سینووکتومی جراحی برای برداشتن بخشی یا تمام سینوویوم است، لایه‌ای از بافت همبند که داخل مفاصل شما را می‌پوشاند. سینوویوم مایع و مواد مغذی را آزاد می‌کند تا مفاصل شما سالم و روان حرکت کنند.

وقتی به آرتریت روماتوئید (RA) یا نوع دیگری از آرتریت التهابی مبتلا هستید، سینوویوم شما می‌تواند متورم و دردناک شود. این التهاب، سینوویت نامیده می‌شود. سینوویوم ملتهب، مایع زیادی تولید می‌کند که غضروفی را که مفصل شما را محافظت می‌کند، از بین می‌برد. بدون غضروف، استخوان‌های اطراف مفصل به طور دردناکی روی یکدیگر ساییده می‌شوند.

برداشتن بافت ملتهب، آرتریت روماتوئید را درمان نمی‌کند. اما می‌تواند آسیب غضروف را کند کرده و درد مفاصل را حداقل برای مدتی بهبود بخشد.

چه کسانی این جراحی را انجام می‌دهند؟

سینووکتومی، آرتریت التهابی مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک و آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان را درمان می‌کند. (همچنین برای درمان آسیب مفصلی ناشی از اختلال لخته شدن خون هموفیلی نیز استفاده می‌شود.)

اگر سایر درمان‌ها به درد و سایر علائم آرتروز شما کمکی نکنند، ممکن است به این جراحی نیاز داشته باشید. درمان آرتریت التهابی معمولاً با یک داروی ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARD) و احتمالاً تزریق استروئید شروع می‌شود. اگر حداقل ۶ ماه DMARD مصرف کنید، اما درد مفاصل و سایر علائم شما بهبود نیابد، روماتولوژیست شما ممکن است شما را برای بحث در مورد سینووکتومی به یک جراح ارتوپد ارجاع دهد.

جراح شما قبل از توصیه سینووکتومی، مطمئن خواهد شد که شما کاندید مناسبی هستید. آنها ممکن است از فناوری‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، ام آر آی یا سی تی اسکن برای ارزیابی استخوان‌ها و مفاصل شما استفاده کنند.

سینووکتومی فقط در صورتی مفید است که مقداری غضروف در مفصل شما باقی مانده باشد. اگر آرتریت روماتوئید بیشتر یا تمام غضروف را از بین برده باشد، پزشک ممکن است درمان متفاوتی را پیشنهاد کند.

بیشتر افراد سینووکتومی را روی زانو انجام می‌دهند، اما پزشکان این عمل جراحی را روی موارد زیر نیز انجام می‌دهند:

• آرنج
• مچ پا
• هیپ
• شانه
• مچ دست

در طول سینووکتومی چه اتفاقی می‌افتد؟

جراحان سینووکتومی را به یکی از دو روش زیر انجام می‌دهند: آرتروسکوپی یا جراحی باز. برای هر دو نوع، به دارویی نیاز دارید تا ناحیه مورد نظر را بی‌حس کند (بی‌حسی موضعی)، قسمت پایینی بدن شما را بی‌حس کند (بی‌حسی منطقه‌ای) یا شما را در حالت خواب قرار دهد تا دردی احساس نکنید (بیهوشی عمومی).

آرتروسکوپی نوعی جراحی با چند برش کوچک است. برای جراحی زانو، پزشکان یک شریان‌بند (تورنیکه) روی ناحیه مورد نظر قرار می‌دهند تا جریان خون را محدود کنند. آنها همچنین با استفاده از یک سیستم آبیاری تحت فشار، ناحیه مورد نظر را کشش می‌دهند.

جراح از طریق برش‌های کوچک، ابزارهای کوچک و یک دوربین مینیاتوری به نام آرتروسکوپ را وارد مفصل می‌کند. دوربین تصاویر را روی صفحه نمایش می‌دهد تا جراح بتواند هنگام برداشتن سینوویوم، داخل مفصل شما را ببیند.

اکنون اکثر سینووکتومی‌ها با استفاده از این روش انجام می‌شوند. این روش ارزان‌تر است، به زمان بهبودی کمتری نیاز دارد و احتمال عوارض آن نسبت به جراحی باز کمتر است. با این حال، انجام آن روی مفاصل خاص طولانی‌تر است و دشوار است.

جراحی باز زمانی است که جراح برش بزرگتری روی مفصل شما ایجاد می‌کند. از طریق این شکاف، بخشی یا تمام سینوویوم را بریده و خارج می‌کنند.

سینووکتومی با پرتودرمانی یک روش کمتر تهاجمی است. پزشک یک ماده رادیواکتیو را به مفصل تزریق می‌کند که باعث تجزیه سینوویوم می‌شود. این روش تجربی محسوب می‌شود و در همه جا در دسترس نیست.

سینووکتومی شیمیایی از داروهای قوی تزریق شده به مفصل برای تجزیه سینوویوم استفاده می‌کند. این روش همچنین به طور گسترده در دسترس نیست.

بعد از جراحی چه انتظاری می‌توان داشت؟

ممکن است بعد از سینووکتومی کمی احساس ناراحتی کنید. در مورد گزینه‌های تسکین درد از پزشک خود سوال کنید. استراحت، یخ گذاشتن روی مفصل و بالا نگه داشتن آن می‌تواند درد و تورم را کاهش دهد.

شما باید هر چه سریع‌تر مفصل خود را حرکت دهید تا قدرت و انعطاف‌پذیری آن را بازیابید. اگر مفصل شما پس از جراحی آنقدر درد می‌کند که نمی‌توانید وزن خود را روی آن قرار دهید، می‌توانید از دستگاه حرکت غیرفعال مداوم (CPM) برای حرکت دادن مفصل خود استفاده کنید.

اگر سینووکتومی روی زانوی خود انجام داده‌اید، پس از عمل باید گچ بگیرید. ممکن است لازم باشد در طول بهبودی از عصا استفاده کنید تا وزن از روی زانو برداشته شود.

یک یا دو روز بعد از عمل جراحی، شما شروع به کار با یک فیزیوتراپیست خواهید کرد. فیزیوتراپیست به شما تمریناتی را آموزش می‌دهد تا به شما در بازیابی دامنه حرکتی مفصلتان کمک کند. فقط به اندازه‌ای که پزشک یا فیزیوتراپیست شما توصیه می‌کند، ورزش کنید. وارد کردن وزن یا فشار بیش از حد روی مفصل می‌تواند بر بهبودی تأثیر بگذارد.

بهبودی باید چند هفته طول بکشد. بهبودی پس از آرتروسکوپی سریع‌تر از جراحی باز است. آرتروسکوپی همچنین درد و خونریزی کمتری ایجاد می‌کند، اما روشی پیچیده‌تر است که به جراح بسیار ماهری نیاز دارد.

میزان موفقیت سینووکتومی چقدر است؟

میزان موفقیت این جراحی بسته به شرایط شما و نوع عمل جراحی متفاوت است. سینووکتومی درد مفاصل را برای مدتی بهبود می‌بخشد، اما به اندازه کافی به حرکت کمک نمی‌کند. برخی از افراد در واقع توانایی حرکت مفصل خود را به دلیل تشکیل بافت اسکار از دست می‌دهند.

حتی اگر نتیجه خوبی داشته باشید، ممکن است دوام نداشته باشد. سینوویوم اغلب چند سال پس از جراحی دوباره رشد می‌کند. احتمال بازگشت سینوویت پس از عمل آرتروسکوپی بیشتر از جراحی باز است. در صورت بازگشت، پزشک به شما اطلاع خواهد داد که آیا نیاز به تکرار عمل دارید یا خیر.

یک مطالعه به بررسی اثربخشی سینووکتومی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید زانو پرداخت. حدود یک سوم از افرادی که تحت عمل جراحی قرار گرفتند، پس از آن همچنان درد متوسط ​​یا شدید داشتند. افرادی که قبل از جراحی آسیب جدی به زانو نداشتند، بهترین نتایج را نشان دادند. محققان خاطرنشان کردند که جراحی به طور کامل بیماری را متوقف نمی‌کند.

اگر آرتریت روماتوئید یا آرتریت پسوریاتیک (PsA) دارید، پس از جراحی همچنان باید داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARD) مصرف کنید. ادامه مصرف دارو به جلوگیری از التهاب مجدد سینوویوم و محافظت از سایر مفاصل شما در برابر آسیب کمک می‌کند.

عوارض احتمالی چیست؟

علاوه بر احتمال ایجاد بافت اسکار که می‌تواند حرکت شما را محدود کند، سینووکتومی می‌تواند همان مشکلاتی را ایجاد کند که سایر انواع جراحی‌ها ایجاد می‌کنند. این مشکلات عبارتند از:

• عفونت
• لخته‌های خون
• آسیب بافتی
• آسیب عصبی

سینووکتومی آرتروسکوپی معمولاً درد، خونریزی و سایر مشکلات کمتری نسبت به جراحی باز ایجاد می‌کند.

اگر هر یک از این علائم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب
• درد شدیدی که دارو تسکین نمی‌دهد
• قرمزی یا تورم
• ترشح از ناحیه جراحی
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن

قبل از انجام سینووکتومی، از جراح خود بپرسید که چه انتظاری باید داشته باشید. در مورد مزایا، معایب و زمان بهبودی اطلاعات کسب کنید. و ببینید آیا گزینه‌های دیگری برای این عمل وجود دارد که بتوانید در نظر بگیرید.

نوشته سینووکتومی برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

استروئیدها (مخفف کورتیکواستروئیدها) داروهای مصنوعی هستند که شباهت زیادی به کورتیزول، هورمونی که بدن شما به طور طبیعی تولید می‌کند، دارند. استروئیدها با کاهش التهاب و کاهش فعالیت سیستم ایمنی بدن عمل می‌کنند. آنها برای درمان انواع بیماری‌ها و شرایط التهابی استفاده می‌شوند.

کورتیکواستروئیدها با استروئیدهای آنابولیک که برخی از ورزشکاران برای ساختن عضلات بزرگتر از آنها استفاده می‌کنند، متفاوت هستند. نمونه‌هایی از داروهای کورتیکواستروئید شامل تریامسینولون، کورتیزون، پردنیزون و متیل پردنیزولون است.

استروئیدها چگونه تجویز می‌شوند؟

استروئیدها را می‌توان به صورت موضعی (کرم یا پماد)، خوراکی (خوراکی) یا تزریقی تجویز کرد. در صورت تزریق، می‌توان آنها را به داخل ورید یا عضله، مستقیماً به داخل مفصل یا بورس (کیسه روان‌کننده بین تاندون‌های خاص و استخوان‌های زیر آنها) یا اطراف تاندون‌ها و سایر نواحی بافت نرم تزریق کرد.

استروئیدها چگونه کار می‌کنند؟

استروئیدها التهاب را کاهش داده و فعالیت سیستم ایمنی را کم می‌کنند. التهاب فرآیندی است که طی آن گلبول‌های سفید خون و مواد شیمیایی بدن از بدن در برابر عفونت و موجودات خارجی مانند باکتری‌ها و ویروس‌ها محافظت می‌کنند.

با این حال، در برخی بیماری‌ها، سیستم دفاعی بدن (سیستم ایمنی) به درستی عمل نمی‌کند و بیش از حد فعال است. این ممکن است باعث شود التهاب علیه بافت‌های خود بدن عمل کند و باعث آسیب بافتی شود. التهاب با قرمزی، گرما، تورم و درد مشخص می‌شود.

استروئیدها تولید مواد شیمیایی التهابی را کاهش می‌دهند تا آسیب بافتی به حداقل برسد. استروئیدها همچنین با تأثیر بر عملکرد گلبول‌های سفید خون، فعالیت سیستم ایمنی را کاهش می‌دهند.

چه بیماری‌هایی با استروئیدها درمان می‌شوند؟

استروئیدها برای درمان طیف وسیعی از بیماری‌ها که در آن‌ها سیستم دفاعی بدن دچار نقص شده و باعث آسیب بافتی می‌شود، استفاده می‌شوند. استروئیدها به عنوان درمان اصلی برای برخی از بیماری‌های التهابی مانند واسکولیت سیستمیک (التهاب رگ‌های خونی) و میوزیت (التهاب عضله) استفاده می‌شوند. همچنین ممکن است به صورت انتخابی برای درمان بیماری‌های التهابی مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس، سندرم شوگرن یا نقرس استفاده شوند.

فواید استروئیدها چیست؟

وقتی التهاب، اندام‌های حیاتی بدن را تهدید می‌کند، استروئیدها می‌توانند نجات‌دهنده‌ی اندام‌ها و در بسیاری از موارد، نجات‌دهنده‌ی زندگی باشند. به عنوان مثال، آنها ممکن است به جلوگیری از پیشرفت التهاب کلیه کمک کنند، که می‌تواند منجر به نارسایی کلیه در افرادی شود که لوپوس یا واسکولیت دارند. برای این افراد، درمان با استروئید ممکن است نیاز به دیالیز یا پیوند کلیه را از بین ببرد.

دوزهای پایین استروئیدها ممکن است تسکین قابل توجهی از درد و سفتی در افراد مبتلا به بیماری‌هایی از جمله آرتریت روماتوئید ایجاد کند. استفاده موقت از دوزهای بالاتر استروئیدها ممکن است به فرد کمک کند تا از تشدید شدید آرتریت بهبود یابد.

چرا استروئیدها تزریق می‌شوند؟

تزریق استروئید به یک یا دو ناحیه ملتهب به پزشکان این امکان را می‌دهد که دوز بالایی از دارو را مستقیماً به ناحیه مشکل‌دار برسانند. وقتی پزشکان استروئیدها را از طریق دهان یا داخل وریدی تجویز می‌کنند، نمی‌توانند مطمئن باشند که در نهایت مقدار کافی به ناحیه مشکل‌دار می‌رسد. علاوه بر این، خطر عوارض جانبی با استروئیدهای خوراکی یا داخل وریدی بسیار بیشتر است.

چه بیماری‌هایی با تزریق استروئید درمان می‌شوند؟

استروئیدها اغلب برای درمان بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید، نقرس یا سایر بیماری‌های التهابی مستقیماً به مفاصل تزریق می‌شوند. همچنین می‌توان آنها را به بورس ملتهب یا اطراف تاندون‌های نزدیک اکثر مفاصل بدن تزریق کرد.

برخی افراد گزارش می‌دهند که وقتی استروئیدها مستقیماً به مفاصل متورم یا دردناک تزریق می‌شوند، از آرتروز رهایی می‌یابند.

مزایای مورد انتظار تزریق استروئید چیست؟

تزریق استروئید تزریق در یک ناحیه خاص عموماً به خوبی تحمل می‌شوند و نسبت به سایر اشکال داروهای استروئیدی، احتمال کمتری برای ایجاد عوارض جانبی جدی دارند. همچنین، تزریق‌ها ممکن است به جلوگیری از نیاز به استروئیدهای خوراکی یا افزایش دوز استروئیدهای خوراکی که می‌توانند عوارض جانبی بیشتری داشته باشند، کمک کنند.

تزریق استروئید چه نقشی در یک برنامه درمانی کلی ایفا می‌کند؟

تزریق استروئید می‌تواند به برنامه درمانی که ممکن است از قبل شامل داروهای ضدالتهابی (NSAIDs)، فیزیوتراپی، کاردرمانی یا دستگاه‌های حمایتی مانند عصا و بریس باشد، اضافه شود. اینکه آیا از یک یا چند مورد از این روش‌های درمانی استفاده شود، به ماهیت مشکل بستگی دارد.

برای مثال، در یک فرد سالم، التهاب تاندون ممکن است تنها با تزریق استروئید به ناحیه ملتهب به طور کامل درمان شود. با این حال، در فرد مبتلا به آرتریت روماتوئید ، تزریقات معمولاً بخش کوچکی از یک رویکرد درمانی چندوجهی هستند.

چه زمانی نباید از تزریق استروئید استفاده کرد؟

استروئیدها نباید در صورت وجود عفونت در ناحیه مورد نظر یا حتی در هر جای دیگر بدن تزریق شوند، زیرا می‌توانند پاسخ ایمنی طبیعی برای مبارزه با عفونت را مهار کنند. همچنین، اگر مفصلی از قبل به شدت تخریب شده باشد، تزریق احتمالاً فایده‌ای نخواهد داشت.

اگر کسی مشکل خونریزی بالقوه دارد یا داروهای ضد انعقاد (که اغلب به عنوان رقیق کننده خون شناخته می‌شوند) مصرف می‌کند، تزریق استروئید ممکن است باعث خونریزی در محل شود. برای این افراد، تزریق با احتیاط انجام می‌شود.

تزریق مکرر استروئید، بیشتر از هر سه یا چهار ماه، به دلیل افزایش خطر تضعیف بافت‌ها در ناحیه تحت درمان توصیه نمی‌شود.

عوارض جانبی تزریق استروئید چیست؟

تزریق استروئید یکی از موثرترین راه‌ها برای کاهش درد و بهبود عملکرد است، اما معمولاً بیماری را درمان نمی‌کند.

در موارد نادر، عوارض جانبی زیر ممکن است رخ دهد:

• عفونت
• واکنش‌های آلرژیک
• خونریزی در مفصل
• پارگی تاندون
• تغییر رنگ پوست
• ضعیف شدن استخوان، رباط‌ها و تاندون‌ها (در اثر تزریق مکرر و مکرر در یک ناحیه)

همه افراد دچار عوارض جانبی نمی‌شوند و عوارض جانبی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. اگر تزریق استروئید به ندرت انجام شود (کمتر از هر سه تا چهار ماه)، ممکن است هیچ یک از عوارض جانبی ذکر شده رخ ندهد.

عوارض جانبی احتمالی استروئیدهای خوراکی چیست؟

عوارض جانبی با دوز بالاتر و درمان طولانی‌تر شایع‌تر است. عوارض جانبی داروهای خوراکی بسیار شایع‌تر است. برخی از عوارض جانبی جدی‌تر از بقیه هستند. عوارض جانبی رایج استروئیدهای خوراکی عبارتند از:

• آکنه
• تاری دید
• آب مروارید یا گلوکوم
• کبودی آسان
• مشکل در خوابیدن
• فشار خون بالا
• افزایش اشتها، افزایش وزن
• افزایش رشد موهای بدن
• بی‌خوابی
• مقاومت کمتر در برابر عفونت
• ضعف عضلانی
• عصبی بودن، بی‌قراری
• پوکی استخوان
• سوزش یا خونریزی معده
• نوسانات خلقی ناگهانی
• صورت متورم و پف کرده
• احتباس آب، تورم
• بدتر شدن دیابت

لطفا توجه داشته باشید: عوارض جانبی ذکر شده، شایع‌ترین عوارض جانبی هستند. همه عوارض جانبی احتمالی شامل نمی‌شوند. در صورت داشتن هرگونه سوال در مورد وضعیت شخصی خود، همیشه با پزشک خود تماس بگیرید.

آیا همه افراد دچار عوارض جانبی استروئیدها می‌شوند؟

خیر. تعداد دفعات بروز عوارض جانبی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. اگر مصرف استروئید کوتاه مدت باشد (از چند روز تا چند هفته)، ممکن است هیچ یک از عوارض جانبی ذکر شده رخ ندهد. عوارض جانبی ذکر شده معمولاً در صورت تزریق گاه به گاه استروئید برای آرتروز ، التهاب تاندون یا بورسیت رخ نمی‌دهند.

با این حال، اگر مصرف استروئید شامل دوزهای بالا و طولانی مدت (برای چند ماه تا چند سال) باشد، ممکن است افزایش تعداد عوارض جانبی رخ دهد.

چگونه می‌توان عوارض جانبی استروئیدها را به حداقل رساند؟

برای به حداقل رساندن عوارض جانبی استروئیدها، پزشکان این دستورالعمل‌ها را دنبال می‌کنند:

• فقط در صورت لزوم از استروئیدها استفاده کنید.
• برای تشخیص عوارض جانبی جدی، از نزدیک نظارت داشته باشید.
• در صورت امکان، از تزریق استروئید برای مشکلات در یک ناحیه خاص استفاده کنید.
• از حداقل دوز مورد نیاز برای کنترل بیماری استفاده کنید.
• اگر بیماری تحت کنترل است، دوز را به تدریج کاهش دهید.
• فشار خون را مرتباً کنترل کنید و در صورت لزوم درمان کنید.
• مکمل‌های کلسیم، ویتامین D و داروهای تجویزی استخوان‌ساز را برای کمک به حفظ استحکام استخوان توصیه کنید (این کار به ویژه در صورتی انجام می‌شود که قرار است استروئیدها برای مدت طولانی مصرف شوند).
• هر یک تا دو سال یکبار تراکم استخوان خود را بررسی کنید.

چه کسانی نباید استروئید مصرف کنند؟

استروئیدها، مانند سایر داروها، برای همه توصیه نمی‌شوند. به طور کلی، افرادی که شرایط زیر را دارند نباید استروئید مصرف کنند:

• عفونت
• دیابت کنترل نشده
• فشار خون بالای کنترل نشده یا نارسایی احتقانی قلب
• زخم پپتیک
• پوکی استخوان (نازک شدن استخوان)
• گلوکوم (آب سیاه)

چگونه بفهمم که درمان استروئیدی برای من مناسب است؟

تصمیم برای تجویز استروئیدها همیشه به صورت فردی گرفته می‌شود. پزشک شما سن، سلامت کلی و سایر داروهای مصرفی شما را در نظر خواهد گرفت. پزشک شما همچنین قبل از شروع مصرف استروئیدها، از مزایا و خطرات احتمالی آنها مطلع خواهد شد.

نوشته استروئیدها برای درمان آرتروز اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

میگرن باعث درد شدیدی می‌شود. اگر به آن مبتلا شوید، احتمالاً از خود پرسیده‌اید که آیا تأثیر ماندگاری بر مغز شما دارد یا خیر. تحقیقات نشان می‌دهد که پاسخ مثبت است. میگرن می‌تواند باعث ایجاد ضایعاتی شود که نواحی آسیب‌دیده مغز هستند. اما اگرچه این تغییرات مشاهده شده در MRI می‌توانند مهم باشند، اما معمولاً اینطور نیستند. آنها معمولاً از نظر بالینی قابل توجه نیستند.

ضایعات مغزی چیست؟

ضایعات مغزی نواحی از بافت آسیب‌دیده هستند که در اسکن‌های مغزی، مانند تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، به صورت نقاط روشن یا تیره‌ای که شبیه بافت سالم نیستند، ظاهر می‌شوند.

ضایعات مغزی می‌توانند کوچک یا بزرگ باشند. برخی ممکن است هیچ علامتی ایجاد نکنند، در حالی که ضایعات جدی می‌توانند تهدید کننده زندگی باشند.

آیا میگرن باعث ضایعات مغزی می‌شود؟

مطالعات نشان می‌دهد که ابتلا به میگرنمی‌تواند احتمال ابتلا به ضایعات مغزی را افزایش دهد. این سردردهای دردناک با دو نوع ضایعه اصلی مرتبط هستند:

• ضایعات ماده سفید. ماده سفید بافتی در اعماق مغز است. این ماده عمدتاً از اعصاب تشکیل شده است و نقش بزرگی در احساسات شما ایفا می‌کند. ایجاد ضایعات کوچک ماده سفید بخشی طبیعی از پیری است. سکته مغزی، ام اس و بیماری آلزایمر نیز می‌توانند باعث ایجاد آنها شوند. از آنجا که در اسکن‌ها به صورت نقاط سفید روشن ظاهر می‌شوند، گاهی اوقات به آنها هیپراینتنسیتی ماده سفید گفته می‌شود .
• ضایعات شبه انفارکتوس. مغز شما به اکسیژن و مواد مغذی نیاز دارد. اگر جریان خون محدود یا متوقف شود، سلول‌های مغزی می‌میرند. به ناحیه کوچکی از بافت مرده، انفارکتوس می‌گویند. برای افراد مبتلا به میگرن، این ضایعات شبه انفارکتوس خاموش هستند، به این معنی که هیچ علامتی ندارند. در بزرگسالان مسن‌تر، این ضایعات با خطر زوال عقل مرتبط هستند، اما به نظر نمی‌رسد که این مورد در افراد مبتلا به میگرن صادق باشد.

مروری بر مطالعات نشان داد افرادی که میگرن دارند، بیشتر از افرادی که میگرن ندارند، در معرض خطر ابتلا به ماده سفید و ضایعات شبه انفارکتوس هستند. افرادی که میگرن همراه با اورا یا علائم بینایی مانند نقاط کور، تغییر در بینایی یا جرقه‌های نورانی دارند، بیشترین خطر را دارند.

حملات مکرر میگرن یا سابقه طولانی‌تر میگرن نیز احتمال ابتلا به ضایعات را افزایش می‌دهد. زنان بیشتر در معرض ابتلا به ضایعات ماده سفید مغز هستند.

ارتباط بین میگرن و ضایعات مغزی چیست؟

متخصصان مطمئن نیستند که چرا میگرن با ضایعات مغزی مرتبط است. اما این موارد ممکن است نقشی داشته باشند:

• لخته شدن خون و کمبود خون. حملات میگرنی ممکن است جریان خون و فشار را کاهش دهند. همچنین می‌توانند باعث انقباض رگ‌های خونی شوند. این امر زمینه را برای لخته شدن خون‌های کوچک یا کمبود خون در نواحی خاصی از مغز فراهم می‌کند.
• آسیب بافتی. در طول میگرن، اعصاب مغز شما دچار اختلال می‌شوند. ممکن است بیش از حد کار کنند و ملتهب شوند.
• مشکلات قلبی. میگرن با دو بیماری قلبی مرتبط است: سوراخ بیضی باز قلب (patent foramen ovale) که به معنای وجود سوراخ در قلب است. افتادگی دریچه میترال زمانی است که دریچه‌های قلب به طور کامل بسته نمی‌شوند و این می‌تواند باعث نشتی جزئی شود. هر دو مشکل ممکن است منجر به ضایعات شوند.

این ضایعات مغزی چگونه بر سلامت شما تأثیر می‌گذارند؟

اگر میگرن دارید، آیا لازم است که به طور منظم اسکن مغز انجام دهید؟ متخصصان می‌گویند خیر. احتمال وجود مشکل کمتر از ۱ در ۱۰۰۰ است.

به نظر نمی‌رسد ضایعات مغزی هیچ آسیب بلندمدتی ایجاد کنند. دو مطالعه بزرگ نشان داد که افراد مبتلا به میگرن هیچ تغییر بیشتری در عملکرد مغز یا تفکر خود نسبت به افرادی که میگرن ندارند، ندارند.

یک مطالعه نتیجه گرفت که این ضایعات بر سلامت مغز شما تأثیری ندارند. دانشمندان از اسکن‌ها برای ردیابی ضایعات در طول ۹ سال استفاده کردند. آن‌ها دریافتند افرادی که ضایعات مغزی بیشتری داشتند، در آزمون‌های حافظه، توجه یا سرعت عمل، امتیاز متفاوتی کسب نکردند.

آیا می‌توان از ضایعات مغزی ناشی از میگرن جلوگیری کرد؟

دانشمندان هنوز به دنبال راه‌هایی برای محافظت در برابر ضایعات مغزی هستند. آنها فکر می‌کنند کنترل میگرن می‌تواند کمک کند. داشتن حملات مکرر با خطر بیشتر ضایعات مرتبط است، بنابراین دفع میگرن یا درمان زودهنگام آن ممکن است به کاهش خطر کمک کند. این مراحل ساده می‌تواند مفید باشد:

• با پزشک خود صحبت کنید. ممکن است برای جلوگیری از میگرن نیاز به مصرف دارو یا درمان‌هایی مانند تزریق بوتاکس داشته باشید.
• محرک‌های خود را بشناسید. نورهای شدید، تغییرات آب و هوا و برخی غذاها می‌توانند میگرن شما را تحریک کنند. وقتی محرک‌های خود را بشناسید، می‌توانید یاد بگیرید که از آنها اجتناب کنید.
• استرس را کنترل کنید. هر روز برای استراحت و انجام کارهایی که از آنها لذت می‌برید، وقت بگذارید.
• حرکت کنید. ورزش تنش را کاهش می‌دهد و جریان خون به مغز را افزایش می‌دهد، که می‌تواند به جلوگیری از سردرد کمک کند. تحقیقات همچنین نشان می‌دهد که فعالیت بدنی ممکن است از ضایعات ماده سفید مغز جلوگیری کند.
• عادات خواب خوب را تمرین کنید . یک شب بد می‌تواند باعث حمله شود. سعی کنید تقریباً در یک زمان به رختخواب بروید و از خواب بیدار شوید.

نوشته میگرن و ضایعات مغزی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.