مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II (ARBs) نوعی دارو هستند که پزشک ممکن است برای کمک به درمان بیماری قلبی شما تجویز کند. آنها مواد شیمیایی خاصی را که رگ‌های خونی شما را تنگ می‌کنند، کاهش می‌دهند و این باعث می‌شود خون راحت‌تر در بدن شما جریان یابد.

ARB ها همچنین مواد شیمیایی خاصی را که باعث تجمع نمک و مایعات در بدن شما می‌شوند، کاهش می‌دهند.

نمونه‌هایی از این داروها عبارتند از:

• آتاکاند (کاندسارتان)
• آواپرو (ایربزارتان)
• کوزار (لوزارتان)
• دیووان (والزارتان)
• میکاردیس (تلمیزارتان)

چرا ARB ها تجویز می شوند؟

آنها اثرات مشابهی بر بیماری قلبی مانند سایر داروهای مهارکننده ACE دارند، اما به روشی متفاوت عمل می‌کنند. پزشکان در صورتی که نتوانید مهارکننده‌های ACE مصرف کنید، آنها را تجویز می‌کنند. به عنوان مثال، برخی از افراد اگر هنگام مصرف مهارکننده ACE دچار سرفه شوند، به ARB ها روی می‌آورند.

چگونه باید ARB مصرف کنم؟

می‌توانید بیشتر این داروها را با معده خالی یا پر مصرف کنید . برای دستورالعمل‌های خاص از پزشک یا داروساز خود سوال کنید.

دستورالعمل‌های روی برچسب را در مورد تعداد دفعات مصرف دنبال کنید. تعداد دوزهای مصرفی روزانه، فاصله زمانی مجاز بین دوزها و مدت زمان مصرف دارو به نوع ARB و همچنین وضعیت شما بستگی دارد. ممکن است هفته‌ها طول بکشد تا اثرات کامل دارو را احساس کنید.

در حالی که شما ARB مصرف می‌کنید، پزشک فشار خون شما را بررسی کرده و عملکرد کلیه‌های شما را آزمایش می‌کند.

آیا باید از مصرف غذا یا داروی خاصی اجتناب کنم؟

ARB ها می‌توانند باعث تجمع پتاسیم در بدن شما شوند، بنابراین از جایگزین‌های نمک که حاوی پتاسیم هستند استفاده نکنید.

قبل از مصرف آسپرین یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ( NSAIDs ) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن، با پزشک خود مشورت کنید . این داروهای بدون نسخه ممکن است باعث تجمع سدیم و آب در بدن شما شوند و اثر ARB را کاهش دهند. برچسب‌های مواد غذایی را بررسی کنید تا غذاهای کم سدیم و کم پتاسیم را انتخاب کنید. یک متخصص تغذیه می‌تواند به شما کمک کند.

دیگوکسین و وارفارین ممکن است با اثرات میکاردیس تداخل داشته باشند. اگر این داروها را مصرف می‌کنید، قبل از تجویز ARB به پزشک خود اطلاع دهید.

در مورد تمام داروهایی که مصرف می‌کنید، از جمله داروهای بدون نسخه، گیاهان دارویی و مکمل‌ها، به پزشک خود اطلاع دهید .

عوارض جانبی ARB ها چیست؟

آنها می‌توانند شامل مواردی مانند موارد زیر باشند:

• سرگیجه ، سبکی سر یا ضعف هنگام بلند شدن. این حالت ممکن است بعد از اولین دوز شدیدتر شود، به خصوص اگر داروی ادرارآور (قرص آب) مصرف کرده باشید.
• گرفتگی یا ضعف عضلات ، درد کمر یا پا
• ضربان قلب نامنظم یا ضربان قلب سریع یا آهسته
• سینوزیت یا عفونت دستگاه تنفسی فوقانی
• گیجی. اگر این علامت را دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.
• سرفه ، اگرچه این احتمال با مهارکننده ACE بیشتر است
• اسهال یا استفراغ. اگر شدید باشد، ممکن است دچار کم‌آبی بدن شوید که می‌تواند منجر به فشار خون پایین شود. با پزشک خود تماس بگیرید.
• تورم گردن، صورت و زبان. این یک وضعیت اورژانسی بالقوه است. در صورت بروز این اتفاق، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

نوشته بیماری قلبی و مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

وقتی فیبریلاسیون دهلیزی دارید، هدف این است که ضربان قلب شما کنترل شود و سعی کنید قلب خود را به ریتم برگردانید. علاوه بر این، پزشک شما می‌خواهد به شما در جلوگیری از لخته شدن خون که می‌تواند منجر به سکته مغزی شود، کمک کند. برای بسیاری از افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی، دارو بهترین گزینه درمانی است.

بیاموزید که پزشک شما چه داروهایی را می‌تواند برای درمان فیبریلاسیون دهلیزی شما تجویز کند. اگر این داروها را دقیقاً طبق دستور پزشک و داروساز مصرف کنید، بیشترین بهره را از آنها خواهید برد.

داروهای فیبریلاسیون دهلیزی

در فیبریلاسیون دهلیزی (AFib)، سیگنال‌های الکتریکی غیرطبیعی باعث لرزش یا تپش قلب می‌شوند. همچنین می‌تواند خیلی سریع بتپد. این احساس گاهی اوقات تپش قلب نامیده می‌شود.

فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) مانع از جریان طبیعی خون از حفره‌های بالایی قلب (دهلیزها) به حفره‌های پایینی (بطن‌ها) می‌شود. خون می‌تواند در دهلیزها جمع شود و توده‌هایی به نام لخته تشکیل دهد. اگر لخته به مغز برسد، می‌تواند باعث سکته مغزی شود.

داروها چندین کار مختلف انجام می‌دهند. آنها می‌توانند:

• از لخته شدن خون جلوگیری می‌کند. این نوع داروها احتمال سکته مغزی را کاهش می‌دهند.
• ضربان قلب خود را کاهش دهید. برخی داروها تعداد دفعات انقباض بطن‌های شما در هر دقیقه را کاهش می‌دهند. این ریتم کند شده به آنها زمان کافی می‌دهد تا قبل از پمپاژ خون به بدن، از آن پر شوند.
• ریتم قلب خود را کنترل کنید. داروهای دیگر به دهلیزها و بطن‌های شما کمک می‌کنند تا با هم کار کنند تا خون را بهتر پمپ کنند.

رقیق‌کننده‌های خون برای جلوگیری از لخته شدن خون و سکته مغزی

داروهای رقیق‌کننده خون به جلوگیری از لخته شدن خون کمک می‌کنند. لخته‌های خون می‌توانند به سایر قسمت‌های بدن شما منتقل شوند و باعث مشکلات جدی پزشکی مانند سکته مغزی شوند. رقیق‌کننده‌های خون لخته خون را حل نمی‌کنند. با این حال، با گذشت زمان، لخته خون ممکن است خود به خود حل شود. رقیق‌کننده‌های خون همچنین ممکن است از تشکیل یا رشد لخته‌های دیگر جلوگیری کنند. آنها می‌توانند احتمال سکته مغزی را 50 تا 70 درصد کاهش دهند.

رقیق‌کننده‌های خون با داروهای حل‌کننده لخته خون که ممکن است هنگام سکته مغزی یا حمله قلبی در بیمارستان دریافت کنید، متفاوت هستند. داروهای حل‌کننده لخته خون که فیبرینولیتیک یا ترومبولیتیک نیز نامیده می‌شوند، با حل کردن لخته‌های خون موجود عمل می‌کنند.     

رقیق‌کننده‌های خون دیگری نیز وجود دارند که ممکن است در بیمارستان یا حتی برای مدت کوتاهی در خانه به شما داده شوند. اینها رقیق‌کننده‌های خون رایجی هستند که ممکن است از طریق ورید (IV) یا درست زیر پوست در بیمارستان به شما داده شوند:

• دالتپارین (فرگمین)
• انوکساپارین سدیم (لاونوکس)
• هپارین

سایر رقیق‌کننده‌های خون به صورت قرص‌هایی هستند که روزانه مصرف می‌شوند. برخی از نمونه‌های این داروها عبارتند از:

• آپیکسابان (الیکوئیس)
• آسپرین
• بتریکسابان (Bevyxxa)
• کلوپیدوگرل (پلاویکس)
• دابیگاتران (پراداکسا)
• ادوکسابان (Lixiana، Savaysa)
• ریواروکسابان (زارلتو)
• وارفارین (کومادین، جانتوون)

همه این داروها می‌توانند احتمال خونریزی را افزایش دهند. هنگام ورزش یا انجام فعالیت‌هایی که می‌تواند باعث آسیب‌دیدگی و خونریزی شود، بسیار مراقب باشید.

عوارض جانبی رقیق‌کننده‌های خون

رقیق‌کننده‌های خون عوارض جانبی احتمالی زیادی دارند. آن‌ها می‌توانند احتمال کبودی یا خونریزی بیش از حد را افزایش دهند. به عنوان مثال، اگر وارفارین مصرف می‌کنید، هر ماه برای آزمایش خون به پزشک مراجعه خواهید کرد تا مطمئن شوید که دارو مؤثر است و دوز مناسبی از آن را مصرف می‌کنید. 

در صورت وجود موارد زیر فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:

• خونریزی یا کبودی غیرمعمول دارید.
• شما دچار هر نوع حادثه‌ای می‌شوید.
• اغلب کبودی یا تاول خونی پیدا می‌کنید.
• احساس بیماری، ضعف، غش یا سرگیجه دارید.
• فکر می‌کنی بارداری.
• متوجه مدفوع یا ادرار قرمز، قهوه‌ای تیره یا سیاه می‌شوید.
• پریودهای شما سنگین‌تر می‌شوند.
• لثه‌هایتان خونریزی می‌کنند.
• سردرد یا معده درد شدیدی دارید که از بین نمی‌رود.
• رنگ‌پریده به نظر می‌رسید ( علائم کم‌خونی ).
• سرفه می‌کنید یا خون بالا می‌آورید (که ممکن است شبیه دانه‌های قهوه باشد).
• تب یا بیماری دارید که بدتر می‌شود.
• درد یا تورم غیرمعمول دارید.
• در تنفس مشکل دارید.

موارد احتیاط:  

• دوز مصرفی خود را طبق دستورالعمل مصرف کنید. سعی کنید هر روز آن را در یک زمان مشخص، مثلاً اوایل عصر (مثلاً بین ساعت ۵ تا ۶ بعد از ظهر) مصرف کنید. می‌توانید وارفارین را با یا بدون غذا مصرف کنید.
• اگر یک دوز را فراموش کردید، برای جبران آن، دوز اضافی مصرف نکنید. از پزشک خود بپرسید که چه باید بکنید.
• اگر از یک نوع رقیق‌کننده خون به نوع دیگری تغییر می‌دهید، از پزشک خود در مورد تفاوت‌ها سوال کنید.
• اگر قصد انجام عملی را دارید که می‌تواند باعث خونریزی شود، در صورت مصرف یکی از این داروها، به پزشکان دیگر و دندانپزشک خود اطلاع دهید.
• اگر وارفارین مصرف می‌کنید، به هر پزشکی که می‌خواهد داروی جدیدی به شما بدهد، اطلاع دهید. برخی داروها و ویتامین‌ها نحوه عملکرد آن را در بدن شما تغییر می‌دهند. 

مسدودکننده‌های بتا برای کاهش ضربان قلب

یک گروه از داروهای فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) سیگنال‌های الکتریکی قلب شما را تغییر می‌دهند تا ضربان قلب شما را کند کنند. این داروها لزوماً ریتم غیرطبیعی قلب را برطرف نمی‌کنند، اما می‌توانند به شما کمک کنند احساس بهتری داشته باشید.

بتا بلاکرها نوعی داروی فشار خون هستند. برخی از آنها عبارتند از:

• آتنولول (تنورمین)
• بیزوپرولول (زبتا، زیاک)
• کارودیلول (کورگ)
• متوپرولول (لوپرسور، توپرول)
• پروپرانولول (ایندرال، اینوپران)
• تیمولول (بلوکادرن، ایستالول)

عوارض جانبی بتا بلاکرها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• احساس خستگی
• دست‌ها و پاهای سرد
• ضعف و سرگیجه
• خشکی دهان، چشم‌ها و پوست

اقدامات احتیاطی: مسدودکننده‌های بتا برای همه افراد مؤثر نیستند:

• اگر آسم دارید، به پزشک خود اطلاع دهید. آنها می‌توانند باعث حملات شدید آسم شوند.
• اگر دیابت دارید، توجه داشته باشید که این داروها می‌توانند علائم قند خون پایین، مانند ضربان قلب سریع، را مسدود کنند. قند خون خود را مرتباً بررسی کنید.
• آنها می‌توانند تری گلیسیرید شما را افزایش و کلسترول خوب شما را کاهش دهند، اما اینها تغییرات کوتاه مدت هستند.
• مصرف بتا بلاکر را به طور ناگهانی قطع نکنید — این کار می‌تواند احتمال حمله قلبی یا سایر مشکلات را افزایش دهد.

مسدودکننده‌های کانال کلسیم برای کاهش ضربان قلب

اینها نوع دیگری از داروهای فشار خون هستند. آنها رگ‌های خونی قلب شما را شل کرده و ضربان قلب شما را کند می‌کنند. مثال‌ها عبارتند از:

• دیلتیازم (کاردیزم، دیلاکور)
• وراپامیل (Calan، Calan SR، Covera-HS، Isoptin SR، Verelan)

برخی از عوارض جانبی احتمالی مسدودکننده‌های کانال کلسیم:

• احساس خستگی
• پوست قرمز
• تورم شکم، مچ پا یا پاها
• سوزش سردل

اقدامات احتیاطی: اگر از مسدودکننده‌های کانال کلسیم استفاده می‌کنید، از مصرف گریپ‌فروت و آب گریپ‌فروت خودداری کنید. این داروها می‌توانند نحوه عملکرد این داروها را تغییر دهند.

دیگوکسین (دیگوکس، لانوکسین) برای کنترل ضربان قلب

این دارو انقباضات عضله قلب را تقویت می‌کند و روی سیستم الکتریکی قلب شما کار می‌کند تا سرعت حرکت سیگنال‌ها از دهلیزها به بطن‌ها را کاهش دهد. دو برند رایج آن Lanoxicaps و Lanoxin هستند. دیگوکسین متعلق به دسته داروهای دیژیتال است.

معمولاً این دارو را روزی یک بار مصرف می‌کنید. سعی کنید هر روز آن را در یک زمان مشخص مصرف کنید. دستورالعمل‌های روی برچسب را در مورد تعداد دفعات مصرف آن دنبال کنید. فاصله زمانی بین دوزها و مدت زمان مصرف آن به وضعیت شما بستگی دارد.

در طول مصرف دیگوکسین، پزشک ممکن است از شما بخواهد که هر روز نبض خود را بررسی کنید. آنها به شما خواهند گفت که نبض شما چقدر باید تند باشد. اگر کندتر از این مقدار بود، در مورد مصرف دیگوکسین در آن روز با پزشک خود صحبت کنید.

تمام قرار ملاقات‌های خود را با تیم پزشکی خود نگه دارید تا آنها بتوانند نحوه واکنش شما به دارو را پیگیری کنند.

دیگوکسین ممکن است باعث خواب‌آلودگی شود. تا زمانی که متوجه نشده‌اید این دارو چه تاثیری بر شما دارد، رانندگی نکنید و از ماشین‌آلات استفاده نکنید.

اگر هر یک از این عوارض جانبی را داشتید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:

• تهوع و استفراغ
• اسهال
• درد معده
• از دست دادن اشتها
• ضربان قلب آهسته یا سریع
• گیجی
• تغییرات در بینایی، مانند:
  • چشمک زدن یا سوسو زدن نور
  • حساسیت به نور
  • دیدن چیزها بزرگتر یا کوچکتر از آنچه هستند
  • تار شدن
  • تغییر رنگ (به خصوص رنگ زرد یا سبز در بینایی)
  • هاله یا حاشیه روی اشیاء
• خواب‌آلودگی
• سردرد
• افسردگی
• خستگی

این موارد می‌تواند به این معنی باشد که دوز مصرفی شما باید تغییر کند. هنگامی که شما و پزشکتان دوز صحیح را پیدا کردید، معمولاً تا زمانی که دیگوکسین را دقیقاً طبق دستور مصرف کنید، عوارض جانبی نخواهید داشت.

مسدودکننده‌های کانال برای کنترل ریتم قلب

اگر علائم شما را آزار نمی‌دهند، پزشک ممکن است تصمیم بگیرد که اصلاح ریتم قلب شما ممکن است ارزش عوارض جانبی را نداشته باشد.

اما برخی از افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) روزانه با خستگی، تنگی نفس و سرگیجه دست و پنجه نرم می‌کنند. در این صورت، پزشک ممکن است یک داروی ضد آریتمی برای تنظیم ضربان قلب و کمک به کاهش این علائم توصیه کند. این داروها با کند کردن سیگنال‌های الکتریکی از طریق قلب، ریتم قلب شما را کنترل می‌کنند. این نوع درمان، کاردیوورژن با دارو یا گاهی اوقات کاردیوورژن شیمیایی نامیده می‌شود.

اگر داروهای کنترل ضربان قلب به تنهایی کمکی به شما نکرده باشند، پزشک ممکن است یکی از این داروها را توصیه کند. اگر اخیراً به فیبریلاسیون دهلیزی مبتلا شده‌اید، داروهای ریتم قلب بهترین عملکرد را دارند. اکثر داروهای ضد آریتمی رایج بین ۴۵ تا ۵۵ درصد مواقع مؤثر هستند. 

دو نوع اصلی مسدودکننده کانال وجود دارد: 

مسدودکننده‌های کانال سدیم 

این داروها توانایی قلب شما را در هدایت جریان الکتریسیته کند می‌کنند . برخی از نمونه‌ها عبارتند از: 

• فلکاینید (تامبوکور)
• پروکائین آمید (پروکانبید)
• پروپافنون (ریتمول)
• کینیدین

از آنجا که این داروها سرعت حرکت سیگنال‌های الکتریکی در عضله قلب را کاهش می‌دهند، افراد مبتلا به بیماری عروق کرونر یا هر نوع نارسایی قلبی نمی‌توانند از آنها استفاده کنند.

مسدودکننده‌های کانال پتاسیم

مسدودکننده‌های کانال پتاسیم، سیگنال‌های الکتریکی قلب که باعث فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) می‌شوند را کند می‌کنند. این داروها عبارتند از: 

• دوفتیلید (تیکوسین)
• سوتالول (Betapace، Sorine، Sotylize)

این داروها بر کلیه‌ها تأثیر می‌گذارند ، به این معنی که اگر مشکلات کلیوی دارید نمی‌توانید آنها را مصرف کنید. و اگرچه ممکن است به رفع ریتم در قسمت بالای قلب شما کمک کند، اما دوفتیلید ممکن است باعث ضربان قلب غیرطبیعی و تهدیدکننده زندگی در قسمت پایین قلب شما نیز شود. شما مصرف آن را در بیمارستان شروع خواهید کرد. به این ترتیب، پزشکان و پرستاران می‌توانند در چند روز اول، زمانی که بیشتر این عوارض رخ می‌دهد، شما را با دقت تحت نظر داشته باشند.

عوارض جانبی این داروها می‌تواند از تاری دید و خشکی دهان تا کند شدن ریتم قلب متغیر باشد. ممکن است لازم باشد قبل از شروع مصرف یکی از این داروها، برای جلوگیری از لخته شدن خون، چند هفته داروی رقیق‌کننده خون مصرف کنید.

آمیودارون

آمیودارون (کوردارون، نکسترون، پاکرون) هم مسدودکننده کانال سدیم و هم مسدودکننده کانال پتاسیم است. این دارو تاکنون مؤثرترین داروی ضد آریتمی موجود است، احتمالاً تا 75٪.

عوارض جانبی آمیودارون

از آنجا که آمیودارون برای مدت طولانی در بسیاری از قسمت‌های بدن باقی می‌ماند، می‌تواند عوارض جانبی زیادی داشته باشد. در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً به پزشک مراجعه کنید: 

• سرگیجه
• تب خفیف 
• سرفه 
• ضعف
• مشکلات راه رفتن
• حرکات کنترل نشده بدن، از جمله لرزش دست‌ها
• بی‌حسی در انگشتان دست یا پا 
• حساسیت به نور خورشید 
• درد هنگام نفس کشیدن 

اگر جوان هستید و احتمال دارد که مدت زیادی تحت درمان باشید، پزشکان معمولاً آمیودارون تجویز نمی‌کنند. اگر این دارو را مصرف می‌کنید، باید آزمایش‌های منظمی برای بررسی عملکرد کبد، ریه‌ها و تیروئید خود انجام دهید.

داروها یکی از گزینه‌های درمان فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) هستند. اگر داروها مؤثر نباشند یا نتوانید با عوارض جانبی آنها کنار بیایید، گزینه‌های دیگری از جمله جراحی نیز پیش رو دارید. در مورد تمام گزینه‌های خود با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته داروهایی که فیبریلاسیون دهلیزی را درمان میکنند اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

افراد مبتلا به دیابت زمانی که بدنشان قند کافی برای سوخت ندارد، دچار هیپوگلیسمی (افت قند خون) می‌شوند.

این می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله رژیم غذایی، برخی داروها و شرایط و ورزش اتفاق بیفتد.

اگر دچار افت قند خون شدید، تاریخ و زمان وقوع آن و اقدامات انجام شده را یادداشت کنید. سوابق خود را با پزشک خود به اشتراک بگذارید تا بتوانند الگویی را پیدا کرده و داروهای شما را تنظیم کنند.

اگر در طول یک هفته بیش از یک واکنش افت قند خون بدون دلیل مشخص داشتید، با پزشک خود تماس بگیرید.

علائم

بیشتر افراد علائم هیپوگلیسمی را زمانی احساس می‌کنند که قند خونشان 70 میلی‌گرم در دسی‌لیتر (mg/dL) یا کمتر باشد.

هر فرد مبتلا به دیابت ممکن است علائم متفاوتی از هیپوگلیسمی داشته باشد. شما یاد خواهید گرفت که علائم خود را تشخیص دهید.

علائم اولیه شامل موارد زیر است:

• گیجی
• سرگیجه
• احساس لرز
• گرسنگی
• سردرد
• تحریک پذیری
• تپش قلب؛ نبض تند
• پوست رنگ‌پریده
• عرق کردن
• لرزیدن
• ضعف
• اضطراب

بدون درمان، ممکن است علائم شدیدتری از جمله موارد زیر را تجربه کنید:

• هماهنگی ضعیف
• تمرکز ضعیف
• بی‌حسی در دهان و زبان
• بیهوش شدن
• تشنج
• کابوس‌ها یا خواب‌های بد
• کما

داروهای دیابت مرتبط با هیپوگلیسمی

از پزشک خود بپرسید که آیا هر یک از داروهای شما می‌تواند باعث افت قند خون شود یا خیر.

درمان با انسولین می‌تواند باعث افت قند خون شود، و همچنین نوعی از داروهای دیابت به نام «سولفونیل اوره‌ها».

سولفونیل اوره‌های رایج مورد استفاده عبارتند از:

• گلیمپرید (آماریل)
• گلیپیزید (گلوکوترول)
• گلی‌بن‌کلامید (گلی‌بوراید، میکروناز)

سولفونیل اوره‌های قدیمی‌تر و کمتر رایج، بیشتر از برخی از داروهای جدیدتر باعث افت قند خون می‌شوند. نمونه‌هایی از داروهای قدیمی‌تر عبارتند از:

• کلرپروپامید (دیابینی)
• تولازامید (تولیناز)
• تولبوتامید (اوریناز)

همچنین اگر الکل بنوشید یا آلوپورینول (زیلوپریم)، ​​آسپرین، پروبنسید (بنمید، پروبالان) یا وارفارین (کومادین) را همراه با داروهای دیابت مصرف کنید، ممکن است دچار افت قند خون شوید.

اگر مهارکننده‌های آلفا گلوکوزیداز، بیگوانیدها (مانند متفورمین) و تیازولیدین‌دیون‌ها را به تنهایی مصرف کنید، نباید دچار افت قند خون شوید، اما اگر آنها را همراه با سولفونیل‌اوره‌ها یا انسولین مصرف کنید، ممکن است دچار افت قند خون شوید.

رژیم غذایی و هیپوگلیسمی

اگر انسولین بیشتری نسبت به مقدار کربوهیدراتی که می‌خورید یا می‌نوشید مصرف کنید، ممکن است دچار افت قند خون شوید.

برای مثال، می‌تواند اتفاق بیفتد:

• بعد از خوردن غذایی که قندهای ساده زیادی دارد
• اگر یک میان وعده را از دست بدهید یا یک وعده غذایی کامل نخورید
• اگر دیرتر از حد معمول غذا بخورید
• اگر بدون خوردن غذا الکل بنوشید

اگر دیابت دارید، به خصوص اگر داروهای دیابت مصرف می‌کنید، وعده‌های غذایی را حذف نکنید.

درمان

اگر دیابت دارید و فکر می‌کنید دچار افت قند خون شده‌اید، سطح قند خون خود را بررسی کنید.

آیا سطح قند خون شما اغلب بعد از وعده‌های غذایی که حاوی مقدار زیادی قند هستند، کاهش می‌یابد؟ رژیم غذایی خود را تغییر دهید. از غذاهای شیرین پرهیز کنید و در طول روز وعده‌های غذایی کوچک و مکرر بخورید.

اگر وقتی چیزی نخورده‌اید قند خونتان پایین می‌آید، قبل از خواب یک میان وعده، مانند یک پروتئین یا یک کربوهیدرات پیچیده‌تر، میل کنید.

در موارد هیپوگلیسمی شدید، ممکن است به تزریق باکسیمی ،  داسیگلوکاگون ( زگالوگ ) یا تزریق گلوکاگون ( گووک ) نیاز داشته باشید.

پزشک شما ممکن است متوجه شود که شما انسولین زیادی مصرف می‌کنید که اوج آن در ساعات عصر تا صبح است. در این صورت، ممکن است دوز انسولین شما را کاهش دهد یا زمان دریافت آخرین دوز آن را تغییر دهد.

وقتی قند خونتان پایین است

ابتدا، ۱۵ گرم کربوهیدرات سریع‌الاثر مانند موارد زیر بخورید یا بنوشید:

• سه تا چهار قرص گلوکز
• یک تیوب ژل گلوکز
• چهار تا شش عدد آبنبات سفت (بدون قند نباشد)
• ۱/۲ پیمانه آب میوه
• ۱ فنجان شیر بدون چربی
• نصف فنجان نوشابه (بدون قند نباشد)
• ۱ قاشق غذاخوری عسل (آن را زیر زبان خود قرار دهید تا سریعتر جذب جریان خون شود)

پانزده دقیقه پس از خوردن غذای حاوی قند، دوباره قند خون خود را بررسی کنید . اگر قند خون شما هنوز کمتر از ۷۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است، یک وعده دیگر از یکی از غذاهای ذکر شده در بالا بخورید. این مراحل را تا زمانی که قند خون شما به حالت عادی برگردد، تکرار کنید.

اگر از حال رفتید

افت قند خون ممکن است باعث غش کردن شما شود. در این صورت، به کسی نیاز دارید که به شما گلوکاگون تزریق کند.

گلوکاگون یک داروی تجویزی است که قند خون را افزایش می‌دهد و اگر دچار افت شدید قند خون شوید، ممکن است به آن نیاز داشته باشید. مهم است که اعضای خانواده و دوستانتان بدانند که چگونه در صورت بروز واکنش افت قند خون، این دارو را تزریق کنند.

اگر فردی را مشاهده کردید که دچار واکنش شدید هیپوگلیسمی شده است، با 115 تماس بگیرید یا او را برای درمان به نزدیکترین بیمارستان ببرید. سعی نکنید به فرد بیهوش غذا، مایعات یا انسولین بدهید، زیرا ممکن است خفه شود.

وقتی قند خونتان پایین است رانندگی نکنید

خیلی خطرناک است. اگر در حال رانندگی هستید و علائم افت قند خون دارید، از جاده کنار بروید، قند خون خود را بررسی کنید و یک غذای شیرین بخورید. حداقل ۱۵ دقیقه صبر کنید، قند خون خود را بررسی کنید و در صورت لزوم این مراحل را تکرار کنید. قبل از رانندگی، یک منبع پروتئین و کربوهیدرات (مانند کراکر کره بادام زمینی یا پنیر و کراکر) بخورید.

آماده باشید. همیشه یک منبع قند در ماشین خود برای مواقع اضطراری داشته باشید.

جلوگیری از افت قند خون

اگر دیابت دارید، راه‌هایی که می‌توانید از افت قند خون جلوگیری کنید عبارتند از:

• برنامه غذایی خود را دنبال کنید.
• هر روز حداقل سه وعده غذایی با فاصله مساوی میل کنید و بین وعده‌های غذایی، طبق دستور پزشک، میان وعده میل کنید.
• وعده‌های غذایی خود را طوری برنامه‌ریزی کنید که فاصله بین آنها بیشتر از ۴ تا ۵ ساعت نشود.
• ۳۰ دقیقه تا ۱ ساعت بعد از غذا ورزش کنید. قبل و بعد از ورزش قند خون خود را بررسی کنید و با پزشک خود در مورد انواع تغییراتی که می‌توانید ایجاد کنید، مشورت کنید.
• قبل از مصرف، دوز انسولین و داروی دیابت خود را دوباره بررسی کنید.
• اگر الکل مصرف می‌کنید، در مصرف آن اعتدال را رعایت کنید و سطح قند خون خود را کنترل کنید.
• بدانید چه زمانی سطح داروی شما در اوج خود قرار دارد.
• قند خون خود را طبق دستور پزشک، هر چند وقت یکبار آزمایش کنید.
• یک دستبند شناسایی که روی آن نوشته شده دیابت دارید، همراه داشته باشید.

نوشته هیپوگلیسمی: وقتی قند خون شما خیلی پایین می‌آید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

خونریزی زیر ملتحمه چیست؟

خونریزی زیر ملتحمه یک نقطه قرمز روی  چشم است که در اثر پارگی رگ خونی ایجاد می‌شود. ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما معمولاً بی‌ضرر است.

ملتحمه شما – غشای شفافی که چشم شما را پوشانده است – رگ‌های خونی ریز زیادی دارد. وقتی خون در زیر این لایه به دام می‌افتد، به آن خونریزی زیر ملتحمه می‌گویند. این خون داخل چشم یا قرنیه شما را درگیر نمی‌کند، بنابراین بینایی شما تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد.

علائم خونریزی زیر ملتحمه

ممکن است حتی تا زمانی که در آینه نگاه نکنید و یک نقطه قرمز روی کره چشم خود نبینید، متوجه پارگی رگ خونی نشوید. احتمالاً متوجه هیچ علامتی مانند تغییرات بینایی، ترشح یا درد نخواهید شد. ممکن است احساس خراشیدگی روی سطح چشم خود داشته باشید.

لکه قرمز ممکن است طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت بزرگتر شود. سپس به آرامی زرد می‌شود زیرا چشم شما خون را جذب می‌کند.

علل خونریزی زیر ملتحمه

این خونریزی‌ها اغلب زمانی اتفاق می‌افتند که فشار خون شما به دلایل زیر افزایش می‌یابد:

• عطسه شدید
• سرفه شدید 
• استفراغ

برخی از لکه‌های قرمز ناشی از آسیب یا بیماری هستند، مانند:

• مالیدن شدید چشم
• آسیب، مانند فرو رفتن چیزی در چشم
• لنزهای تماسی
• عفونت ویروسی
• عمل جراحی

علل کمتر شایع عبارتند از:

• دیابت
• فشار خون بالا
• داروهایی که باعث خونریزی آسان می‌شوند، مانند  آسپرین  یا  رقیق‌کننده‌های خون  مانند وارفارین (کومادین)
• اختلالات لخته شدن خون

احتمال ابتلا به خونریزی زیر ملتحمه با افزایش سن، به خصوص بعد از ۵۰ سالگی، افزایش می‌یابد، زیرا احتمال ابتلا به بیماری‌هایی مانند دیابت و فشار خون بالا بیشتر می‌شود.

چه عواملی باعث خونریزی زیر ملتحمه در نوزادان می‌شود؟

خونریزی زیر ملتحمه برای نوزادان بلافاصله پس از تولد غیرمعمول نیست. کارشناسان فکر می‌کنند که این اتفاق ممکن است به این دلیل رخ دهد که بدن نوزاد شما در طول زایمان دچار تغییرات فشار می‌شود. گاهی اوقات، نوزادانی که خونریزی زیر ملتحمه دارند، خونریزی شبکیه نیز دارند. خونریزی شبکیه به معنای خونریزی در شبکیه است.

به طور کلی، خونریزی شبکیه در چشم کودک شما به خودی خود در عرض ۲ تا ۸ هفته بهبود می‌یابد و هیچ مشکل طولانی مدتی در بینایی ایجاد نمی‌کند. اگر زایمان شما بسیار کوتاه، بسیار طولانی یا همراه با آسیب باشد، احتمال خونریزی شبکیه در کودک شما بیشتر است. اگر کودک شما خونریزی شبکیه دارد، پزشک باید پیگیری کند تا مطمئن شود که به طور کامل بهبود یافته است.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر موارد زیر را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• خون در چشم شما در عرض ۲ یا ۳ هفته از بین نمی‌رود.
• همچنین درد یا مشکلات بینایی دارید.
• بیش از یک خونریزی زیر ملتحمه دارید.
• خون در هر جایی از قسمت رنگی چشم شما (عنبیه) باشد.

تشخیص خونریزی زیر ملتحمه

پزشک شما می‌تواند تنها با نگاه کردن به چشم شما تشخیص دهد که خونریزی زیر ملتحمه دارید. او در مورد سلامت کلی شما، از جمله آسیب‌ها، سوال خواهد کرد. همچنین ممکن است فشار خون شما را بررسی کرده و با دستگاهی به نام لامپ شکافی، چشم شما را از نزدیک معاینه کند.

ممکن است برای اطمینان از اینکه اختلال خونریزی جدی ندارید، به آزمایش خون نیاز داشته باشید.

بعد از مراجعه به پزشک، ممکن است عبارت «خونریزی زیر ملتحمه icd-10» را روی مدارک خود ببینید. این صرفاً بخشی از کدگذاری مورد استفاده برای صورتحساب پزشکی است و تشخیص شما را تغییر نمی‌دهد.

درمان خونریزی زیر ملتحمه

بیشتر لکه‌های قرمز بدون درمان و خود به خود بهبود می‌یابند. بسته به اندازه آنها، ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد تا از بین بروند. هیچ راهی برای سرعت بخشیدن به این روند وجود ندارد.

پزشک شما هرگونه آسیب یا بیماری که باعث خونریزی زیر ملتحمه شما شده است، مانند داروی فشار خون بالا، را درمان خواهد کرد. اگر اغلب دچار خونریزی زیر ملتحمه می‌شوید، پزشک سایر بیماری‌ها را بررسی کرده و آنها را درمان خواهد کرد. 

مراقبت از خود در خونریزی زیر ملتحمه

این مراحل ممکن است حال شما را بهتر کند، به خصوص اگر در چشم آسیب دیده احساس خارش دارید.

• از اشک مصنوعی بدون نسخه استفاده کنید.
• کمپرس سرد یا کیسه یخ بگذارید.
• از مالیدن چشم‌ها خودداری کنید.

سریع‌ترین راه برای خلاص شدن از شر خونریزی زیر ملتحمه چیست؟

شما فقط باید منتظر بمانید تا خون دوباره جذب شود. هیچ راهی برای سرعت بخشیدن به این روند وجود ندارد. 

پیشگیری از خونریزی زیر ملتحمه

اگر نیاز به مالیدن چشم خود دارید، این کار را به آرامی انجام دهید. هنگام ورزش یا انجام فعالیت‌هایی که ممکن است باعث آسیب به چشم شوند، از وسایل محافظ استفاده کنید. اختلالات خونریزی را تحت کنترل داشته باشید.

آیا می‌توان در هنگام خونریزی زیر ملتحمه از لنزهای تماسی استفاده کرد؟

لنزهای تماسی می‌توانند باعث خونریزی زیر ملتحمه شوند. اگر از لنزهای تماسی استفاده می‌کنید و دچار لکه قرمز در چشم خود می‌شوید، باید لنزهای شما از نظر هرگونه تجمع، نقص یا سایر مشکلات بررسی شوند. رعایت تمام دستورالعمل‌های مربوط به تمیز کردن و نگهداری لنزهای تماسی بسیار مهم است. همچنین باید هنگام گذاشتن یا برداشتن لنزها مراقب باشید تا مطمئن شوید که به چشم خود آسیب نمی‌رسانید، به خصوص اگر ناخن‌های بلندی دارید. بهتر است تا زمانی که خونریزی زیر ملتحمه شما برطرف نشده است، از لنز استفاده نکنید. این به شما کمک می‌کند تا از لمس یا مالیدن چشم خود جلوگیری کنید. 

عوارض خونریزی زیر ملتحمه

در بیشتر موارد، هیچ عارضه‌ای وجود ندارد. این نادر است، اما خونریزی کامل زیر ملتحمه ممکن است نشانه یک اختلال عروقی جدی در افراد مسن باشد.

خلاصه مطلب

خونریزی زیر ملتحمه معمولاً بدون ایجاد هیچ گونه مشکل بینایی از بین می‌رود. این اتفاق در حدود ۱۰٪ موارد در اکثر افراد و بیشتر در افرادی که داروهایی مانند رقیق کننده‌های خون مصرف می‌کنند، رخ می‌دهد. ممکن است چشم شما احساس خارش یا سوزش کند. اشک مصنوعی بدون نسخه می‌تواند به تسکین چشم شما کمک کند و کمپرس سرد نیز می‌تواند به شما کمک کند. اگر چشم شما درد می‌کند یا اگر در بینایی خود تغییراتی دارید، باید به پزشک مراجعه کنید. هیچ کاری نمی‌توانید برای سرعت بخشیدن به روند بهبودی انجام دهید. چشم شما باید ظرف چند هفته بهبود یابد. 

سوالات متداول در مورد خونریزی زیر ملتحمه

چه زمانی باید برای خونریزی زیر ملتحمه به پزشک مراجعه کنم؟ 

خونریزی زیر ملتحمه معمولاً بی‌ضرر است. اما اگر خون ظرف ۳ هفته از چشم شما پاک نشد، باید به پزشک مراجعه کنید. دلایل دیگر مراجعه به پزشک برای این بیماری عبارتند از: 

• درد چشم 
• مشکلات بینایی 
• خون در عنبیه، قسمت رنگی چشم شما
• بیش از یک لکه خون در چشمانتان دارید

کمبود کدام ویتامین باعث خونریزی زیر ملتحمه می‌شود؟

اگر ویتامین C کافی دریافت نکنید، احتمال ابتلا به خونریزی زیر ملتحمه بیشتر می‌شود. بسیاری از بیماری‌ها می‌توانند باعث کمبود ویتامین C شوند، از جمله: 

• بی‌اشتهایی عصبی
• رژیم غذایی نامناسب
• اعتیاد به الکل 
• سیگار کشیدن
• استفاده از دیالیز

چگونه خونریزی زیر ملتحمه را در خانه درمان کنیم؟

اگر چشم شما احساس خارش یا سوزش دارد، قطره‌های چشمی بدون نسخه می‌توانند مفید باشند. همچنین می‌توانید از کمپرس سرد استفاده کنید. از مالیدن یا تحریک بیشتر چشم خودداری کنید.

آیا خونریزی زیر ملتحمه خطرناک است؟

خونریزی زیر ملتحمه معمولاً بی‌ضرر است و خود به خود برطرف می‌شود. 

چه مدت طول می‌کشد تا پارگی رگ خونی در چشم بهبود یابد؟

چشم شما باید ظرف چند هفته پاک شود. 

کدام قطره چشم برای خونریزی زیر ملتحمه مناسب است؟

قطره چشم خاصی برای این بیماری وجود ندارد. اشک مصنوعی می‌تواند سوزش را کاهش دهد. اما قطره‌های چشم به رفع قرمزی کمکی نمی‌کنند.

نوشته خونریزی زیر ملتحمه اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۴

قهوه و داروها: چرا باید مراقب بود؟

بیشتر ما قبل از نوشیدن یک فنجان قهوه در صبح، دو بار فکر نمی‌کنیم. اما اگر داروهای خاصی مصرف می‌کنید، این افزایش کافئین ممکن است ضررش بیشتر از فایده‌اش باشد. برخی از داروها با قهوه یا کافئین به خوبی مخلوط نمی‌شوند – نوشیدن قهوه به همراه بعضی از داروها باعث کاهش اثربخشی دارو یا عوارض جانبی ناخواسته‌ای ایجاد کنند. در اینجا نگاهی به مواردی که باید مراقب آنها باشید – و اینکه چه زمانی ممکن است ارزش تغییر به چای را داشته باشد، می‌اندازیم.

۲ / ۱۴

ایبوپروفن و استامینوفن

کافئین در واقع می‌تواند باعث شود مسکن‌های رایج مانند ایبوپروفن،  پاراستامول یا  استامینوفن بهتر عمل کنند. یک بررسی نشان داد افرادی که یک مسکن بدون نسخه را به همراه ۱۰۰ میلی‌گرم کافئین – تقریباً معادل یک فنجان قهوه غلیظ – مصرف کردند، تقریباً ۱۰٪ بیشتر دردشان تسکین یافت. محققان دقیقاً مطمئن نیستند که چرا این اتفاق می‌افتد، اما فکر می‌کنند کافئین ممکن است به بدن شما کمک کند تا دارو را جذب کند و آن را برای مدت طولانی‌تری در سیستم شما نگه دارد. ایبوپروفن با کافئین افزوده فروخته نمی‌شود، اما می‌توانید مصرف یک دوز ۲۰۰ میلی‌گرمی را در کنار قهوه صبحگاهی خود امتحان کنید.

۳ / ۱۴

داروهای سرماخوردگی و آلرژی

بسیاری از داروهای سرماخوردگی و آلرژی بدون نسخه حاوی  سودوافدرین، یک ضد احتقان که به عنوان یک محرک نیز عمل می‌کند، هستند. مصرف آن با قهوه می‌تواند باعث احساس اضطراب، بی‌قراری یا ناتوانی در خواب شود، بنابراین بهتر است آنها را همزمان مصرف نکنید. این ترکیب همچنین می‌تواند سطح قند خون را افزایش دهد، بنابراین اگر دیابت دارید، به ویژه مراقب باشید. اگر داروی آلرژی شما حاوی سودوافدرین نباشد، مانند بنادریل، می‌تواند باعث خواب‌آلودگی شما شود، به این معنی که به همان روش با کافئین تداخل نخواهد داشت. برای کنترل عوارض جانبی، سعی کنید زمان مصرف داروی خود را تنظیم کنید، به یک برنامه خواب منظم پایبند باشید و میزان مصرف الکل را محدود کنید. 

۴ / ۱۴

داروهای فشار خون

برخی از داروهای فشار خون با کاهش ضربان قلب عمل می‌کنند، بنابراین قلب شما مجبور نیست برای پمپاژ خون به سختی کار کند. کافئین می‌تواند اثر معکوس داشته باشد، ضربان قلب شما را افزایش دهد و این داروها را کم‌اثرتر کند. داروهای دیگر، مانند ورلان، با شل کردن رگ‌های خونی، فشار خون را کاهش می‌دهند و کافئین نیز می‌تواند در این امر اختلال ایجاد کند. در درازمدت، فشار خون بالا احتمال ابتلا به مشکلات سلامتی مانند بیماری قلبی، حملات قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهد. اگر به یک تقویت‌کننده طبیعی نیاز دارید، به جای آن، میان وعده‌هایی با کربوهیدرات‌های سالم، چربی‌ها و پروتئین را امتحان کنید.  

۵ / ۱۴

داروهای ضد انعقاد (رقیق کننده خون)

داروهایی مانند وارفارین با رقیق نگه داشتن خون به اندازه کافی برای جریان آسان در شریان‌ها و رگ‌های شما، به جلوگیری از لخته شدن خون کمک می‌کنند. از آنجایی که کافئین همچنین می‌تواند توانایی لخته شدن خون شما را کند کند، نوشیدن قهوه در هنگام مصرف این داروها می‌تواند باعث کبودی یا خونریزی راحت‌تر شما شود. ممکن است مجبور نباشید قهوه را به طور کامل کنار بگذارید، اما بهتر است به مقادیر کم بسنده کنید و با پزشک خود مشورت کنید تا بفهمید چه چیزی برای شما بی‌خطر است. 

۶ / ۱۴

داروهای تیروئید

اگر برای کم‌کاری تیروئید لووتیروکسین مصرف می‌کنید، قهوه می‌تواند در جذب دارو توسط بدن اختلال ایجاد کند. این بدان معناست که ممکن است در برابر علائمی مانند خستگی، افزایش وزن، یبوست و حساسیت به سرما به خوبی عمل نکند. خبر خوب این است که لازم نیست قهوه را به طور کامل کنار بگذارید – فقط 30 دقیقه تا یک ساعت پس از مصرف دارو صبر کنید و سپس اولین فنجان خود را بنوشید.

۷ / ۱۴

داروهای ضد افسردگی

کافئین به روش‌های مختلفی بر انواع مختلف داروهای ضد افسردگی تأثیر می‌گذارد. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ممکن است به SSRI ها مانند فلوکستین یا فلووکسامین کمک کند تا مدت بیشتری در سیستم شما باقی بمانند، که می‌تواند باعث شود آنها بهتر عمل کنند. از سوی دیگر، قهوه می‌تواند در برخی افراد احساس اضطراب ایجاد کند یا در خواب اختلال ایجاد کند، که ممکن است برخی از علائم افسردگی را بدتر کند. مصرف دوزهای بالای کافئین همراه با MAOI ها، مانند فنلزین و ترانیل سیپرومین، ممکن است احتمال ابتلا به فشار خون بالا را نیز افزایش دهد. از آنجا که اثرات می‌توانند متفاوت باشند، ایده خوبی است که در صورت مصرف داروهای ضد افسردگی، با پزشک خود در مورد میزان کافئین بی‌خطر مشورت کنید.

۸ / ۱۴

داروهای ضد روان‌پریشی

کافئین به خودی خود می‌تواند اضطراب، خصومت، مشکلات خواب و سایر علائم اختلالات روان‌پریشی را بدتر کند. همچنین می‌تواند بر نحوه پردازش داروهای ضد روان‌پریشی در بدن شما تأثیر بگذارد، که ممکن است باعث کاهش اثربخشی آنها شود. این اتفاق به این دلیل می‌افتد که کافئین و بسیاری از داروهای ضد روان‌پریشی توسط یک آنزیم تجزیه می‌شوند، به این معنی که بدن شما ممکن است برای مدیریت همزمان هر دو مشکل داشته باشد. حتماً با پزشک خود در مورد نحوه تنظیم میزان مصرف کافئین خود صحبت کنید تا داروی شما به خوبی عمل کند.

۹ / ۱۴

داروهای دیابت

اگر دیابت دارید، کافئین می‌تواند بر نحوه‌ی استفاده‌ی بدن از انسولین تأثیر بگذارد، که ممکن است باعث افت یا افزایش ناخواسته‌ی قند خون شود. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که حدود ۲۰۰ میلی‌گرم کافئین – تقریباً دو فنجان قهوه‌ی غلیظ – برای ایجاد این اثر لازم است و افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ ممکن است حساس‌تر باشند. هر کسی واکنش متفاوتی نشان می‌دهد، اما اگر در کنترل قند خون خود مشکل دارید، سعی کنید مصرف کافئین را کاهش دهید تا ببینید آیا کمکی می‌کند یا خیر.  

۱۰ / ۱۴

داروهای آسم

داروهای آسم مانند  تئوفیلین با شل کردن عضلات اطراف مجاری هوایی شما عمل می‌کنند و تنفس را برای شما آسان‌تر می‌کنند. کافئین از نظر شیمیایی شبیه تئوفیلین است و می‌تواند نسخه خفیف‌تری از همان اثر را ایجاد کند، بنابراین برخی تحقیقات نشان می‌دهد که ممکن است برای افراد مبتلا به آسم مفید باشد. اما از آنجا که هم کافئین و هم داروهای آسم می‌توانند عوارض جانبی مانند بی‌قراری و بدخلقی ایجاد کنند، وجود همزمان هر دو در سیستم شما ممکن است این علائم را بدتر کند.

۱۱ / ۱۴

آنتی بیوتیک‌های کینولون

آنتی‌بیوتیک‌های خانواده کینولون، آنزیم‌هایی را که معمولاً به شما در تجزیه کافئین موجود در یک فنجان قهوه کمک می‌کنند، کند می‌کنند، به این معنی که می‌تواند مدت بیشتری در سیستم شما باقی بماند. در نتیجه، ممکن است احساس اضطراب یا مشکل در خواب داشته باشید. این اثرات بسته به نوع آنتی‌بیوتیک می‌تواند متفاوت باشد. تحقیقات نشان می‌دهد که انوکساسین قوی‌ترین واکنش را به کافئین نشان می‌دهد، در حالی که افلوکساسین ممکن است واکنش خفیف‌تری داشته باشد. اگر آنتی‌بیوتیک‌های کینولون مصرف می‌کنید و به تقویت صبحگاهی نیاز دارید، سعی کنید پیاده‌روی کنید یا هوای تازه استنشاق کنید – نشان داده شده است که هر دو به طور طبیعی انرژی را افزایش می‌دهند.

۱۲ / ۱۴

متوترکسات

متوترکسات با کاهش التهاب به درمان بیماری‌های خودایمنی مانند آرتروز و پسوریازیس کمک می‌کند. تحقیقات در مورد چگونگی تأثیر کافئین بر این دارو متناقض است. برخی مطالعات نشان می‌دهند که کافئین ممکن است اثر متوترکسات را کاهش دهد، در حالی که برخی دیگر تأثیر کمی یا هیچ تأثیری را نشان نمی‌دهند. از آنجایی که شواهد مشخص نیست، بهتر است مصرف کافئین خود را در حد متوسط ​​نگه دارید. این شامل قهوه، چای، نوشیدنی‌های انرژی‌زا و شکلات می‌شود.

۱۳ / ۱۴

مهارکننده‌های کولین استراز (برای آلزایمر)

نوشیدن قهوه و سایر انواع نوشیدنی‌های کافئین‌دار می‌تواند سد خونی-مغزی – یک لایه محافظ در اطراف رگ‌های خونی مغز شما که ورود و خروج مواد را کنترل می‌کند – را تنگ‌تر کند. وقتی این سد تنگ‌تر باشد، رسیدن برخی داروها به مغز شما دشوارتر می‌شود. این داروها شامل داروهای آلزایمر مانند دونپزیل، گالانتامین و ریواستیگمین هستند. جایگزین‌های ساده‌ای مانند تمرینات تنفسی، هیدراته ماندن یا چرت زدن کوتاه در صورت خستگی می‌توانند به افزایش انرژی بدون تأثیر بر داروهای شما کمک کنند.

۱۴ / ۱۴

داروها و لبنیات

اگر قهوه خود را با شیر زیاد بنوشید، ممکن است برخی از داروها به خوبی با آن مخلوط نشوند. برخی از آنتی‌بیوتیک‌ها، داروهای تیروئید، داروهای پوکی استخوان و مکمل‌های آهن می‌توانند با کلسیم موجود در لبنیات ترکیب شوند و مانع از جذب صحیح آنها توسط بدن شما شوند. این بدان معناست که ممکن است به خوبی عمل نکنند. برای احتیاط، این داروها را چند ساعت قبل یا بعد از مصرف لبنیات مصرف کنید و همیشه در مورد تداخلات احتمالی با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته آیا نوشیدن قهوه با داروهایتان بی‌خطر است؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.