تناسب اندام بی‌انتهاست. در هر سنی، تفاوت زیادی در احساس و حرکت شما ایجاد می‌کند، به شما کمک می‌کند تا اعدادی (مانند وزن، کلسترول یا فشار خون ) را که پزشکتان مدام به شما می‌گوید، کاهش دهید و حتی خلق و خوی شما را بهتر می‌کند.

چه از درون و چه از بیرون، وقتی فعال باشید، برنده‌اید، فرقی نمی‌کند چند سالتان باشد. اما همیشه اینطور نیست، مخصوصاً اگر مدتی در حاشیه بوده باشید.

آیا تا به حال فریب یکی از این تصورات غلط در مورد پیری و ورزش را خورده‌اید؟ حقایق را بدانید تا بتوانید دوباره به آن بپردازید.

۱. «من خیلی پیر هستم.»

در واقع، بی‌تحرکی بسیار خطرناک‌تر است و می‌تواند روند پیری را تسریع کند.

افراد غیرفعال دو برابر بیشتر در معرض ابتلا به بیماری قلبی هستند و همچنین بیشتر به پزشک مراجعه می‌کنند و داروهای بیشتری مصرف می‌کنند.

اگر مدت زیادی است که ورزش نکرده‌اید، به آرامی با یک فعالیت هوازی کم‌فشار که ضربان قلب شما را بالا می‌برد، مانند شنا، شروع کنید.

برای سلامت کلی قلب، ۳۰ دقیقه فعالیت هوازی ۵ روز در هفته و ۲ روز در هفته تمرینات قدرتی را توصیه می‌شود. اگر نیم ساعت در روز برایتان دلهره‌آور به نظر می‌رسد، به فعالیت‌های کوچک فکر کنید. حتی یک پیاده‌روی ۱۰ دقیقه‌ای هم شروع خوبی است.

ورزش کردن لزوماً به معنای شروع یک ورزش جدید نیست. اما اگر فعالیتی وجود دارد که در جوانی از انجام آن لذت می‌بردید (مثلاً تنیس یا والیبال)، به دنبال راهی برای بازگشت به آن باشید.

۲. «به خودم آسیب می‌رسانم.»

نه اگر بدانی چه کار می‌کنی و در محدوده‌ی توانایی‌ات کار کنی.

اول، قبل از شروع یک برنامه ورزشی با پزشک خود صحبت کنید. آنها می‌توانند به شما بگویند کدام فعالیت‌ها را امتحان کنید و از کدام‌ها اجتناب کنید.

وقتی شروع کردید، با یک متخصص کار کنید که بتواند دقیقاً به شما نشان دهد چه کاری باید انجام دهید. به این ترتیب، ایمن خواهید ماند.

به یاد داشته باشید، هر چه از نظر جسمی آمادگی بیشتری داشته باشید، احتمال آسیب دیدگی شما کمتر است. بهبود تعادل با انجام کارهایی مانند یوگا و تای چی نیز ممکن است به شما در جلوگیری از زمین خوردن در زندگی روزمره کمک کند. تمرینات قدرتی نیز که می‌توانید با وزنه‌های دستی، دستگاه‌های باشگاه یا حتی وزن بدن خود انجام دهید (مثل شنا سوئدی و لانژ) نیز همین تأثیر را دارند.

۳. «قلب من به اندازه کافی قوی نیست.»

وقتی ورزش به طور منظم انجام شود، به تقویت قلب شما کمک می‌کند، نه اینکه آن را در معرض خطر قرار دهد.

لازم نیست در یک ماراتن یا حتی دوی ۵ کیلومتر ثبت نام کنید. فعالیت بدنی می‌تواند به سادگی یک پیاده‌روی سریع باشد. این برای کمک به گردش خون و سطح کلسترول شما کافی است و می‌تواند خلق و خوی شما را بهبود بخشد.

۴. «من از پسِ هزینه‌اش برنمی‌آیم.»

بله، می‌توانید مبلغ کمی را صرف عضویت در باشگاه یا خرید تجهیزات ورزشی کنید؛ اما برای رسیدن به تناسب اندام، لازم نیست حتی یک ریال هم خرج کنید.

کفش‌های ورزشی با پشتیبانی خوب بپوشید و به پیاده‌روی یا دویدن بروید. یا یک ساعت را در حیاط خلوت باغبانی کنید.

اگر هوا بد است، از آنچه در اطراف خانه‌تان موجود است استفاده کنید. مواد غذایی کنسرو شده به عنوان وزنه‌های سبک برای تمرینات مقاومتی به خوبی عمل می‌کنند.

همچنین می‌توانید از وزن بدن خودتان (برای پلانک یا شنا) استفاده کنید، یا از پله‌ها بالا و پایین بروید. اگر می‌خواهید روی یک دستگاه سرمایه‌گذاری کنید، به دنبال تجهیزات ورزشی سبک در سایت‌های فروش اجناس دست دوم باشید.

اگر هوس کلاس‌های گروهی یا آموزش‌های بیشتر را دارید، منابع زیادی برای حفظ تناسب اندام وجود دارد. برخی از باشگاه‌های ورزشی برای سالمندان تخفیف ارائه می‌دهند و برخی از طرح‌های سلامت، عضویت در برخی از برنامه‌های تناسب اندام را پوشش می‌دهند.

همچنین منابع اجتماعی خود را بررسی کنید. برخی از پارک‌های محلی ممکن است تجهیزات ورزشی اولیه داشته باشند و حتی برخی از اماکن مذهبی کلاس‌های تناسب اندام را به صورت رایگان ارائه می‌دهند.

۵. «مثل قبل حرکت نمی‌کنم.»

اون مال اون موقع بود؛ این الانه. کاری که امروز می‌تونی انجام بدی رو با کارهایی که در گذشته انجام دادی قضاوت نکن.

ورزش کردن به معنای دویدن با همان سرعتی که در تیم دو و میدانی دبیرستان یا در دهه بیست سالگی خود می‌دویدید، نیست. می‌توانید با سرعت دلخواه خود حرکت کنید و همچنان از مزایای آن بهره‌مند شوید.

یک مطالعه از دانشگاه ییل نشان داد سالمندانی که فقط 20 دقیقه در روز پیاده‌روی می‌کردند، پس از 2 سال، خطر ناتوانی حرکتی کمتری نسبت به افرادی که این کار را نمی‌کردند، داشتند.

به جای اینکه به گذشته و کارهایی که قبلاً انجام می‌دادید نگاه کنید، تناسب اندام را به عنوان ابزاری برای حفظ سلامت ذهنی و جسمی خود در سال‌های آینده بپذیرید.

۶. «من کسی را ندارم که با او ورزش کنم.»

وقتی در مورد سبک زندگی فعال خود صحبت می‌کنید، ممکن است از شنیدن اینکه افرادی در اطراف شما هستند که می‌توانید با آنها ورزش کنید و برای تناسب اندام تلاش می‌کنند، شگفت‌زده شوید. یا شاید بتوانید کسی را در زندگی خود الهام بخشید تا تحرک داشته باشد و شما دو نفر بتوانید با هم ورزش کنید.

مطمئن باشید که اگر تحرک داشته باشید، همه چیز – مانند پیدا کردن یک همراه ورزشی – سر جای خودش قرار می‌گیرد.

نوشته 6 افسانه در مورد ورزش و پیری اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

ریزش مو – که به عنوان آلوپسی نیز شناخته می‌شود- علل زیادی دارد. بسیاری از افراد فقط موهای سر خود را از دست می‌دهند، اما برخی از افراد مبتلا به آلوپسی، موهای صورت یا سایر قسمت‌های بدن خود را نیز از دست می‌دهند. ریزش مو می‌تواند الگوهای مختلفی داشته باشد، از جمله:

• نازک شدن مو در شقیقه‌ها و بالای پوست سر
• تکه‌های طاسی دایره‌ای
• شل شدن ناگهانی ریشه موها یا بیرون آمدن به صورت مشت مشت

مقداری ریزش مو برای همه طبیعی است. یک تار مو معمولاً دو تا شش سال رشد می‌کند و سپس می‌ریزد. اکثر افراد حدود ۱۰۰۰۰۰ تار مو روی سر خود دارند و به طور متوسط ​​هر فرد روزانه بین ۵۰ تا ۱۰۰ تار مو از دست می‌دهد. شستشو باعث ریزش حدود ۱۵۰ تار مو می‌شود.

ریزش بیش از حد مو دلایل زیادی دارد، از جمله:

• پیری
• شیمی‌درمانی یا پرتودرمانی
• آسیب به مو ناشی از بستن مدل موی تنگ
• شرایط پزشکی مانند مشکلات تیروئید یا عفونت‌های شدید 
• طاسی الگویی به دلیل عوامل ژنتیکی و هورمونی
• تغذیه نامناسب ، به ویژه هنگامی که با کمبود آهن یا پروتئین مشخص می‌شود
• کاهش وزن سریع یا قابل توجه
• استرس شدید
• عوارض جانبی داروهای ضدبارداری، افسردگی، نقرس و مشکلات قلبی
• بیماری‌های پوستی مانند پسوریازیس یا فولیکولیت

درمان‌ها و روش‌های درمانی برای ریزش مو

وقتی موهای جدید به اندازه کافی سریع رشد نمی‌کنند تا جایگزین مقدار مویی شوند که روزانه می‌ریزد، آلوپسی رخ می‌دهد. ریزش مو می‌تواند یک واکنش موقت به شرایط خاص باشد، اما می‌تواند دائمی نیز باشد.

اگر ریزش موی سریعی را تجربه می‌کنید و می‌خواهید این وضعیت را اصلاح کنید، روش‌های مختلفی برای تشویق رشد موهای جدید یا قوی‌تر و سالم‌تر کردن تارهای مو وجود دارد.

مکمل‌های بیوتین

به گفته پزشکان، بیوتین نوعی ویتامین B است که به ریزش مو کمک می‌کند. بسیاری از غذاها به طور طبیعی حاوی بیوتین هستند، از جمله:

• ماهی
• گوشت
• آجیل و دانه‌ها
• سیب زمینی شیرین
• کلم بروکلی
• گل کلم

با این حال، مصرف مکمل حاوی بیوتین نیز ممکن است به ریزش مو کمک کند. برای بهترین اثر، پزشکان توصیه می‌کنند بیوتین، ویتامین C ، روی و اسید فولیک را با هم مصرف کنید.

ماساژ پوست سر

یک مطالعه مقدماتی نشان داد که دریافت ماساژ پوست سر به مدت چهار دقیقه هر روز به مدت شش ماه علائم ریزش مو را بهبود می‌بخشد. در پایان دوره آزمایش، افراد مورد آزمایش ضخامت موی بیشتری داشتند. 

یک نظرسنجی دیگر از مردانی که ریزش مو را تجربه کرده‌اند، این نتایج را تأیید کرد. بیش از ۶۵٪ از کسانی که ماساژ روزانه پوست سر را امتحان کردند، رشد مجدد مو یا حداقل کاهش یا توقف ریزش مو را گزارش کردند. 

برای بهبود ماساژ پوست سر، می‌توانید از روغن‌های ضروری اسطوخودوس، نعناع و رزماری استفاده کنید . مطالعات اولیه انجام شده روی موش‌ها نشان می‌دهد که روغن نعناع ممکن است رشد مو را با عوارض جانبی منفی کمی افزایش دهد. همین امر را می‌توان در مورد روغن اسطوخودوس نیز گفت. برای اثبات اثربخشی این روغن‌ها به عنوان درمان ریزش مو، تحقیقات بیشتری با نمونه‌های انسانی مورد نیاز است.

ترک سیگار

یکی از عوارض جانبی منفی سیگار کشیدن، ریزش مو است. برخی از سموم موجود در سیگار می‌توانند به فولیکول‌های مو آسیب برسانند. علاوه بر این، سیگار کشیدن می‌تواند بر هورمون‌های شما تأثیر بگذارد – و عدم تعادل هورمونی یکی از دلایل احتمالی ریزش مو است. مطالعات همچنین نشان داده‌اند که سیگار کشیدن منجر به ریزش زودرس مو می‌شود.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر ریزش موی شما ناراحت کننده است، با پزشک خود صحبت کنید. همچنین اگر متوجه ریزش موی ناگهانی و قابل توجه شدید، باید با پزشک خود صحبت کنید، زیرا این ممکن است نشانه ای از یک بیماری زمینه ای باشد. درمان هایی که پزشک ممکن است توصیه کند عبارتند از:

• روگین مایع یا کف، یک درمان بدون نسخه 
• داروهای تجویزی مانند آلداکتون ( اسپیرونولاکتون )، آوودارت (دوتاستراید خوراکی)، کاروسپیر (اسپیرونولاکتون)، لونیتن خوراکی (مینوکسیدیل) و پروپشیا ( فیناستراید )
• جراحی کاشت مو
• مکمل‌های مو مانند نوترافول و ویویسکال
• درمان با کلاه نوری
• تزریق پلاسمای غنی از پلاکت، که از ریزش مو جلوگیری کرده و رشد موهای جدید را تقویت می‌کند. 
• میکرونیدلینگ با فرکانس رادیویی، پوست سر و فولیکول‌های مو را تحریک می‌کند و باعث رشد مو می‌شود. 

نوشته درمان‌های ریزش مو اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۸

افسانه: سخت‌کوشی بر افسردگی غلبه می‌کند

افسردگی تقریباً از هر شش نفر، یک نفر را در برهه‌ای از زندگی خود تحت تأثیر قرار می‌دهد، بنابراین درمان‌های عامیانه و باورهای نادرست در مورد این بیماری شایع فراوان است. یکی از این ایده‌ها این است: خودتان را وقف کار کنید تا احساس بهتری داشته باشید. برای یک مورد خفیف افسردگی، این ممکن است واقعاً کمک کند، اما افسردگی یک چیز متفاوت است. کار بیش از حد در واقع می‌تواند نشانه افسردگی بالینی باشد، به خصوص در مردان.

۲ / ۱۸

افسانه: این یک بیماری واقعی نیست

افسردگی یک بیماری جدی پزشکی است — و علت اصلی ناتوانی در بزرگسالان آمریکایی. اما هنوز هم با غم و اندوه معمولی اشتباه گرفته می‌شود. شواهد بیولوژیکی این بیماری از مطالعات ژنتیک، هورمون‌ها، گیرنده‌های سلول‌های عصبی و عملکرد مغز به دست می‌آید. به نظر می‌رسد مدارهای عصبی در نواحی مغز که خلق و خو را تنظیم می‌کنند، در افسردگی به طور غیرطبیعی عمل می‌کنند.

۳ / ۱۸

واقعیت: مردان کمتر دیده می‌شوند

یک مرد افسرده، عزیزانش و حتی پزشکش ممکن است افسردگی را تشخیص ندهند. دلیلش این است که مردان کمتر از زنان در مورد احساسات خود صحبت می‌کنند — و برخی از مردان افسرده غمگین یا افسرده به نظر نمی‌رسند. در عوض، مردان ممکن است تحریک‌پذیر، عصبانی یا بی‌قرار باشند. آنها حتی ممکن است به دیگران حمله کنند. برخی از مردان سعی می‌کنند از طریق رفتارهای بی‌ملاحظه، نوشیدن الکل یا مواد مخدر با افسردگی کنار بیایند.

۴ / ۱۸

افسانه: افسردگی فقط ترحم به حال خود است

فرهنگ ما اراده و استحکام روانی را تحسین می‌کند و به سرعت هر کسی را که عقب‌نشینی می‌کند، غرغرو می‌نامد. اما افرادی که افسردگی بالینی دارند تنبل نیستند یا صرفاً برای خود متاسف نیستند. و همچنین نمی‌توانند «اراده» کنند که افسردگی از بین برود. افسردگی یک بیماری پزشکی است – یک مشکل سلامتی مربوط به تغییرات در مغز. مانند سایر بیماری‌ها، معمولاً با درمان مناسب بهبود می‌یابد.

۵ / ۱۸

حقیقت: هر کسی می‌تواند افسرده شود

شاعر یا بازیکن خط حمله، خجالتی یا اجتماعی، هر کسی از هر قومیتی می‌تواند به افسردگی مبتلا شود. این بیماری در زنان دو برابر مردان شایع است، اما ممکن است زنان بیشتر به دنبال کمک باشند. این بیماری اغلب برای اولین بار در اواخر نوجوانی یا دهه 20 زندگی مشاهده می‌شود، اما یک دوره از آن می‌تواند در هر سنی بروز کند. تجربیات شخصی سخت گاهی اوقات می‌تواند باعث افسردگی در افرادی شود که در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستند. یا ممکن است به طور ناگهانی ایجاد شود.

۶ / ۱۸

واقعیت: می‌تواند به آرامی پیش برود

افسردگی می‌تواند به تدریج بروز کند، که تشخیص آن را نسبت به یک بیماری ناگهانی دشوارتر می‌کند. یک روز بد به یک روزمرگی تبدیل می‌شود و شما شروع به غیبت از محل کار، مدرسه یا مناسبت‌های اجتماعی می‌کنید. یک نوع از آن، به نام دیستیمیا، می‌تواند سال‌ها به عنوان یک بیماری مزمن و سطح پایین ادامه یابد – یک کسالت که به طور خاموش شغل و روابط شما را تضعیف می‌کند. یا افسردگی می‌تواند به یک بیماری شدید و ناتوان‌کننده تبدیل شود. با درمان، بسیاری در عرض ۴ تا ۶ هفته احساس تسکین قابل توجهی می‌کنند.

۷ / ۱۸

افسانه: کمک یعنی مواد مخدر برای تمام عمر

علی‌رغم هیاهویی که پیرامون مفهوم «ملت پروزاک» وجود دارد، دارودرمانی تنها یکی از ابزارهای موجود برای بهبود افسردگی است (عبارت “Prozac Nation” یا همان “ملت پروزاک” اشاره‌ای فرهنگی است به کتاب و مفهوم جامعه‌ای دارد که بیش‌ازحد به داروهای ضدافسردگی (مثل پروزاک) متکی است.). درخواست کمک لزوماً به این معنی نیست که پزشک شما دارو توصیه کند، اگرچه داروها اغلب می‌توانند برای انواع قابل توجه افسردگی بسیار مفید باشند. با این حال، مطالعات نشان می‌دهند که درمان «صحبت کردن» به خوبی داروها برای افسردگی خفیف تا متوسط ​​​​عمل می‌کند. حتی اگر از داروهای ضد افسردگی استفاده کنید، احتمالاً مادام العمر نخواهد بود. پزشک شما به شما کمک خواهد کرد تا زمان مناسب برای قطع دارو را تعیین کنید.

۸ / ۱۸

افسانه: افراد افسرده زیاد گریه می‌کنند

نه همیشه. بعضی از افراد وقتی افسرده هستند گریه نمی‌کنند یا حتی خیلی غمگین رفتار نمی‌کنند. در عوض ممکن است از نظر احساسی “خالی” به نظر برسند و احساس بی‌ارزشی یا بی‌فایدگی کنند. حتی بدون علائم چشمگیر، افسردگی درمان نشده مانع از آن می‌شود که افراد زندگی را به طور کامل تجربه کنند — و به خانواده‌ها آسیب می‌رساند.

۹ / ۱۸

واقعیت: سابقه خانوادگی سرنوشت نیست

اگر افسردگی در شجره‌نامه خانوادگی شما وجود داشته باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که شما نیز آن را تجربه کنید. اما احتمالاً این اتفاق نخواهد افتاد. افرادی که سابقه خانوادگی دارند می‌توانند علائم اولیه افسردگی را زیر نظر داشته باشند و فوراً اقدامات مثبتی انجام دهند – چه این اقدامات شامل کاهش استرس، ورزش بیشتر، مشاوره یا سایر درمان‌های حرفه‌ای باشد.

۱۰ / ۱۸

افسانه: افسردگی بخشی از پیری است

بیشتر افراد بدون اینکه افسرده شوند، چالش‌های پیری را پشت سر می‌گذارند. اما وقتی این اتفاق می‌افتد، ممکن است نادیده گرفته شود. افراد مسن ممکن است غم خود را پنهان کنند یا علائم مبهم و متفاوتی داشته باشند: غذا دیگر طعم خوبی ندارد، دردها بدتر می‌شوند، یا الگوهای خواب تغییر می‌کنند. مشکلات پزشکی می‌توانند باعث افسردگی در سالمندان شوند – و افسردگی می‌تواند بهبودی از حمله قلبی یا جراحی را کند کند.

۱۱ / ۱۸

واقعیت: افسردگی از زوال عقل تقلید می‌کند

در سالمندان، افسردگی می‌تواند علت اصلی مشکلات حافظه، گیجی و در برخی موارد، توهم باشد. مراقبان و پزشکان ممکن است این مشکلات را با علائم زوال عقل یا کاهش حافظه مرتبط با سن اشتباه بگیرند. دریافت درمان، ابهام را برای اکثر افراد مسن مبتلا به افسردگی برطرف می‌کند. روان‌درمانی همچنین می‌تواند بخش مفیدی از درمان برای سالمندان مبتلا به افسردگی باشد که ممکن است با فقدان، بیماری‌های پزشکی یا سایر تغییرات زندگی مقابله کنند.

۱۲ / ۱۸

افسانه: صحبت کردن اوضاع را بدتر می‌کند

زمانی به مردم توصیه می‌شد که با صحبت کردن در مورد مشکلات، آنها را «درگیر» نکنند. امروزه شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد گفتگوهای هدایت‌شده با یک متخصص می‌تواند اوضاع را بسیار بهتر کند. انواع مختلف روان‌درمانی با پرداختن به الگوهای فکری منفی، احساسات ناخودآگاه یا مشکلات رابطه‌ای به درمان افسردگی کمک می‌کنند. اولین قدم صحبت با یک متخصص سلامت روان است.

۱۳ / ۱۸

واقعیت: تفکر مثبت می‌تواند مفید باشد

توصیه قدیمی «برجسته کردن جنبه‌های مثبت» به عملی تبدیل شده است که می‌تواند افسردگی را کاهش دهد. این روش، درمان شناختی رفتاری (CBT) نام دارد. افراد روش‌های جدید تفکر و رفتار را یاد می‌گیرند. خودگویی‌ها و رفتارهای منفی تحریف‌شده شناسایی و با روش‌های دقیق‌تر و متعادل‌تر تفکر در مورد خود و جهان جایگزین می‌شوند. CBT، چه به تنهایی و چه با دارو، برای بسیاری از افراد مؤثر است.

۱۴ / ۱۸

افسانه: نوجوانان ذاتاً غمگین هستند

اگرچه بسیاری از نوجوانان دمدمی مزاج، اهل بحث و جدل و شیفته‌ی «جنبه‌ی تاریک» هستند، اما غم یا تحریک‌پذیری طولانی‌مدت برای نوجوانان طبیعی نیست. وقتی ناراحتی بیش از دو هفته طول بکشد، ممکن است نشانه‌ای از افسردگی باشد – که تقریباً از هر 11 نوجوان در یک نفر بروز می‌کند. سایر نشانه‌هایی که ممکن است یک نوجوان به کمک نیاز داشته باشد عبارتند از: غمگین یا تحریک‌پذیر بودن مداوم حتی با دوستان، لذت نبردن از فعالیت‌های مورد علاقه یا افت ناگهانی نمرات.

۱۵ / ۱۸

واقعیت: ورزش داروی خوبی است

مطالعات بسیار خوبی اکنون نشان می‌دهند که ورزش منظم و با شدت متوسط ​​می‌تواند علائم افسردگی را بهبود بخشد و به خوبی برخی از داروها برای افراد مبتلا به افسردگی خفیف تا متوسط ​​عمل کند. ورزش با یک گروه یا یک دوست خوب، حمایت اجتماعی را افزایش می‌دهد که یکی دیگر از تقویت‌کننده‌های خلق و خو است.

۱۶ / ۱۸

افسانه: درمان افسردگی دشوار است

واقعیت این است که اکثر افرادی که برای رفع افسردگی خود اقدام می‌کنند، بهبود می‌یابند. در یک مطالعه بزرگ توسط موسسه ملی سلامت روان، ۷۰ درصد از افراد از طریق داروها از علائم رهایی یافتند – البته نه همیشه با اولین دارو. مطالعات نشان می‌دهد که بهترین درمان اغلب ترکیبی از دارو و گفتاردرمانی است.

۱۷ / ۱۸

واقعیت: همیشه افسردگی نیست

برخی از وقایع زندگی باعث غم یا ناامیدی می‌شوند، اما به افسردگی بالینی تبدیل نمی‌شوند. غم و اندوه پس از مرگ، طلاق، از دست دادن شغل یا تشخیص یک مشکل جدی سلامتی طبیعی است. یکی از نشانه‌های نیاز به درمان: غم و اندوه هر روز، بیشتر روز، مداوم است. وقتی افراد به طور مناسب دوران سختی را پشت سر می‌گذارند، معمولاً می‌توانند برای مدت کوتاهی حواسشان پرت شود یا روحیه بگیرند.

۱۸ / ۱۸

واقعیت: امید به روزهای بهتر واقعی است

در اعماق افسردگی، افراد ممکن است فکر کنند که هیچ امیدی برای زندگی بهتر وجود ندارد. این ناامیدی بخشی از بیماری است، نه یک واقعیت. با درمان، تفکر مثبت به تدریج جایگزین افکار منفی می‌شود. با بهبود خلق و خوی افسرده، خواب و اشتها بهبود می‌یابد. و افرادی که برای گفتگو درمانی به مشاور مراجعه کرده‌اند، به مهارت‌های مقابله‌ای بهتری برای مقابله با استرس‌های زندگی که می‌توانند شما را ناامید کنند، مجهز شده‌اند.

نوشته باورها و واقعیت‌های مربوط به افسردگی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر چشمان شما اغلب خشک و خارش‌دار است، می‌تواند دلایل زیادی داشته باشد. مسائلی مانند خشکی هوا و کم‌آبی بدن از علل شایع خشکی چشم هستند. اما خشکی مزمن چشم می‌تواند ناشی از یک بیماری سطح چشم (OSD) باشد.

بیماری‌های سطح چشم چیست؟

بیماری‌های سطح چشم، بیماری‌هایی هستند که لایه‌های سطحی چشم را تحت تأثیر قرار داده و به آنها آسیب می‌رسانند. چشم شما قسمت‌های زیادی دارد، اما قسمت‌هایی که بیشتر تحت تأثیر OSD قرار می‌گیرند، قرنیه، ملتحمه و شبکه غددی هستند.

قرنیه. قرنیه عدسی شفاف و گنبدی شکلی است که جلوی چشم را می‌پوشاند. وظیفه قرنیه متمرکز کردن نوری است که وارد چشم شما می‌شود.

ملتحمه. ملتحمه غشای شفافی است که داخل پلک‌های شما را می‌پوشاند و سفیدی چشم شما را می‌پوشاند. ملتحمه لایه‌ای از مخاط تولید می‌کند که چشمان شما را می‌پوشاند و بخشی از اشک شما می‌شود. همچنین سدی ایجاد می‌کند که به جلوگیری از ورود میکروارگانیسم‌ها و اشیاء خارجی کمک می‌کند.

شبکه غدد. شبکه غدد از غدد میبومین تشکیل شده است. این غدد در امتداد لبه پلک‌های شما، جایی که مژه‌های شما قرار دارند، قرار دارند. غدد میبومین روغنی تولید می‌کنند که بخشی از اشک شما را تشکیل می‌دهد.

فهرست بیماری‌های سطح چشم

چند نوع بیماری سطح چشم وجود دارد. خشکی چشم شایع‌ترین آنهاست، اما بیماری‌های دیگری مانند بلفاریت، کراتیت نوروتروفیک، روزاسه چشمی و اختلال عملکرد غدد میبومین نیز در این دسته قرار می‌گیرند.

خشکی چشم. خشکی چشم وضعیتی است که در آن چشمان شما یا به اندازه کافی اشک تولید نمی‌کنند یا اشک‌های عملکردی تولید نمی‌کنند. این می‌تواند منجر به عفونت‌های چشمی و آسیب به سطح چشمان شما شود که می‌تواند به کیفیت زندگی شما آسیب برساند.

بلفاریت. بلفاریت زمانی است که پلک‌های شما ملتهب می‌شوند، معمولاً در نتیجه انسداد مجاری چربی در نزدیکی پایه مژه‌های شما. اگرچه خود بلفاریت معمولاً هیچ مشکلی در بینایی شما ایجاد نمی‌کند، اما ناراحت‌کننده است و می‌تواند منجر به مشکلاتی مانند مشکلات پوستی مژه یا پلک، خشکی چشم، گل مژه، ورم ملتحمه مزمن، آسیب قرنیه یا شالازیون شود. شالازیون انسدادی است که می‌تواند باعث تورم و ایجاد توده سفت در پلک شما شود.

کراتیت نوروتروفیک. کراتیت نوروتروفیک یک بیماری دژنراتیو ناشی از اختلال عصبی است. این اختلال منجر به کاهش حساسیت قرنیه شما می‌شود. در نتیجه، چشمان شما به طور غریزی در صورت نیاز بسته نمی‌شوند، که می‌تواند منجر به خشکی چشم یا آسیب به قرنیه شما شود.

روزاسه چشمی. روزاسه چشمی نوعی از روزاسه است که چشم‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث خارش، سوزش و قرمزی می‌شود. این بیماری می‌تواند منجر به خشکی چشم، بلفاریت و عوارض قرنیه شود که ممکن است به از دست دادن بینایی منجر شود.

اختلال عملکرد غدد میبومین. اختلال عملکرد غدد میبومین یک بیماری شایع است که در آن غدد میبومین شما چربی کافی تولید نمی‌کنند. این بیماری می‌تواند باعث خشکی چشم و التهاب پلک شود.

علائم بیماری سطح چشم

هر نوع OSD علائم خاص خود را دارد، اگرچه بسیاری از آنها شامل خشکی چشم نیز می‌شوند.

علائم خشکی چشم ممکن است شامل موارد زیر باشد: 

• احساس سوزش یا گزگز در چشمان شما
• قرمزی چشم
• چشمان آبکی
• تاری دید
• مخاط چسبناک در داخل یا اطراف چشم شما
• مشکل در استفاده از لنزهای تماسی
• رانندگی دشوار

علائم بلفاریت عبارتند از:

• آبریزش یا قرمزی چشم
• چشم‌های پوسته پوسته یا چسبناک
• خارش، قرمزی یا تورم پلک‌ها
• پلک زدن مکرر
• حساسیت به نور
• تاری دید

علائم کراتیت نوروتروفیک ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• قرمزی یا خشکی چشم
• تاری دید
• حساسیت به نور

علائم روزاسه چشمی عبارتند از:

• قرمزی، آبریزش، خارش یا خشکی چشم
• تاری دید
• حساسیت به نور
• رگ‌های خونی گشاد شده روی سفیدی چشم شما
• پلک‌های قرمز یا متورم
• عفونت‌های مکرر چشم

علائم اختلال عملکرد غدد میبومین عبارتند از: 

• خشکی، سوزش یا خارش چشم
• چشمان چسبناک یا پوسته پوسته شده
• چشمان آبکی
• سرخی
• حساسیت به نور
• تاری دید
• گل مژه و شالازیون

از آنجا که بسیاری از این بیماری‌ها علائم مشابهی دارند، صحبت با پزشک برای تشخیص صحیح مهم است. آزمایش‌های تشخیصی که پزشک انجام می‌دهد به علائمی که دارید و آنچه پزشک به تشخیص شما مشکوک است بستگی دارد. آزمایش‌های تشخیصی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• معاینه جامع چشم
• آزمایش شیرمر، که حجم اشک شما را اندازه‌گیری می‌کند
• آزمایش رنگ برای بررسی وضعیت سطح چشم شما
• آزمایش اسمولاریته، که ترکیب اشک شما را اندازه‌گیری می‌کند
• سایر آزمایش‌های نمونه اشک

آزمایش‌های مربوط به کراتیت نوروتروفیک ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• استفاده از استزیومتر، ابزاری برای اندازه‌گیری حس، برای آزمایش حساسیت قرنیه شما.
• معاینه مستقیم قرنیه، احتمالاً با استفاده از رنگ یا لامپ شکافی
• میکروسکوپ کانفوکال درون‌تنی، یک تکنیک غیرتهاجمی برای گرفتن تصاویر با وضوح بالا از قرنیه در سطح سلولی
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ( MRI ) برای رد سایر علل یا تعیین علت کراتیت نوروتروفیک

علل بیماری سطح چشم

علل OSD در انواع مختلف متفاوت است.

علل زیادی برای خشکی چشم وجود دارد و بسیاری از اختلالات OSD دیگر می‌توانند باعث خشکی چشم شوند. سایر علل بالقوه عبارتند از:

• پیری
• شرایط هورمونی
• بیماری‌های خودایمنی
• برخی شرایط پزشکی
• برخی داروها
• آلرژی‌ها
• هوای خشک
• کمبود ویتامین آ

دانشمندان دقیقاً مطمئن نیستند که چه چیزی باعث بلفاریت می‌شود، اما نظریه‌های پیشرو نشان می‌دهند که ممکن است با موارد زیر مرتبط باشد:

• درماتیت سبورئیک
• گرفتگی یا اختلال در عملکرد غدد چربی در پلک‌ها
• عفونت
• خشکی چشم
• کنه یا شپش مژه
• آلرژی یا روزاسه

کراتیت نوروتروفیک می‌تواند نتیجه هر بیماری باشد که بر اعصاب قرنیه تأثیر می‌گذارد. این بیماری ممکن است شامل یکی از ویروس‌های تبخال ، داروهای موضعی یا جراحی در نزدیکی ناحیه چشم باشد.

همانند روزاسه پوستی، دانشمندان هنوز علت روزاسه چشمی را نمی‌دانند. علل احتمالی عبارتند از:

• ژنتیک
• عوامل محیطی
• باکتری‌ها
• غدد مسدود شده
• کنه‌های مژه

برخی از عواملی که می‌توانند روزاسه چشمی را تشدید کنند عبارتند از:

• الکل
• غذاها و نوشیدنی‌های داغ یا تند
• آب و هوا
• احساسات بالا
• حمام آب گرم یا سونا
• ورزش شدید

اختلال عملکرد غدد میبومین اغلب به دلیل افزایش سن یا تغییرات هورمونی است. سایر علل عبارتند از:

• کلسترول بالا
• چشم صورتی
• باکتری‌ها
• بیماری‌های خودایمنی
• داروها

درمان بیماری سطح چشم

هر نوع OSD برنامه درمانی خاص خود را دارد. پزشک شما با تلاش برای یافتن علت OSD شما شروع می‌کند. سپس آن علت، درمان شما را تعیین می‌کند که ممکن است شامل قطره چشم، پماد، اسکراب پلک، کمپرس گرم یا اشک مصنوعی باشد. 

اگر مشکوک به بیماری سطح چشم هستید چه باید کرد؟

اگر گمان می‌کنید که خشکی چشم شما ناشی از OSD است و نه خشکی هوا یا کم آبی بدن، فوراً با پزشک یا چشم پزشک خود تماس بگیرید.

نوشته بیماری‌های سطح چشم چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پوست ظریف اطراف چشم شما به راحتی تحریک می‌شود. دلایل زیادی برای خشکی پلک‌ها و روش‌های زیادی برای درمان آن وجود دارد.

علل خشکی پلک

پوست اطراف چشم شما بسیار نازک و حساس‌تر از پوست سایر قسمت‌های بدن است. بنابراین، بیشتر مستعد تحریک است. همه چیز از پیری گرفته تا آلرژن‌های موجود در محیط می‌تواند آن را خشک و پوسته پوسته کند.

برخی از مقصران رایج عبارتند از:

پیری. با افزایش سن، پوست رطوبت خود را از دست می‌دهد و خشک‌تر می‌شود. همچنین چربی زیر پوست اطراف چشم‌ها از بین می‌رود. این باعث می‌شود که آن ناحیه بسیار شکننده‌تر و مستعد پوسته پوسته شدن و تحریک شود.

درماتیت تماسی. پوست اطراف پلک‌های شما می‌تواند در اثر تماس با چیزی، خشک، قرمز و دچار خارش شود. این واکنش می‌تواند ناشی از تماس یک ماده‌ی تحریک‌کننده با پوست یا یک واکنش آلرژیک باشد. برخی از محرک‌های رایج عبارتند از:

• آرایش
• صابون و مواد شوینده
• کرم ضد آفتاب
• کلر از استخرهای شنا
• محصولات مراقبت از پوست یا مو
• باد یا گرد و غبار

شما می‌توانید به طور تصادفی وقتی که عامل محرک را لمس می‌کنید، سپس آن را می‌مالید یا نزدیک چشمان خود لمس می‌کنید، آن را به پلک‌های خود منتقل کنید. به عنوان مثال، ممکن است پس از لمس چشمان خود با ناخن‌های لاک زده، دچار خشکی و خارش پوست شوید. عامل محرک می‌تواند لاک ناخن یا لاک پاک کن باشد.

انتخاب سبک زندگی. پوست شما می‌تواند به دلیل آب و هوای محل زندگی‌تان خشک باشد. پوست معمولاً در هوای سرد خشک‌ترین حالت خود را دارد. همچنین وقتی رطوبت کمی وجود دارد – چه در آب و هوا و چه در هوای خانه – پوست خشک می‌شود. همچنین وقتی با آب داغ زیادی می‌شویید، پوست می‌تواند خشک شود.

پلک‌های شما همچنین می‌توانند به دلایل جدی‌تری خشک و پوسته پوسته شوند. این دلایل می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

درماتیت آتوپیک. همچنین به عنوان اگزما شناخته می‌شود، این یک بیماری طولانی مدت است که باعث قرمزی و خارش پوست می‌شود. این بیماری در کودکان شایع است، اما می‌تواند در هر سنی اتفاق بیفتد. ممکن است متوجه تکه‌هایی از پوست پوسته پوسته و زبر در سراسر بدن خود، به خصوص روی پلک‌ها، و همچنین دست‌ها، پاها و بالای سینه خود شوید.

اگزما معمولاً به صورت عودکننده بروز می‌کند. پوست می‌تواند بین دوره‌ها به حالت عادی برگردد.

بلفاریت. معمولاً در این بیماری، هر دو پلک ملتهب می‌شوند. غدد چربی ریز در پایه مژه‌های شما مسدود می‌شوند. این باعث قرمزی، سوزش، پوسته پوسته شدن و خشکی می‌شود. چشمان شما می‌تواند آبکی و قرمز باشد. پوست اطراف چشم شما می‌تواند پوسته پوسته شود. علت خاص بلفاریت مشخص نیست، اما با چندین بیماری از جمله موارد زیر مرتبط است:

• آلرژی‌ها
• آکنه روزاسه
• خشکی چشم
• عفونت‌ها

چگونه خشکی پلک را درمان کنیم؟

وضعیت شما به تعیین اینکه کدام درمان برای شما مناسب‌تر است کمک خواهد کرد.

اگر درماتیت تماسی دارید، عوامل محرک و نحوه اجتناب از آنها را بیاموزید. همچنین سعی کنید پلک‌های خود را لمس نکنید، مگر اینکه دست‌هایتان تمیز باشد.

اگر اگزما دارید، سعی کنید از عوامل محرک اجتناب کنید و اغلب از مرطوب کننده استفاده کنید. در برخی موارد، پزشک ممکن است کرم‌های استروئیدی را برای کنترل خارش تجویز کند. همچنین ممکن است پمادها یا کرم‌های آنتی‌بیوتیک را برای مبارزه با عفونت توصیه کند.

اگر بلفاریت دارید، کمپرس گرم و مالش ملایم پلک می‌تواند علائم را کاهش دهد. پزشک شما همچنین ممکن است قطره چشم یا آنتی‌بیوتیک برای عفونت یا التهاب پیشنهاد کند.

تغییرات سبک زندگی نیز می‌تواند به تسکین پلک‌های شما کمک کند. برای مثال:

• از دستگاه بخور برای افزایش رطوبت هوای داخل خانه استفاده کنید.
• دوش یا حمام کوتاه‌تری بگیرید و از آب گرم (نه داغ) استفاده کنید.
• چندین بار در روز، به خصوص بعد از حمام، از مرطوب کننده استفاده کنید.
• به جای محصولات خشن که می‌توانند پوست شما را خشک و تحریک کنند، از صابون‌ها و شوینده‌های ملایم استفاده کنید.

نوشته خشکی پلک: علل و درمان‌ها اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اکتروپیون پلک زمانی رخ می‌دهد که عضلات اطراف پلک شما ضعیف می‌شوند و باعث می‌شوند پلک به سمت بیرون بچرخد و از چشم شما دور شود. این وضعیت همچنین پلک‌های وارونه نامیده می‌شود. این وضعیت سطح ظریف چشم داخلی را در معرض آلاینده‌ها، گرد و غبار و سایر مواد محرک قرار می‌دهد.

اکتروپیون معمولاً پلک پایین را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در موارد شدید، کل پلک پایین به سمت بیرون برمی‌گردد. در موارد خفیف، اکتروپیون در یک بخش کوچک از پلک ظاهر می‌شود. افراد مسن بیشتر مستعد ابتلا به این بیماری هستند. 

علل اکتروپیون پلک چیست؟

ممکن است در نتیجه موارد زیر دچار اکتروپیون شوید:

ضعیف شدن پلک‌ها: با افزایش سن، تاندون‌ها و عضلات زیر چشم خاصیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند و نمی‌توانند پلک را محکم نگه دارند. 

فلج: برخی از تومورهای صورت یا بیماری‌هایی مانند فلج بل، عضلات پلک شما را فلج یا ضعیف می‌کنند. 

تروما: اگر جراحی انجام داده‌اید یا پوست برداشته شده است، می‌تواند بر موقعیت پلک در مقابل چشم شما تأثیر بگذارد.

ژنتیک: برخی بیماری‌ها، مانند سندرم داون، با اکتروپیون مرتبط هستند، اگرچه این مورد نادر است.

علائم اکتروپیون پلک چیست؟

علائم اکتروپیون عبارتند از: 

• خشکی یا احساسی که انگار شن یا ماسه در چشمانتان رفته است
• سوزش، مانند سوزش یا گزش که باعث قرمز شدن داخل پلک‌های شما می‌شود
• حساسیت به نور ناشی از خشکی
• قرمزی و آبریزش چشم به دلیل اشک‌هایی که به درستی تخلیه نمی‌شوند؛ اکتروپیون پلک پایینی را از چشم شما دور می‌کند و از تخلیه اشک جلوگیری می‌کند 

عوامل خطر اکتروپیون پلک چیست؟

عوامل زیر می‌توانند خطر ابتلا به اکتروپیون پلک را افزایش دهند:

• پیری
• جراحی پلک
• بیماری‌های پوستی که پلک شما را تحت تأثیر قرار می‌دهند
• کشیدن یا مالیدن مکرر پلک
• استفاده از نوع خاصی از قطره چشم

عوارض اکتروپیون پلک چیست؟

شایع‌ترین عارضه اکتروپیون، عفونت قرنیه است. اگر قرنیه شما زخم شود، نور نمی‌تواند از آن عبور کند. این می‌تواند به بینایی شما آسیب برساند و نیاز به درمان اورژانسی دارد. 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر متوجه تغییر در شکل پلک پایین، سوزش و آبریزش مداوم چشم و حساسیت به نور شدید، وقت آن است که به چشم پزشک مراجعه کنید. آنها از یک نور روشن و یک دستگاه بزرگنمایی که به عنوان لامپ شکافی شناخته می‌شود برای معاینه پلک‌های شما استفاده می‌کنند. 

ارائه دهنده خدمات شما همچنین موارد زیر را بررسی خواهد کرد: 

• شلی پلک یا افتادگی پلک پایین
• فرم و ساختار صورت
• سطح قرنیه 
• اعصاب صورت 

موارد خفیف اکتروپیون پلک ابتدا با اشک مصنوعی و پمادهای استروئیدی درمان می‌شوند. در صورت وجود عفونت، آنتی‌بیوتیک تجویز خواهد شد.

پزشک شما همچنین ممکن است یک برنامه شبانه برای استفاده از یک تکه کوچک چسب پزشکی برای نگه داشتن پلک شما در جای خود پیشنهاد کند.

درمان اکتروپیون پلک چیست؟

اکتروپیون پلک به مرور زمان بدتر می‌شود. اکثر افراد به جراحی نیاز خواهند داشت. 

نوع جراحی شما به علت اصلی بستگی دارد. اگر وضعیت شما به دلیل پیری باشد، جراح شما ممکن است پلک پایین شما را کوتاه و سفت کند. اگر دچار ضربه به چشم شده‌اید، ممکن است برای افزایش طول پوست پلک به پیوند نیاز داشته باشید. در برخی افراد ممکن است نیاز به برداشتن تومور یا زائده باشد. 

جراحی اکتروپیون معمولاً یک عمل سرپایی است. شما به آرامی آرام خواهید شد و باید برای محافظت از چشمان خود چند روز از چشم‌بند استفاده کنید. پزشک شما ممکن است پماد آنتی‌بیوتیک برای کمک به بهبود ناحیه تجویز کند. 

ممکن است بعد از عمل کبودی یا تورم جزئی را تجربه کنید. این حالت معمولاً بعد از یک یا دو هفته از بین می‌رود. 

پس از جراحی، حتماً دستورالعمل‌های پزشک خود را برای کاهش خطر عفونت یا زخم قرنیه دنبال کنید. در صورت بروز هر یک از این علائم، فوراً به پزشک مراجعه کنید: 

• درد یا سوزش شدید چشم
• قرمزی چشم و ترشحات 
• پلک‌های متورم 
• افزایش حساسیت به نور

بعد از بهبودی پلک، چشمان شما احساس راحتی بیشتری خواهند داشت و لازم نیست نگران عفونت یا از دست دادن بینایی باشید. 

جراحی اکتروپیون هم ایمن و هم مؤثر در نظر گرفته می‌شود. با این حال، این وضعیت ممکن است برگردد و نیاز به جراحی دوم داشته باشد. 

نوشته اکتروپیون پلک چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.