چیست؟

اختلال دوقطبی که گاهی اوقات افسردگی شیدایی نیز نامیده می‌شود، باعث تغییرات شدید خلق و خو می‌شود. افرادی که به آن مبتلا هستند ممکن است هفته‌ها احساس کنند که بر فراز دنیا هستند و سپس در افسردگی عمیق فرو می‌روند. مدت هر اوج و فرود از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است.

مرحله افسردگی چگونه است؟

بدون درمان، فرد مبتلا به اختلال دوقطبی ممکن است دوره‌های شدید افسردگی را تجربه کند. علائم شامل غم، اضطراب ، از دست دادن انرژی، ناامیدی و مشکل در تمرکز است. آنها ممکن است علاقه خود را به فعالیت‌هایی که قبلاً از آنها لذت می‌بردند، از دست بدهند. همچنین افزایش یا کاهش وزن، خواب بیش از حد یا خیلی کم و حتی فکر کردن به خودکشی نیز رایج است .

وقتی کسی مانیک است

در این مرحله، افراد احساس می‌کنند که بسیار پرانرژی هستند و فکر می‌کنند می‌توانند هر کاری انجام دهند. اعتماد به نفس آنها از کنترل خارج می‌شود و برایشان سخت است که آرام بنشینند. آنها بیشتر صحبت می‌کنند، به راحتی حواسشان پرت می‌شود، افکارشان هجوم می‌آورد و به اندازه کافی نمی‌خوابند. این اغلب منجر به رفتارهای بی‌ملاحظه مانند ولخرجی، تقلب، رانندگی سریع و سوء مصرف مواد می‌شود. سه یا بیشتر از این علائم تقریباً هر روز به مدت یک هفته همراه با احساس هیجان شدید ممکن است نشان دهنده یک دوره شیدایی باشد.

دوقطبی نوع یک در مقابل دوقطبی نوع دو

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع یک حداقل به مدت یک هفته فازهای شیدایی دارند. بسیاری از آنها همچنین فازهای افسردگی جداگانه‌ای نیز دارند.

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی نوع ۲ دوره‌های افسردگی اساسی دارند، اما به جای دوره‌های کامل شیدایی، نوسانات خفیف هیپومانیا دارند که شدت کمتری دارند و ممکن است کمتر از یک هفته طول بکشند. ممکن است حالشان خوب به نظر برسد، حتی مثل «زندگی مهمانی»، اگرچه خانواده و دوستان متوجه تغییرات خلقی آنها می‌شوند.

«قسمت ترکیبی» چیست؟

وقتی افراد مبتلا به اختلال دوقطبی علائم افسردگی و شیدایی را همزمان یا بسیار نزدیک به هم دارند، به آن دوره شیدایی یا افسردگی با ویژگی‌های مختلط می‌گویند. این می‌تواند منجر به رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی شود، مانند دست زدن به خطرات خطرناک در هنگام احساس ناامیدی و خودکشی اما پرانرژی و آشفته. دوره‌های خلقی شامل ویژگی‌های مختلط ممکن است در زنان و در افرادی که در سنین جوانی به اختلال دوقطبی مبتلا می‌شوند، تا حدودی شایع‌تر باشد.

علل چیست؟

پزشکان دقیقاً نمی‌دانند چه چیزی باعث اختلال دوقطبی می‌شود. نظریه‌های فعلی معتقدند که این اختلال ممکن است ناشی از ترکیبی از عوامل ژنتیکی و سایر عوامل بیولوژیکی – و همچنین محیطی – باشد. دانشمندان فکر می‌کنند که مدارهای مغزی که در تنظیم خلق و خو، انرژی، تفکر و ریتم‌های بیولوژیکی نقش دارند ، ممکن است در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی به طور غیرطبیعی عمل کنند و منجر به خلق و خو و سایر تغییرات مرتبط با بیماری شوند.

چه کسی در معرض خطر است؟

مردان و زنان هر دو به اختلال دوقطبی مبتلا می‌شوند. در بیشتر موارد، علائم معمولاً در افراد ۱۵ تا ۳۰ ساله شروع می‌شود. به ندرت، می‌تواند در دوران کودکی شروع شود. این بیماری گاهی اوقات می‌تواند در خانواده‌ها ارثی باشد، اما ممکن است همه افراد یک خانواده به آن مبتلا نباشند.

چگونه بر زندگی روزمره تأثیر می‌گذارد

وقتی اختلال دوقطبی تحت کنترل نباشد، می‌تواند در بسیاری از زمینه‌های زندگی، از جمله شغل، روابط، خواب، سلامت و امور مالی، مشکلاتی ایجاد کند. این اختلال می‌تواند منجر به رفتارهای پرخطر شود. این اختلال می‌تواند برای افرادی که به شما اهمیت می‌دهند و مطمئن نیستند که چگونه به شما کمک کنند یا ممکن است درک نکنند که چه اتفاقی دارد می‌افتد، استرس‌زا باشد.

رفتار پرخطر

بسیاری از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی با مواد مخدر یا الکل مشکل دارند . آنها ممکن است برای تسکین علائم ناراحت کننده نوسانات خلقی خود، مواد مخدر بنوشند یا از آنها سوء استفاده کنند . سوء مصرف مواد نیز ممکن است به عنوان بخشی از بی پروایی و لذت جویی مرتبط با شیدایی رخ دهد.

تفکر خودکشی

افراد مبتلا به اختلال دوقطبی ۱۰ تا ۲۰ برابر بیشتر از دیگران در معرض خودکشی هستند. علائم هشدار دهنده شامل صحبت کردن در مورد خودکشی، مرتب کردن امور خود و انجام کارهای بسیار خطرناک است. اگر کسی را می‌شناسید که ممکن است در معرض خطر باشد، با خط 1680 بهزیستی تماس حاصل کنید. اگر فرد قصد خودکشی دارد، با 123تماس بگیرید یا به او کمک کنید تا فوراً به اورژانس برسد. 

چگونه پزشکان آن را تشخیص می‌دهند

یک گام کلیدی، رد سایر علل احتمالی نوسانات شدید خلقی ، از جمله سایر بیماری‌ها یا عوارض جانبی برخی داروها است. پزشک شما را معاینه می‌کند و از شما سوالاتی می‌پرسد. ممکن است آزمایش‌هایی نیز انجام دهید. روانپزشک معمولاً پس از بررسی دقیق همه این موارد، تشخیص را انجام می‌دهد. آنها همچنین ممکن است با افرادی که شما را به خوبی می‌شناسند صحبت کنند تا دریابند که آیا خلق و خو و رفتار شما تغییرات عمده‌ای داشته است یا خیر.

کدام داروها آن را درمان می‌کنند؟

انواع مختلفی از داروهای تجویزی برای اختلال دوقطبی وجود دارد. این داروها شامل تثبیت‌کننده‌های خلق و خو که از دوره‌های فراز و نشیب جلوگیری می‌کنند، و همچنین داروهای ضد افسردگی و ضد روان‌پریشی می‌شوند. وقتی افراد در مرحله شیدایی یا افسردگی نیستند، معمولاً داروهای نگهدارنده مصرف می‌کنند تا از عود بیماری جلوگیری شود.

گفتار درمانی برای اختلال دوقطبی

مشاوره می‌تواند به افراد کمک کند تا مصرف دارو را ادامه دهند و زندگی خود را مدیریت کنند. درمان شناختی رفتاری  بر تغییر افکار و رفتارهایی که با نوسانات خلقی همراه هستند تمرکز دارد. درمان بین فردی  با هدف کاهش فشاری است که اختلال دوقطبی بر روابط شخصی وارد می‌کند.  درمان ریتم اجتماعی  به افراد کمک می‌کند تا روال‌های روزانه را ایجاد و حفظ کنند.

کاری که می‌توانید انجام دهید

عادات روزمره نمی‌توانند اختلال دوقطبی را درمان کنند. اما کمک می‌کند تا مطمئن شوید که به اندازه کافی می‌خوابید ، وعده‌های غذایی منظم می‌خورید و ورزش می‌کنید . از مصرف الکل و مواد مخدر تفریحی خودداری کنید، زیرا می‌توانند علائم را بدتر کنند. اگر اختلال دوقطبی دارید، باید یاد بگیرید که «علائم هشدار» شما – نشانه‌هایی از فعال بودن این بیماری – چیست و برنامه‌ای برای اقدامات لازم در صورت بروز آن داشته باشید تا در اسرع وقت کمک بگیرید.

درمان با شوک الکتریکی (ECT)

این درمان که در حالت خواب و تحت بیهوشی عمومی انجام می‌شود، می‌تواند به سرعت علائم خلقی اختلال دوقطبی را بهبود بخشد. در این روش از جریان الکتریکی برای ایجاد شوک در مغز استفاده می‌شود. این روش یکی از سریع‌ترین راه‌ها برای کاهش علائم شدید است. ECT اغلب یک گزینه درمانی ایمن و مؤثر برای دوره‌های شدید خلقی است، زمانی که داروها منجر به بهبود قابل توجه علائم نشده‌اند. این یک درمان ایمن و بسیار مؤثر است.

به مردم اجازه ورود بدهید

اگر اختلال دوقطبی دارید، شاید بهتر باشد این موضوع را با نزدیکانتان، مانند شریک زندگی یا خانواده نزدیکتان، در میان بگذارید تا بتوانند در مدیریت این بیماری به شما کمک کنند. سعی کنید توضیح دهید که این بیماری چگونه بر شما تأثیر می‌گذارد و به چه چیزهایی نیاز دارید. با حمایت آنها، ممکن است احساس ارتباط و انگیزه بیشتری برای ادامه برنامه درمانی خود داشته باشید.

نگران کسی هستی؟

بسیاری از افراد مبتلا به اختلال دوقطبی متوجه مشکل خود نمی‌شوند یا از دریافت کمک خودداری می‌کنند. اگر فکر می‌کنید یکی از دوستان یا اعضای خانواده‌تان ممکن است به این بیماری مبتلا باشد، می‌توانید او را تشویق کنید تا با یک پزشک یا متخصص سلامت روان صحبت کند که می‌تواند به بررسی وضعیت او بپردازد و او را به سمت درمان سوق دهد. نسبت به احساسات او حساس باشید و به یاد داشته باشید که تشخیص آن به یک متخصص نیاز دارد. اما اگر اختلال دوقطبی یا بیماری روانی دیگری باشد، درمان می‌تواند کمک کند.

نوشته آنچه باید در مورد اختلال دوقطبی بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.