ذات‌الریه عفونتی در ریه‌های شماست که توسط باکتری ، ویروس یا در موارد کمتر، قارچ ایجاد می‌شود.

کیسه‌های هوایی در ریه‌های شما متورم می‌شوند و می‌توانند با مایع یا چرک پر شوند، که می‌تواند تنفس را برای شما دشوار کند و دریافت اکسیژن مورد نیاز بدن را دشوارتر سازد.

ذات‌الریه همچنین می‌تواند باعث بیماری‌ها یا عوارض دیگری شود که می‌توانند جدی باشند. به همین دلیل است که انجام هر کاری که می‌توانید برای حفظ سلامت خود و جلوگیری از ابتلای خود و خانواده‌تان به ذات‌الریه در وهله اول مهم است.

چطور می‌توانی این کار را انجام دهی؟

واکسینه شوید

دو واکسن وجود دارد که می‌توانند شما را در برابر باکتری استرپتوکوک پنومونیه ، یکی از شایع‌ترین باکتری‌های ایجادکننده ذات‌الریه، محافظت کنند.

• واکسن PCV13  به محافظت از افراد در برابر ۱۳ نوع از شدیدترین باکتری‌های عامل ذات‌الریه کمک می‌کند.
• PPSV23  در برابر ۲۳ نوع باکتری ذات‌الریه دیگر محافظت ایجاد می‌کند. هیچ‌کدام از این دو نمی‌توانند از هر نوع ذات‌الریه جلوگیری کنند، اما در برابر بیش از ۳۰ نوع رایج و شدید آن مؤثر هستند.

کودکان زیر ۲ سال و افراد بالای ۶۵ سال باید واکسینه شوند. همچنین اگر شرایط زیر را دارید، باید بین این سنین واکسینه شوید:

• سیگار می‌کشی.
• شما بیماری دارید که باعث می‌شود سیستم ایمنی بدن شما به خوبی کار نکند
• شما شرایط سلامتی طولانی مدت خاصی دارید

با پزشک یا متخصص اطفال خود صحبت کنید که کدام یک از این دو واکسن برای شما مناسب‌تر است.

ذات‌الریه همچنین می‌تواند در اثر عفونت‌های دیگری مانند آنفولانزا ایجاد شود. در واقع، آنفولانزا یکی از شایع‌ترین علل ذات‌الریه است. بنابراین، با استثنائات بسیار نادر، مهم است که هر سال پس از رسیدن به ۶ ماهگی واکسن آنفولانزا بزنید.

این امر به ویژه برای کودکان زیر ۵ سال یا بزرگسالان ۶۵ سال به بالا (و هر کسی که با آنها وقت می‌گذراند) بسیار مهم است. زیرا افراد در این گروه‌های سنی بیشتر احتمال دارد که از آنفولانزا به ذات‌الریه مبتلا شوند. همچنین پس از ابتلا به ذات‌الریه، احتمال بروز عوارض در آنها بیشتر است.

والدین همچنین باید مطمئن شوند که کودکان زیر ۵ سال واکسن Hib را دریافت کرده‌اند، که از ابتلا به هموفیلوس آنفولانزا ، یکی دیگر از علل ذات‌الریه، جلوگیری می‌کند.

اگر فرزند شما زودتر از موعد به دنیا آمده یا مشکلات پزشکی خاصی مانند بیماری قلبی یا ریوی دارد، پزشک ممکن است در مورد تزریق پالیویزوماب با شما صحبت کند. این تزریق می‌تواند از ابتلا به ویروس سینسیشیال تنفسی ( RSV ) که می‌تواند منجر به ذات‌الریه شود، جلوگیری کند .

از آنجا که سایر عفونت‌ها مانند سرخک و سیاه سرفه می‌توانند باعث ذات‌الریه شوند، مهم است که با پزشک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که همه اعضای خانواده واکسن‌های خود را دریافت کرده‌اند.

دست هایتان را بشویید

یکی از بهترین راه‌ها برای حفظ سلامت خود و جلوگیری از بیماری، شستن مرتب دست‌ها است. از آب گرم و صابون استفاده کنید و حداقل به مدت 20 ثانیه دست‌ها را خوب کف کنید. کاملاً آبکشی کرده و با یک حوله تمیز خشک کنید، یا اجازه دهید دست‌هایتان در معرض هوا خشک شوند. علاوه بر این، از لمس صورت و چشم‌های خود خودداری کنید.

ترک سیگار

سیگار کشیدن به ریه‌های شما آسیب می‌رساند و مبارزه با عفونت‌هایی مانند ذات‌الریه را برای آنها دشوارتر می‌کند. افراد سیگاری همچنین در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ذات‌الریه تهدیدکننده زندگی و سایر بیماری‌های ناشی از آن هستند.

ترک سیگار به ریه‌های شما کمک می‌کند تا قوی‌تر شوند و بهتر بتوانند با عفونت مبارزه کنند. این امر احتمال ابتلا به ذات‌الریه را کاهش می‌دهد. اگر هم مبتلا شوید، احتمال مبارزه با آن بیشتر خواهد بود.

اگر سیگار می‌کشید، علاوه بر واکسن آنفولانزا، در مورد واکسن ذات‌الریه نیز با پزشک خود صحبت کنید .

نوشابه نخورید، یا کمتر بنوشید

وقتی الکل زیاد مصرف می‌کنید ، بدن شما به اندازه کافی قادر به مبارزه با عفونت و سالم ماندن نیست. افرادی که زیاد الکل مصرف می‌کنند، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به ذات‌الریه و عوارض آن هستند. کارشناسان توصیه می‌کنند که زنان بیش از یک نوشیدنی الکلی در روز ننوشند. مردان نباید بیش از دو نوشیدنی الکلی در روز بنوشند.

مراقب خودت باش

یکی از بهترین دفاع‌های شما در برابر عفونت، سیستم ایمنی قوی است. اگر موارد زیر را رعایت کنید، می‌توانید به سیستم ایمنی خود کمک کنید:

• ورزش منظم داشته باشید .
• رژیم غذایی سرشار از میوه و سبزیجات را دنبال کنید .
• به اندازه کافی بخوابید .
• استرس را کاهش دهید .

نوشته آیا می‌توان از ذات‌الریه پیشگیری کرد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پنومونی چیست؟

پنومونی یا ذات‌الریه یک عفونت ریه است که می‌تواند از خفیف تا آنقدر شدید باشد که مجبور به مراجعه به بیمارستان شوید. این اتفاق زمانی می‌افتد که یک عفونت باعث می‌شود کیسه‌های هوایی در ریه‌های شما (آلوئول‌ها) و لوله‌های موجود در مجاری هوایی شما که به آنها متصل هستند (برونشیول‌ها) با مایع یا چرک پر شوند. این می‌تواند تنفس اکسیژن کافی را برای شما دشوار کند.

هر کسی می‌تواند به این عفونت ریه مبتلا شود. اما کودکان زیر ۲ سال و بزرگسالان ۵۰ سال به بالا در معرض خطر بیشتری هستند. دلیلش این است که سیستم ایمنی بدن آنها ممکن است به اندازه کافی قوی نباشد تا با آن مبارزه کند. عادات سبک زندگی، مانند سیگار کشیدن و نوشیدن زیاد الکل، نیز می‌تواند احتمال ابتلا به ذات‌الریه را افزایش دهد.

ممکن است در یک یا هر دو ریه به ذات‌الریه مبتلا شوید. ذات‌الریه در هر دو ریه گاهی اوقات ذات‌الریه دو طرفه یا ذات‌الریه مضاعف نامیده می‌شود. همچنین ممکن است ذات‌الریه داشته باشید و از آن بی‌خبر باشید. به این حالت گاهی اوقات ذات‌الریه پیاده‌روی می‌گویند.

علل شامل باکتری‌ها، ویروس‌ها و قارچ‌ها هستند. اگر ذات‌الریه شما ناشی از باکتری یا ویروس باشد، می‌توانید آن را به شخص دیگری منتقل کنید.

انواع پنومونی

ذات‌الریه را می‌توان بر اساس علت ایجاد آن به انواع مختلفی گروه‌بندی کرد. عوامل زیادی می‌توانند منجر به ذات‌الریه شوند، اما برخی از رایج‌ترین آنها عبارتند از:

پنومونی باکتریایی

افراد بیشتری نسبت به سایر انواع ذات‌الریه به این نوع ذات‌الریه مبتلا می‌شوند. در حالی که انواع مختلفی از باکتری‌ها می‌توانند باعث آن شوند، شایع‌ترین آنها در ایالات متحده استرپتوکوک است. افراد گاهی اوقات پس از یک عفونت ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا به ذات‌الریه باکتریایی مبتلا می‌شوند.

پنومونی ویروسی

ویروس‌ها، مانند ویروس‌های سرماخوردگی و آنفولانزا، حدود یک سوم از کل موارد ذات‌الریه را ایجاد می‌کنند. آن‌ها شایع‌ترین علت این بیماری در کودکان زیر ۵ سال هستند. این نوع عفونت معمولاً به اندازه ذات‌الریه باکتریایی جدی نیست، اما می‌تواند باشد. ذات‌الریه ویروسی خطر ابتلا به ذات‌الریه باکتریایی را نیز افزایش می‌دهد. 

پنومونی قارچی

قارچ‌های موجود در خاک یا مدفوع پرندگان نیز می‌توانند باعث عفونت ذات‌الریه شوند. این نوع بیشتر در افرادی که سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند، مانند افرادی که مشکلات سلامتی طولانی‌مدت دارند، تأثیر می‌گذارد. 

پنومونی پیاده‌روی

این نام مستعار نوعی کمتر جدی است که رسماً ذات‌الریه مایکوپلاسمایی نامیده می‌شود . این بیماری به نام باکتری عامل آن نامگذاری شده است. بزرگسالان جوان و کودکان بزرگتر اغلب به این نوع مبتلا می‌شوند که اغلب نیازی به استراحت در رختخواب ندارد. 

علائم پنومونی

علائم شما می‌تواند بسته به علت ذات‌الریه، سن و سلامت کلی شما متفاوت باشد. آنها معمولاً طی چند روز ایجاد می‌شوند.

علائم شایع ذات‌الریه عبارتند از:

• درد شدید در قفسه سینه یا شکم هنگام نفس کشیدن یا سرفه کردن
• سرفه، که معمولاً خلط یا مخاط تولید می‌کند
• خستگی
• از دست دادن اشتها
• تب، تعریق و لرز
• حالت تهوع، استفراغ یا اسهال
• تنگی نفس
• ته رنگ آبی روی لب‌ها یا ناخن‌هایتان (ممکن است تشخیص آن روی پوست‌های تیره‌تر دشوارتر باشد.)
• تنفس سریع یا مشکل در تنفس
• نبض سریع
• درد شدید یا تیرکشنده قفسه سینه هنگام تنفس یا سرفه

در کنار این علائم، افراد مسن و افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند ممکن است دچار گیجی یا مشکلات فکری شوند. همچنین ممکن است دمای بدن آنها پایین‌تر از حد معمول باشد.

علائم پنومونی ویروسی به آرامی بروز می‌کنند و در ابتدا اغلب خفیف هستند. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• سرفه
• تب و لرز
• سردرد
• تنگی نفس، به خصوص هنگام فعالیت بدنی

اگر در تنفس مشکل دارید، سرفه‌ای که متوقف نمی‌شود، درد قفسه سینه یا تب ۱۰۲ درجه فارنهایت یا بالاتر دارید، به پزشک مراجعه کنید. 

علائم پنومونی در نوزادان

نوزادان مبتلا به ذات‌الریه ممکن است هیچ علامتی نشان ندهند. اما ممکن است خسته یا بی‌قرار به نظر برسند. همچنین ممکن است سرفه، تب، استفراغ یا مشکل تنفسی داشته باشند. همچنین ممکن است غذا خوردن برای آنها دشوار شود.

علل پنومونی

وقتی یک ماده بالقوه مضر که بدن شما معمولاً می‌تواند با آن مبارزه کند، بر سیستم ایمنی بدن شما غلبه کرده و ریه‌های شما را آلوده می‌کند، به ذات‌الریه مبتلا می‌شوید. 

ویروس‌هایی که می‌توانند منجر به ذات‌الریه ویروسی شوند عبارتند از:

• ویروس‌های آنفولانزا
• ویروس‌های سرماخوردگی
• ویروس RSV (علت اصلی ذات‌الریه در نوزادان ۱ سال یا کمتر)
• SARS-CoV-2، که باعث COVID-19  می شود
• ویروس سرخک
• آدنوویروس
• واریسلا زوستر، که باعث آبله مرغان می‌شود
• ویروس سیاه سرفه

علل پنومونی باکتریایی عبارتند از:

• باکتری پنوموکوک، شایع‌ترین علت ذات‌الریه باکتریایی
• مایکوپلاسما
• لژیونلا، باکتری عامل بیماری لژیونر
• انواع خاصی از باکتری کلامیدیا

علل پنومونی قارچی عبارتند از:

• کوکسیدیوئیدومایکوزیس، قارچی که باعث تب دره می‌شود و در بخش‌هایی از جنوب غربی ایالات متحده یافت می‌شود.
• کریپتوکوکوس، که در مدفوع پرندگان و خاک آلوده به آن یافت می‌شود 
• هیستوپلاسموز، که معمولاً در دره‌های رودخانه می‌سی‌سی‌پی و اوهایو رخ می‌دهد، اما می‌تواند در مناطق دیگر نیز رخ دهد.

ذات‌الریه ناشی از آسپیراسیون

شما می‌توانید هنگام استنشاق یک ماده خارجی مانند استفراغ، بزاق یا غذا به ذات‌الریه آسپیراسیون مبتلا شوید. اگر چیزی در رفلکس تهوع شما اختلال ایجاد کرده باشد، مانند آسیب مغزی یا مصرف بیش از حد مواد مخدر یا الکل، احتمال ابتلا به آن بیشتر است.

آیا ذات‌الریه مسری است؟

انواع باکتریایی و ویروسی ذات‌الریه مسری هستند. میکروب‌هایی که باعث ایجاد آنها می‌شوند ممکن است هنگام صحبت، سرفه یا عطسه فرد آلوده از طریق هوا پخش شوند. همچنین ممکن است پس از لمس سطحی که میکروب روی آن است و سپس لمس دهان یا بینی خود، به ذات‌الریه مبتلا شوید.

آیا آنفولانزا می‌تواند به ذات‌الریه تبدیل شود؟

ویروس‌های آنفولانزا می‌توانند باعث ذات‌الریه شوند، به خصوص در افرادی که بیماری‌های دیگری دارند یا به دلیل دیگری در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به آن هستند.

آیا کووید می‌تواند به ذات‌الریه تبدیل شود؟

ویروسی که باعث کووید-۱۹ می‌شود می‌تواند منجر به ذات‌الریه شود. همچنین می‌تواند با تضعیف سیستم ایمنی بدن یا نیاز به دستگاه تنفس مصنوعی، شما را مستعد ابتلا به عفونت از انواع دیگر ویروس‌ها یا باکتری‌ها کند.

ذات‌الریه اکتسابی از بیمارستان

اگر در بیمارستان به ذات‌الریه مبتلا شوید، به آن ذات‌الریه اکتسابی از بیمارستان می‌گویند. این بیماری معمولاً جدی‌تر است، زیرا می‌تواند توسط باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک ایجاد شود و افرادی که به آن مبتلا می‌شوند، مشکلات سلامتی دیگری نیز دارند. همچنین ممکن است اصطلاح ذات‌الریه مرتبط با مراقبت‌های بهداشتی را بشنوید. این اصطلاح به طور گسترده‌تر به ذات‌الریه‌ای اشاره دارد که در هر مرکز درمانی، مانند مرکز مراقبت‌های طولانی‌مدت یا مرکز دیالیز، به آن مبتلا می‌شوید. 

پنومونی مرتبط با ونتیلاتور

اگر هنگام استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی (ونتیلاتور)، دستگاهی که به شما در تنفس کمک می‌کند، به عفونت مبتلا شوید، به ذات‌الریه مرتبط با ونتیلاتور مبتلا هستید. 

ذات‌الریه اکتسابی از جامعه

بیشتر موارد، ذات‌الریه اکتسابی از جامعه نامیده می‌شود، به این معنی که شما آن را در بیمارستان نگرفته‌اید.

عوامل خطر ذات‌الریه

هر کسی می‌تواند به ذات‌الریه مبتلا شود، اگرچه این بیماری بیشتر نوزادان و افراد ۵۰ سال به بالا را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اگر موارد زیر را داشته باشید، در معرض خطر بیشتری نیز هستید:

• بیماری دارید که ریه‌های شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مانند آسم یا بیماری انسدادی مزمن ریوی ( COPD )
• داشتن یک بیماری جدی دیگر مانند بیماری قلبی یا دیابت
• سیستم ایمنی ضعیفی دارید، به دلیل ابتلا به بیماری‌هایی مانند ایدز، شیمی‌درمانی یا پیوند عضو. 
• گذراندن وقت در یک مرکز درمانی مانند بیمارستان یا خانه سالمندان 
• مشکل در بلعیدن
• از دستگاه تنفس مصنوعی استفاده کنید
• سیگار می‌کشند یا در معرض دود سیگار دیگران قرار دارند
• سوء مصرف الکل یا مواد مخدر
• گذراندن وقت در محیطی که در آن مواد محرک مانند گرد و غبار، دود یا مواد شیمیایی را استنشاق می‌کنید

تشخیص ذات‌الریه

پزشک شما با سوالاتی در مورد علائم و سابقه پزشکی شما شروع می‌کند، مانند اینکه آیا سیگار می‌کشید و آیا در خانه، مدرسه یا محل کار در کنار افراد بیمار بوده‌اید یا خیر. سپس، به ریه‌های شما گوش می‌دهد. اگر ذات‌الریه داشته باشید، ممکن است هنگام نفس کشیدن صداهایی مانند ترک خوردن، حباب زدن یا غرش بشنود.

اگر پزشک شما فکر کند که ممکن است ذات‌الریه داشته باشید، احتمالاً آزمایش‌هایی از جمله موارد زیر را برای شما تجویز خواهد کرد:

• آزمایش خون برای بررسی علائم عفونت باکتریایی
• عکس‌برداری از قفسه سینه برای تشخیص عفونت در ریه‌ها و میزان گسترش آن
• پالس اکسیمتری برای اندازه‌گیری سطح اکسیژن خون شما
• آزمایش خلط برای بررسی مایع موجود در ریه‌ها به منظور تشخیص علت عفونت

اگر علائم شما در بیمارستان شروع شده باشد یا مشکلات سلامتی دیگری داشته باشید، پزشک ممکن است آزمایش‌های بیشتری از جمله موارد زیر را تجویز کند:

• آزمایش گاز خون شریانی برای اندازه‌گیری اکسیژن در مقدار کمی خون گرفته شده از یکی از شریان‌های شما
• برونکوسکوپی برای بررسی مجاری هوایی شما از نظر انسداد یا سایر مشکلات
• سی تی اسکن برای گرفتن تصویر دقیق تر از ریه های شما
• کشت مایع پلور، که در آن پزشک مقدار کمی مایع از بافت‌های اطراف ریه‌های شما خارج می‌کند تا باکتری‌هایی را که ممکن است باعث ذات‌الریه شوند، بررسی کند.

ذات‌الریه در مقابل برونشیت

برونشیت مانند ذات‌الریه می‌تواند باعث سرفه طولانی مدت، تب، خستگی و درد قفسه سینه شود. همچنین ممکن است پس از ابتلا به برونشیت به ذات‌الریه مبتلا شوید. اما برونشیت که ناشی از التهاب لوله‌هایی است که هوا را به ریه‌های شما منتقل می‌کنند، معمولاً بسیار کمتر جدی است. در صورت داشتن این علائم به پزشک مراجعه کنید تا آنها بتوانند تشخیص دهند که شما به چه بیماری مبتلا هستید و بهترین راه درمان آن چیست.

عوارض ذات‌الریه

ذات‌الریه می‌تواند عوارض مختلفی داشته باشد، از جمله:

• باکتریمی ،  که در آن باکتری‌ها در خون شما پخش می‌شوند. این می‌تواند باعث شوک سپتیک و نارسایی اندام شود.
• نارسایی تنفسی ،  که ممکن است به این معنی باشد که در طول بهبودی ریه‌ها، نیاز به استفاده از دستگاه تنفس مصنوعی داشته باشید.
• پلورال افیوژن، که تجمع مایع  بین لایه‌های بافتی است که ریه‌ها و حفره قفسه سینه شما را می‌پوشاند. این مایع همچنین می‌تواند عفونی شود.
• آبسه ریه ،  زمانی که یک کیسه چرکی در داخل یا اطراف ریه شما تشکیل می‌شود
• سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS)، نوع جدی نارسایی تنفسی
• نارسایی کلیه
• برای مبتلایان به بیماری قلبی، بدتر شدن نارسایی قلبی یا افزایش خطر حمله قلبی

درمان ذات‌الریه

درمان شما به علت ذات‌الریه، شدت آن و سلامت کلی شما بستگی دارد. اکثر افراد می‌توانند با استراحت و دارو در خانه بهبود یابند.

داروی ذات‌الریه

اگر ذات‌الریه باکتریایی دارید، آنتی‌بیوتیک دریافت خواهید کرد. مطمئن شوید که تمام داروهایی را که پزشک تجویز کرده است، مصرف می‌کنید، حتی اگر قبل از اتمام دوره، احساس بهتری داشته باشید.

اگر ذات‌الریه ویروسی دارید، آنتی‌بیوتیک‌ها کمکی نخواهند کرد. باید استراحت کنید، مایعات زیادی بنوشید و برای تب خود دارو مصرف کنید. داروهای ضد ویروسی می‌توانند در برابر برخی، اما نه همه، ویروس‌های عامل ذات‌الریه به خوبی عمل کنند.

پزشک برای درمان ذات‌الریه قارچی، داروهای ضد قارچ تجویز خواهد کرد.

درمان پنومونی آتیپیک

ذات‌الریه غیرمعمول توسط باکتری‌هایی ایجاد می‌شود که تشخیص آنها با روش‌های استاندارد برای پزشکان دشوار است، مانند مایکوپلاسما و لژیونلا. در موارد خفیف، ممکن است بتوانید با استراحت و مراقبت از خود در خانه بهبود یابید. اگر جدی‌تر باشد، پزشک آن را با آنتی‌بیوتیک درمان خواهد کرد. 

نبولایزر پنومونی

پزشک ممکن است برای کمک به تنفس، نبولایزر یا دستگاه استنشاقی برای شما یا فرزندتان تجویز کند. اما این کار ذات‌الریه را درمان نمی‌کند.

بستری شدن در بیمارستان به دلیل ذات‌الریه

اگر علائم شما جدی باشد یا شرایط دیگری داشته باشید که احتمال بروز عوارض را افزایش می‌دهد، پزشک ممکن است شما را به بیمارستان بفرستد. در مدتی که در بیمارستان هستید، پزشک احتمالاً مایعات یا آنتی‌بیوتیک‌ها را از طریق تزریق داخل وریدی به شما تزریق می‌کند. ممکن است به اکسیژن درمانی یا درمان‌های تنفسی نیاز داشته باشید. و پزشکان ممکن است نیاز به تخلیه مایعات از ریه‌های شما داشته باشند.

پنومونی چه مدت طول می‌کشد؟

بسته به نوع ذات‌الریه و میزان بیماری، بهبودی می‌تواند از یک هفته تا یک ماه یا بیشتر طول بکشد. احتمالاً به مدت یک ماه یا بیشتر احساس خستگی خواهید کرد. اکثر افراد حدود یک ماه همچنان احساس خستگی می‌کنند. در دوران نقاهت به استراحت زیادی نیاز دارید، بنابراین سعی نکنید عجله کنید. از پزشک خود بپرسید که چه زمانی می‌توانید به فعالیت‌های معمول خود بازگردید. در حالی که بیمار هستید، تماس با افراد دیگر را محدود کنید تا میکروب‌های عامل ذات‌الریه را پخش نکنید.

علائم بهبود ذات‌الریه

وقتی علائم شما بهبود می‌یابد، می‌توانید بگویید که در حال بهبودی هستید. اگرچه احتمالاً برای مدتی خسته خواهید بود، باید به موارد زیر توجه کنید:

• تبت بالا میره.
• مخاط کمتری تولید می‌کنید.
• سینه ات بهتر شده.
• کمتر سرفه می‌کنی.
• نفس کشیدن راحت‌تر شده است.

درمان‌های خانگی برای ذات‌الریه

کارهایی وجود دارد که می‌توانید در خانه برای کاهش علائم و کمک به بهبودی خود انجام دهید:

• استراحت یکی از مهمترین کارهایی است که می‌توانید انجام دهید. در خانه بمانید و سر کار نروید و در صورت امکان از شخص دیگری بخواهید که در انجام کارهای خانه به شما کمک کند.
• داروهای بدون نسخه مانند مسکن‌ها می‌توانند درد و تب را کاهش دهند. اما بدون مشورت با پزشک، داروهای سرفه یا سرماخوردگی مصرف نکنید. سرفه در واقع می‌تواند به بدن شما کمک کند تا از شر عفونت خلاص شود.
• مایعات زیادی مانند آب، چای گرم و آبگوشت بنوشید تا به شل شدن مخاط کمک کند.
• برای کاهش خلط، سعی کنید از دستگاه مرطوب کننده هوا استفاده کنید.
• اگر تب دارید، کمپرس سرد می‌تواند به شما کمک کند تا احساس بهتری داشته باشید.
• سیگار نکشید و در اطراف افراد سیگاری نباشید.
• اگر پزشک دارویی تجویز کرده است، آن را دقیقاً طبق دستورالعمل مصرف کنید.

پیشگیری از ذات‌الریه

برای جلوگیری از ذات‌الریه و میکروب‌هایی که می‌توانند باعث آن شوند، این مراحل را انجام دهید:

• دست‌هایتان را بشویید، کامل و مرتب.
• از افرادی که بیمار هستند دوری کنید. همچنین وقتی بیمار هستید از دیگران دوری کنید.
• اگر نیاز به سرفه یا عطسه دارید، این کار را در دستمال کاغذی، آستین یا آرنج خود انجام دهید.
• سطوحی را که در خانه یا محل کار خود زیاد لمس می‌کنید، مرتباً تمیز کنید.
• سیگار نکشید و از دود سیگار دیگران هم دوری کنید.
• برای هرگونه بیماری که دارید، مانند آسم، بیماری قلبی یا دیابت، به برنامه درمانی خود پایبند باشید.
• در برابر ذات‌الریه و آنفولانزا واکسینه شوید.
• با ورزش، خوردن غذاهای سالم و خواب کافی، سیستم ایمنی بدن خود را سالم نگه دارید.

واکسن ذات‌الریه

دو نوع واکسن وجود دارد که می‌توانند از عفونت با باکتری پنوموکوک، شایع‌ترین علت ذات‌الریه باکتریایی، جلوگیری کنند. این واکسن‌ها برای موارد زیر توصیه می‌شوند:

• افراد ۵۰ سال به بالا
• کسانی که بیماری‌های مزمن یا سیستم ایمنی ضعیفی دارند
• سیگاری‌ها

همه کودکان زیر ۵ سال و کودکان ۵ تا ۱۸ سال که عوامل خطر خاصی دارند نیز باید واکسن ذات‌الریه دریافت کنند .

واکسن آنفولانزا همچنین می‌تواند به جلوگیری از ذات‌الریه در کودکان و بزرگسالان کمک کند. واکسن‌هایی که در برابر موارد زیر محافظت ایجاد می‌کنند نیز می‌توانند به این امر کمک کنند:

• کووید 19
• هموفیلوس آنفولانزا  نوع b (Hib)، باکتری که می‌تواند باعث ذات‌الریه یا مننژیت شود
• سرخک
• سیاه سرفه
• آر اس وی
• آبله مرغان

خلاصه مطلب

ذات‌الریه یک عفونت ریه است که اغلب توسط باکتری یا ویروس ایجاد می‌شود. این بیماری ممکن است آنقدر خفیف باشد که بتوانید در خانه بهبود یابید، یا آنقدر شدید باشد که شما را در بیمارستان بستری کند. واکسن‌ها می‌توانند از شما در برابر ذات‌الریه محافظت کنند. اگر در تنفس مشکل دارید ، درد قفسه سینه، تب بالا یا سرفه‌ای که از بین نمی‌رود، به پزشک مراجعه کنید.

سوالات متداول در مورد ذات الریه

چهار مرحله علائم ذات الریه چیست؟

ذات‌الریه باکتریایی چهار مرحله دارد:

• مرحله ۱، احتقان. در روز یا ساعات اول عفونت، ممکن است سرفه و خستگی داشته باشید.
• مرحله ۲، کبد قرمز. علائم شما بدتر می‌شود. ریه‌های شما ممکن است در آزمایش‌ها قرمز به نظر برسند.
• مرحله ۳، کبد خاکستری. ریه‌های شما رنگ خاکستری به خود می‌گیرند. شما هنوز علائم ذات‌الریه را دارید.
• مرحله ۴، بهبودی. با بازگشت مجاری هوایی به حالت عادی، علائم شما کاهش یافته و احساس بهتری خواهید داشت. 

واکسن ذات‌الریه: چند وقت یکبار؟

سه واکسن ذات‌الریه (پنوموکوک) به طور گسترده در ایالات متحده استفاده می‌شوند: PCV15، PCV20 و PCV23. PCV13 یک واکسن قدیمی‌تر است، اما هنوز هم گاهی اوقات استفاده می‌شود. پزشکان ممکن است بسته به سن و وضعیت سلامتی افراد، از آنها برای افراد مختلف استفاده کنند:

• بیشتر کودکان خردسال باید چهار دوز PCV15 یا PCV20 را در سنین ۲، ۴، ۶ و ۱۲-۱۵ ماهگی دریافت کنند. این کار را می‌توان تقریباً تا ۵ سالگی انجام داد.
• کودکان ۶ تا ۱۸ سال که واکسینه نشده‌اند، بسته به عوامل خطرشان، معمولاً به یک دوز نیاز دارند. 
• افراد ۵۰ سال به بالا و بزرگسالان زیر ۵۰ سال که عوامل خطر ابتلا به ذات‌الریه را دارند، می‌توانند یک دوز واکسن PCV20 یا یک دوز از واکسن‌های PCV15 و PCV23 دریافت کنند. 

پزشک شما می‌تواند به شما بگوید که به چند دوز و چه زمانی نیاز دارید.

نوشته پنومومی: آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۹

جوش چیست؟

کورک یک عفونت شایع و دردناک فولیکول مو و پوست اطراف آن است. این بیماری با یک توده قرمز شروع می‌شود، سپس با هجوم گلبول‌های سفید خون برای مبارزه با عفونت، پر از چرک می‌شود. مراقبت خوب در منزل اغلب می‌تواند یک کورک را که به عنوان آبسه پوستی نیز شناخته می‌شود، درمان کند. زمانی که کورک در برابر درمان مقاومت می‌کند یا در نواحی آسیب‌پذیر خاصی از بدن ایجاد می‌شود، مراقبت پزشک ضروری است.

۲ / ۱۹

علائم جوش

کورک‌ها معمولاً به اندازه نخود فرنگی هستند، اما می‌توانند به بزرگی یک توپ گلف نیز برسند. علائم می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• تورم، قرمزی و درد
• مرکز یا نوک سفید یا زرد
• گریه، ترشح یا پوسته پوسته شدن

همچنین ممکن است احساس عمومی ناخوشی، خستگی یا تب داشته باشید که دلیلی برای مراجعه به پزشک است.

۳ / ۱۹

جوش‌ها کجا تشکیل می‌شوند؟

کورک‌ها می‌توانند در هر جایی از بدن تشکیل شوند، اما بیشتر در صورت، گردن، زیر بغل، شانه‌ها، پشت و باسن شایع هستند. نواحی مودار و عرق‌کرده و همچنین نواحی اصطکاکی مانند قسمت داخلی ران‌ها از مکان‌های معمول ایجاد کورک هستند. کورک‌ها همچنین می‌توانند در اطراف گوش یا نزدیک بینی ایجاد شوند. درد اغلب با جمع شدن چرک در زیر پوست بدتر می‌شود و سپس با شروع تخلیه مایعات، کاهش می‌یابد.

۴ / ۱۹

چه چیزی باعث جوش می‌شود؟

بیشتر جوش‌ها توسط باکتری استافیلوکوکوس اورئوس ایجاد می‌شوند که بسیاری از افراد سالم بدون هیچ مشکلی آن را روی پوست یا بینی خود دارند. هنگامی که یک خراش، بریدگی یا ترکش پوست را پاره می‌کند، باکتری‌ها می‌توانند وارد فولیکول مو شده و عفونت ایجاد کنند. برخی دیگر از جوش‌ها، مانند جوش‌های مرتبط با آکنه، از منافذ مسدود شده‌ای که عفونی می‌شوند، ایجاد می‌شوند.

۵ / ۱۹

جوش معمولی یا عفونت MRSA؟

MRSA می‌تواند دقیقاً شبیه یک جوش معمولی باشد: قرمز، متورم، چرکی و حساس. اما عفونت‌های MRSA توسط یک نوع خاص از استافیلوکوک ایجاد می‌شوند که در برابر بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم است. اگر عفونت پوستی گسترش یابد یا پس از ۲-۳ روز مصرف آنتی‌بیوتیک بهبود نیابد، پزشک ممکن است به MRSA مشکوک شود. درمان صحیح و سریع برای بهبود عفونت MRSA و جلوگیری از عفونت عمیق‌تر و خطرناک‌تر مهم است.

۶ / ۱۹

آیا جوش‌ها مسری هستند؟

دقیقاً نه، اما میکروب‌هایی که باعث کورک می‌شوند (استاف) به راحتی از طریق تماس پوست به پوست و اشیاء آلوده پخش می‌شوند. این باکتری‌ها معمولاً آسیبی نمی‌رسانند، مگر اینکه در پوست شکافی پیدا کنند. برای جلوگیری از انتشار استاف، در حالی که کورک دارید، حوله، ملافه، لباس یا تجهیزات ورزشی خود را به اشتراک نگذارید. از دست زدن به کورک خودداری کنید و آن را بپوشانید. شستن مکرر دست‌ها نیز می‌تواند به جلوگیری از انتشار باکتری کمک کند.

۷ / ۱۹

هشدار اولیه: فولیکولیت

فولیکولیت التهاب یا عفونت فولیکول‌های مو است که می‌تواند به جوش تبدیل شود. جوش‌های ریز با سرسفید در اطراف موهای منفرد ظاهر می‌شوند که گاهی اوقات توسط پوست قرمز احاطه شده‌اند. این بیماری می‌تواند خارش‌دار، حساس و ناراحت‌کننده باشد، اما معمولاً به اندازه جوش دردناک یا عمیق نیست. اصلاح یا اصطکاک ناشی از لباس‌های تنگ می‌تواند باعث شود باکتری‌های استافیلوکوک زیر پوست نفوذ کنند – شایع‌ترین علت فولیکولیت و جوش.

۸ / ۱۹

نوع کورک: کفگیرک

وقتی چندین کورک نزدیک به هم تشکیل می‌شوند و زیر پوست به هم می‌پیوندند، به آن کفگیرک می‌گویند. آنها معمولاً در پشت و گردن یافت می‌شوند اما می‌توانند در هر جایی ایجاد شوند. احتمال ابتلا به کفگیرک در مردان بیشتر از زنان است. کفگیرک معمولاً در زیر پوست عمیق‌تر از کورک قرار می‌گیرد و بهبود آن می‌تواند بیشتر طول بکشد.

۹ / ۱۹

نوع جوش: آکنه کیستیک

آکنه کیستیک نوعی آبسه پوستی است که وقتی چربی و سلول‌های مرده پوست، فولیکول مو را مسدود می‌کنند، تشکیل می‌شود و مکانی را ایجاد می‌کند که باکتری‌ها در آن رشد و تکثیر می‌کنند. این نوع آکنه نسبت به آکنه معمولی، بافت عمیق‌تری از پوست را تحت تأثیر قرار می‌دهد و منجر به کیست‌های سفت و دردناک می‌شود. این نوع آکنه بیشتر روی صورت و شانه‌ها دیده می‌شود و معمولاً در دوران نوجوانی بروز می‌کند.

۱۰ / ۱۹

نوع کورک: زیر بغل و کشاله ران

وقتی توده‌ها و آبسه‌های پر از چرک به طور مکرر در این نواحی بدن ایجاد می‌شوند، ممکن است یک بیماری مزمن به نام هیدرادنیت چرکی باشد . عفونت در غدد عرق و فولیکول‌های مو که مسدود می‌شوند شروع می‌شود. موارد خفیف با مراقبت خانگی بهبود می‌یابند. داروها و درمان‌های متعددی برای موارد جدی‌تر و عودکننده در دسترس است.

۱۱ / ۱۹

نوع جوش: آبسه پیلونیدال

وقتی جوشی در پوست درست بالای چین باسن تشکیل می‌شود، ممکن است آبسه پیلونیدال باشد. اعتقاد بر این است که مو در این امر نقش دارد و تحریک، فشار و نشستن طولانی مدت نیز ممکن است در ایجاد کیست در اینجا نقش داشته باشد. اگر کیست ملتهب و عفونی شود، به آبسه تبدیل می‌شود. برخی از کودکان با “گودی پیلونیدال” متولد می‌شوند که در آن عفونت‌ها می‌توانند ظاهر شوند. علائم عفونت نیاز به توجه پزشک دارد.

۱۲ / ۱۹

نوع کورک: گل‌مژه

«گل مژه» که معمولاً به عنوان جوش شناخته می‌شود، معمولاً توسط باکتری استافیلوکوک ایجاد می‌شود. این جوش در فولیکول مژه شروع می‌شود و ممکن است قرمز، گرم، متورم و ناراحت‌کننده باشد. گل مژه گاهی اوقات با شالازیون که آن هم یک توده روی پلک است، اشتباه گرفته می‌شود، اما شالازیون معمولاً بدون درد است و در اثر انسداد یک غده چربی ایجاد می‌شود، نه عفونت.

۱۳ / ۱۹

چه کسانی جوش می‌زنند؟

هر کسی می‌تواند دچار کورک شود. خطر ابتلا با موارد زیر افزایش می‌یابد:

• تماس نزدیک با فرد آلوده
• آکنه، اگزما یا سایر علل ترک خوردگی پوست
• دیابت
• سیستم ایمنی ضعیف

۱۴ / ۱۹

درمان: مراقبت در منزل

می‌توانید اکثر جوش‌ها را در خانه درمان کنید. چندین بار در روز از کمپرس گرم و مرطوب استفاده کنید تا به باز شدن و تخلیه جوش کمک کند. پس از شروع تخلیه، آن را تمیز نگه دارید و به استفاده از کمپرس گرم ادامه دهید – هر بار یک کمپرس تمیز. بانداژ را مرتباً عوض کنید و دست‌ها را خوب بشویید. در برابر تمایل به فشار دادن یا ترکاندن جوش مقاومت کنید. این کار می‌تواند عفونت را بدتر کند.

۱۵ / ۱۹

چه زمانی با پزشک تماس بگیریم؟

اگر جوش بعد از یک هفته مراقبت در منزل بهبود نیافت، با پزشک خود تماس بگیرید. دلایل دیگر برای تماس عبارتند از:

• جوش روی صورت یا ستون فقرات
• تب یا رگه‌های قرمز رنگ که از زخم بیرون می‌آیند
• جوش بسیار بزرگ یا دردناک
• جوشی که مدام برمی‌گردد

۱۶ / ۱۹

درمان: رویه‌ها

اگر مایع داخل جوش به خودی خود تخلیه نشود، پزشک ممکن است با یک وسیله استریل، بالای زخم را سوراخ کند تا مطمئن شود که به طور کامل تخلیه می‌شود. عفونت عمیق ممکن است با گاز استریل بسته شود تا همچنان تخلیه شود. گاهی اوقات آنتی‌بیوتیک‌ها و آمپول‌های استروئیدی برای کمک به بهبودی تجویز می‌شوند.

۱۷ / ۱۹

درمان: جوش‌های عودکننده

برای برخی افراد، جوش‌ها یک مشکل عودکننده هستند. علاوه بر درمان استاندارد، پزشک شما ممکن است سعی کند باکتری‌های استاف را در سراسر بدن از بین ببرد یا کاهش دهد. این می‌تواند شامل هر یا همه درمان‌های زیر باشد: شستشو با صابون ضدعفونی‌کننده مخصوص، استفاده از پماد آنتی‌بیوتیک داخل بینی، یا در صورت لزوم، ۱-۲ ماه مصرف آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی.

۱۸ / ۱۹

عوارض جوش

بیشتر کورک‌ها با درمان خانگی یا مراجعه به پزشک بهبود می‌یابند. زخم‌های صورت ممکن است به دلیل نزدیکی زیاد به چشم‌ها و مغز نیاز به آنتی‌بیوتیک داشته باشند. به ندرت، باکتری استافیلوکوک از کورک یا کفگیرک می‌تواند وارد جریان خون شود و سپس بر قلب و سایر اندام‌های داخلی تأثیر بگذارد.

۱۹ / ۱۹

چگونه از جوش جلوگیری کنیم

از آنجایی که باکتری‌ها در همه جای محیط ما و روی پوست بسیاری از افراد وجود دارند، بهترین دفاع در برابر جوش‌ها شامل موارد زیر است:

• شستن دست‌ها یا استفاده از ضدعفونی‌کننده‌های دست حاوی الکل
• تمیز کردن دقیق بریدگی‌ها، خراش‌ها و سایر زخم‌ها
• پوشیده نگه داشتن زخم‌ها
• عدم استفاده مشترک از حوله، ملحفه، تیغ و غیره

حوله‌ها، ملحفه‌ها و هر چیز دیگری را که با ناحیه آلوده در تماس بوده است، با آب بسیار داغ بشویید. هرگونه پانسمان زخم را در یک کیسه محکم بسته شده دور بیندازید.

نوشته نمایش اسلاید: راهنمای تصویری برای جوش‌ها اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.