در برخی کشورها بیش از یک سوم جمعیت بی‌خوابی را تجربه می‌کنند و خواب کافی ندارند. شاید شما هم یکی از آنها باشید. اگر چنین است، ممکن است به فکر مصرف قرص خواب باشید.

قرص خواب می‌تواند برای کوتاه مدت به مشکلات خواب شما کمک کند. اما مهم است که نحوه استفاده از آنها، عوارض جانبی و نحوه جلوگیری از سوء مصرف آنها را بدانید.

قرص‌های خواب‌آور چیستند؟

بیشتر قرص‌های خواب‌آور به عنوان داروهای خواب‌آور آرام‌بخش طبقه‌بندی می‌شوند. این دسته خاصی از داروها هستند که برای کمک به خوابیدن یا در خواب ماندن استفاده می‌شوند. داروهای خواب‌آور آرام‌بخش شامل بنزودیازپین‌ها، باربیتورات‌ها و داروهای خواب‌آور مختلف هستند.

بنزودیازپین‌ها مانند آتیوان، لیبریوم، والیوم و زاناکس داروهای ضد اضطراب هستند. آن‌ها همچنین خواب‌آلودگی را افزایش می‌دهند و به خوابیدن شما کمک می‌کنند. اگرچه این داروها ممکن است برای کوتاه‌مدت مفید باشند، اما همه بنزودیازپین‌ها به‌طور بالقوه اعتیادآور هستند و می‌توانند باعث ایجاد مشکلاتی در حافظه و توجه شوند. آن‌ها معمولاً برای درمان طولانی‌مدت مشکلات خواب توصیه نمی‌شوند.

باربیتورات‌ها، گروه دیگری از داروها در این دسته آرام‌بخش-خواب‌آور، سیستم عصبی مرکزی شما را سرکوب می‌کنند که باعث آرامش شما می‌شود. باربیتورات‌های کوتاه‌اثر یا طولانی‌اثر به عنوان آرام‌بخش یا قرص خواب‌آور تجویز می‌شوند. اما اغلب، این داروها فقط به عنوان بیهوشی در طول جراحی یا سایر اقدامات پزشکی استفاده می‌شوند. اگر بیش از حد مصرف کنید – مصرف بیش از حد – می‌تواند کشنده باشد.

داروهای جدیدتر به شما کمک می‌کنند سریع‌تر به خواب بروید. برخی از این داروهای خواب‌آور شامل آمبین، لونستا و سوناتا هستند. احتمال اعتیادآور بودن آنها تا حدودی کمتر از بنزودیازپین‌ها است، به این معنی که بدن شما به خوابیدن با آنها عادت می‌کند و ممکن است در دراز مدت بدون آنها دچار مشکل در خوابیدن شوید. اما هنوز این احتمال وجود دارد که آنها بتوانند به مرور زمان وابستگی جسمی ایجاد کنند. 

یکی دیگر از داروهای خواب‌آور، Rozerem نام دارد که عملکرد متفاوتی نسبت به سایر داروهای خواب‌آور دارد. این دارو بر هورمونی در مغز به نام ملاتونین تأثیر می‌گذارد و اعتیادآور نیست. Belsomra و Quviviq داروهای خواب‌آور منحصر به فردی هستند که بر یک ماده شیمیایی در مغز به نام orexin تأثیر می‌گذارند. آنها می‌توانند اعتیادآور باشند. Silenor، داروی خواب‌آور دیگری که اعتیادآور نیست، نوعی داروی ضد افسردگی دوکسپین با دوز پایین است.

قرص‌های خواب‌آور بدون نسخه

شما می‌توانید بسیاری از محصولات بدون نسخه (OTC) را پیدا کنید که ادعا می‌کنند به شما کمک می‌کنند سریع‌تر به خواب بروید. این محصولات عبارتند از:

آنتی‌هیستامین‌ها: دیفن‌هیدرامین (بنادریل)، که معمولاً برای آلرژی تجویز می‌شود، می‌تواند به شما کمک کند تا به اندازه کافی خواب‌آلوده شوید و بخوابید. سایر محصولات بدون نسخه، مانند نیتول، سومینکس و یونیسوم، به عنوان کمک خواب فروخته می‌شوند، اما حاوی آنتی‌هیستامین هستند.

ملاتونین: ملاتونین هورمونی است که به بدن شما کمک می‌کند تا زمان بیدار شدن و خوابیدن را تشخیص دهد. مصرف ملاتونین می‌تواند به تنظیم خواب شما کمک کند، به خصوص اگر بی‌خوابی ناشی از پرواززدگی یا کار شیفتی باشد.

والرین: برخی افراد از مکمل والرین برای کمک به مدیریت بی‌خوابی خود استفاده می‌کنند، اما مطالعات در مورد اینکه آیا واقعاً مؤثر است یا خیر، متفاوت است.

عوارض جانبی قرص‌های خواب‌آور چیست؟

مانند اکثر داروها، قرص‌های خواب عوارض جانبی دارند. با این حال، تا زمانی که یک قرص خواب خاص را امتحان نکنید، نمی‌توانید بفهمید که آیا عوارض جانبی آن را خواهید داشت یا خیر.

اگر آسم یا سایر بیماری‌ها را دارید، پزشک شما ممکن است بتواند در مورد برخی از عوارض جانبی به شما اطلاعات دهد. قرص‌های خواب‌آور می‌توانند در تنفس طبیعی اختلال ایجاد کنند و در افرادی که مشکلات مزمن ریوی مانند آسم، آمفیزم یا انواع بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) دارند، خطرناک باشند.

عوارض جانبی رایج قرص‌های خواب‌آور تجویزی مانند آمبین، هالسیون، لونستا، روزرم و سوناتا عبارتند از:

• سوزش یا گزگز در دست‌ها، بازوها، پاها یا ساق پا
• تغییرات در اشتها
• یبوست
• اسهال
• مشکلات تعادل
• سرگیجه
• خواب‌آلودگی در طول روز
• خشکی دهان یا گلو
• گاز
• سردرد
• سوزش سردل
• کندی ذهنی یا مشکلات توجه یا حافظه
• درد یا حساسیت معده
• لرزش غیرقابل کنترل قسمتی از بدن
• رویاهای غیرمعمول
• ضعف

چه کسانی نباید قرص خواب مصرف کنند؟

همه نمی‌توانند با خیال راحت قرص‌های خواب‌آور مصرف کنند. این قرص‌ها می‌توانند بر سایر داروها تأثیر بگذارند یا عوارض جانبی جدی ایجاد کنند. اگر فکر می‌کنید به یک داروی خواب‌آور نیاز دارید، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که قرص خواب برای شما بی‌خطر است، حتی اگر بدون نسخه پزشک در دسترس باشد.

کودکان

درست مانند بزرگسالان، برخی از کودکان ممکن است در به خواب رفتن یا در خواب ماندن مشکل داشته باشند. اگر این اتفاق بیفتد، مهم است که با پزشک فرزندتان مشورت کنید تا دلیل آن را بیابید. قرص‌های خواب معمولاً برای کودکان توصیه نمی‌شوند.

هیچ قرص خواب مورد تایید FDA برای کودکان زیر ۱۶ سال وجود ندارد. همچنین، این داروها فقط روی بزرگسالان تولید و آزمایش شده‌اند، بنابراین پزشکان دوز مناسب برای دادن به کودکان را نمی‌دانند.

بزرگسالان مسن‌تر

اگر ۶۵ سال یا بیشتر دارید، متخصصان پیشنهاد می‌کنند که از مصرف تمام داروهای خواب‌آور خودداری کنید. این شامل داروهای بدون نسخه و داروهای جدیدتر گروه «Z» مانند اسزوپیکلون (لونستا)، زالپلون (سوناتا) و زولپیدم (آمبین) می‌شود.

در مقایسه با افراد جوان‌تر، افراد مسن‌تر با مصرف داروهای خواب‌آور، احتمال بیشتری برای ابتلا به مشکلات سلامتی دارند. وقتی سن شما بالاتر می‌رود، قرص‌های خواب‌آور تمایل دارند مدت بیشتری در سیستم بدن شما باقی بمانند. خواب‌آلودگی می‌تواند تا روز بعد از مصرف آنها ادامه داشته باشد. گیجی و مشکلات حافظه نیز از عوارض جانبی شناخته شده این داروها هستند. برای افراد مسن‌تر، این امر می‌تواند منجر به زمین خوردن، شکستگی لگن و تصادفات رانندگی شود.

علائم دیگر برخی از داروهای خواب‌آور بدون نسخه می‌تواند به ویژه برای افراد مسن دشوار باشد. ممکن است دهان شما خشک شود. همچنین ممکن است یبوست داشته باشید و دفع ادرار برایتان دشوار شود.

قبل از اینکه تصمیم به مصرف قرص‌های خواب بگیرید، با پزشک خود صحبت کنید. آنها ممکن است معاینه پزشکی را برای کمک به شما در تشخیص علت مشکلات خواب، مانند افسردگی، اضطراب یا اختلال خواب، توصیه کنند. پزشک شما همچنین راه‌هایی برای درمان بی‌خوابی بدون دارو پیشنهاد خواهد کرد.

افراد دیگری که نباید قرص خواب مصرف کنند

اگر باردار یا شیرده هستید، نباید از هیچ داروی خواب‌آور بدون نسخه استفاده کنید. اگر بی‌خوابی شدید دارید، پزشک ممکن است قرص خواب را برای مدت کوتاهی تجویز کند.

همچنین اگر موارد زیر را دارید، فقط باید با توصیه یا تجویز پزشک از قرص‌های خواب‌آور استفاده کنید:

• بیماری کلیوی
• فشار خون پایین
• ریتم‌های غیرطبیعی قلب
• تشنج

قرص‌های خواب همچنین ممکن است با داروهایی که برای سایر بیماری‌ها مصرف می‌کنید، تداخل داشته باشند، بنابراین مطمئن شوید که پزشک شما از تمام داروهایی که مصرف می‌کنید، حتی داروهایی که توسط پزشکان دیگر تجویز شده‌اند، مطلع است. همچنین قبل از استفاده از یک محصول یا مکمل بدون نسخه، با داروساز خود مشورت کنید، زیرا این داروها نیز می‌توانند با داروهای تجویزی تداخل بدی داشته باشند.

عوارض قرص خواب

برخی از قرص‌های خواب عوارض جانبی بالقوه مضری دارند، از جمله پاراسومنیا. پاراسومنیا حرکات، رفتارها و اعمالی هستند که شما هیچ کنترلی بر آنها ندارید، مانند راه رفتن در خواب. در طول پاراسومنیا، شما خواب هستید و از آنچه اتفاق می‌افتد بی‌خبرید.

پاراسومنیا (خواب‌پریشی) ناشی از قرص‌های خواب، رفتارهای پیچیده خواب هستند و ممکن است شامل خوردن غذا در حین خواب، برقراری تماس تلفنی یا رابطه جنسی در حالت خواب باشند. رانندگی در خواب، که رانندگی در حالت بیداری کامل نیست، یکی دیگر از عوارض جانبی جدی قرص‌های خواب است. اگرچه نادر است، اما تشخیص پاراسومنیا پس از شروع اثر دارو دشوار است.

خواب‌آلودگی در طول روز، سرگیجه یا گیجی می‌تواند یکی دیگر از عوارض مرتبط با قرص‌های خواب‌آور باشد. این احساس می‌تواند رانندگی به محل کار یا کار با ماشین‌آلات را خطرناک کند، زیرا زمان واکنش شما ممکن است خیلی کند باشد. همچنین می‌تواند انجام هر کار دیگری را که نیاز به توجه کامل شما دارد، دشوار کند.

اگر ناگهان مصرف قرص‌های خواب را قطع کنید، بی‌خوابی برگشتی می‌تواند رخ دهد. برای کاهش این خطر، پزشکان معمولاً توصیه می‌کنند که دوز مصرفی خود را به آرامی کاهش دهید و به تدریج مصرف را قطع کنید. اگر می‌خواهید یا مجبور به قطع مصرف قرص‌های خواب هستید، در مورد نحوه انجام این کار با پزشک خود صحبت کنید.

برچسب‌های محصول برای داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور شامل مطالبی در مورد خطرات احتمالی مصرف قرص خواب است. از آنجا که در صورت افزایش دوز قرص خواب، احتمال بروز رفتارهای پیچیده خواب بیشتر می‌شود، فقط آنچه پزشک تجویز کرده است را مصرف کنید.

آیا ممکن است در مصرف قرص‌های خواب اوردوز کنید؟

هر کسی می‌تواند در مصرف قرص‌های خواب‌آور اوردوز کند. به نظر می‌رسد نوجوانان و بزرگسالان جوان در معرض بیشترین خطر هستند، به خصوص اگر بنزودیازپین مصرف کنند. این خطر همچنین برای هر کسی که قرص‌های خواب‌آور را با مواد افیونی، سایر آرام‌بخش‌ها یا الکل مخلوط می‌کند، زیاد است.  

آیا ممکن است به قرص‌های خواب‌آور حساسیت داشته باشم؟

شما می‌توانید به هر دارویی، از جمله قرص‌های خواب، واکنش آلرژیک داشته باشید. این واکنش می‌تواند مربوط به ماده‌ی فعال خود دارو یا هر یک از مواد غیرفعال آن (مانند رنگ‌ها، چسب‌ها یا روکش‌ها) باشد. اگر  به یک قرص خواب خاص واکنش آلرژیک دارید  ، باید از آن اجتناب کنید. مهم است که در اولین نشانه‌ی این علائم با پزشک خود صحبت کنید:

• تاری دید یا هرگونه مشکل دیگر در بینایی شما
• درد قفسه سینه
• مشکل در تنفس یا بلع
• احساس اینکه گلویتان دارد بسته می‌شود
• کهیر
• گرفتگی صدا
• خارش
• حالت تهوع
• ضربان قلب تند
• کهیر
• تنگی نفس
• تورم چشم‌ها، صورت، لب‌ها، زبان یا گلو
• استفراغ

اگر دچار هرگونه مشکل تنفسی یا درد قفسه سینه هستید، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید. 

چه زمانی قرص خواب مصرف کنیم

قاعده کلی این است که فقط زمانی باید قرص خواب خود را مصرف کنید که می‌دانید حداقل ۷ تا ۸ ساعت در رختخواب خواهید بود. 

قبل از اینکه فعالیت‌های روزانه‌تان را تمام کنید، قرص خواب مصرف نکنید. یادگیری بهترین زمان برای مصرف قرص خواب ممکن است نیاز به آزمون و خطا داشته باشد و ممکن است لازم باشد فعالیت‌های خود را متناسب با آن تنظیم کنید. اگر قرص خواب را خیلی زود مصرف کنید، نمی‌توانید تا زمانی که می‌خواهید بیدار بمانید و ممکن است خیلی زود از خواب بیدار شوید. اگر خیلی دیر مصرف کنید، ممکن است در زمان نیازتان اثر نکند و خواب‌آلودگی شما ممکن است تا بعد از زمان بیداری‌تان ادامه داشته باشد.

معمولاً توصیه می‌شود که قرص خواب را درست قبل از زمان خواب مورد نظر خود مصرف کنید. دستورالعمل پزشک خود را که روی برچسب تجویز قرص خواب نوشته شده است، مطالعه کنید. این دستورالعمل‌ها اطلاعات خاصی در مورد داروی شما دارند. 

بعضی افراد مشکلی در به خواب رفتن ندارند اما نمی‌توانند در خواب بمانند، بنابراین به دنبال قرص خوابی هستند که اثر کوتاه مدتی داشته باشد (نه ۷ تا ۸ ساعت). یک دارو به نام Intermezzo وجود دارد که توسط FDA برای این منظور تأیید شده است. اگر حداقل ۴ ساعت از زمان خواب شما باقی مانده باشد، می‌توانید این دارو را مصرف کنید.

تداخلات قرص خواب

قرص‌های خواب‌آور می‌توانند با بسیاری از انواع داروهای بدون نسخه و تجویزی، به ویژه آن‌هایی که بر سیستم عصبی مرکزی شما تأثیر می‌گذارند، تداخل داشته باشند. اگر به قرص خواب نیاز دارید و داروهای دیگری مصرف می‌کنید، مطمئن شوید که پزشک شما از آنچه مصرف می‌کنید، حتی اگر توسط یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی دیگر تجویز شده باشد، مطلع است. اگر قصد دارید یک داروی خواب‌آور بدون نسخه را امتحان کنید، از داروساز خود بپرسید که آیا انجام این کار با داروهایی (از جمله سایر مکمل‌های بدون نسخه) که قبلاً مصرف می‌کنید، بی‌خطر است یا خیر. 

قرص‌های خواب‌آور و داروها

داروهایی که بیشترین خطر تداخل با قرص‌های خواب‌آور را دارند و احتمالاً باعث تنفس آهسته و حتی مرگ می‌شوند، عبارتند از:

• مواد افیونی، از جمله داروهای خیابانی
• داروهای ضد افسردگی
• آنتی‌هیستامین‌ها

قرص‌های خواب‌آور و الکل

حتی کمترین مقدار الکل می‌تواند با قرص خواب تداخل داشته باشد. الکل اثر آرام‌بخشی را افزایش می‌دهد. ترکیب این دو می‌تواند باعث موارد زیر شود:

• سرگیجه
• غش کردن
• تنفس افسرده
• بیهوش شدن

قرص خواب و گریپ فروت

اگر از خوردن گریپ فروت یا آب گریپ فروت لذت می‌برید، باید بدانید که این میوه می‌تواند تأثیر منفی بر روی برخی داروها، از جمله برخی از انواع قرص‌های خواب، مانند هالسیون، داشته باشد. آنزیم‌های موجود در گریپ فروت، متابولیسم (تجزیه) دارو در بدن شما را کند می‌کنند و باعث می‌شوند دارو قوی‌تر شود و مدت بیشتری در بدن شما باقی بماند. این امر می‌تواند به ویژه در صورتی که با ماشین آلات کار می‌کنید یا هر کاری را انجام می‌دهید که نیاز به هوشیاری بسیار زیاد در صبح پس از مصرف قرص خواب دارد، خطرناک باشد.

اگر از گریپ فروت لذت می‌برید، از داروساز خود بپرسید که آیا مصرف آن با قرص خواب بی‌خطر است یا خیر.

آیا ممکن است به قرص‌های خواب‌آور وابسته شوم؟

داروهای خواب‌آور بدون نسخه با این هشدار عرضه می‌شوند که بیش از مدت زمان مشخصی مصرف نشوند. این هشدار چند دلیل دارد. اگر بی‌خوابی شما از آن مدت زمان فراتر رفت، ممکن است لازم باشد به پزشک مراجعه کنید تا مشخص شود که آیا علت خاصی برای کمبود خواب وجود دارد یا خیر. دلیل دیگر خطر تبدیل شدن دارو به عادت است. وابستگی روانی به دارو ممکن است در صورت عدم مصرف، مانع از به خواب رفتن شما شود.

برای بی‌خوابی کوتاه‌مدت، پزشک ممکن است قرص‌های خواب‌آور را برای چند هفته تجویز کند. با این حال، پس از استفاده منظم برای مدت طولانی‌تر، برخی از قرص‌های خواب‌آور مانند بنزودیازپین‌ها یا آگونیست‌های بنزودیازپین مانند اسزوپیکلون یا زولپیدم ممکن است با ایجاد تحمل نسبت به دارو، دیگر مؤثر نباشند. 

بدون قرص خواب، ممکن است خوابیدن برایتان دشوار باشد. در واقع، اکثر قرص‌های خواب‌آور عادت‌ساز هستند. فقط روزرم و سیلنور این‌طور نیستند.

برخی مطالعات نشان می‌دهند که استفاده طولانی مدت از قرص‌های خواب‌آور در واقع با خواب تداخل دارد. بهترین راه برای جلوگیری از ایجاد وابستگی جسمی یا عاطفی به قرص‌های خواب‌آور، پیروی از دستورالعمل‌های پزشک و قطع مصرف دارو در صورت توصیه است.

جایگزین‌های قرص خواب

قبل از شروع مصرف قرص‌های خواب، شاید بخواهید برخی از این نکات را که می‌توانند به شما در داشتن استراحت مورد نیازتان کمک کنند، امتحان کنید.

اجتناب از 

• الکل، که می‌تواند باعث خواب ناآرام و بیدار شدن مکرر شود. از نوشیدن الکل در عرض ۳ ساعت قبل از زمانی که می‌خواهید به خواب بروید، خودداری کنید.
• مصرف کافئین حداقل ۶ ساعت قبل از خواب
• وعده‌های غذایی حجیم قبل از خواب، که می‌تواند باعث سوء هاضمه شود
• نوشیدن آب یا سایر مایعات نزدیک به زمان خواب، که می‌تواند باعث شود در طول شب برای ادرار کردن از خواب بیدار شوید
• سیگار کشیدن، زیرا نیکوتین یک ماده محرک است
• استفاده از دستگاه‌های الکترونیکی حداقل نیم ساعت قبل از خواب
• ورزش کردن خیلی نزدیک به زمان خواب

امتحان کنید

• نوشیدن شیر گرم، چای بابونه یا آب گیلاس ترش قبل از خواب
• ورزش منظم، در اوایل روز
• خنک و تاریک نگه داشتن اتاق خواب
• مدیتیشن یا گوش دادن به موسیقی آرامش‌بخش قبل از خواب
• ایجاد یک برنامه یا روال خواب، تا بدن شما به زمانی که می‌خواهید بخوابد عادت کند.

خلاصه مطلب

داشتن یک یا چند خواب بد شبانه غیرمعمول نیست. اما وقتی شروع به تأثیر بر زندگی شما می‌کند، ممکن است تصمیم بگیرید یک قرص خواب را امتحان کنید. چندین داروی خواب‌آور بدون نسخه وجود دارد که می‌توانید از بین آنها انتخاب کنید، اما اگر داروهای دیگری از جمله مکمل‌ها مصرف می‌کنید، باید با داروساز خود صحبت کنید تا ببینید آیا تداخلی وجود دارد که می‌تواند باعث مشکل شود یا خیر. بسیاری از قرص‌های خواب، به ویژه قرص‌های تجویزی، عادت‌ساز هستند. اگر شروع به مصرف یکی از آنها کردید، آن را بیشتر از مدت زمان توصیه شده توسط پزشک مصرف نکنید. و اگر باید مصرف آن را متوقف کنید، این کار را به تدریج انجام دهید تا دچار بی‌خوابی برگشتی نشوید.

سوالات متداول در مورد قرص‌های خواب‌آور

آیا مصرف قرص خواب هر شب ضرر دارد؟

اگر پزشک شما هر شب قرص خواب تجویز کرده است، باید آن را طبق دستور مصرف کنید. با این حال، اگر از داروهای خواب‌آور بدون نسخه استفاده می‌کنید و متوجه شدید که باید هر شب یکی از آنها را مصرف کنید، باید با پزشک خود صحبت کنید زیرا این داروها برای مصرف طولانی مدت ساخته نشده‌اند.

عوارض جانبی نادر قرص‌های خواب‌آور چیست؟

برخی افراد دچار پاراسومنیا، رفتارهای غیرمعمول مانند راه رفتن، رانندگی یا غذا خوردن در خواب می‌شوند. البته این مورد نادر است.

عوارض جانبی قرص خواب چقدر طول می‌کشد؟

به طور کلی، عوارض جانبی قرص خواب باید با قطع مصرف آن از بین بروند.

چقدر طول می‌کشد تا اثر قرص خواب از بین برود؟

اثرات قرص خواب معمولاً تا صبح از بین می‌رود. به همین دلیل توصیه می‌شود فقط در صورتی قرص خواب مصرف کنید که می‌دانید می‌توانید حداقل ۷ یا ۸ ساعت در رختخواب بمانید. 

نوشته عوارض جانبی قرص خواب: خطرات و عوارض بالینی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پاراسومنیا یا خواب پریشی چیست؟

پاراسومنیا نوعی اختلال خواب است که می‌تواند درست قبل از به خواب رفتن، در حین خواب یا هنگام بیدار شدن از خواب اتفاق بیفتد.

پاراسومنیاها عبارتند از:

کابوس‌ها

کابوس‌ها رویاهای واضحی هستند که می‌توانند باعث ترس، وحشت و اضطراب شوند. آنها ممکن است باعث شوند که شما ناگهان از خواب بیدار شوید و به سختی دوباره به خواب بروید. احتمالاً آن قسمت را با جزئیات به یاد خواهید آورد. عوامل زیادی می‌توانند باعث کابوس شوند، از جمله بیماری، اضطراب، از دست دادن یکی از عزیزان یا واکنش به یک دارو. اگر بیش از یک بار در هفته کابوس می‌بینید یا اگر کابوس‌ها مانع از خواب راحت شبانه شما برای مدت طولانی می‌شوند، با پزشک خود صحبت کنید.

وحشت‌های شبانه

وحشت‌های شبانه که وحشت خواب نیز نامیده می‌شوند، شبیه کابوس هستند اما معمولاً در طول خواب عمیق اتفاق می‌افتند. آنها باعث می‌شوند که شما ناگهان از خواب بیدار شوید و احساس وحشت و گیجی کنید. شما نمی‌توانید صحبت کنید و به صداها پاسخ نمی‌دهید. ممکن است کاملاً بیدار به نظر نرسید.

دوره‌های این پاراسومنیا حدود ۱۵ دقیقه طول می‌کشد و سپس احتمالاً دوباره به خواب می‌روید. معمولاً صبح روز بعد آن را به خاطر نمی‌آورید.

افرادی که دچار وحشت شبانه می‌شوند، به دلیل حرکات بدنی که نمی‌توانند کنترل کنند، می‌توانند برای خود یا دیگران خطرناک باشند. این پاراسومنیا (اختلال خواب) در کودکان، عمدتاً بین ۳ تا ۸ سال، نسبتاً شایع است.

بزرگسالان نیز می‌توانند دچار وحشت شبانه شوند و این اختلال ممکن است در خانواده‌ها ارثی باشد. استرس عاطفی شدید و مصرف الکل می‌تواند احتمال ابتلا به آن را در بزرگسالان افزایش دهد.

راه رفتن در خواب

راه رفتن در خواب زمانی است که شما در حال حرکت هستید و به نظر بیدار می‌آیید اما در واقع خواب هستید. شما روز بعد آن را به یاد نخواهید آورد. راه رفتن در خواب بیشتر در مرحله‌ای به نام خواب عمیق بدون حرکت سریع چشم (non-REM) در اوایل شب رایج است. همچنین می‌تواند در طول خواب REM در اوایل صبح اتفاق بیفتد. این پاراسومنیا بیشتر در کودکان بین ۵ تا ۱۲ سال اتفاق می‌افتد. با ورود کودکان به سنین نوجوانی، تمایل به توقف دارد.

راه رفتن در خواب معمولاً ارثی است. بیدار کردن فرد خوابگرد خطرناک نیست، اما ممکن است هنگام بیدار شدن گیج باشد. خود راه رفتن در خواب می‌تواند خطرناک باشد زیرا فرد از موقعیت خود آگاه نیست و ممکن است بیفتد یا به چیزها برخورد کند.

برانگیختگی‌های گیج‌کننده

بیدار شدن‌های گیج‌کننده معمولاً زمانی اتفاق می‌افتند که شما در نیمه اول شب از خواب عمیق بیدار می‌شوید. این پاراسومنیا که به عنوان اینرسی بیش از حد خواب یا مستی خواب نیز شناخته می‌شود، باعث می‌شود هنگام بیدار شدن بسیار کند باشید. شما به دستورات به کندی واکنش نشان می‌دهید و ممکن است در درک سوالات مشکل داشته باشید. احتمالاً روز بعد آن رویداد را به خاطر نخواهید آورد.

اختلال حرکتی ریتمیک

اختلال حرکتی ریتمیک بیشتر در کودکان زیر ۱ سال، اغلب درست قبل از خواب رفتن، اتفاق می‌افتد. کودک ممکن است صاف دراز بکشد، سر یا قسمت بالای بدن خود را بلند کند و سپس سرش را با شدت به بالش بکوبد. این پاراسومنیا که پزشکان آن را کوبیدن سر نیز می‌نامند، می‌تواند شامل حرکاتی مانند تکان دادن دست‌ها و زانوها نیز باشد.

صحبت کردن در خواب

صحبت کردن در خواب یک اختلال انتقالی خواب و بیداری است. این پاراسومنیا معمولاً خطرناک نیست، اما می‌تواند باعث ناراحتی شریک خواب یا اعضای خانواده شود. صحبت کردن در خواب می‌تواند شامل صداهای کوتاه ساده یا سخنرانی‌های طولانی باشد. فرد صحبت کننده احتمالاً انجام این کار را به خاطر نمی‌آورد. مواردی مانند تب، استرس عاطفی یا سایر اختلالات خواب می‌تواند باعث صحبت کردن در خواب شود.

گرفتگی عضلات پا در شب

گرفتگی عضلات پا در شب، انقباضات ناگهانی و کنترل نشده عضلات در هنگام استراحت است. این گرفتگی‌ها معمولاً در عضلات ساق پا رخ می‌دهند. احساس گرفتگی ممکن است از چند ثانیه تا 10 دقیقه طول بکشد، اما درد آن ممکن است ادامه داشته باشد.

گرفتگی عضلات پا در شب اغلب در افراد میانسال یا مسن اتفاق می‌افتد، اما هر کسی می‌تواند به آن مبتلا شود. این گرفتگی‌ها با سندرم پای بی‌قرار که معمولاً شامل گرفتگی یا درد نمی‌شود، متفاوت هستند.

گاهی اوقات، هیچ عامل محرک مشخصی برای این گرفتگی‌ها وجود ندارد. در موارد دیگر، آنها با نشستن طولانی مدت، کم آبی بدن، کار بیش از حد عضلات یا مشکلات جسمی مانند صافی کف پا مرتبط هستند.

فلج خواب

وقتی فلج خواب دارید، نمی‌توانید هنگام به خواب رفتن یا هنگام بیدار شدن حرکت کنید. این فلج می‌تواند جزئی یا کلی باشد. فلج خواب می‌تواند در خانواده‌ها ارثی باشد، اما متخصصان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث آن می‌شود.

این پاراسومنیا خطرناک نیست. اگر ندانید چه اتفاقی دارد می‌افتد، می‌تواند ترسناک باشد. یک صدا یا لمس ممکن است به این دوره پایان دهد و باعث شود ظرف چند دقیقه دوباره بتوانید حرکت کنید. برخی افراد فقط یک بار آن را تجربه می‌کنند، اما برخی دیگر بارها و بارها آن را تجربه می‌کنند.

اختلال نعوظ مرتبط با خواب

مردان معمولاً به عنوان بخشی از خواب REM نعوظ دارند. این پاراسومنیا در مردانی اتفاق می‌افتد که در حین خواب نمی‌توانند آلت تناسلی خود را به اندازه کافی سفت و محکم برای رابطه جنسی نگه دارند. اختلال در نعوظ مرتبط با خواب ممکن است به معنای اختلال نعوظ باشد.

نعوظ دردناک مرتبط با خواب

به ندرت، نعوظ مردان به اندازه‌ای دردناک است که آنها را از خواب بیدار می‌کند.

ریتم‌های نامنظم قلب

آریتمی قلبی اصطلاح پزشکی برای ضربان قلب نامنظم است. افرادی که بیماری عروق کرونر دارند و به دلیل مشکلات تنفسی مرتبط با خواب، اکسیژن خون کمتری دارند، ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به آریتمی باشند که در طول خواب REM اتفاق می‌افتد. درمان با فشار مثبت مداوم راه هوایی (CPAP) ممکن است این خطر را کاهش دهد.

اختلال رفتاری خواب REM یا RBD

خواب REM معمولاً شامل فلج خواب می‌شود، اما افراد مبتلا به این پاراسومنیا در طول آن مرحله خواب، رویاهای دراماتیک یا خشونت‌آمیزی را تجربه می‌کنند. اختلال خواب RBD معمولاً در مردان ۵۰ سال به بالا اتفاق می‌افتد. این اختلال با راه رفتن در خواب و وحشت خواب متفاوت است زیرا فردی که RBD دارد را می‌توان به راحتی از خواب بیدار کرد و می‌تواند جزئیات واضحی از رویای خود را به یاد بیاورد.

دندان قروچه در خواب (بروکسیسم)

دندان قروچه زمانی اتفاق می‌افتد که شما هنگام خواب دندان‌هایتان را به شدت به هم می‌سایید یا فشار می‌دهید. این اختلال ممکن است همراه با سایر اختلالات خواب رخ دهد. این پاراسومنیا می‌تواند باعث مشکلات دندانی از جمله سایش غیرمعمول دندان‌ها یا ناراحتی در عضلات فک شما شود. دندانپزشک شما احتمالاً می‌تواند یک محافظ شبانه به شما بدهد تا هنگام خواب روی دندان‌هایتان قرار دهید تا به یکدیگر ساییده نشوند.

شب ادراری (شب ادراری)

افرادی که این پاراسومنیا (اختلال خواب‌آلودگی) را دارند، نمی‌توانند مثانه خود را هنگام خواب کنترل کنند. این اختلال معمولاً در کودکان اتفاق می‌افتد. دو نوع شب ادراری وجود دارد. در نوع اولیه، کودک هرگز کنترل مثانه خود را در شب نداشته است. این اختلال در خانواده‌ها ارثی است. در شب ادراری ثانویه، فرد پس از ابتلا به آن، کنترل مثانه خود را از دست می‌دهد. بیماری‌های پزشکی (به عنوان مثال، دیابت، عفونت‌های دستگاه ادراری و آپنه خواب) یا اختلالات روانپزشکی می‌توانند باعث شب ادراری شوند.

سندرم انفجار سر

افرادی که این پاراسومنیا (اختلال خواب‌پریشی) را دارند، فکر می‌کنند درست قبل از خواب یا بیدار شدن، صدای بلندی مانند صدای انفجار یا صدای انفجار می‌شنوند. برخی ممکن است فکر کنند که دچار سکته مغزی شده‌اند. خواب بیشتر می‌تواند به جلوگیری از آن کمک کند.

دیستونی حمله‌ای شبانه (NPD)

این پاراسومنیا ممکن است نوعی صرع باشد. این اختلال می‌تواند باعث ایجاد دوره‌های تشنج مانند در طول خواب غیر REM شود، که گاهی اوقات چندین بار در شب اتفاق می‌افتد.

اختلال خوردن مرتبط با خواب (SRED)

افرادی که این نوع پاراسومنیا را دارند، در خواب غذا می‌خورند، اغلب غذاهای غیرمعمول مانند گوشت خام یا پودر کیک. وقتی از خواب بیدار می‌شوند، فقط بخش‌هایی از آن را به خاطر می‌آورند یا اصلاً چیزی به خاطر نمی‌آورند. این اتفاق به دلیل ترکیبی از بیداری و خواب غیر REM رخ می‌دهد.

نوشته پاراسومنیا اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.