن شما آنطور که باید از آن استفاده نمی‌کند.  مقاومت به انسولین ، زمانی که سلول‌های شما به انسولین پاسخ نمی‌دهند، معمولاً در سلول‌های چربی، کبد و ماهیچه‌ها اتفاق می‌افتد.

دیابت نوع ۲ اغلب خفیف‌تر از نوع ۱ است. اما همچنان می‌تواند عوارض عمده‌ای برای سلامتی، به ویژه در رگ‌های خونی ریز در کلیه‌ها، اعصاب و چشم‌ها ایجاد کند. دیابت نوع ۲ همچنین خطر ابتلا به بیماری قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهد.

افرادی که چاقی دارند – بیش از 20٪ بالاتر از وزن هدف بدنشان نسبت به قدشان – در معرض خطر بالای ابتلا به دیابت نوع 2 و مشکلات سلامتی ناشی از آن هستند. چاقی اغلب باعث مقاومت به انسولین می‌شود، بنابراین لوزالمعده شما باید برای تولید انسولین بیشتر سخت‌تر کار کند. اما هنوز هم برای حفظ سطح قند خون در حد مطلوب کافی نیست.

درمان دیابت نوع ۲ شامل حفظ وزن سالم، تغذیه مناسب و ورزش است. برخی افراد نیز به دارو نیاز دارند.

پزشک شما ممکن است سالی چند بار آزمایش A1c انجام دهد تا ببیند چقدر قند خون خود را کنترل کرده‌اید.

دیابت بارداری

بارداری معمولاً باعث نوعی مقاومت به انسولین می‌شود. اگر این حالت به دیابت تبدیل شود، به آن دیابت بارداری می‌گویند. پزشکان اغلب آن را در ۲ تا ۱۰ درصد از بارداری‌ها تشخیص می‌دهند. ممکن است در اواسط یا اواخر بارداری با موارد زیر تشخیص داده شوید: 

• آزمایش چالش گلوکز، که نحوه واکنش بدن شما به قند را بررسی می‌کند
• یا آزمایش تحمل گلوکز خوراکی، که بررسی می‌کند بدن شما چقدر خوب از قند استفاده و آن را ذخیره می‌کند.

این بیماری معمولاً علائم خفیفی مانند احساس تشنگی یا تکرر ادرار ایجاد نمی‌کند یا علائم خفیفی دارد. این بیماری پس از زایمان از بین می‌رود. اما افرادی که دیابت بارداری داشته‌اند، ۸ تا ۱۰ برابر بیشتر در معرض ابتلا به دیابت نوع ۲ هستند و در مقایسه با افرادی که دیابت بارداری نداشته‌اند، دو برابر بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی قرار دارند.  

اگر دیابت بارداری داشته‌اید، باید تا آخر عمر هر ۳ سال یکبار آزمایش دیابت نوع ۲ بدهید.

دیابت بارداری برای نوزاد بیشتر از مادر خطرناک است . از آنجا که قند خون شما از طریق جفت به نوزاد منتقل می‌شود، کنترل دیابت بارداری برای محافظت از رشد و نمو نوزاد بسیار مهم است. 

ممکن است نوزاد قبل از تولد افزایش وزن غیرمعمول، مشکل تنفسی در بدو تولد یا خطر بیشتر چاقی و دیابت در مراحل بعدی زندگی داشته باشد. ممکن است به دلیل بزرگ بودن بیش از حد نوزاد به سزارین نیاز داشته باشید، یا ممکن است به قلب، کلیه، اعصاب و چشم‌های او آسیب وارد شود.

درمان دیابت بارداری شامل موارد زیر است:

• برنامه‌ریزی دقیق وعده‌های غذایی برای اطمینان از دریافت مواد مغذی کافی بدون چربی و کالری زیاد
• ورزش روزانه
• کنترل افزایش وزن
• در صورت نیاز، مصرف انسولین برای کنترل سطح قند خون

دیابت تک ژنی

به ندرت، دیابت می‌تواند به دلیل تغییرات در یک ژن واحد که می‌تواند بر میزان انسولین تولید شده توسط بدن تأثیر بگذارد، رخ دهد. در این صورت، به آن دیابت تک ژنی گفته می‌شود. 

جهش ژنی اغلب از یک یا هر دو والدین به ارث می‌رسد. با این حال، جهش‌های ژنی ممکن است به طور غیرمنتظره نیز رخ دهند. 

دو نوع اصلی دیابت تک ژنی عبارتند از

• دیابت شیرین نوزادی، که در نوزادان اتفاق می‌افتد
• دیابت دوران بلوغ جوانان، که در نوجوانان و بزرگسالان جوان رخ می‌دهد

بسیاری از اوقات، پزشکان دیابت تک ژنی را با دیابت نوع ۲ اشتباه می‌گیرند. اما پزشک ممکن است در صورت وجود موارد زیر به دیابت تک ژنی مشکوک شود: 

• دیابت قبل از ۶ ماهگی نوزاد تشخیص داده می‌شود
• کودک یا نوجوان مبتلا به دیابت، از جمله افرادی که سابقه خانوادگی دیابت دارند و هیچ یک از ویژگی‌های دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ را نشان نمی‌دهند .
• فرد پس از مدتی نخوردن غذا، سطح قند خونش کمی بالا می‌رود. 

سپس، آنها آزمایش ژنتیک را برای تأیید آن و تعیین نوع خاص شما توصیه می‌کنند. آنها همچنین ممکن است اعضای خانواده شما را آزمایش کنند تا ببینند آیا آنها به آن مبتلا هستند یا خیر.

ممکن است برای درمان آن داروهای دیابت خوراکی یا تزریق انسولین دریافت کنید.

دیابت ثانویه

دیابت ثانویه نوعی دیابت است که به دلیل یک بیماری اولیه دیگر رخ می‌دهد، که ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اختلالات غدد درون ریز یا مشکلات مرتبط با هورمون مانند داشتن هورمون کورتیزول بیش از حد (سندرم کوشینگ) و داشتن هورمون رشد بیش از حد (آکرومگالی)
• اختلالات مربوط به پانکراس
• داشتن آهن اضافی
• فیبروز کیستیک (CF)
• سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)

داروهایی مانند استروئیدها نیز ممکن است باعث دیابت ثانویه شوند. 

درمان ممکن است شامل مدیریت علت اصلی، ایجاد تغییرات در سبک زندگی و مصرف انسولین و سایر داروها برای کنترل سطح قند خون باشد .

تفاوت بین دیابت نوع ۱ و نوع ۲

دیابت نوع ۱ و نوع ۲ شایع‌ترین انواع دیابت هستند.

دیابت نوع ۱ زمانی اتفاق می‌افتد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به لوزالمعده شما حمله می‌کند و باعث می‌شود تولید انسولین متوقف شود. عوامل ژنتیکی و محیطی هر دو در ایجاد این پاسخ ایمنی نقش دارند. 

دیابت نوع ۲ یک بیماری هورمونی است که زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما به خوبی به انسولین پاسخ نمی‌دهد و این منجر به سطح بالای قند خون می‌شود. با گذشت زمان، لوزالمعده در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ممکن است آنطور که باید کار نکند تا زمانی که دیگر قادر به تولید انسولین نباشد.

علائم دیابت نوع ۱ معمولاً به طور ناگهانی در عرض چند روز تا یک هفته بروز می‌کنند. علائم دیابت نوع ۲ مدتی، حدود یک سال، طول می‌کشد تا بروز کنند.

افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ به داروی انسولین نیاز دارند زیرا بدن دیگر نمی‌تواند آن را تولید کند. افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ فقط زمانی به انسولین نیاز دارند که لوزالمعده آنها تولید آن را متوقف کند. 

خلاصه مطلب

دیابت گروهی از بیماری‌ها است که بر چگونگی تبدیل غذا به انرژی در بدن تأثیر می‌گذارد. این بیماری باعث افزایش سطح قند خون می‌شود که می‌تواند منجر به مشکلات جدی برای سلامتی مانند بیماری‌های قلبی، آسیب چشمی، زوال عقل ، سکته مغزی و آسیب کلیوی شود. پزشک شما بسته به نوع دیابت، آن را مدیریت خواهد کرد. ممکن است به تزریق انسولین و داروهای ضد دیابت نیاز داشته باشید. آنها همچنین توصیه می‌کنند که تغییراتی در سبک زندگی مانند داشتن یک رژیم غذایی سالم و ورزش ایجاد کنید.  

انواع دیابت شیرین – سوالات متداول

آیا دیابت نوع ۲ قابل کنترل است؟

بله، دیابت نوع ۲ با داروها و تغییرات سبک زندگی سالم قابل کنترل است.

چه چیزی باعث دیابت شیرین می‌شود؟

علت دیابت به نوع آن بستگی دارد. ممکن است به ژن‌ها، سبک زندگی و سابقه خانوادگی شما مربوط باشد. اما همه انواع دیابت باعث افزایش سطح قند خون می‌شوند.

دیابت نوع ۱ و ۲ چیست؟

دیابت نوع ۱ و ۲ شایع‌ترین نوع دیابت هستند. دیابت نوع ۱ زمانی اتفاق می‌افتد که سیستم ایمنی بدن شما به لوزالمعده شما حمله کرده و به آن آسیب می‌رساند و باعث می‌شود که تولید انسولین کافی متوقف شود. دیابت نوع ۲ زمانی اتفاق می‌افتد که بدن شما دیگر به خوبی از انسولین استفاده نمی‌کند.

نوشته انواع دیابت شیرین اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

برای افراد مبتلا به دیابت، تزریق انسولین، دارو را به بافت زیر جلدی – بافت بین پوست و عضله – می‌رساند. بافت زیر جلدی (که به آن بافت “sub Q” نیز گفته می‌شود) در سراسر بدن شما یافت می‌شود.

لطفاً هنگام استفاده از سرنگ انسولین این مراحل را دنبال کنید. توجه: این دستورالعمل‌ها برای بیمارانی که از قلم انسولین یا سیستم تزریق بدون سوزن استفاده می‌کنند، مناسب نیست.

لوازم انسولین را جمع‌آوری کنید

یک محل کار تمیز و خشک انتخاب کنید و لوازم انسولین زیر را تهیه کنید:

• بطری انسولین
• سرنگ انسولین استریل (سوزن متصل) که پوشش آن برداشته شده است
• دو دستمال مرطوب الکلی (یا پنبه و یک بطری الکل طبی )
• یک ظرف برای تجهیزات استفاده شده (مانند یک ظرف پلاستیکی سخت یا فلزی با درب پیچی یا محکم بسته شده یا یک ظرف مخصوص اشیاء تیز تجاری)

دست‌ها را با صابون و آب گرم بشویید و با یک حوله تمیز خشک کنید.

انسولین و سرنگ را آماده کنید

• درپوش پلاستیکی را از بطری انسولین بردارید.
• شیشه انسولین را دو تا سه بار بین دستان خود بغلتانید تا انسولین مخلوط شود. شیشه را تکان ندهید، زیرا حباب‌های هوا می‌توانند تشکیل شوند و بر میزان انسولین خارج شده تأثیر بگذارند.
• قسمت لاستیکی بالای بطری انسولین را با یک پد الکلی یا پنبه آغشته به الکل پاک کنید.
• بطری انسولین را در نزدیکی خود و روی یک سطح صاف قرار دهید.
• درپوش را از سوزن جدا کنید.

اگر دو نوع انسولین برای مصرف همزمان (دوز مخلوط) برای شما تجویز شده است، به دستورالعمل‌های بخش بعدی بروید.

• با کشیدن پیستون سرنگ به عقب، تعداد واحدهای هوای مورد نیاز را به داخل سرنگ بکشید. شما باید به همان میزان انسولینی که برای تزریق نیاز دارید، هوا را به داخل سرنگ بکشید. همیشه از بالای پیستون اندازه گیری کنید.
• سوزن را داخل درپوش لاستیکی بطری انسولین قرار دهید. پیستون را به پایین فشار دهید تا هوا به داخل بطری تزریق شود (این کار باعث می‌شود انسولین راحت‌تر کشیده شود). سوزن را داخل بطری بگذارید.
• بطری و سرنگ را وارونه کنید. مطمئن شوید که انسولین سوزن را پوشانده است.
• پیستون را به تعداد مورد نیاز واحدها بکشید (از بالای پیستون اندازه بگیرید).
• سرنگ را از نظر وجود حباب هوا بررسی کنید. حباب‌های هوا در سرنگ در صورت تزریق به شما آسیبی نمی‌رسانند، اما می‌توانند مقدار انسولین موجود در سرنگ را کاهش دهند. برای خارج کردن حباب‌های هوا، به سرنگ ضربه بزنید تا حباب‌های هوا به بالا بیایند و پیستون را به بالا فشار دهید تا حباب‌های هوا خارج شوند. دوز را دوباره بررسی کنید و در صورت لزوم انسولین بیشتری به سرنگ اضافه کنید.
• سوزن را از بطری انسولین خارج کنید. درپوش سوزن را با دقت ببندید.

نحوه اندازه‌گیری دوز ترکیبی انسولین

پزشک شما ممکن است برای دیابت، تزریق همزمان دو نوع انسولین را تجویز کند. این دوز ترکیبی ممکن است کنترل قند خون بهتری را برای برخی افراد فراهم کند.

لطفاً هنگام تزریق دوز ترکیبی انسولین، این مراحل را دنبال کنید:

• مراحل آماده‌سازی که در بالا توضیح داده شد را برای هر دو بطری انسولین دنبال کنید.
• با کشیدن پیستون سرنگ به عقب، تعداد واحدهای هوای مورد نیاز را به داخل سرنگ بکشید. معادل مقدار انسولین کدر (متوسط ​​الاثر یا طولانی اثر) مورد نیاز، هوا را به داخل سرنگ بکشید. همیشه از بالای پیستون (لبه نزدیک به سوزن) اندازه گیری کنید.
• سوزن را داخل درپوش لاستیکی بطری انسولین کدر قرار دهید. پیستون را به پایین فشار دهید تا هوا به داخل بطری تزریق شود (این کار باعث می‌شود انسولین راحت‌تر کشیده شود). در این زمان انسولین را به داخل سرنگ نکشید. سوزن را از بطری خارج کنید.
• با کشیدن پیستون سرنگ به عقب، تعداد واحدهای هوای مورد نیاز را به داخل سرنگ بکشید. معادل مقدار انسولین شفاف (کوتاه اثر) مورد نیاز، هوا را به داخل سرنگ بکشید. همیشه از بالای پیستون اندازه گیری کنید.
• سوزن را داخل درپوش لاستیکی بطری شفاف انسولین قرار دهید. پیستون را به پایین فشار دهید تا هوا به داخل بطری تزریق شود (این کار باعث می‌شود انسولین راحت‌تر کشیده شود).
• بطری و سرنگ را وارونه کنید. مطمئن شوید که انسولین سوزن را پوشانده است.
• پیستون را به تعداد مورد نیاز انسولین شفاف بکشید (از بالای پیستون، لبه‌ای که به سوزن نزدیک‌تر است، اندازه‌گیری کنید).
• سرنگ را از نظر وجود حباب هوا بررسی کنید. حباب‌های هوا در سرنگ در صورت تزریق به شما آسیبی نمی‌رسانند، اما می‌توانند مقدار انسولین موجود در سرنگ را کاهش دهند. برای خارج کردن حباب‌های هوا، به سرنگ ضربه بزنید تا حباب‌های هوا به بالا بیایند و پیستون را به بالا فشار دهید تا حباب‌های هوا خارج شوند. دوز را دوباره بررسی کنید و در صورت لزوم انسولین بیشتری به سرنگ اضافه کنید.
• سوزن را از بطری انسولین شفاف خارج کرده و آن را داخل درپوش لاستیکی بطری انسولین کدر قرار دهید.
• بطری و سرنگ را وارونه کنید. مطمئن شوید که انسولین سوزن را پوشانده است.
• پیستون را به تعداد مورد نیاز از کل واحدهای انسولین مورد نیاز به عقب بکشید (از بالای پیستون اندازه بگیرید).

مهم: این اندازه‌گیری باید دقیق باشد. اگر انسولین کدر زیادی را خارج کردید، کل دوز داخل سرنگ باید دور ریخته شود. مراقب باشید که هیچ مقداری از انسولین شفاف سرنگ را به داخل انسولین کدر فشار ندهید. اگر پس از مخلوط کردن انسولین در سرنگ، حباب‌های هوای زیادی وجود داشت، این دوز را دور بریزید و دوباره مراحل را شروع کنید. انسولین را دوباره به داخل بطری فشار ندهید.

• درپوش سوزن را با دقت سر جایش بگذارید.
• اکنون آماده تزریق انسولین هستید. مراحل زیر را دنبال کنید.

محل تزریق انسولین را تغییر دهید

از آنجا که شما به طور منظم برای دیابت انسولین تزریق خواهید کرد، باید بدانید که آن را به کجا تزریق کنید و چگونه محل‌های تزریق خود را بچرخانید (جابجا کنید). با چرخاندن محل‌های تزریق، تزریق‌های خود را آسان‌تر، ایمن‌تر و راحت‌تر خواهید کرد. اگر بارها و بارها از یک محل تزریق استفاده شود، ممکن است نواحی سفت شده‌ای در زیر پوست ایجاد شود که مانع از استفاده صحیح انسولین می‌شود.

مهم: فقط از محل‌های جلوی بدن خود برای تزریق به خودتان استفاده کنید. اگر شخص دیگری به شما تزریق می‌کند، می‌توانید از هر یک از محل‌ها استفاده کنید.

این دستورالعمل‌ها را دنبال کنید:

• از پزشک، پرستار یا مربی بهداشت خود بپرسید که باید از کدام سایت‌ها استفاده کنید.
• محل هر تزریق را جابجا کنید. حداقل ۱ و ۱/۲ اینچ از محل تزریق قبلی فاصله داشته باشد.
• سعی کنید هر روز در یک زمان مشخص از یک ناحیه‌ی عمومی برای تزریق استفاده کنید (برای مثال، قبل از ناهار از شکم برای تزریق استفاده کنید). توجه: شکم سریع‌ترین جذب انسولین را دارد و پس از آن بازوها، ران‌ها و باسن قرار دارند.
• محل‌های تزریقی که استفاده کرده‌اید را ثبت کنید.

محل تزریق را انتخاب و تمیز کنید

محل تزریق انسولین خود را انتخاب کنید.

نزدیک مفاصل، ناحیه کشاله ران، ناف، وسط شکم یا نزدیک جای زخم تزریق نکنید.

محل تزریق (حدود ۵ سانتی‌متر از پوست خود) را با حرکات دایره‌ای با یک پنبه آغشته به الکل یا یک دستمال مرطوب تمیز کنید. پنبه یا دستمال آغشته به الکل را در نزدیکی محل تزریق بگذارید.

انسولین تزریق کنید

با دستی که با آن می‌نویسید، لوله سرنگ را (با انتهای سوزن رو به پایین) مانند یک خودکار نگه دارید، مراقب باشید که انگشت خود را روی پیستون قرار ندهید.

• درپوش سوزن را بردارید.
• با دست دیگر خود، به آرامی دو تا سه اینچ از پوست دو طرف محل تزریق تمیز شده را نیشگون بگیرید.
• سوزن را با یک حرکت سریع و با زاویه ۹۰ درجه (مستقیم به بالا و پایین) وارد پوست گرفته شده کنید. سوزن باید کاملاً در پوست شما فرو رود.
• پیستون سرنگ را فشار دهید تا تمام انسولین از سرنگ خارج شود.
• سریع سوزن را بیرون بکشید. محل تزریق را نمالید. ممکن است بعد از تزریق خونریزی داشته باشید یا نداشته باشید. اگر خونریزی دارید، با پنبه آغشته به الکل کمی فشار دهید. در صورت لزوم محل تزریق را با باند بپوشانید.

سرنگ و سوزن را دور بیندازید

سر سوزن را نپوشانید. کل سرنگ و سوزن را در ظرف مخصوص وسایل تیز و برنده بیندازید. وقتی ظرف پر شد، درب یا پوشش آن را بگذارید و همراه با زباله دور بیندازید.

این ظرف را در سطل بازیافت نیندازید. برخی از جوامع قوانین دفع خاصی دارند. برای دستورالعمل‌های خاص دفع در جامعه خود، با اداره بهداشت محلی خود مشورت کنید.

نوشته تزریق انسولین برای دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.