خستگی چشم یک بیماری شایع است که در آن پس از استفاده زیاد، چشمان شما شروع به خستگی یا درد می‌کنند. تجربه خستگی چشم پس از گذراندن مدت طولانی در مطالعه، کار با کامپیوتر یا رانندگی امری عادی است. در بیشتر موارد، خستگی چشم موقتی است و پس از استراحت و استراحت دادن به چشمانتان از بین می‌رود. در مواردی که خستگی چشم شما را آزار می‌دهد، چندین تمرین وجود دارد که می‌توانید برای کمک به تسکین سریع‌تر آن انجام دهید.

تمریناتی برای کمک به خستگی چشم

خستگی چشم چندین عامل دارد. نگاه کردن به اشیاء بسیار روشن یا بسیار کم نور می‌تواند باعث شود مردمک چشم شما سخت‌تر کار کند، در حالی که نگاه کردن به یک شیء ثابت می‌تواند باعث خستگی عضلاتی شود که چشم شما را هدف قرار داده و متمرکز می‌کنند. همچنین هنگام تمرکز روی یک مورد واحد، تمایل به پلک زدن کمتر دارید، بنابراین چشمان شما می‌توانند شروع به خشک شدن و درد گرفتن کنند. تمریناتی برای خستگی چشم می‌تواند به کاهش این نوع خستگی و درد کمک کند.

پلک زدن و خمیازه کشیدن

سریع‌ترین راه برای کاهش برخی از علائم خستگی چشم، کمک به چشمانتان برای بازیابی رطوبت خود است. اگر چشمان شما به دلیل نگاه کردن طولانی مدت به یک چیز خشک شده است، پلک زدن و خمیازه کشیدن می‌تواند به تولید اشک و مرطوب کردن آنها کمک کند. پلک زدن سریع و مکرر همچنین می‌تواند به پخش شدن اشک در سراسر چشمان شما کمک کند و احساس سوزش یا درد را کاهش دهد.

چشم‌های چرخان

چرخاندن چشم‌ها که در تمرینات چشم یوگا به عنوان «نگاه چرخشی» نیز شناخته می‌شود، به آزاد شدن تنش در عضلاتی که به چشمان شما اشاره دارند کمک می‌کند. چرخاندن آرام چشم‌ها در یک جهت و سپس برگرداندن آنها به عقب می‌تواند به کاهش تنش و درد در عضلات اطراف و پشت چشم‌ها کمک کند. می‌توانید این کار را سه تا پنج بار در هر ساعت انجام دهید تا به کاهش خستگی چشم کمک کنید. 

تغییر تمرکز

وقتی عضلاتی که به تمرکز چشم شما کمک می‌کنند، درد می‌گیرند، تمرین تغییر تمرکز می‌تواند به کاهش تنش و درد کمک کند.

مرحله ۱: یک انگشت را چند اینچ جلوی بینی خود قرار دهید و روی آن تمرکز کنید، سپس به آرامی انگشت خود را از صورت خود دور کنید.

مرحله ۲: وقتی دستتان کاملاً باز شد، به چیزی در دوردست، فراتر از انگشتتان نگاه کنید. چند ثانیه به آنجا تمرکز کنید، سپس دوباره به انگشتتان نگاه کنید.

مرحله ۳: انگشت خود را به سمت صورت خود برگردانید تا جایی که بینی شما را لمس کند و تمام مدت روی آن تمرکز کنید. سپس به یک شیء در آن طرف اتاق نگاه کنید و چند ثانیه روی آن تمرکز کنید.

این کار را سه بار پس از انجام کاری که باعث خستگی چشم شما می‌شود، تکرار کنید.

چشمان خیره کننده

کف دست کشیدن روی چشم‌ها دو اثر مهم دارد: اول اینکه، مستلزم بسته بودن چشم‌ها برای مدتی است که به خودی خود برای رفع خستگی چشم مفید است. دوم، برخی مطالعات نشان می‌دهند که این کار ممکن است به گردش بهتر خون و مایعات در چشم‌ها کمک کند و به چشمان شما کمک کند تا راحت‌تر از کار سخت بهبود یابند.

برای ماساژ دادن چشم‌ها، آنها را ببندید و به آرامی کف دست گرم خود را روی هر دو چشم قرار دهید، بدون اینکه به خود چشم‌ها فشار بیاورید. سی تا شصت ثانیه در این حالت بمانید و هر زمان که چشمانتان خسته شد، تکرار کنید. 

حرکات عمودی و افقی

مشابه چرخاندن چشم‌ها، حرکت دادن عمودی و افقی چشم‌ها می‌تواند به کشش عضلات خسته کمک کند.

مرحله ۱: چشمان خود را ببندید، سپس به آرامی به سمت سقف نگاه کنید، سپس به سمت زمین برگردید. این کار را سه بار تکرار کنید.

مرحله ۲: در حالی که چشمانتان هنوز بسته است، به سمت چپ و سپس به سمت راست خود نگاه کنید. این کار را سه بار تکرار کنید. 

شما می‌توانید این فعالیت را ساعتی یک بار انجام دهید تا به کاهش فشار چشم و شل شدن عضلات سفت چشم کمک کند. این حرکت با پلک‌های بسته همچنین به پخش شدن اشک در سراسر چشم و کاهش خشکی آن کمک می‌کند. 

کمپرس گرم

یک قدم فراتر از صرفاً مالیدن کف دست به چشم‌ها، استفاده از کمپرس گرم است. به نظر می‌رسد گرما به جاری شدن اشک و در عین حال شل شدن عضلات کمک می‌کند. این اثرات با هم ترکیب می‌شوند تا به کاهش فشار چشم بدون ایجاد فشار اضافی بر عضلات ظریف کمک کنند. به نظر می‌رسد که چه از تمرینات دیگر نیز استفاده کنید و چه نکنید، مؤثر است.

ملاحظات ایمنی

چشمان شما شکننده هستند، بنابراین مراقبت از آنها بسیار مهم است. اگر مرتباً دچار خستگی چشم می‌شوید، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید. خستگی مداوم یا مزمن چشم ممکن است نشانه این باشد که مشکلات دیگری در چشمان خود دارید، مانند آستیگماتیسم درمان نشده یا آسیب‌های چشمی. در این موارد، به جای انجام تمرینات آرامش‌بخش، با رفع مشکل اساسی، خستگی چشم شما بهتر درمان می‌شود.

نوشته بهترین تمرینات برای خستگی چشم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

نوع درمان چسبندگی ویتروماکولار (VMA) به شدت علائم شما بستگی دارد. اگر هیچ علامتی نداشته باشید، ممکن است در حال حاضر نیازی به درمان نباشد. اما اگر تغییری در بینایی خود احساس کرده‌اید، باید به چشم‌پزشک مراجعه کنید.

در ابتدا، پزشک با استفاده از قطره‌های گشادکننده مردمک داخل چشم را معاینه می‌کند. سپس آزمایشی به نام توموگرافی انسجام نوری (Optical Coherence Tomography – OCT) انجام می‌شود که نمای دقیقی از بخش پشتی چشم ارائه می‌دهد. این بررسی برای تأیید وجود VMA و همچنین ارزیابی هرگونه آسیب داخل چشمی که نیاز به درمان دارد ضروری است.

OCT می‌تواند زجاجیه (ماده ژله‌ای داخل چشم) را نشان دهد. در صورت وجود VMA، زجاجیه به شبکیه چسبیده است. این آزمایش همچنین می‌تواند آسیب به ماکولا را مشخص کند؛ بخشی از شبکیه که مسئول دید واضح و دقیق است.

انتظار و پایش

چشم‌پزشک ممکن است با معاینات منظم و اسکن‌های دوره‌ای OCT وضعیت شما را پیگیری کند. اگر زجاجیه به ماکولا کشش وارد می‌کند اما هنوز بینایی تحت تأثیر قرار نگرفته است، ممکن است توصیه شود که فقط وضعیت تحت نظر باشد و منتظر بروز علائم بمانید. در برخی موارد، این وضعیت خودبه‌خود بهبود می‌یابد.

معمولاً هر ۶ ماه یک‌بار پیگیری انجام می‌شود تا مشخص شود آیا VMA باعث بروز عوارضی شده است یا خیر.

یکی از عوارض احتمالی، سوراخ ماکولا (Macular Hole) است که به‌صورت یک پارگی کوچک ایجاد می‌شود. حتی اگر سوراخ ماکولا بدون علامت باشد، ممکن است پزشک شروع درمان را پیشنهاد کند؛ زیرا با توجه به وجود گزینه‌های درمانی مؤثر، همیشه صبر کردن بهترین انتخاب نیست..

تزریق

کی از روش‌های درمان VMA، تزریق دارویی به نام اوکریپلاسمین (Ocriplasmin – Jetrea) به داخل چشم است. این دارو می‌تواند کشش زجاجیه روی ماکولا را کاهش دهد و جایگزینی برای جراحی چشم محسوب می‌شود.

این تزریق فقط برای بیمارانی استفاده می‌شود که علائم واضح مانند کاهش بینایی دارند و معمولاً یک بار تزریق انجام می‌شود.

عوارض احتمالی تزریق:

• مشاهده اجسام شناور (Floaters)
• خونریزی در ملتحمه (بافتی که سفیدی چشم را می‌پوشاند)
• درد چشم
• جرقه‌ها یا فلش‌های نوری
• تاری یا کاهش وضوح دید
• کاهش بینایی
• ادم (تورم) ماکولا یا شبکیه

درمان تزریقی برای همه بیماران مبتلا به VMA مناسب نیست و تنها در حدود نیمی یا کمتر از بیماران مؤثر است.

اگر:

• ناحیه چسبندگی کوچک باشد
• سوراخ ماکولا کوچک تا متوسط وجود داشته باشد
• یا بخواهید جراحی را به تعویق بیندازید یا از آن اجتناب کنید

این روش می‌تواند گزینه مناسبی باشد.

در افراد زیر ۶۵ سال، اثربخشی تزریق معمولاً بیشتر است.

عمل جراحی

چند نوع جراحی برای درمان VMA وجود دارد:

۱. ویترکتومی (Vitrectomy)

در این روش، زجاجیه برداشته می‌شود تا کشش آن بر ماکولا از بین برود. این درمان بیش از ۴۰ سال است که انجام می‌شود و با تکنیک‌های جدید، ایمن‌تر و مؤثرتر شده است.

اگر VMA باعث تغییرات شدید یا کاهش بینایی شده باشد، این روش می‌تواند مناسب باشد.

در حین عمل، جراح با استفاده از ابزار مکش و برش بسیار ظریف، بخشی از زجاجیه را خارج می‌کند. گاهی حباب گاز در فضای زجاجیه قرار داده می‌شود تا فشار روی ماکولا کاهش یابد.

ویترکتومی در حدود ۹۰٪ موارد باعث کاهش علائم و بازگشت بینایی از دست‌رفته می‌شود.

۲. ویترکتومی با ابزار ظریف (Small-Gauge Vitrectomy)

در این روش از ابزارهای کوچک‌تر و پیشرفته‌تر استفاده می‌شود.

• بی‌حسی موضعی دارد
• به دلیل برش کوچک‌تر، نیازی به بخیه نیست
• دوره نقاهت کوتاه‌تر است
• درد و ناراحتی پس از عمل کمتر است

۳. برداشتن غشای محدودکننده داخلی (ILM Peeling)

اگر VMA باعث عوارضی مانند سوراخ ماکولا شده باشد، ممکن است نیاز به برداشتن غشای محدودکننده داخلی شبکیه (Internal Limiting Membrane – ILM) باشد.

در این روش، جراح ممکن است از رنگ مخصوص برای رنگ‌آمیزی غشا استفاده کند تا دید آن بهتر شود. به این تکنیک کرومودی‌سکشن (Chromodissection) گفته می‌شود.

اگر در حین جراحی از حباب گاز استفاده شود، ممکن است پزشک توصیه کند که بیمار تا یک هفته به‌صورت دمر بخوابد تا حباب گاز سوراخ ماکولا را بسته نگه دارد. برخی پزشکان این وضعیت را برای مدت کوتاه‌تر یا اصلاً توصیه نمی‌کنند.

خطرات احتمالی جراحی VMA

مانند هر جراحی چشمی، خطراتی وجود دارد، از جمله:

• آب‌مروارید (کاتاراکت)
• چین‌خوردگی ماکولا (Macular Pucker)
• سوراخ ماکولا
• تجمع مایع داخل چشم
• آتروفی ماکولا
• گلوکوم (افزایش فشار چشم)
• آسیب به رنگدانه‌های شبکیه
• اختلال در میدان بینایی
• التهاب
• کاهش فشار چشم (هیپوتونی) که می‌تواند به بینایی آسیب برساند

پیگیری پس از جراحی

پس از عمل، معمولاً به مدت حدود یک سال، آزمایش‌های دوره‌ای OCT انجام می‌شود تا روند ترمیم چشم و بهبود بینایی بررسی شود.

نوشته درمان چسبندگی ویتروماکولار اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

جراحی معمولاً اولین قدم برای درمان گلوکوم نیست، اما اگر سایر درمان‌ها مؤثر نباشند، ممکن است بینایی شما را نجات دهد.

گلوکوم وضعیتی است که در آن آسیب عصب بینایی یا تهدید آسیب ناشی از (معمولاً افزایش) فشار داخل چشم وجود دارد. چشم، مانند یک توپ بسکتبال، می‌تواند بیش از حد متورم شود. مایع داخل چشم شما نمی‌تواند آنطور که باید تخلیه شود. این می‌تواند به عصب بینایی داخل چشم شما آسیب برساند و به بینایی شما آسیب برساند.

چه زمانی جراحی می‌تواند کمک کند؟

چشم پزشک شما قطره‌های چشمی تجویزی یا به ندرت داروهای خوراکی برای کاهش فشار چشم به شما می‌دهد. اگر داروها مؤثر نباشند، گام بعدی جراحی است.

اگر دارو عوارض جانبی شدیدی مانند فشار خون بالا، ضربان قلب سریع یا ناتوانی جنسی ایجاد کند، ممکن است بخواهید به جای آن جراحی را امتحان کنید. برخی از افراد اگر فشار چشمشان بالا باشد و بینایی آنها را در معرض خطر قرار دهد، فوراً به آن نیاز دارند.

انواع جراحی چیست؟

پزشکان ممکن است ابتدا جراحی لیزر را امتحان کنند. شما می‌توانید این درمان‌ها را در مطب پزشک یا کلینیک انجام دهید. پس از عمل می‌توانید به خانه بروید و روز بعد به روال عادی خود برگردید.

لیزر پرتوی از نور بسیار متمرکز است. این پرتو به سمت چشم شما تابانده می‌شود تا به باز شدن لوله‌های مسدود شده و تخلیه مایع کمک کند. مشاهده نتایج کامل ممکن است چند هفته طول بکشد.

روش‌های درمانی با لیزر چیست؟

در اینجا به برخی از انواع جراحی لیزر برای گلوکوم اشاره می‌کنیم:

ترابکولوپلاستی با لیزر آرگون (ALT): این روش گرفتگی‌های چشم شما را باز می‌کند تا مایع بتواند خارج شود. پزشک شما ممکن است ابتدا نیمی از گرفتگی‌ها را درمان کند، ببیند چقدر خوب عمل می‌کند، سپس نیمه دیگر را بعداً درمان کند. ALT در حدود ۷۵٪ از افراد مبتلا به شایع‌ترین نوع گلوکوم مؤثر است.

ترابکولوپلاستی لیزری انتخابی (SLT): اگر ALT به خوبی عمل نکند، پزشک ممکن است این روش را امتحان کند. پزشک شما یک لیزر کم‌توان بسیار هدفمند را فقط در نقاطی که فشار وجود دارد، می‌تاباند. می‌توانید SLT را کم کم انجام دهید. اغلب اوقات این ممکن است اولین مرحله جراحی باشد زیرا دقیق‌تر است.

ایریدوتومی محیطی با لیزر (LPI): اگر فضای بین عنبیه چشم (قسمت رنگی) و قرنیه (لایه بیرونی شفاف) خیلی کم باشد، ممکن است به گلوکوم زاویه بسته مبتلا شوید. در این ناحیه مایع و فشار جمع می‌شود. LPI از پرتو لیزر برای ایجاد یک سوراخ کوچک در عنبیه استفاده می‌کند. مایع اضافی می‌تواند تخلیه شده و فشار را کاهش دهد.

سیکلوفوتوکوآگولاسیون : اگر سایر درمان‌های لیزری یا جراحی تجمع مایع و فشار را کاهش ندهند، پزشک شما می‌تواند این روش را امتحان کند. آنها لیزر را به ساختاری در داخل چشم شما می‌تابانند تا فشار را کاهش دهند. ممکن است لازم باشد این روش را به مرور زمان تکرار کنید تا گلوکوم شما کنترل شود.

از جراحی لیزر چه انتظاری می‌توان داشت؟

معمولاً می‌توانید جراحی لیزر را در مطب پزشک یا کلینیک چشم پزشکی سرپایی انجام دهید. پزشک چشمان شما را بی‌حس می‌کند. در طول درمان نباید درد زیادی یا حتی هیچ دردی احساس کنید. ممکن است متوجه سوزش یا سوختگی جزئی شوید.

در حالی که شما بی‌حرکت دراز کشیده‌اید، پزشک شما یک لنز مخصوص را روی چشم شما قرار می‌دهد، سپس لیزر را دقیقاً به نقطه‌ای که نیاز به درمان دارید، می‌تاباند. این تابش ممکن است مانند یک فلاش بسیار سریع و روشن به نظر برسد.

بعد از جراحی لیزر

ممکن است درست بعد از درمان، بینایی شما کمی تار باشد. همچنین ممکن است کمی احساس درد داشته باشید. ظرف چند ساعت، پزشک فشار چشم شما را بررسی خواهد کرد. به کسی نیاز دارید که بعد از عمل جراحی شما را به خانه برساند.

ممکن است لازم باشد بعد از جراحی لیزر، داروهای خود را ادامه دهید تا فشار چشم شما تحت کنترل باشد.

انواع دیگر جراحی برای گلوکوم چیست؟

اگر جراحی لیزر یا داروها فشار چشم شما را کاهش ندهند، ممکن است به یک عمل جراحی سنتی‌تر نیاز داشته باشید. ممکن است مجبور شوید به بیمارستان یا مرکز جراحی بروید و احتمالاً برای بهبودی و ریکاوری به چند هفته زمان نیاز خواهید داشت.

این رویه‌ها عبارتند از:

ترابکولکتومی: جراح برش کوچکی در قسمت سفید چشم شما ایجاد می‌کند تا مقداری از بافت شبکه‌ای داخل آن را خارج کند. این کار به تخلیه مایع اضافی کمک می‌کند. ممکن است لازم باشد همراه با این جراحی، دارو مصرف کنید تا بافت اسکار تشکیل نشود. این عمل «به صورت جراحی سرپایی انجام می‌شود.»

جراحی ایمپلنت تخلیه: پزشک یک لوله کوچک را در داخل چشم شما قرار می‌دهد تا مایع بتواند تخلیه شود. اکنون ایمپلنت‌های کم‌تهاجمی وجود دارد.

الکتروکوتر: در این روش، جراح از یک دستگاه حرارتی به نام ترابکتوم برای ایجاد یک برش کوچک در لوله‌های تخلیه چشم شما استفاده می‌کند. این دستگاه گرما را به بافت شبکه‌ای داخل چشم شما می‌فرستد. این کار می‌تواند تجمع مایع و فشار را کاهش دهد. این روش به اندازه ترابکولکتومی یا جراحی ایمپلنت تخلیه، تهاجمی نیست.

جراحی‌های کم‌تهاجمی گلوکوم (MIGS).  این یک مجموعه جدیدتر از درمان‌ها است. آن‌ها معمولاً به دهانه‌های کوچکی نیاز دارند و از دستگاه‌هایی استفاده می‌کنند که با چشم غیرمسلح نمی‌توانید ببینید. آن‌ها عموماً سریع‌تر و ایمن‌تر هستند، اما فشار را به اندازه کافی کاهش نمی‌دهند. آن‌ها همچنین می‌توانند همزمان با سایر روش‌ها مانند جراحی آب مروارید انجام شوند.

چه انتظاری می‌توان داشت؟

به شما داروهایی برای بی‌حس کردن چشم و آرامش شما داده می‌شود. نباید هیچ دردی احساس کنید. ممکن است در طول عمل واقعاً خواب‌آلود باشید.

بعد از جراحی، حدود یک هفته در خانه استراحت خواهید کرد. پزشک ممکن است دستورالعمل‌ها یا اقدامات احتیاطی خاصی داشته باشد. از تماس آب با چشم خودداری کنید. چشم شما ممکن است قرمز، دردناک یا آبکی باشد. همچنین ممکن است در محل برش، برآمدگی کوچکی مشاهده کنید.

ممکن است بینایی شما حدود ۶ هفته کمی تار باشد. لنزهای تماسی ممکن است تا زمانی که برآمدگی یا تورم کاهش یابد، مناسب نباشند. حدود نیمی از افرادی که این عمل جراحی را انجام می‌دهند، دیگر نیازی به دارو برای پایین نگه داشتن فشار ندارند.

آیا خطراتی وجود دارد؟

جراحی گلوکوم می‌تواند احتمال ابتلا به آب مروارید را در آینده افزایش دهد. سایر خطرات احتمالی عبارتند از:

• درد یا قرمزی چشم
• فشار چشم که هنوز خیلی بالا یا حتی خیلی پایین است
• از دست دادن بینایی
• عفونت
• التهاب
• خونریزی در چشم شما

جراحی گلوکوم نمی‌تواند بینایی از دست رفته را بازگرداند. اگر فشار دوباره افزایش یابد، ممکن است نیاز به مصرف دارو یا جراحی بیشتر در آینده داشته باشید. برای اطمینان از سلامت خود، معاینات منظم چشم را انجام دهید.

نوشته آیا برای گلوکوم خود به جراحی نیاز دارم؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر گلوکوم دارید، معاینات منظم و دنبال کردن برنامه درمانی می‌تواند به کند شدن یا جلوگیری از مشکلات بینایی کمک کند.

تمرکز درمان گلوکوم، کاهش فشار چشم برای محافظت از عصب بینایی است. برای انجام این کار، پزشک ممکن است قطره یا قرص چشمی تجویز کند.

قطره چشم

درمان گلوکوم اغلب با این داروها شروع می‌شود. این داروها برای کمک به تخلیه بهتر مایع درون چشم استفاده می‌شوند. در برخی موارد، می‌توانند میزان مایع درون چشم را نیز کاهش دهند.

چندین نوع مختلف وجود دارد:

آنالوگ‌های پروستاگلاندین : این داروها میزان مایعی را که از طریق کانال‌های تخلیه در چشمان شما تخلیه می‌شود، افزایش می‌دهند. همچنین فشار داخل چشم شما را کاهش می‌دهند.

عوارض جانبی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تغییر رنگ پوست پلک یا رنگ عنبیه
• افزایش طول و ضخامت مژه‌ها
• تاری دید
• سوزش چشم
• قرمزی
• خارش

نمونه‌هایی از این نوع ریزش عبارتند از:

• بیماتوپروست (لومیگان)
• لاتانوپروست (زالاتان)
• تافلوپروست (زیوپتان)
• تراوپروست (تراواتان زد)

مسدودکننده‌های بتا : این داروها میزان مایع چشم شما را کاهش می‌دهند که این امر فشار را پایین می‌آورد.

عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

• کاهش فشار خون
• مشکل در تنفس
• کاهش ضربان قلب
• کاهش میل جنسی
• افسردگی
• خستگی

نمونه‌هایی از این قطره‌ها عبارتند از:

• بتاکسولول ( بتوپتیک)
• تیمولول (بتیمول، تیموپتیک)

آگونیست‌های آلفا آدرنرژیک — این قطره‌ها مانند آنالوگ‌های پروستاگلاندین به تخلیه کمک می‌کنند. آنها همچنین میزان مایعی را که چشم شما تولید می‌کند کاهش می‌دهند.

عوارض جانبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• سوزش یا گزش
• فشار خون بالا
• خستگی
• سردرد
• خواب‌آلودگی
• ضربان قلب نامنظم
• خشکی دهان

نمونه‌هایی از این قطره‌ها عبارتند از:

• آپراکلونیدین (ایوپودین)
• بریمونیدین (آلفاگان پی)

مهارکننده‌های کربنیک انیدراز: این داروها به ندرت برای درمان گلوکوم استفاده می‌شوند. این داروها فشار چشم را کاهش می‌دهند زیرا تولید مایع در چشم شما را مهار می‌کنند.

عوارض جانبی احتمالی عبارتند از:

• سوزش و خارش چشم
• طعم تلخ
• تاری دید

مثال‌ها شامل موارد زیر است

• برینزولامید (آزوپت)
• دورزولامید (تروسوپت)

داروهای ترکیبی : گاهی اوقات دو نوع قطره به شما داده می‌شود. این می‌تواند در زمان و گاهی اوقات در هزینه شما صرفه‌جویی کند. عوارض جانبی به داروهای موجود در قطره‌ها بستگی دارد.

مثال‌ها عبارتند از:

• تیمولول و دورزولامید (Cosopt)
• بریمونیدین و تیمولول (کامبیگان)
• بریمونیدین و برینزولامید ( سیمبرینزا )

عوامل کولینرژیک – این قطره‌ها که به ندرت برای گلوکوم استفاده می‌شوند، به چشم شما کمک می‌کنند تا مایعات بیشتری تولید کند. همچنین با کوچک‌تر کردن مردمک چشم، به تخلیه بیشتر مایعات از چشم کمک می‌کنند.

عوارض جانبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• تاری یا کاهش دید
• نزدیک‌بینی

مثال‌ها شامل پیلوکارپین (کارپین، ایزوپتو) است.

قرص‌ها

اگر قطره‌های چشمی فشار چشم شما را پایین نیاورد، پزشک ممکن است این روش را در پیش بگیرد.

اغلب، این داروها مهارکننده‌های کربنیک انیدراز هستند. آن‌ها با کاهش تولید مایع در چشمان شما، فشار را کاهش می‌دهند.

نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از:

• استازولامید (دیاموکس)
• متازولامید (نپتازان)

ممکن است عوارض جانبی مانند موارد زیر داشته باشید:

• خستگی
• ناراحتی معده
• اختلالات حافظه
• افزایش دفعات ادرار
• گزگز یا مورمور شدن دست‌ها و پاها

چه پزشک قطره چشم یا قرص برای گلوکوم شما تجویز کند، مهم است که داروهای خود را به طور منظم مصرف کنید. از آنجا که گلوکوم هیچ علامتی ندارد، فراموش کردن مصرف داروها می‌تواند آسان باشد.

با این حال، قطره‌ها یا قرص‌ها کلید کنترل فشار چشم و حفظ بینایی شما هستند.

نوشته کدام داروها گلوکوم را درمان می‌کنند؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.