موکورمایکوزیس چیست؟

موکورمایکوزیس، که به عنوان قارچ سیاه نیز شناخته می‌شود، یک عفونت نادر اما خطرناک است. این بیماری توسط گروهی از کپک‌ها به نام موکورمایسیت‌ها ایجاد می‌شود و اغلب سینوس‌ها، ریه‌ها ، پوست و مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

شما می‌توانید هاگ‌های کپک را استنشاق کنید یا در چیزهایی مانند خاک، محصولات یا نان پوسیده یا توده‌های کمپوست با آنها تماس پیدا کنید.

چه کسی در معرض خطر است؟

این عفونت می‌تواند برای هر کسی در هر سنی اتفاق بیفتد. اکثر افراد در برهه‌ای از زندگی روزمره خود با قارچ تماس پیدا می‌کنند. اما اگر به دلیل دارویی که مصرف می‌کنید یا به دلیل داشتن یک بیماری مانند موارد زیر، سیستم ایمنی ضعیفی داشته باشید، احتمال ابتلا به بیماری بیشتر است:

• دیابت، به ویژه هنگامی که تحت کنترل نباشد
• اچ آی وی یا ایدز
• سرطان
• پیوند عضو
• پیوند سلول‌های بنیادی
• نوتروپنی (کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون)
• مصرف طولانی مدت استروئید
• مصرف مواد مخدر تزریقی
• سطح بالای آهن در بدن (هموکروماتوز)
• سلامت ضعیف ناشی از تغذیه نامناسب
• سطح ناسالم اسید در بدن (اسیدوز متابولیک)
• زایمان زودرس یا وزن کم هنگام تولد

همچنین اگر آسیب پوستی مانند سوختگی، بریدگی یا زخم داشته باشید، احتمال ابتلا بیشتر است. و مواردی از این بیماری در افراد مبتلا به کووید-۱۹ گزارش شده است.

موکورمایکوز مسری نیست.

علائم موکورمایکوزیس

علائم موکورمایکوزیس به محل رشد قارچ در بدن شما بستگی دارد. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تب
• سرفه
• درد قفسه سینه
• تنگی نفس
• تورم در یک طرف صورت شما
• سردرد
• گرفتگی سینوس
• ضایعات سیاه روی پل بینی یا داخل دهان
• درد شکم
• تهوع و استفراغ
• خونریزی دستگاه گوارش
• خون در مدفوع شما
• اسهال

اگر پوست شما آلوده شده باشد، ناحیه مورد نظر می‌تواند تاول زده، قرمز یا متورم به نظر برسد. ممکن است سیاه شود یا گرم یا دردناک شود.

این عفونت همچنین می‌تواند از طریق خون به سایر قسمت‌های بدن شما گسترش یابد. به این حالت موکورمایکوز منتشر می‌گویند. وقتی این اتفاق می‌افتد، قارچ می‌تواند اندام‌هایی مانند طحال و قلب شما را تحت تأثیر قرار دهد. در موارد شدید، ممکن است تغییراتی در وضعیت روانی شما ایجاد شود یا به کما بروید. حتی می‌تواند کشنده باشد.

تشخیص و درمان موکورمایکوزیس

اگر به موکورمایکوزیس مشکوک هستید، پزشک شما را معاینه فیزیکی می‌کند و در مورد سابقه پزشکی شما سؤال می‌پرسد. اگر در نزدیکی غذاهای فاسد یا سایر مکان‌هایی که اغلب هاگ‌های قارچی یافت می‌شوند، بوده‌اید، به پزشک اطلاع دهید.

اگر به نظر برسد که عفونت ریه یا سینوس دارید ، پزشک ممکن است نمونه‌ای از مایع بینی یا گلوی شما را گرفته و برای آزمایش به آزمایشگاه بفرستد. همچنین ممکن است بیوپسی بافت انجام دهد و یک تکه کوچک از بافت آلوده را برای آزمایش بردارد.

پزشک شما ممکن است آزمایش‌های تصویربرداری مانند سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی انجام دهد تا مشخص شود که آیا عفونت به مغز یا سایر اندام‌های شما سرایت کرده است یا خیر.

اگر به موکورمایکوز مبتلا شده‌اید، باید در اسرع وقت با داروهای ضد قارچ تجویزی درمان را شروع کنید. این داروها رشد قارچ را متوقف می‌کنند، آن را از بین می‌برند و عفونت را تحت کنترل در می‌آورند.

شما ممکن است موارد زیر را انجام دهید:

• آمفوتریسین B
• ایساووکونازول
• پوساکونازول

این داروها را از طریق ورید (تزریق داخل وریدی یا IV) یا به صورت قرص‌هایی که می‌بلعید، دریافت می‌کنید. پزشک ممکن است با دوزهای بالا از طریق IV شروع کند تا عفونت تحت کنترل قرار گیرد، که می‌تواند چندین هفته طول بکشد. سپس، به قرص‌ها روی خواهید آورد.

اگر دارویی عوارض جانبی آزاردهنده‌ای مانند درد معده یا سوزش سر دل دارد، به پزشک خود اطلاع دهید . آنها ممکن است بتوانند برنامه درمانی شما را تغییر دهند. در صورت بروز هرگونه مشکل تنفسی با اورژانس تماس بگیرید. 

در موارد شدید، پزشک ممکن است جراحی را برای برداشتن بافت آلوده یا مرده توصیه کند تا از شیوع قارچ جلوگیری شود. این ممکن است شامل برداشتن قسمت‌هایی از بینی یا چشم‌های شما باشد . این می‌تواند باعث تغییر شکل شود. اما درمان این عفونت تهدیدکننده زندگی بسیار مهم است.

عوارض و چشم‌انداز موکورمایکوزیس

عوارض موکورمایکوزیس عبارتند از:

• نابینایی
• لخته‌های خون یا رگ‌های مسدود شده
• آسیب عصبی

موکورمایکوزیس بدون درمان می‌تواند کشنده باشد. از آنجا که این عفونت بسیار نادر است، میزان دقیق مرگ و میر مشخص نیست. اما محققان تخمین می‌زنند که به طور کلی، ۵۴٪ از افراد مبتلا به موکورمایکوزیس جان خود را از دست می‌دهند.

احتمال مرگ بستگی به این دارد که کدام قسمت از بدن تحت تأثیر قرار گرفته است. چشم‌انداز برای افرادی که عفونت سینوسی دارند بهتر از عفونت‌های ریه یا مغز است.

پیشگیری از موکورمایکوز

هیچ راهی برای جلوگیری از تنفس هاگ‌ها وجود ندارد. اما می‌توانید چند کار انجام دهید تا احتمال ابتلا به موکورمایکوزیس را کاهش دهید. این امر به ویژه در صورتی که بیماری خاصی دارید که خطر ابتلا را افزایش می‌دهد، بسیار مهم است.

از مناطقی که گرد و غبار یا خاک زیادی دارند، مانند محل‌های ساخت و ساز یا حفاری، دوری کنید. اگر مجبور به حضور در این مناطق هستید، از ماسک صورت مانند N95 استفاده کنید.

از آب آلوده پرهیز کنید . این آب می‌تواند شامل آب سیل یا ساختمان‌های آسیب‌دیده از آب باشد، به‌ویژه پس از بلایای طبیعی مانند طوفان یا سیل.

اگر سیستم ایمنی ضعیفی دارید، از فعالیت‌هایی که با گرد و غبار و خاک سروکار دارند، مانند باغبانی یا کارهای حیاط، خودداری کنید. اگر نمی‌توانید، پوست خود را با کفش، دستکش، شلوار بلند و آستین بلند محافظت کنید. بریدگی‌ها یا خراش‌ها را در اسرع وقت با آب و صابون بشویید.

اگر به موکورمایکوزیس مبتلا شدید، حتماً داروهای خود را طبق دستور مصرف کنید. اگر عوارض جانبی باعث ایجاد مشکل شدند یا عفونت بهبود نیافت، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.

نوشته موکورمایکوزیس: آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پاپ اسمیر چیست؟

پاپ اسمیر که به آن تست پاپ نیز گفته می‌شود، آزمایشی است که پزشک برای تشخیص سرطان دهانه رحم انجام می‌دهد. این آزمایش همچنین می‌تواند تغییراتی را در سلول‌های دهانه رحم شما که ممکن است بعداً به سرطان تبدیل شوند، مشاهده کند. این آزمایش به نام جورجیوس پاپانیکولائو، پزشک یونانی که آن را اختراع کرد، نامگذاری شده است.

این آزمایش با جمع‌آوری سلول‌هایی از دهانه رحم ، انتهای باریک پایینی رحم که رحم را به واژن (کانال زایمان) متصل می‌کند، انجام می‌شود. سلول‌ها از نظر وجود هرگونه علائم سرطان بررسی می‌شوند.

چرا پاپ اسمیر انجام می‌شود؟

آزمایش پاپ اسمیر، تغییرات سلول‌های دهانه رحم را قبل از تبدیل شدن به سرطان بررسی می‌کند. اگر سرطان دارید، تشخیص زودهنگام آن بهترین شانس را برای مبارزه با آن به شما می‌دهد. اگر سرطان ندارید، تشخیص زودهنگام تغییرات سلولی می‌تواند به جلوگیری از ابتلا به سرطان کمک کند.

هر چند وقت یکبار باید پاپ اسمیر انجام دهم؟

شما باید از سن ۲۱ تا ۶۵ سالگی هر ۳ سال یکبار این آزمایش را انجام دهید. این آزمایش معمولاً با معاینه لگن همراه است.

شما می‌توانید از سن ۳۰ سالگی آزمایش پاپ اسمیر را با آزمایش ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) ترکیب کنید. در این صورت، می‌توانید به جای هر ۳ سال، هر ۵ سال یکبار آزمایش دهید. HPV شایع‌ترین عفونت مقاربتی (STI) است و با سرطان دهانه رحم مرتبط است.

اگر موارد زیر را داشته باشید، پزشک ممکن است توصیه کند که آزمایش پاپ اسمیر را بیشتر از هر ۳ سال یک بار انجام دهید:

• سرطان دهانه رحم یا آزمایش پاپ اسمیر که سلول‌های پیش سرطانی را نشان داده است
• عفونت اچ آی وی
• سیستم ایمنی ضعیف به دلیل پیوند عضو، شیمی درمانی یا مصرف مزمن کورتیکواستروئید
• قبل از تولد در معرض دی اتیل استیل بسترول (DES)، هورمونی که بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۱ به زنان باردار داده می‌شد، قرار گرفته باشید.

احتمالاً می‌توانید از انجام پاپ اسمیر صرف نظر کنید اگر:

• شما هیسترکتومی کامل انجام داده‌اید (زیرا دهانه رحم شما برداشته شده است)
• بالای ۶۵ سال سن دارید و سه آزمایش آخر شما منفی بوده است.

حتی اگر این شرایط در مورد شما صدق می‌کند، قبل از قطع آزمایش پاپ اسمیر با پزشک خود مشورت کنید. آنها ممکن است به دلایل خاصی بخواهند که شما ادامه دهید، به عنوان مثال، اگر بالای ۶۵ سال سن دارید و در حال حاضر چندین شریک جنسی دارید.

اگر ترنسجندر یا غیرباینری هستید

اگر شما یک مرد ترنس یا فردی غیرباینری با آناتومی زنانه هستید، باید به طور منظم آزمایش پاپ اسمیر انجام دهید:

• هر ۳ سال از ۲۵ تا ۴۹ سالگی
• هر ۵ سال از ۵۰ تا ۶۴ سالگی

قبل از قرار ملاقات، موارد زیر را در نظر بگیرید:

• هویت جنسیتی خود را به پزشک اطلاع دهید یا از یک دوست بخواهید این کار را برای شما انجام دهد.
• برای راحتی بیشتر، بپرسید که آیا یکی از دوستانتان می‌تواند در اتاق معاینه با شما باشد یا خیر.
• درخواست وقت ملاقات طولانی‌تری داشته باشید تا زمان بیشتری برای پرسیدن سوالات داشته باشید و برای انجام مراحل، کمی استراحت کنید.
• اگر تحت درمان جایگزینی تستوسترون هستید، به پرستار/پزشک خود اطلاع دهید. این امر می‌تواند به دلیل کاهش روانکاری طبیعی، آزمایش پاپ اسمیر را برای شما ناراحت‌کننده‌تر کند. اگر آنها از قبل بدانند، می‌توانند اقداماتی مانند استفاده از روان‌کننده بیشتر را برای اصلاح آن انجام دهند.
• شما می‌توانید آزمایش پاپ اسمیر خود را در کلینیکی که متخصص مراقبت‌های بهداشتی ترنس‌ها است، انجام دهید.

اگر شما یک زن ترنس یا غیرباینری با آناتومی مردانه هستید، نیازی به آزمایش پاپ اسمیر ندارید زیرا دهانه رحم ندارید.

آماده سازی پاپ اسمیر

شما نباید در طول دوره قاعدگی خود پاپ اسمیر انجام دهید. خونریزی شدید می‌تواند بر دقت آزمایش تأثیر بگذارد. اگر آزمایش شما برای آن زمان از ماه برنامه‌ریزی شده است، از پزشک خود بپرسید که آیا می‌توانید آن را به زمان دیگری موکول کنید یا خیر.

برای دقیق‌ترین آزمایش پاپ اسمیر، پزشکان توصیه می‌کنند مراحل زیر را ۴۸ ساعت قبل از آزمایش انجام دهید.

• رابطه جنسی نداشته باشید و از روان کننده استفاده نکنید.
• از اسپری یا پودر در نزدیکی واژن خود استفاده نکنید.
• هیچ چیزی، از جمله تامپون، دارو، کرم و شیاف، را وارد واژن خود نکنید.
• واژن خود را با آب، سرکه یا مایعات دیگر (مانند دوش واژینال) نشویید.

روش انجام پاپ اسمیر

کل معاینه حدود ۱۰ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد، اما فقط چند دقیقه برای انجام پاپ اسمیر لازم است. این آزمایش در مطب یا کلینیک پزشک شما انجام می‌شود.

شما روی تخت معاینه دراز می‌کشید و پاهایتان را محکم روی رکاب قرار می‌دهید. پاهایتان را باز می‌کنید و پزشک یک وسیله فلزی یا پلاستیکی به نام اسپکولوم را وارد واژن شما می‌کند. آن را باز می‌کند تا دیواره‌های واژن گشاد شود. سپس، نوری را به داخل واژن می‌تاباند تا دهانه رحم شما را ببیند. 

پزشک شما به آرامی دهانه رحم را مسواک می‌زند تا نمونه‌ای از سلول‌ها را بردارد. آنها را در یک ماده مایع در یک ظرف کوچک قرار می‌دهند و برای بررسی به آزمایشگاه می‌فرستند.

ابزار پاپ اسمیر

ابزاری که برای پاپ اسمیر استفاده می‌شود، اسپکولوم است. این وسیله مانند منقار پرنده، دو بازو روی یک لولا دارد. وقتی بازوهای اسپکولوم در داخل واژن باز هستند، دیواره‌های واژن گشاد می‌شوند. وقتی بازوها بسته هستند، تنگ می‌شوند.

پزشکان از اندازه‌های مختلف اسپکولوم استفاده می‌کنند. اگر باکره هستید یا یائسگی را پشت سر گذاشته‌اید، ممکن است برای راحتی از اسپکولوم کوچک‌تری استفاده کنند. اگر زایمان طبیعی داشته‌اید، اسپکولوم مورد استفاده ممکن است بزرگتر باشد.

آیا پاپ اسمیر درد دارد؟

آنها درد ندارند اما می‌توانند احساس ناراحتی ایجاد کنند. پزشک ممکن است به شما بگوید که آرام باشید یا سعی کند با صحبت‌های کوتاه حواس شما را پرت کند، زیرا احساس آرامش باعث می‌شود که اسپکولوم راحت‌تر از زمانی که سفت می‌شوید وارد شود. احتمالاً اسپکولوم را داخل واژن خود احساس خواهید کرد، اما نباید به شما آسیبی برساند. این آزمایش فقط چند دقیقه طول می‌کشد. 

بعضی افراد بعد از آن خونریزی خفیفی دارند اما زیاد طول نمی‌کشد. اگر خونریزی داشتید، تا ۲۴ ساعت بعد از پاپ اسمیر رابطه جنسی نداشته باشید.

آیا آزمایش پاپ اسمیر برای تشخیص بیماری‌های مقاربتی مفید است؟

خیر، این آزمایش صرفاً برای جستجوی سلول‌های سرطانی غیرطبیعی در دهانه رحم است. این آزمایش می‌تواند HPV را که از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شود، بررسی کند، اما هر پاپ اسمیری این کار را انجام نمی‌دهد. معمولاً باید از قبل درخواست این آزمایش را بدهید. اگر می‌خواهید برای بیماری‌های مقاربتی آزمایش شوید، معمولاً باید آزمایش خون و ادرار انجام دهید. پزشک شما ممکن است پس از معاینه شما، آزمایش‌هایی را نیز تجویز کند.

نتایج پاپ اسمیر

پزشک شما نتایج – منفی (طبیعی) یا مثبت (غیرطبیعی) – را ظرف چند روز دریافت خواهد کرد.

نتیجه عادی

نتیجه منفی چیز خوبی است. این بدان معناست که پزشک شما هیچ سلول پیش‌سرطانی یا سرطانی در دهانه رحم شما پیدا نکرده است. تا زمان انجام پاپ اسمیر بعدی، نیازی به انجام پاپ اسمیر دیگری نخواهید داشت.

پاپ اسمیر غیرطبیعی

اگر نتایج شما مثبت باشد، به طور خودکار به این معنی نیست که شما سرطان دارید. دلایل مختلفی وجود دارد که ممکن است نتیجه پاپ اسمیر شما غیرطبیعی باشد.

• التهاب خفیف یا تغییرات سلولی جزئی (دیسپلازی)
• HPV یا سایر عفونت‌ها
• سرطان یا پیش‌سرطان
• خطای آزمایش آزمایشگاهی

اغلب اوقات، نتیجه آزمایش غیرطبیعی به این معنی است که تغییرات سلولی ناشی از ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) رخ داده است. تغییرات سلول‌های دهانه رحم ناشی از HPV می‌تواند خفیف، متوسط ​​یا شدید باشد.

اگر مدت کوتاهی قبل از انجام پاپ اسمیر رابطه جنسی داشته باشید یا از دیافراگم استفاده کرده باشید، ممکن است التهاب ایجاد شود.

اگر التهاب یا تغییرات سلولی جزئی داشته باشید، پزشک ممکن است رویکرد «صبر و مشاهده» را در پیش بگیرد. آنها ممکن است پیشنهاد کنند که چند ماه دیگر آزمایش پاپ اسمیر دیگری انجام دهید.

آیا به آزمایش‌های بیشتری نیاز خواهم داشت؟

پزشک شما نتایج آزمایش شما را بررسی کرده و به شما اطلاع خواهد داد. پاسخ آنها به نوع سلول‌های غیرطبیعی یافت شده در دهانه رحم شما بستگی دارد. رایج‌ترین آنها در زیر فهرست شده‌اند.

سلول‌های سنگفرشی غیرمعمول با اهمیت نامشخص (ASCUS). سلول‌های نازک و مسطحی به نام سلول‌های سنگفرشی روی سطح دهانه رحم سالم رشد می‌کنند. ASCUS زمانی اتفاق می‌افتد که این سلول‌ها معمولی نباشند. پزشک شما آزمایشی با مایع مخصوص انجام می‌دهد تا ببیند آیا HPV وجود دارد یا خیر. اگر وجود نداشته باشد، احتمالاً جای نگرانی نیست.

ضایعه داخل اپیتلیال سنگفرشی. این سلول‌ها ممکن است پیش‌سرطانی باشند. پزشکان تغییرات ایجاد شده در آنها را «درجه پایین» یا «درجه بالا» می‌نامند. اگر درجه پایین باشند، ممکن است یک سلول پیش‌سرطانی سال‌ها به سرطان تبدیل نشود. اگر درجه بالا باشد، سلول‌ها می‌توانند خیلی زودتر به سرطان تبدیل شوند. پزشک شما احتمالاً آزمایش‌های بیشتری از جمله کولپوسکوپی، روشی که تغییرات دهانه رحم را نشان می‌دهد، تجویز خواهد کرد که نیاز به بیوپسی از بافت دهانه رحم برای بررسی سلول‌های سرطانی دارد.

سلول‌های غده‌ای غیرمعمول. این سلول‌ها مخاط تولید می‌کنند. آن‌ها در دهانه رحم و داخل رحم رشد می‌کنند. اگر غیرطبیعی به نظر برسند، پزشک آزمایش‌های بیشتری از جمله کولپوسکوپی را برای اطمینان از سرطان درخواست می‌کند.

سرطان سلول سنگفرشی یا سلول‌های آدنوکارسینوم. این بدان معناست که سلول‌های دهانه رحم شما آنقدر غیرطبیعی هستند که پزشک تقریباً مطمئن است که سرطان است.

برای اطمینان، پزشک شما احتمالاً دو آزمایش دیگر را نیز تجویز خواهد کرد: کولپوسکوپی و بیوپسی.

در طول کولپوسکوپی، پزشک شما یک اسپکولوم را وارد واژن شما می‌کند، درست مانند کاری که برای آزمایش پاپ اسمیر انجام داد. این بار، آنها با کولپوسکوپ به دهانه رحم نگاه می‌کنند. این ابزاری است که دارای لنز و نور روشن است که به پزشک شما اجازه می‌دهد تا دهانه رحم شما را بهتر ببیند. آنها دهانه رحم شما را با سرکه یا محلول مایع دیگری سواب می‌زنند. این کار هر ناحیه مشکوکی را برجسته می‌کند. پزشک شما قادر خواهد بود آنها را از طریق لنز کولپوسکوپ ببیند.

اگر پزشک شما مناطقی را پیدا کند که درست به نظر نمی‌رسند، نمونه‌برداری می‌کند (این روش بیوپسی نامیده می‌شود). آنها بافت را برای آزمایش بیشتر به آزمایشگاه می‌فرستند.

خطرات پاپ اسمیر

پاپ اسمیر یک روش ایمن در نظر گرفته می‌شود. اما گاهی اوقات، آزمایش ممکن است برخی از سلول‌های غیرطبیعی یا سرطان‌های دهانه رحم را تشخیص ندهد. به این حالت منفی کاذب می‌گویند. در مورد مزایا و خطرات غربالگری سرطان دهانه رحم با پزشک خود صحبت کنید.

خلاصه مطلب

پاپ اسمیر آزمایشی برای بررسی سرطان دهانه رحم است. اگر دهانه رحم دارید و بین ۲۱ تا ۶۵ سال سن دارید، باید هر ۳ سال یکبار این آزمایش را انجام دهید. این آزمایش با قرار دادن یک اسپکولوم در واژن و جمع‌آوری مقداری از سلول‌های دهانه رحم شما که در آزمایشگاه تجزیه و تحلیل می‌شوند، انجام می‌شود. این آزمایش معمولاً سریع و بدون درد است و ناراحتی کمی دارد.

سوالات متداول پاپ اسمیر

چند وقت یکبار نیاز به انجام پاپ اسمیر دارید؟

اگر ۲۱ تا ۶۵ سال سن دارید، هر ۳ سال یکبار. اگر این آزمایش را با آزمایش HPV ترکیب کنید، می‌توانید ۵ سال بین آزمایش‌ها فاصله بگذارید. لازم نیست قبل از ۳۰ سالگی آزمایش HPV انجام دهید. همچنان باید هر سال برای مراقبت‌های معمول، مانند معاینات لگن یا سینه، یا برای بحث در مورد روش‌های پیشگیری از بارداری یا بارداری، به متخصص زنان و زایمان خود مراجعه کنید.

خانم‌ها از چه سنی باید آزمایش پاپ اسمیر بدهند؟

شما باید از سن ۲۱ سالگی شروع کنید. قبل از ۲۱ سالگی، احتمال ابتلا به سرطان دهانه رحم بسیار کم است (حتی اگر مرتباً رابطه جنسی داشته باشید). بنابراین، کالج آمریکایی متخصصان زنان و زایمان این آزمایش را در سنین پایین‌تر از آن توصیه نمی‌کند. از طرف دیگر، اگر تا ۲۱ سالگی رابطه جنسی نداشته‌اید، باز هم باید شروع به انجام پاپ اسمیر کنید. دلیلش این است که می‌توانید از چیزهایی غیر از رابطه جنسی، مانند سیگار کشیدن، به سرطان دهانه رحم مبتلا شوید، اگرچه این مورد بسیار نادر است.

نوشته پاپ اسمیر: چه انتظاری باید داشت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.