بیماری شریان محیطی (PAD) زمانی اتفاق می‌افتد که شریان‌های شما به دلیل تجمع پلاک، که از چربی‌ها و سایر مواد موجود در جریان خون شما تشکیل شده است، سخت و باریک می‌شوند. شما در شریان‌هایی که خون را به بازوها و پاهای شما می‌رسانند، به PAD که بیماری شریانی محیطی نیز نامیده می‌شود، مبتلا می‌شوید.

اگر خون به این نواحی نرسد، آسیب بافتی (و در نهایت مرگ بافت) ممکن است رخ دهد. اگر بیماری شریانی محیطی (PAD) کنترل نشود، می‌تواند منجر به سکته مغزی، حمله قلبی ، بیماری کلیوی یا قطع عضو پا، ساق پا یا بازو شود.

هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد. اما تغییرات سبک زندگی، ورزش و دارو می‌تواند پیشرفت PAD را کند کرده و احتمالاً علائم آن را معکوس کند.

چه تغییراتی در سبک زندگی می‌توان برای درمان PAD ایجاد کرد؟

پزشکان می‌گویند دو تغییر در سبک زندگی برای افراد مبتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) از همه مهم‌تر است:

ورزش. مطالعات نشان می‌دهد که فعالیت بدنی منظم می‌تواند منجر به علائم کمتر و خفیف‌تر بیماری شریان محیطی (PAD) شود. ورزش همچنین می‌تواند خطر ابتلا به سایر بیماری‌های قلبی عروقی (CVD) مانند بیماری قلبی، سکته مغزی یا حمله قلبی را کاهش دهد. تمرینات منظم همچنین می‌تواند خلق و خو، عزت نفس، انرژی و خواب شما را بهبود بخشد.

پیاده‌روی گزینه بسیار خوبی برای مبتلایان به بیماری شریانی محیطی (PAD) است. متخصصان توصیه می‌کنند تا جایی که می‌توانید و تا زمانی که دردتان غیرقابل تحمل شود، پیاده‌روی کنید. تا زمانی که دردتان از بین برود، استراحت کنید. دوباره پیاده‌روی کنید تا درد برگردد، سپس دوباره استراحت کنید. این کار را تکرار کنید تا حداقل 30 دقیقه در مجموع پیاده‌روی کرده باشید. این کار را چندین بار در هفته انجام دهید.

پزشک شما ممکن است برای کمک به مدیریت PAD شما، ورزش درمانی تحت نظارت را توصیه کند. برای این درمان، شما تحت نظارت یک پرستار یا فیزیوتراپیست یا متخصص ورزش، روی تردمیل راه می‌روید.

هر ورزشی که انجام می‌دهید، به یاد داشته باشید که مداومت کلید اصلی است. هدف خود را انجام نوعی فعالیت روزانه قرار دهید. اگر ورزش را به طور مکرر و منظم انجام ندهید، از مزایای آن بهره‌مند نخواهید شد.

ترک سیگار. وقتی سیگار را ترک می‌کنید، خطر بدتر شدن بیماری شریانی محیطی (PAD) خود را کاهش می‌دهید. همچنین احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی دیگر را نیز کاهش می‌دهد. مطالعات نشان می‌دهد افرادی که پس از اطلاع از ابتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) به سیگار کشیدن ادامه می‌دهند، نسبت به افرادی که پس از تشخیص بیماری خود آن را ترک می‌کنند، احتمال مرگ ناشی از عوارض بیماری قلبی بسیار بیشتری دارند.

اگر برای ترک سیگار به کمک نیاز دارید، یک برنامه اصلاح رفتار، درمان جایگزینی نیکوتین یا گروه پشتیبانی ترک سیگار را امتحان کنید.

فراتر از این دو تغییر در سبک زندگی، چندین عادت سلامتی دیگر می‌تواند به تثبیت بیماری شریانی محیطی شما کمک کند:

رژیم غذایی سالمی داشته باشید. بسیاری از افراد مبتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) سطح کلسترول بالایی نیز دارند . رژیم‌های غذایی کم چرب اشباع و ترانس به کاهش کلسترول شما کمک می‌کنند. روی وعده‌های غذایی که سبزیجات، میوه‌ها و غلات کامل را در اولویت قرار می‌دهند، تمرکز کنید. محصولات لبنی کم‌چرب، ماهی، مرغ، حبوبات، آجیل، دانه‌ها و روغن‌های گیاهی غیر گرمسیری مانند روغن زیتون را در رژیم غذایی خود بگنجانید. مصرف نمک، قندهای افزوده و گوشت قرمز را کاهش دهید.

از مصرف برخی داروها خودداری کنید. داروهای سرماخوردگی بدون نسخه که حاوی سودوافدرین هستند، رگ‌های خونی شما را منقبض می‌کنند و می‌توانند علائم PAD را بدتر کنند.

وزن سالم خود را حفظ کنید. این کار خطر ابتلا به نوع دیگری از بیماری‌های قلبی عروقی را کاهش می‌دهد. در مورد وزن سالم برای خود و بهترین راه‌های کاهش وزن در صورت نیاز، با پزشک خود صحبت کنید.

مصرف الکل را کاهش دهید. نوشیدن زیاد و طولانی مدت الکل می‌تواند باعث بزرگ شدن قلب شما شود، یک بیماری جدی که قابل برگشت نیست. اما اگر نوشیدن را متوقف کنید، می‌توانید از بدتر شدن آن جلوگیری کنید.

مراقب پاهای خود باشید. افراد مبتلا به بیماری شریانی محیطی (PAD) ممکن است در آسیب دیدگی پاها و ساق پا مشکل داشته باشند، به خصوص اگر دیابت داشته باشند. زخم‌های این ناحیه ممکن است به دلیل جریان خون ضعیف به درستی بهبود نیابند. این امر شما را در معرض خطر بیشتری برای عفونت قرار می‌دهد. برای مراقبت از پاهایتان:

• هر روز پاهای خود را بشویید و کاملاً خشک کنید.
• برای جلوگیری از ترک‌هایی که ممکن است منجر به عفونت شوند، مرتباً مرطوب کنید. اما بین انگشتان پا لوسیون نزنید. این کار می‌تواند رشد قارچ را افزایش دهد.
• مطمئن شوید که کفش‌هایتان مناسب هستند. جوراب‌های ضخیم و خشک بپوشید.
• هرگونه عفونت قارچی (مانند پای ورزشکار ) را فوراً درمان کنید.
• هنگام کوتاه کردن ناخن‌ها مراقب باشید که خودتان را نبرید.
• هر روز پاهایتان را بررسی کنید تا ببینید آیا آسیبی دیده‌اید یا خیر.
• برای درمان پینه، میخچه یا پینه پا به پزشک متخصص پا مراجعه کنید.
• اگر دچار آسیب پا شدید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

چه درمان‌های پزشکی می‌توانند به PAD کمک کنند؟

وقتی بیماری شریانی محیطی (PAD) دارید، پزشک شما می‌خواهد علائم شما را کنترل کند و از تجمع بیشتر پلاک در شریان‌های شما جلوگیری کند. گاهی اوقات، تغییر سبک زندگی برای رسیدن به این اهداف کافی است. در غیر این صورت، پزشک ممکن است دارو یا جراحی را پیشنهاد کند.

آنها ممکن است داروهایی را برای جلوگیری از لخته شدن خون که PAD می‌تواند ایجاد کند، کاهش فشار خون و کلسترول و کنترل درد و سایر علائم شما تجویز کنند. این داروها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

داروهای کاهش دهنده کلسترول. پزشک ممکن است داروهایی به نام استاتین تجویز کند تا خطر حمله قلبی و سکته مغزی را کاهش دهد.

داروهای فشار خون بالا. کنترل فشار خون به شما در محافظت از بیماری قلبی و سکته مغزی کمک می‌کند.

داروهایی برای جلوگیری از لخته شدن خون. داروهایی مانند کلوپیدوگرل (پلاویکس) یا آسپرین با بهبود جریان خون به اندام‌ها، در برابر لخته شدن خون عمل می‌کنند. همچنین می‌توانید یک رقیق‌کننده خون به نام ریواروکسابان ( زارلتو ) را همراه با آسپرین با دوز پایین مصرف کنید تا از تشکیل لخته جلوگیری شود.

دارو برای کنترل قند خون. دیابت می‌تواند بیماری شریانی محیطی (PAD) را بدتر کند. بنابراین کنترل سطح قند خون در صورت ابتلا به هر دو بیماری بسیار مهم است.

داروهای تسکین‌دهنده علائم. پزشک ممکن است داروهایی مانند سیلوستازول (پلتال) یا پنتوکسیفیلین (پنتوکسیل) را برای درمان درد پا با بهبود جریان خون در پاها تجویز کند.

جراحی. اگر بیماری شریان محیطی شما باعث درد در پاهایتان هنگام راه رفتن می‌شود، که به آن لنگیدن می‌گویند، ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید. می‌توانید آنژیوپلاستی انجام دهید ، که در آن پزشک شما یک لوله نازک به نام کاتتر را از طریق رگ خونی وارد شریان شما می‌کند. آنها یک بادکنک کوچک را در نوک کاتتر باد می‌کنند تا شریان را باز کرده و رسوب پلاک داخل آن را صاف کنند. این کار جریان خون را بهبود می‌بخشد. پزشک شما همچنین ممکن است یک لوله توری به نام استنت را در شریان شما قرار دهد تا آن را باز نگه دارد.

همچنین می‌توانید جراحی بای‌پس انجام دهید. در این عمل، پزشک از رگ خونی از جای دیگری از بدن شما برای ایجاد مسیری در اطراف شریان مسدود شده استفاده می‌کند. همچنین می‌تواند از یک رگ خونی مصنوعی برای بای‌پس استفاده کند.

درمان ترومبولیتیک. این روش زمانی انجام می‌شود که لخته خون در شریان شما وجود داشته باشد. پزشک شما از یک کاتتر برای تزریق مستقیم داروی حل کننده لخته به داخل ورید استفاده می‌کند. آنها از تکنیک‌های تصویربرداری برای هدایت کاتتر به محل مناسب استفاده می‌کنند.

نوشته آیا بیماری شریان محیطی (PAD) قابل درمان است؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

مقاومت به انسولین چیست؟

مقاومت به انسولین زمانی است که سلول‌های عضلات، چربی و کبد شما به خوبی به انسولین، هورمونی که توسط پانکراس شما ساخته می‌شود و به مدیریت گلوکز خون (قند خون) کمک می‌کند، پاسخ نمی‌دهند. گاهی اوقات، مقاومت به انسولین یک بیماری کوتاه مدت است. اما اگر برای مدت طولانی درمان نشود، می‌تواند به دیابت تبدیل شود.

منبع اصلی سوخت بدن شما گلوکز است که با تجزیه غذایی که می‌خورید به دست می‌آید. هنگامی که گلوکز وارد جریان خون شما می‌شود، انسولین به آن کمک می‌کند تا وارد سلول‌های شما شود، جایی که یا استفاده می‌شود یا برای بعد ذخیره می‌شود. این به لوزالمعده شما سیگنال می‌دهد که تولید انسولین را متوقف کند .

اما اگر مقاومت به انسولین داشته باشید، این فرآیند به خوبی کار نمی‌کند. سلول‌های شما وقتی انسولین از آنها «می‌خواهد» گلوکز را وارد بدن نمی‌کنند. در نتیجه، گلوکز خون بیشتر و بیشتری در جریان خون شما جمع می‌شود. و لوزالمعده شما به تولید انسولین ادامه می‌دهد.

برای مدتی، لوزالمعده شما ممکن است بتواند انسولین اضافی زیادی تولید کند که سلول‌های شما باز شوند و گلوکز را به روشی که قرار است وارد کنند. این کار قند خون شما را در محدوده طبیعی نگه می‌دارد. اما با گذشت زمان، سلول‌های شما ممکن است به انسولین مقاوم‌تر شوند و سطح گلوکز خون شما می‌تواند همچنان افزایش یابد.

مقاومت به انسولین در مقابل دیابت

مقاومت به انسولین و دیابت مرتبط هستند اما یکسان نیستند.

اگر مقاومت به انسولین دارید، قند خون شما هنوز در محدوده طبیعی است.

پیش‌دیابت معمولاً در افرادی اتفاق می‌افتد که مقداری مقاومت به انسولین دارند. قند خون شما بالاتر از حد طبیعی است، اما هنوز به اندازه کافی برای دیابت بالا نیست.

مقاومت به انسولین و پیش‌دیابت هر دو می‌توانند منجر به دیابت نوع ۲ شوند. گلوکز زیادی در جریان خون شما باقی می‌ماند، برای درمان آن به دارو نیاز خواهید داشت.

علائم مقاومت به انسولین

شما نمی‌توانید از روی احساستان تشخیص دهید که به انسولین مقاوم هستید. برای این کار باید آزمایش خون بدهید تا سطح قند خونتان بررسی شود.

به همین ترتیب، بدون مراجعه به پزشک، متوجه نخواهید شد که آیا به بیشتر بیماری‌های دیگری که بخشی از سندرم مقاومت به انسولین هستند (فشار خون بالا، سطح کلسترول “خوب” پایین و تری گلیسیرید بالا) مبتلا هستید یا خیر.

برخی از نشانه‌های مقاومت به انسولین عبارتند از:

• دور کمر بیش از ۴۰ اینچ در مردان و ۳۵ اینچ در زنان
• فشار خون ۱۳۰/۸۰ یا بالاتر
• سطح گلوکز ناشتا بیش از ۱۰۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر (mg/dL)
• سطح تری گلیسیرید ناشتا بالای ۱۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر
• سطح کلسترول HDL کمتر از ۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر در مردان و ۵۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر در زنان
• برچسب‌های پوستی
• لکه‌های تیره و مخملی پوست زیر بغل یا روی گردن (آکانتوزیس نیگریکانس)
• آسیب به رگ‌های خونی ریز در پشت چشم‌ها، که می‌تواند منجر به وضعیتی به نام رتینوپاتی شود

چه چیزی باعث مقاومت به انسولین می‌شود؟

متخصصان هنوز به طور کامل نمی‌دانند چه چیزی باعث مقاومت به انسولین و پیش‌دیابت می‌شود.

مواردی که می‌توانند احتمال این وضعیت را افزایش دهند عبارتند از:

• داشتن اضافه وزن، به خصوص چربی شکم
• سبک زندگی غیرفعال
• رژیم غذایی سرشار از کربوهیدرات
• ابتلا به دیابت بارداری
• شرایط سلامتی (مانند بیماری کبد چرب غیرالکلی)
• سابقه خانوادگی دیابت
• سیگار کشیدن
• پیشینه‌های نژادی یا قومی خاص: اگر سیاه‌پوست، آسیایی-آمریکایی یا اسپانیایی/لاتین باشید، احتمال بیشتری دارد که به انسولین مقاوم شوید. مردم بومی آلاسکا، ایالات متحده آمریکا و جزایر اقیانوس آرام نیز در معرض خطر بالایی هستند.
• سن: احتمال ابتلا بعد از ۴۵ سالگی بیشتر است.
• اختلالات هورمونی مانند سندرم کوشینگ، آکرومگالی و کم‌کاری تیروئید
• داروهایی مانند استروئیدها، برخی از داروهای درمان HIV و برخی داروهای فشار خون
• بیماری‌های ارثی از جمله دیستروفی میوتونیک و لیپودیستروفی ارثی
• شرایط خواب مانند آپنه خواب

مقاومت به انسولین و سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS)

سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) تا 15٪ از خانم‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این یکی از شایع‌ترین علل ناباروری است. 

اگر سندرم تخمدان پلی‌کیستیک دارید، میزان هورمونی به نام آندروژن در بدنتان بیش از حد معمول است. این می‌تواند بارداری را برای شما دشوار کند. همچنین باعث علائم دیگری مانند آکنه و نازک شدن مو می‌شود. اکثر افراد مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک مقاوم به انسولین نیز هستند. 

ارتباط بین مقاومت به انسولین و سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) هنوز مشخص نیست، اما در حال بررسی است. سابقه خانوادگی شما ممکن است نقشی داشته باشد، زیرا اگر مادر یا خواهرتان به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک یا دیابت نوع ۲ مبتلا باشند، احتمال ابتلای شما به این بیماری بیشتر است. وزن اضافی نیز می‌تواند یک عامل باشد.

تشخیص مقاومت به انسولین

آزمایش مقاومت به انسولین

هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص آن وجود ندارد. برای تشخیص مقاومت به انسولین، پزشک شما به ترکیبی از موارد زیر تکیه خواهد کرد:

سوالات. به عنوان مثال، آنها می‌خواهند در مورد سابقه سلامت خانواده شما بدانند.

معاینه فیزیکی. آنها شما را وزن می‌کنند و فشار خون شما را بررسی می‌کنند.

آزمایش قند خون ناشتا. این آزمایش خون، قند خون شما را پس از حداقل ۸ ساعت ناشتا بودن اندازه‌گیری می‌کند.

آزمایش تحمل گلوکز خوراکی. ابتدا، آزمایش گلوکز ناشتا انجام می‌دهید. سپس یک محلول قندی می‌نوشید. دو ساعت بعد، آزمایش خون دیگری انجام می‌دهید.

آزمایش هموگلوبین A1c . این آزمایش خون میانگین سطح قند خون شما را در ۲ تا ۳ ماه گذشته نشان می‌دهد. پزشکان از آن برای تشخیص پیش‌دیابت یا دیابت استفاده می‌کنند. ممکن است برای تأیید نتایج، لازم باشد بیش از یک بار آزمایش را انجام دهید.

پنل لیپید. لیپیدها ترکیبات چربی در خون شما هستند، مانند کلسترول LDL “بد” و HDL “خوب” و تری گلیسیرید. آزمایش خون می‌تواند سطح آنها را بررسی کند. تری گلیسیرید بالا و کلسترول “خوب” پایین با مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 مرتبط هستند.

چگونه مقاومت به انسولین به دیابت نوع 2 تبدیل می‌شود؟

اگر لوزالمعده شما نتواند انسولین اضافی کافی برای جبران مقاومت به انسولین تولید کند، سطح قند خون شما می‌تواند تا زمانی که به پیش‌دیابت مبتلا شوید، افزایش یابد. 

شما باید از سن ۳۵ سالگی غربالگری شوید. اگر وزن اضافی دارید یا سایر عوامل خطر دیابت را دارید، پزشک ممکن است زودتر شما را غربالگری کند. اگر در دوران بارداری دیابت بارداری داشته‌اید، باید حداقل هر ۳ سال یکبار آزمایش دهید.

این نتایج آزمایش خون نشان می‌دهد که شما پیش‌دیابت دارید:

• آزمایش قند خون ناشتا: ۱۰۰-۱۲۵
• آزمایش تحمل گلوکز خوراکی: ۱۴۰-۱۹۹ بعد از آزمایش دوم
• نتایج A1c از ۵.۷٪ تا ۶.۴٪

اگر به پیش‌دیابت مبتلا هستید، احتمالاً باید حداقل سالی یک بار این آزمایش را تکرار کنید تا پزشک بتواند سطح گلوکز خون شما را تحت نظر داشته باشد. اگر نتوانید آن را مدیریت کنید، قند خون شما همچنان بالا خواهد رفت. 

اگر سطح آزمایش شما به موارد زیر برسد، دیابت نوع ۲ در شما تشخیص داده می‌شود :

• آزمایش قند خون ناشتا: ۱۲۶ یا بالاتر
• آزمایش تحمل گلوکز خوراکی: ۲۰۰ یا بالاتر پس از آزمایش دوم
• نتایج A1c برابر با ۶.۵٪ یا بالاتر

درمان مقاومت به انسولین

هدف از درمان مقاومت به انسولین، کاهش سطح قند خون و جلوگیری از دیابت نوع ۲ است. 

دارو برای مقاومت به انسولین

 هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند مقاومت به انسولین را درمان کند. اما پزشک شما ممکن است داروهایی را برای درمان سایر مشکلات سلامتی شما، مانند فشار خون بالا یا کلسترول LDL (“بد”) بالا تجویز کند.

اگر در معرض خطر ابتلا به دیابت هستید، ممکن است دارویی به نام متفورمین (فورتامت، گلوکوفاژ، گلومتزا، ریومت) نیز برای شما تجویز شود. این دارو معمولاً برای افراد مبتلا به دیابت تجویز می‌شود تا به کنترل قند خون کمک کند.

معکوس کردن مقاومت به انسولین

تغییرات سبک زندگی مانند این موارد اغلب می‌توانند به معکوس کردن مقاومت به انسولین کمک کنند .

ورزش کنید. فعال بودن، نحوه‌ی استفاده‌ی بدن از انسولین را بهبود می‌بخشد. فعالیتی را پیدا کنید که از آن لذت می‌برید تا احتمال انجام آن بیشتر شود. حداقل 30 دقیقه فعالیت متوسط ​​(مانند پیاده‌روی سریع) را 5 روز یا بیشتر در هفته هدف قرار دهید. تازه شروع کرده‌اید؟ برای رسیدن به این هدف تلاش کنید.

به وزن سالم برسید. کاهش وزن حتی ۵ تا ۷ درصد از وزن می‌تواند خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را واقعاً کاهش دهد. اگر مطمئن نیستید که چگونه به هدف کاهش وزن خود برسید، از پزشک خود بپرسید. همچنین می‌توانید با یک متخصص تغذیه و یک مربی شخصی معتبر صحبت کنید.

غذاهای فرآوری‌شده کمتری بخورید. در حالی که هیچ غذایی “بد” یا ممنوع نیست، سعی کنید مصرف کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده (مانند محصولات پخته‌شده بسته‌بندی‌شده) را کاهش دهید، که به بدن شما دستور می‌دهند انسولین بیشتری تولید کند.

استرس خود را مدیریت کنید. وقتی استرس دارید، سطح قند خون شما می‌تواند افزایش یابد. اگر نگرانی‌های زیادی دارید یا احساس می‌کنید که تحت فشار هستید، صحبت با یک مشاور یا درمانگر می‌تواند کمک کند.

به اندازه کافی بخوابید. خوابیدن کمتر از ۷ ساعت در شب می‌تواند مقاومت به انسولین را افزایش دهد. برای استراحت بیشتر، سعی کنید بعد از ساعت ۳ بعد از ظهر چرت نزنید و از مصرف الکل و وعده‌های غذایی حجیم قبل از خواب خودداری کنید. 

سیگار کشیدن را ترک کنید. تنباکو می‌تواند مقاومت به انسولین را افزایش دهد.

به خاطر داشته باشید که مقاومت به انسولین یک بیماری پیچیده است که پزشکان آن را به طور کامل درک نمی‌کنند. در برخی موارد، ممکن است سطح قند خون شما به سطح طبیعی برنگردد. اما هنوز هم می‌توانید آن را مدیریت کنید.

عوارض مقاومت به انسولین

اگر مقاومت به انسولین درمان نشود، می‌تواند منجر به موارد زیر شود:

• بیماری کبد
• افزایش تری گلیسیرید
• افزایش کلسترول LDL (“بد”)
• بیماری قلبی
• مشکلات چشمی
• برخی از انواع سرطان
• بیماری آلزایمر

افزایش وزن ناشی از مقاومت به انسولین

در کوتاه مدت، سطح بالای قند خون می‌تواند باعث افزایش وزن شما شود. کاهش این وزن اضافی می‌تواند یک چالش باشد زیرا بدن شما از آن سلول‌های چربی برای ذخیره گلوکز اضافی استفاده می‌کند.

زندگی با مقاومت به انسولین

مقاومت به انسولین و مکمل‌ها

تحقیقات بیشتری باید انجام شود، اما مکمل‌هایی که حاوی هر یک از موارد زیر هستند، ممکن است به کنترل قند خون شما کمک کنند.

• دارچین کاسیا
• جینسینگ
• منیزیم

قبل از امتحان کردن هرگونه مکمل، حتی اگر به عنوان “ایمن” یا “طبیعی” تبلیغ شوند، حتماً با پزشک خود مشورت کنید. بسته به وضعیت سلامتی یا سایر داروهایی که مصرف می‌کنید، ممکن است آنها همچنان مضر باشند.

مقاومت به انسولین و رژیم غذایی شما

هیچ رژیم غذایی خاصی به عنوان بهترین رژیم برای بهبود مقاومت به انسولین اثبات نشده است. اما خوردن غذاهایی که کربوهیدرات بالایی دارند می‌تواند آن را بدتر کند. همچنین ایده خوبی است که غذاهای فرآوری شده (غذاهایی که تمام مواد تشکیل دهنده ذکر شده روی برچسب آنها را نمی‌شناسید) و غذاهای پرچرب را محدود کنید. 

در عوض، سعی کنید بیشتر غذا بخورید:

غذاهای پرفیبر. این غذاها به مدیریت قند خون شما کمک می‌کنند زیرا باعث می‌شوند برای مدت طولانی احساس سیری کنید. 

غذاهای کم گلیسمی. شاخص گلیسمی (GI) غذاها را بر اساس سرعت افزایش قند خون رتبه بندی می کند. 

غذاهای با شاخص گلیسمی بالا اغلب کربوهیدرات و قند بالایی دارند، اما فیبر کمی دارند. آنها به سرعت قند خون و انسولین شما را افزایش می‌دهند.

نمونه‌هایی از غذاهای با شاخص گلیسمی بالا که باید محدود شوند عبارتند از:

• نان سفید
• سیب زمینی سفید
• بیگل
• کیک برنجی
• محصولات پخته شده مانند کیک و دونات
• نوشیدنی‌های شیرین مانند نوشابه و آبمیوه

از سوی دیگر، غذاهای با شاخص گلیسمی پایین، تأثیر کم و آهسته‌ای بر قند خون شما دارند. اینها غذاهایی هستند که باید سعی کنید اغلب آنها را بخورید. 

برخی از مثال‌ها عبارتند از:

• بیشتر انواع میوه‌های تازه یا یخ‌زده
• سبزیجات تازه یا منجمد
• لوبیا
• حبوبات (مانند بادام زمینی یا عدس)
• محصولات لبنی کم‌چرب
• غلات کم فرآوری شده (مانند کینوا)
• ماست
• برنج قهوه‌ای
• سبزیجات برگ‌دار

غذاهای با شاخص گلیسمی متوسط ​​مانند موارد زیر، قند خون شما را در سطح “میانی” بالا می‌برند. می‌توانید آنها را به عنوان غذاهایی که گاهی اوقات یا به مقدار کم مصرف می‌شوند، در نظر بگیرید.

• نان سبوس‌دار
• موز
• گیلاس
• کوسکوس
• ذرت
• غلات صبحانه جو دوسر

سایر برنامه‌های غذایی برای کاهش مقاومت به انسولین

پزشک شما همچنین می‌تواند پیشنهاد کند که موارد زیر را امتحان کنید:

رژیم غذایی DASH ( رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون بالا). این رژیم می‌تواند به کاهش مقاومت به انسولین و پایین آوردن فشار خون کمک کند. همچنین می‌تواند به کاهش وزن و بهبود کلسترول “خوب” شما کمک کند.

سعی کن بیشتر بخوری:

• غلات کامل
• لبنیات بدون چربی یا کم چرب
• میوه‌ها
• سبزیجات
• مرغداری
• ماهی
• آجیل

شما سعی خواهید کرد موارد زیر را کاهش دهید:

• گوشت‌های چرب
• محصولات لبنی پرچرب
• روغن‌های گرمسیری (مانند روغن نارگیل و روغن نخل)
• شیرینی‌ها 
• نوشیدنی‌های شیرین‌شده با شکر

رژیم غذایی مدیترانه‌ای . این رژیم بیشتر یک سبک زندگی است تا یک برنامه غذایی. نشان داده شده است که به مقاومت به انسولین کمک می‌کند و می‌تواند خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را کاهش دهد. شما سعی خواهید کرد به جای فست فودهایی که در حال حرکت می‌خورید یا در خانه گرم می‌کنید، غذاهای سالم‌تر و تازه‌تر و فصلی بخورید. همچنین سعی خواهید کرد به طور منظم ورزش کنید و به زمان غذا خوردن به عنوان زمانی برای استراحت و گذراندن وقت با دوستان و خانواده فکر کنید.

به طور کلی، شما:

• هر روز میوه، سبزیجات، لوبیا، غلات کامل، گیاهان تازه، ادویه‌ها، حبوبات و دانه‌ها بخورید
• از روغن زیتون فرابکر استفاده کنید
• اغلب محصولات لبنی تخمیر شده مانند ماست و پنیر بخورید
• هفته‌ای دو بار ماهی و غذاهای دریایی بخورید
• گاهی تخم مرغ و مرغ بخورید
• به ندرت شیرینی، غذاهای فرآوری شده یا گوشت قرمز بخورید
• آب زیاد بنوشید

با پزشک خود در مورد تغییرات غذایی که احساس می‌کند بیشترین سود را برای شما خواهد داشت، صحبت کنید. 

خلاصه مطلب

مقاومت به انسولین تضمین نمی‌کند که شما به دیابت مبتلا خواهید شد. اما ایجاد تغییراتی در عادات غذایی و سطح فعالیت بدنی شما مهم است، زیرا عادات روزانه سالم می‌توانند از سلامت شما محافظت کنند. آزمایش منظم خون به پزشک کمک می‌کند تا سطح گلوکز شما را تحت نظر داشته باشد.

نوشته مقاومت به انسولین – آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.