آسیب‌های سر، آسیب‌هایی هستند که به پوست سر، جمجمه یا مغز در اثر ضربه وارد می‌شوند. وقتی این آسیب‌ها مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهند، به آنها آسیب تروماتیک مغزی یا TBI گفته می‌شود. 

برای اکثر مردم، آسیب‌های سر هنگام ورزش و سایر فعالیت‌های تفریحی، یک خطر قابل قبول محسوب می‌شوند. اما این آسیب‌ها خطرناک هستند. می‌توانند منجر به ناتوانی دائمی، اختلال روانی و حتی مرگ شوند. گام‌هایی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش خطر و محافظت از خود و فرزندانتان بردارید.

انواع آسیب‌های سر

انواع مختلفی از آسیب‌های سر وجود دارد. 

• ضربه مغزی. این رایج‌ترین نوع آسیب سر است. ضربه مغزی نوعی آسیب تروماتیک مغزی (TBI) است که زمانی اتفاق می‌افتد که مغز به اندازه کافی تکان می‌خورد یا تکان می‌خورد که به جمجمه برخورد می‌کند. این آسیب می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. برای دچار شدن به ضربه مغزی لازم نیست به سرتان ضربه وارد شود. ضربه به هر جای دیگری از بدن می‌تواند نیروی کافی برای تکان دادن مغز ایجاد کند. 
• کوفتگی. کبودی روی خود مغز، کوفتگی نامیده می‌شود. این کبودی می‌تواند باعث خونریزی و تورم شود. 
• هماتوم داخل جمجمه (ICH). این خونریزی زیر جمجمه در مغز است که لخته تشکیل می‌دهد. هماتوم‌های مغزی از خفیف تا شدید متغیر هستند و بر اساس محل تشکیل گروه‌بندی می‌شوند.
• شکستگی جمجمه. گاهی اوقات، شکستگی استخوان جمجمه می‌تواند بر مغز تأثیر بگذارد. قطعات شکسته استخوان می‌توانند به مغز نفوذ کرده و باعث خونریزی و سایر انواع آسیب‌ها شوند.

علل آسیب سر

شایع‌ترین علل آسیب‌های سر عبارتند از: 

• تصادفات ماشین یا موتورسیکلت 
• آبشارها
• کودک آزاری
• اعمال خشونت‌آمیز

ضربه مغزی یا سایر آسیب‌های سر همچنین می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که دو ورزشکار با هم برخورد کنند یا یک بازیکن با یک قطعه از تجهیزات ورزشی به سر خود ضربه بزند. در فوتبال، حتی “هد زدن” توپ نیز می‌تواند باعث ضربه مغزی شود.

در میان فعالیت‌های ورزشی که بیشترین تعداد آسیب‌های سر را در تمام سنین ایجاد می‌کنند:

• دوچرخه‌سواری
• فوتبال
• بسکتبال
• بیسبال و سافتبال
• سواری با وسایل نقلیه تفریحی موتوری مانند باگی‌های شن روان، کارتینگ و مینی‌بایک‌ها

طبق اعلام انجمن آسیب مغزی آمریکا، پنج فعالیت اصلی که باعث ضربه مغزی در کودکان و نوجوانان ۵ تا ۱۸ ساله می‌شوند عبارتند از:

• دوچرخه‌سواری
• فوتبال
• بسکتبال
• فعالیت‌های زمین بازی
• فوتبال

فعالیت‌های ورزشی و ضربه همیشه علت آسیب‌های سر نیستند. کوفتگی یا خونریزی مغزی می‌تواند علل دیگری نیز داشته باشد، مانند: 

• فشار خون بالای طولانی مدت (در بزرگسالان)
• اختلالات خونریزی
• استفاده از رقیق‌کننده‌های خون یا برخی داروهای روانگردان 

علائم و نشانه‌های آسیب سر

علائم و نشانه‌های ضربه مغزی ممکن است بلافاصله ظاهر شوند، یا ممکن است ساعت‌ها یا حتی روزها طول بکشد تا خود را نشان دهند. شما همیشه با ضربه مغزی هوشیاری خود را از دست نمی‌دهید. ضربه مغزی باعث تغییراتی در وضعیت ذهنی فرد می‌شود و می‌تواند عملکرد طبیعی مغز را مختل کند. ضربات مغزی متعدد می‌توانند تأثیر طولانی‌مدت و تغییر دهنده زندگی داشته باشند.

 علائم TBI، مانند ضربه مغزی، شامل موارد زیر است:

• گیجی
• افسردگی
• سرگیجه یا مشکلات تعادل
• دوبینی یا تاری دید
• احساس گیجی یا منگی
• احساس سستی یا خستگی
• سردرد
• از دست دادن حافظه
• حالت تهوع
• حساسیت به نور یا سر و صدا
• اختلال خواب
• مشکل در تمرکز
• مشکل در به خاطر سپردن

علائم یا نشانه‌هایی که نشان می‌دهد آسیب سر ممکن است چیزی بیش از یک ضربه مغزی باشد و نیاز به درمان اورژانسی دارد عبارتند از:

• تغییر در اندازه مردمک چشم
• خروج مایع شفاف یا خونی از بینی، دهان یا گوش‌ها
• تشنج
• ویژگی‌های چهره تحریف‌شده
• کبودی صورت
• شکستگی در جمجمه یا صورت
• اختلال در شنوایی، بویایی، چشایی یا بینایی
• ناتوانی در حرکت دادن یک یا چند عضو
• تحریک پذیری
• سبکی سر
• از دست دادن هوشیاری
• میزان تنفس پایین
• بی‌قراری، دست و پا چلفتی بودن یا عدم هماهنگی
• سردرد شدید
• اختلال در تکلم یا تاری دید
• سفتی گردن یا استفراغ
• بدتر شدن ناگهانی علائم پس از بهبود اولیه
• تورم در محل آسیب
• استفراغ مداوم

درمان آسیب سر

اگر فکر می‌کنید ممکن است دچار ضربه مغزی شده باشید یا مشکوک هستید که شخص دیگری هم دچار ضربه مغزی شده است، مهم‌ترین قدمی که باید بردارید، جلوگیری از آسیب بیشتر است. هر فعالیتی را که انجام می‌دهید متوقف کنید و به کسی که فکر می‌کنید ممکن است آسیب دیده باشد، اطلاع دهید. سپس به پزشک مراجعه کنید. اگر به عنوان عضوی از یک تیم بازی می‌کنید، درخواست کنید که از بازی خارج شوید و به مربی بگویید چه اتفاقی افتاده است. اگر یکی از بازیکنان دیگر علائم گیجی یا از دست دادن ناگهانی هماهنگی را نشان داد، حتماً این موضوع را به مربی گزارش دهید. اگر در حال مربیگری یک تیم هستید و متوجه آسیب احتمالی شدید، آن شخص را از بازی خارج کنید و مطمئن شوید که تحت مراقبت‌های پزشکی قرار می‌گیرد.

دریافت مراقبت‌های پزشکی در اسرع وقت برای هر نوع آسیب تروماتیک مغزی (TBI) بالقوه متوسط ​​تا شدید مهم است. آسیب‌های تشخیص داده نشده که مراقبت‌های مناسب را دریافت نمی‌کنند، می‌توانند باعث ناتوانی و اختلال طولانی مدت شوند. به خاطر داشته باشید که اگرچه مرگ ناشی از آسیب ورزشی نادر است، اما آسیب‌های مغزی علت اصلی مرگ و میر مرتبط با ورزش هستند.

علائم باید اغلب در آسیب‌های متوسط ​​تا شدید به دقت تحت نظر باشند. ممکن است نیاز به بستری شدن یک شبه در بیمارستان باشد. پزشک ممکن است برای بررسی شکستگی احتمالی جمجمه و پایداری ستون فقرات، عکس‌برداری با اشعه ایکس انجام دهد. در برخی موارد، پزشک ممکن است برای بررسی میزان آسیب وارده،  سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی درخواست کند. آسیب‌های شدیدتر ممکن است برای کاهش فشار ناشی از تورم به جراحی نیاز داشته باشند.

اگر کودکی دچار آسیب سر شد، فوراً از او عکس‌برداری با اشعه ایکس نکنید. او را به دقت از نظر علائم متناسب با سنش مانند گیجی یا تغییر رفتار زیر نظر داشته باشید. بدون توصیه پزشک به او دارو، از جمله آسپرین، ندهید.

اگر پزشک شما را با یک فرد آسیب‌دیده به خانه بفرستد، ممکن است به شما دستور دهد که از نزدیک مراقب آن فرد باشید. این ممکن است شامل بیدار کردن فرد هر چند ساعت یکبار برای پرسیدن سوالاتی مانند “اسم شما چیست؟” یا “کجایید؟” باشد تا مطمئن شوید که فرد حالش خوب است. مطمئن شوید که از پزشک سوال کرده‌اید و می‌دانید که باید مراقب چه علائمی باشید و کدام یک نیاز به توجه فوری دارند.

دستورالعمل‌ها پزشکان را ترغیب می‌کنند که به فردی که آسیب دیده است اجازه ندهند تا زمانی که علائم کاملاً برطرف نشده است، به فعالیت‌هایی که خطر آسیب بیشتر را به همراه دارد، بازگردد. اکثر نوجوانان ظرف دو هفته بهبود می‌یابند، در حالی که ممکن است بهبودی کودکان خردسال تا چهار هفته طول بکشد. اما علائم آسیب شدید می‌تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها ادامه یابد. فردی که دچار آسیب متوسط ​​تا جدی شده است، احتمالاً به توانبخشی نیاز دارد که ممکن است شامل فیزیوتراپی و کاردرمانی ، گفتاردرمانی، دارودرمانی ، مشاوره روانشناسی و حمایت اجتماعی باشد.

پیشگیری از آسیب دیدگی سر

مهمترین قدمی که باید بردارید، خرید و استفاده صحیح از کلاه ایمنی است که توسط انجمن آزمایش و مواد آمریکا (ASTM) تأیید شده باشد. حتماً سایز مناسب را برای اندازه مناسب خریداری کنید و کلاه ایمنی یا هدگیر را به درستی بپوشید. طبق گفته انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا، کلاه ایمنی یا هدگیر باید همیشه برای فعالیت‌های زیر استفاده شود:

• بیسبال و سافتبال
• دوچرخه‌سواری
• فوتبال
• هاکی
• اسب سواری
• سواری با وسایل نقلیه تفریحی موتوردار
• اسکیت‌برد و اسکوتر سواری
• اسکی
• اسنوبورد
• کشتی

علاوه بر این، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)  دستگاه غیرتهاجمی Q-Collar را تأیید کرده است که ورزشکاران می‌توانند برای جلوگیری از آسیب‌های سر از آن استفاده کنند. این گردنبند C شکل، نیروی فشاری را به گردن وارد می‌کند و  حجم خون را افزایش می‌دهد  تا به کاهش حرکت مغز که ممکن است به دلیل ضربه به سر رخ دهد، کمک کند. این دستگاه ممکن است تغییرات خاصی را که در مغز با آسیب مغزی مرتبط هستند، کاهش دهد.

کارهای دیگری که می‌توانید برای حفظ امنیت خود و فرزندانتان انجام دهید:

• هنگام دوچرخه‌سواری در شب، لباس‌های بازتابنده نور بپوشید.
• در آبی با عمق کمتر از ۱۲ فوت یا هر پهنه‌ای از آب که نمی‌توانید کف آن را ببینید و آب کدر است، شیرجه نزنید.
• مطمئن شوید که زمین‌های بازی کودکان و تجهیزات آنها ایمن و در وضعیت خوبی هستند.
• اجازه ندهید کودکان ورزش‌هایی را انجام دهند که برای سنشان مناسب نیست.
• بر نحوه استفاده صحیح از تجهیزات ورزشی نظارت داشته باشید و به کودکان آموزش دهید.
• لباس‌هایی که بینایی را مختل می‌کنند، نپوشید .
• در پارک‌های آبی و استخرها تمام قوانین را رعایت کنید .
• روی سطوح ناهموار یا آسفالت نشده اسکیت‌بورد یا دوچرخه‌سواری نکنید.
• وقتی خسته یا خیلی بیمار هستید، ورزش نکنید.

نوشته آسیب سر اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

افسردگی و دیابت از نظر بالینی با هم مرتبط هستند. حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد از کل افرادی که دیابت نوع ۱ یا نوع ۲ دارند، افسردگی را نیز تجربه می‌کنند. 

این می‌تواند به طور بالقوه بسیار خطرناک باشد. افسردگی می‌تواند مدیریت دیابت شما را به حاشیه براند یا بیماری را بدتر کند. مدیریت دیابت همچنین می‌تواند به افسردگی دامن بزند و تأثیر زیادی بر سلامت روان فرد داشته باشد. 

درک چگونگی تشخیص، درمان و زندگی مؤثر با افسردگی و دیابت چالش برانگیز اما قابل انجام است. به دنبال پزشکی باشید که برای درمان دیابت شما آموزش دیده باشد و در مورد سلامت روان و نقش آن در دیابت شما آگاه باشد. 

تأثیر دیابت بر سلامت روان شما

تشخیص دیابت نوع ۱ یا ۲ اغلب با تغییر قابل توجهی در سبک زندگی همراه است . سلامت شما در معرض خطر است، بنابراین احتمالاً برای محافظت از سلامت خود باید سبک زندگی‌تان را تغییر دهید. 

تأثیرات رژیم غذایی. معمولاً پزشک به شما می‌گوید که خوردن برخی غذاها را متوقف کنید و از مصرف قند یا الکل خودداری کنید . همچنین باید سطح گلوکز و انسولین خون خود را پیگیری کنید. این تغییرات می‌تواند فوق‌العاده استرس‌زا باشد. قطع عادات قدیمی شما می‌تواند باعث واکنش عاطفی شود. 

برخی از علائم افسردگی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• احساسات غم انگیز
• احساس خالی بودن از درون
• تغییر در عادات غذایی مانند پرخوری یا اصلاً غذا نخوردن
• بی‌خوابی
• احساس بی‌حالی 
• خوابیدن بیش از حد
• مشکل در تصمیم‌گیری
• مشکل در تمرکز
• داشتن احساس ناامیدی
• تحریک پذیری
• اضطراب
• احساس گناه بیش از حد 
• دردها و کوفتگی‌ها
• مشکلات گوارشی
• افکار خودکشی یا مرگ

پریشانی دیابت. همچنین وضعیتی به نام پریشانی دیابت وجود دارد. این وضعیت باعث می‌شود که شما در مورد دیابت خود احساس ناامیدی و یاس کنید. ممکن است احساس کنید که تلاش‌های شما برای مدیریت دیابت بی‌نتیجه است. همچنین ممکن است فکر کنید که شرایط دیگری مرتبط با دیابت خود ایجاد کرده‌اید.

اغلب، افراد احساس می‌کنند که دیابت آنها را کنترل می‌کند، نه برعکس. این می‌تواند باعث شود که شما به عادت‌های ناسالم برگردید. ممکن است دیگر قند خون و انسولین خود را چک نکنید. حتی ممکن است از مراجعه به پزشک خودداری کنید.

پریشانی دیابت می‌تواند مانند افسردگی یا اضطراب معمولی به نظر برسد . با این حال، مختص افراد مبتلا به دیابت است. مشکلات سلامت روان آنها ناشی از ابتلا به دیابت است. این یک بیماری شدید است. درمان آن بخشی از درمان دیابت شماست.

فشار خون. گاهی اوقات علائمی که ممکن است مانند افسردگی یا اضطراب به نظر برسند، در واقع فقط نشانه‌هایی از فشار خون خیلی بالا یا خیلی پایین هستند. پزشک شما می‌تواند به شما در تعیین وضعیت بدن کمک کند. بررسی منظم قند خون و سطح انسولین نیز بسیار مهم است. 

پیشگیری از افسردگی ناشی از دیابت

اغلب، چالش برانگیزترین بخش درمان افسردگی در هنگام ابتلا به دیابت، تشخیص آن است. به یاد داشته باشید، افسردگی می‌تواند تصمیم‌گیری را بسیار دشوار کند. به علاوه، دیابت می‌تواند باعث شود که از مراجعه به پزشک خودداری کنید. 

بسیاری از راه‌هایی که می‌توانید از احساس افسردگی ناشی از دیابت جلوگیری کنید، شامل ایجاد یک برنامه درمانی جامع از روز اول است. این برنامه می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 

• پیدا کردن یک متخصص غدد درون ریز برای مراجعه منظم: این متخصصی است که به شما در مراقبت از دیابتتان به روش‌هایی کمک می‌کند که پزشک معمولی شما ممکن است قادر به انجام آن نباشد. 
• دریافت معرفی‌نامه از پزشک برای یافتن متخصص مراقبت‌های سلامت روان که بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن را درمان می‌کند
• عضویت در یک گروه حمایت از دیابت
• تمرکز روی یک یا دو هدف بهداشتی مرتبط با دیابت به طور همزمان 

درمان افسردگی همراه با دیابت

اگر برخی از علائم افسردگی را در خود مشاهده می‌کنید و قبلاً دیابت در شما تشخیص داده شده است، برخی از کارهایی که می‌توانید انجام دهید عبارتند از: 

درمان. اگر هنوز تحت درمان نیستید، فوق‌العاده مفید است. شما قادر خواهید بود در مورد احساساتی که دارید صحبت کنید. همچنین می‌توانید راه‌حل‌هایی برای کمک به ایجاد تعادل سالم در برنامه درمانی خود پیدا کنید. برخی از سبک‌های درمانی توصیه شده عبارتند از درمان شناختی رفتاری (CBT)، خانواده درمانی یا درمان دیالکتیکی-رفتاری (DBT). 

دارو. داروهای زیادی وجود دارد که می‌توانید برای درمان دیابت یا افسردگی و گاهی اوقات هر دو مصرف کنید. برخی از داروهای ضد افسردگی، مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs)، ممکن است به تنظیم قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع 2 کمک کنند. 

مدیریت استرس. استرس طولانی مدت می‌تواند منجر به قند خون بالا شود. استرس همچنین می‌تواند قند خون شما را به سطوح بسیار بالایی برساند. این امر می‌تواند نظارت دقیق بر قند خون شما را دشوار کند. یافتن راه‌هایی برای عبور از مشکلات زندگی در حین مدیریت استرس برای سلامت کلی شما بسیار مهم است.

نمونه‌هایی از ابزارهای مدیریت استرس می‌تواند ورزش، مدیتیشن، استراحت در مواقع اضطراب، خواب کافی یا محدود کردن مصرف کافئین و الکل باشد.

نوشته آنچه باید در مورد افسردگی و دیابت بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.