اگر روی پوست خود بثورات قرمز و خارش‌دار دارید ، ممکن است از خود بپرسید که آیا اگزما دارید یا گال. این دو بیماری می‌توانند شبیه به هم به نظر برسند، اما شرایط متفاوتی هستند. گال در حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان رخ می‌دهد و همه نژادها و طبقات اجتماعی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگزما حدود ۳۰٪ از جمعیت ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

چه چیزی باعث اگزما و گال می‌شود؟

گال ناشی از یک واکنش آلرژیک به مایت‌های ساکن روی پوست شماست. همچنین بسیار مسری است. از سوی دیگر، اگزما یک التهاب پوستی است که به پوست شما ظاهری شبیه بثورات می‌دهد.

گال. این بثورات خارش‌دار ناشی از هجوم کنه‌های میکروسکوپی هشت‌پای ریز، نقب‌زن و لانه‌گزین به نام سارکوپتس اسکابیه است. خارش در شب‌ها در محل‌هایی که کنه‌ها نقب می‌زنند شدیدتر می‌شود. این بیماری از طریق تماس پوست به پوست منتقل می‌شود و بیشتر در مکان‌هایی مانند مراکز مراقبت از کودکان، زندان‌ها، خانه‌های سالمندان و کلاس‌های درس یافت می‌شود .

کنه ماده زیر پوست شما لانه می‌کند و تخم می‌گذارد. وقتی تخم‌ها باز می‌شوند، کنه‌های نوزاد (که لارو نامیده می‌شوند) راه خود را به سطح پوست شما پیدا می‌کنند و به قسمت‌های مختلف پخش می‌شوند. فردی که به گال مبتلا است ممکن است 10 تا 15 کنه روی پوست خود داشته باشد. خارش معمولاً ناشی از واکنش آلرژیک به کنه‌ها، تخم‌ها و فضولات آنها است. آنها را می‌توان روی مبلمان، لباس و رختخواب یافت.

اگزما. این بیماری بثورات مانند ممکن است در دوران کودکی، نوجوانی یا بزرگسالی شروع شود. لکه‌های قرمز و ملتهب از خفیف تا شدید متغیر هستند. در حالی که متخصصان علت دقیق آن را نمی‌دانند، گمان می‌کنند که اگزما توسط عوامل ژنتیکی یا محیطی ایجاد می‌شود. با این حال، اگر اگزما دارید، مسری نیست.

علائم چیست؟

گال با خارش شدید که شب‌ها بدتر می‌شود، خود را نشان می‌دهد. خارش به صورت شیارهای نازکی که از تاول‌ها و برآمدگی‌های ریز روی پوست تشکیل شده‌اند و در چین‌های پوست یافت می‌شوند، بروز می‌کند.

اگر قبلاً در معرض گال قرار گرفته باشید، علائم معمولاً چند روز طول می‌کشد تا ظاهر شوند. اما اگر قبلاً در معرض گال قرار نگرفته‌اید، ممکن است تا ۶ هفته طول بکشد. با این حال، حتی اگر گال هنوز به صورت فیزیکی روی پوست شما ظاهر نشده باشد، می‌توانید آن را منتقل کنید.

بثورات پوستی می‌توانند در هر جایی از بدن شما ظاهر شوند، اما معمولاً در موارد زیر ظاهر می‌شوند:

• بین انگشتان
• در زیر بغل
• دور کمر
• در امتداد قسمت داخلی مچ دست
• روی آرنج‌های داخلی
• روی کف پاها
• اطراف سینه‌ها
• اطراف ناحیه تناسلی مردانه
• روی باسن
• روی زانوها

برای نوزادان و کودکان خردسال، بثورات خارش‌دار می‌توانند روی پوست سر و کف دست‌هایشان ظاهر شوند. اگر به گال مشکوک هستید، به پزشک خود اطلاع دهید. از آنجایی که گال شبیه اگزما است، پزشک می‌تواند آن را به درستی تشخیص داده و یک برنامه درمانی برای شما تنظیم کند.

در مورد اگزما، انواع مختلفی می‌توانند در قسمت‌های مختلف بدن ظاهر شوند. همچنین، آنها در اثر عوامل محرک مختلفی ظاهر می‌شوند. گاهی اوقات، اگر خارش خیلی شدید باشد، ممکن است خونریزی کنید. این به نوبه خود اگزما را بدتر می‌کند. به این حالت “چرخه خارش-خارش” می‌گویند.

اگر به دنبال علائم اگزما هستید، موارد زیر را خواهید دید:

• خارش و خشکی پوست
• پوست ملتهب که تغییر رنگ داده است
• پوست چرمی یا پوسته پوسته
• پوست خشن
• ترشح یا پوسته پوسته شدن
• تورم در محلی که خارش یا بثورات پوستی دارد

علائم و عود اگزما می‌تواند برای دوره‌هایی بروز کند و از بین برود. اگر اگزما بیش از حد شدید است و نمی‌توانید آن را کنترل کنید، به یک متخصص پوست مراجعه کنید. آنها می‌توانند به شما در تعیین نوع اگزما و اقدامات لازم برای کنترل خارش کمک کنند.

گزینه‌های درمانی برای گال و اگزما

درمان گال. اگر به گال مبتلا هستید، می‌توانید از ترکیبی از درمان‌های تجویزی و درمان‌های خانگی برای کنترل خارش و خلاص شدن از شر آلودگی استفاده کنید.

پزشک شما لوسیون، کرم یا قرص تجویز خواهد کرد. ممکن است لازم باشد کرم را روی تمام بدن بمالید و آن را به مدت ۸ تا ۱۰ ساعت نگه دارید. اگر سایر اعضای خانواده شما با شما در تماس نزدیک بوده‌اند، ممکن است لازم باشد این درمان را انجام دهند.

داروهای تجویزی عبارتند از:

• کروتامیتون ( لوسیون کروتان، یوراکس )
• ایورمکتین ( کرم استرومکتول )
• کرم پرمترین

داروها ممکن است مایت‌ها را از بین ببرند، اما خارش ممکن است برای چند هفته ادامه یابد. برای مدیریت خارش، می‌توانید درمان‌های خانگی مانند موارد زیر را امتحان کنید :

• غوطه‌ور شدن در حمام آب سرد یا شیر جو دوسر
• استفاده از لوسیون برای تسکین خارش
• مصرف آنتی‌هیستامین‌های بدون نسخه برای کنترل واکنش آلرژیک به مایت‌ها

برای خلاص شدن از شر گال از خانه یا لباس‌هایتان، لباس‌ها یا مبلمان آلوده را در کیسه‌های پلاستیکی محکم بسته قرار دهید. مایت‌ها در عرض چند روز از گرسنگی می‌میرند. همچنین می‌توانید شستن این وسایل را با آب داغ امتحان کنید. مایت‌ها در صورت قرار گرفتن در معرض دمای 122 درجه فارنهایت یا بیشتر به مدت 10 دقیقه از بین می‌روند.

درمان اگزما. هیچ درمانی برای اگزما وجود ندارد. اما می‌توانید با پمادهای موضعی، لوسیون‌ها، کرم‌ها، داروها و نوردرمانی، دوره‌های عود بیماری را مدیریت کنید. درمان‌های خانگی نیز می‌توانند به تسکین پوست ملتهب شما کمک کنند.

برای کنترل و مدیریت دوره‌های اگزما، این مراحل اساسی را دنبال کنید:

• بدانید چه چیزی اگزمای شما را تحریک می‌کند و از هرگونه قرار گرفتن در معرض آن خودداری کنید.
• یک برنامه روزانه برای حمام کردن و مرطوب کردن پوست خود ایجاد کنید.
• داروهایتان را دقیقاً طبق دستور پزشک استفاده کنید.

چه زمانی برای درمان گال و اگزما به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر مشکوک به گال هستید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. درمان زودهنگام، کلید از بین بردن آلودگی به مایت و محدود کردن شیوع آن در بین دوستان و خانواده است.

در ملاقات با پزشک، پزشک ممکن است سوالاتی از قبیل موارد زیر بپرسد:

• چه زمانی برای اولین بار متوجه علائم شدید؟
• بثورات در کجای بدن شما پخش شده است؟
• آیا باردار هستید یا به نوزاد خود شیر می‌دهید؟
• شما یا فرزندتان چه دارویی مصرف می‌کنید؟
• اخیراً با چه کسانی در ارتباط بوده‌اید؟
• چه درمان‌های خانگی را امتحان کرده‌اید؟

اگر فرزند شما آن را داشته باشد، ممکن است در مورد جزئیات مراقبت از کودک سوال کند.

پزشک ممکن است برای تأیید ابتلا به گال، از پوست شما نمونه‌برداری کند.

برای اگزما، اگر خشکی و خارش پوست بدتر شود، می‌تواند بر روال روزمره شما تأثیر بگذارد. هر چه بیشتر خارش داشته باشید، بدتر خواهد شد. بهتر است به یک متخصص پوست مراجعه کنید تا یک برنامه درمانی مناسب برای پوست شما پیدا کند.

نوشته اگزما در مقابل گال: آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر دارویی که روی پوست خود می‌گذارید تمام کارهای لازم را انجام نمی‌دهد، پزشک ممکن است پیشنهاد کند که فتوتراپی را به درمان پسوریازیس خود اضافه کنید. در این روش از اشعه ماوراء بنفش که از نور خورشید، لامپ‌های مصنوعی یا لیزر ساطع می‌شود، برای کاهش رشد سلول‌های پوست و تسکین علائم شما استفاده می‌شود.

انواع فتوتراپی

نور خورشید. اشعه‌های زیادی که مستقیماً از خورشید ساطع می‌شوند می‌توانند علائم شما را بدتر کرده و احتمال ابتلا به سرطان پوست را افزایش دهند. اگر پزشک به شما گفته است که هر روز کمی در معرض نور خورشید قرار بگیرید، حدود 20 دقیقه در روز کافی است. از کرم ضد آفتاب حاوی اکسید روی و SPF 30 یا بالاتر در مناطقی از پوست خود که پسوریازیس ندارند استفاده کنید.

UVB (فرابنفش B). پزشک شما می‌تواند شما را با اشعه UVB از دستگاه فتوتراپی در مطب خود درمان کند. همچنین می‌توانید یکی از آنها را برای استفاده در خانه تهیه کنید. اما این لامپ‌ها می‌توانند اشعه ماوراء بنفش A (UVA) ساطع کنند. هر دو اشعه UVA و UVB با سرطان پوست مرتبط هستند. در مورد چگونگی محافظت از خود در برابر خطر سرطان در حین درمان با پزشک خود صحبت کنید.

دو نوع اصلی از درمان UVB وجود دارد:

• باند پهن UVB: پزشک شما ممکن است از آن برای درمان لکه‌های تکی، پسوریازیس گسترده و پسوریازیسی که با درمان‌های موضعی بهبود نمی‌یابد، استفاده کند. در کوتاه‌مدت، عوارض جانبی ممکن است شامل قرمزی، خارش و خشکی پوست باشد. مرطوب کردن منظم می‌تواند به کاهش ناراحتی شما کمک کند. 
• باند باریک UVB: بسیاری از دانشمندان و پزشکان معتقدند که این نوع UVB مؤثرتر از باند پهن است. اما ممکن است در اثر درمان‌هایی که مدت زمان بیشتری دوام می‌آورند، سوختگی‌های جدی‌تری را مشاهده کنید. لامپ‌های UVB باند باریک، طیف کمتری از نور ماوراء بنفش را آزاد می‌کنند. به نظر می‌رسد که این درمان سریع‌تر عمل می‌کند و شعله‌ور شدن پسوریازیس را برای مدت طولانی‌تری دور نگه می‌دارد. و اغلب به تعداد جلسات درمانی کمتری در هفته نیاز دارد.  

احتمالاً به مدت ۲ تا ۳ ماه، ۳ روز در هفته به درمان‌های فتوتراپی نیاز خواهید داشت. پزشک ممکن است به شما پیشنهاد دهد که از درمان UVB همراه با نوع دیگری از درمان، مانند کرم ساخته شده از قطران زغال سنگ، استفاده کنید. آنها ممکن است این روش را رژیم گوکرمن بنامند. یک درمان ترکیبی دیگر، خمیر آنترالین-اسید سالیسیلیک را با نور ماوراء بنفش ترکیب می‌کند. ممکن است این روش را رژیم اینگرام بنامید.

همچنین گزینه‌های فتوتراپی «هدفمند» وجود دارد که می‌توانند درمان را روی نواحی کوچک‌تر، مانند ضایعات منفرد روی پوست، متمرکز کنند. برخی از دستگاه‌های مورد استفاده در این درمان‌ها با لیزر ساخته شده‌اند (به بخش لیزر در زیر مراجعه کنید)، اما دستگاه‌های غیرلیزری نیز وجود دارند که فتوتراپی هدفمند ارائه می‌دهند. 

درمان‌های هدفمند ممکن است برای نواحی کوچک و صعب‌العبور پوست شما مفید باشند. از پزشک خود بپرسید که آیا کاندید مناسبی برای این درمان‌های هدفمند هستید یا خیر.

PUVA (پسورالن به همراه اشعه ماوراء بنفش A). این درمان ترکیبی از جلسات لامپ UVA با دارویی به نام پسورالن است. شما یا دارو را به صورت قرص مصرف می‌کنید یا آن را به صورت کرم، لوسیون، ژل، محلول یا پماد روی پوست خود قرار می‌دهید. این روش پوست شما را نسبت به نور حساس‌تر می‌کند. این فرآیند فتوشیمی درمانی نامیده می‌شود. احتمالاً 2 یا 3 بار در هفته و در مجموع 25 تا 30 جلسه به مطب پزشک خود مراجعه خواهید کرد.

PUVA پسوریازیس را به سرعت و با نتایج طولانی مدت درمان می‌کند. اما استفاده از آن برای مدت طولانی می‌تواند احتمال ابتلا به سرطان پوست را افزایش دهد . به همین دلیل، معمولاً فقط برای موارد شدید یا زمانی که سایر درمان‌ها مؤثر نبوده‌اند، توصیه می‌شود.

این درمان همچنین عوارض جانبی مانند موارد زیر دارد:

• حالت تهوع
• فرسودگی
• سردرد
• سوزش و خارش

از آنجا که پسورالن بدن شما را نسبت به نور بسیار حساس می‌کند، باید پس از مصرف آن از پوست و چشم‌های خود محافظت کنید. از عینک‌هایی که نور ماوراء بنفش را مسدود می‌کنند استفاده کنید و حداقل تا ۲۴ ساعت اول پس از درمان از کرم ضد آفتاب استفاده کنید.

لیزر. این پرتوهای بسیار متمرکز نور، لکه‌های پسوریازیس شما را هدف قرار می‌دهند، نه پوست سالم شما. این روش عوارض جانبی را کاهش می‌دهد و ممکن است احتمال ابتلا به سرطان پوست را نیز کم کند. همچنین در مقایسه با سایر انواع نوردرمانی، به جلسات درمانی کمتری نیاز خواهید داشت.

لیزر اگزایمر از نور فرابنفش B متمرکز و پرانرژی استفاده می‌کند. این روش می‌تواند به بهبود سریع‌تر لکه‌ها نسبت به سایر روش‌ها کمک کند. معمولاً این درمان را در مطب پزشک، دو بار در هفته و به مدت ۴ یا ۵ هفته انجام می‌دهید.

پزشکان گاهی اوقات از لیزرهای رنگی پالسی یا PDL برای درمان پسوریازیس استفاده می‌کنند. PDLها از مایعی حاوی یک رنگ آلی برای ایجاد لیزری استفاده می‌کنند که نور متمرکز ملایمی را به نواحی مورد نظر پوست می‌تاباند. گرمایی که حاصل می‌شود، رگ‌های خونی آسیب‌دیده را پاک می‌کند، اما پوست اطراف را تا حد امکان ایمن نگه می‌دارد.

عوارض جانبی لیزر درمانی عموماً خفیف است، اما برخی افراد می‌گویند که می‌تواند کمی دردناک باشد. همچنین ممکن است کبودی، آفتاب سوختگی و احتمالاً جای زخم در نقاطی که تحت درمان قرار گرفته‌اند، داشته باشید.

پس از لیزر درمانی، باید از نور خورشید دور بمانید و مراقب باشید که ناحیه مورد نظر آسیب نبیند. در صورت مشاهده تاول با پزشک خود تماس بگیرید.

فتوتراپی UVB خانگی. دستگاه‌هایی برای استفاده در منزل جهت ارائه فتوتراپی UVB وجود دارد. مانند تمام درمان‌های فتوتراپی، این دستگاه‌ها نیاز به تجویز پزشک دارند. هنگام استفاده از آن، باید طبق دستور پزشک، برنامه درمانی منظمی داشته باشید. از پزشک خود بپرسید که آیا کاندیدای مناسبی برای یکی از این دستگاه‌ها هستید یا خیر.

پرتوهای گرنز. این رویکرد کمتر رایج است. پزشکان این درمان را با “دستگاه‌های اشعه ایکس سطحی” انجام می‌دهند تا نوعی از اشعه ایکس نرم را که به روشی مشابه نور فرابنفش عمل می‌کند، ارائه دهند. 

درمان فتودینامیک. اگرچه رایج نیست، اما پزشک شما ممکن است درمان فتودینامیک را برای پسوریازیس شما پیشنهاد کند. در این روش از داروهای خاصی استفاده می‌شود که اثرات منبع نور را تشدید می‌کنند. عوارض جانبی سوختگی پوست می‌تواند مفید بودن این روش را در درمان پسوریازیس محدود کند. اما دانشمندان همچنان در جستجوی نتایج بهتر، نسخه‌های جدیدی از این درمان را مطالعه می‌کنند.

فتوتراپی در افراد رنگین‌پوست

در فتوتراپی، نور باید از لایه بالایی پوست – اپیدرم – عبور کند تا به سلول‌های التهابی که باعث پسوریازیس می‌شوند، برسد. افرادی که پوست تیره‌تری دارند، ملانین بیشتری در پوست خود دارند. این امر نفوذ نور – چه نور خورشید و چه نور مصنوعی – به پوست را دشوارتر می‌کند. 

در نتیجه، یک جلسه درمانی برای فردی که پوست تیره دارد، معمولاً بیشتر از فردی با پوست روشن‌تر طول می‌کشد.  

اما هر مورد متفاوت است و موارد دیگری نیز باید در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، در برخی از افراد با پوست تیره، پسوریازیس می‌تواند به جای قهوه‌ای، به رنگ صورتی-قرمز ظاهر شود. در این موارد، پزشک شما ممکن است بسته به رنگ پسوریازیس، زمان قرار گرفتن در معرض جلسات درمانی شما را بیشتر تنظیم کند.  

متخصصان پوست از راهنماها و جداول مخصوص برای یافتن زمان صحیح هر جلسه استفاده می‌کنند.

احتیاط کنید

اگر از هر نوع فتوتراپی، از جمله نور طبیعی خورشید، استفاده می‌کنید، مراقب باشید که زیاد در معرض آفتاب قرار نگیرید. به عنوان مثال، بدون کرم ضد آفتاب در حیاط یا بیرون از منزل قدم نزنید. در طول جلسه نور مصنوعی، از کرم ضد آفتاب استفاده کنید یا لباس‌هایی بپوشید که نواحی غیر ضروری را بپوشاند.

بسیاری از چیزها می‌توانند شما را نسبت به نور حساس‌تر کنند، مانند برخی از داروهای فشار خون، آنتی‌بیوتیک‌ها، مخمر سنت جان و حتی کرفس. در طول دوره فتوتراپی از این موارد دوری کنید. و برای بررسی علائم سرطان پوست، معاینات منظم پوست انجام دهید.

نوشته فتوتراپی (نور درمانی) برای پوست شما اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

ویتیلیگو چیست؟

ویتیلیگو یک بیماری مزمن است که باعث از بین رفتن رنگدانه بر روی پوست شده و خود را به صورت لکه‌های پوستی هیپوپیگمنته نشان می‌دهد. این بیماری زمانی اتفاق می‌افتد که سیستم ایمنی بدن به اشتباه به سلول‌های پوستی که رنگ یا رنگدانه (ملانوسیت‌ها) تولید می‌کنند حمله کرده و آنها را از بین می‌برد و پوست آسیب دیده را به رنگ سفید شیری درمی‌آورد.

هر قسمتی از بدن می‌تواند تحت تأثیر قرار گیرد و اکثر افراد مبتلا به ویتیلیگو در بسیاری از نواحی بدن لکه‌های سفید دارند. این لکه‌ها می‌توانند در یک ناحیه در هر دو طرف بدن، مانند دست‌ها یا زانوها، ظاهر شوند. همچنین می‌توانند به طور ناگهانی ظاهر شوند و ناحیه بزرگی از پوست شما را بپوشانند.

علل ویتیلیگو

وقتی سیستم ایمنی بدن به ملانوسیت‌های سازنده ملانین حمله کرده و آنها را از بین می‌برد، از بین رفتن ملانین باعث می‌شود پوست رنگ مشخصه خود را از دست بدهد.

مشخص نیست چه چیزی سیستم ایمنی را به حمله به ملانوسیت‌های پوست تحریک می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد که آفتاب سوختگی، پریشانی عاطفی، قرار گرفتن در معرض آلاینده‌های شیمیایی یا سایر رویدادهای استرس‌زا می‌تواند باعث ایجاد یا بدتر شدن ویتیلیگو شود.

اگرچه ویتیلیگو همه نژادها را به طور مساوی تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما در افراد با پوست تیره بیشتر قابل توجه است.

آیا ویتیلیگو ژنتیکی است؟

برای درک علل ویتیلیگو به تحقیقات بیشتری نیاز است، اما مطالعات نشان می‌دهد که 30٪ موارد ژنتیکی هستند.

ویتیلیگو مربوط به تغییرات ژنی دخیل در عملکرد سیستم ایمنی یا ملانوسیت‌ها است. محققان بیش از 30 ژن را شناسایی کرده‌اند که دارای تغییراتی هستند که احتمال ابتلا به ویتیلیگو را افزایش می‌دهند. NLRP1 و PTPN22 دو مورد از این ژن‌ها هستند.

ویتیلیگو ممکن است هم به دلیل ژنتیک و هم به دلیل عوامل محیطی باشد. با این حال، بسیاری از این عوامل ناشناخته هستند.

عوامل خطر ویتیلیگو

تا ۲٪ از جمعیت به این بیماری مبتلا هستند. فرقی نمی‌کند جنسیت شما چیست.

معمولاً در اوایل زندگی، بین سنین ۱۰ تا ۳۰ سالگی، ایجاد می‌شود. تقریباً همیشه قبل از ۴۰ سالگی ظاهر می‌شود.

ویتیلیگو ممکن است ارثی باشد. احتمال ابتلای شما به آن زمانی که یکی از اعضای خانواده‌تان به آن مبتلا باشد یا موهای خانواده‌تان زودتر از موعد سفید شود، بیشتر است.

بیماری‌های خودایمنی نیز می‌توانند شانس ابتلا را افزایش دهند. این شرایط عبارتند از:

• بیماری خودایمنی تیروئید (تیروئیدیت هاشیموتو)
• دیابت نوع ۱
• بیماری آدیسون
• کم‌خونی خطرناک
• پسوریازیس
• روماتیسم مفصلی
• لوپوس اریتماتوز سیستمیک

اگر یکی از اعضای خانواده شما به این بیماری‌های خودایمنی مبتلا بوده است، احتمال ابتلای شما به ویتیلیگو نیز وجود دارد.

علائم ویتیلیگو

شما اغلب به سرعت رنگدانه‌ها را در چندین ناحیه از پوست خود از دست می‌دهید. پس از ظاهر شدن لکه‌های سفید، ممکن است مدتی به همان شکل باقی بمانند اما بعداً بزرگتر می‌شوند. ممکن است چرخه‌هایی از از دست دادن و ثبات رنگدانه داشته باشید.

ویتیلیگو معمولاً افراد زیر را تحت تأثیر قرار می‌دهد:

• چین‌های بدن (مانند زیر بغل)
• مکان‌هایی که در گذشته آسیب دیده‌اند
• نواحی در معرض آفتاب
• اطراف خال‌ها
• اطراف دهانه‌های بدنه
• غشاهای مخاطی (بافت‌هایی که بینی و دهان شما را می‌پوشانند)
• پلک‌ها
• مو

بازگشت رنگدانه پس از ایجاد لکه‌های سفید نادر است.

همچنین ممکن است علائم سایر بیماری‌های خودایمنی را همراه با ویتیلیگو داشته باشید، مانند:

• گواتر یا بزرگ شدن غده تیروئید
• کم خونی یا سطح پایین گلبول‌های قرمز سالم خون
• کاهش شدید وزن و عضله
• موهای خاکستری زودرس
• ریزش موی تکه‌ای
• ضعف

انواع ویتیلیگو

پنج نوع ویتیلیگو وجود دارد. نوعی که شما به آن مبتلا هستید بستگی به محل قرارگیری آن دارد.

• ویتیلیگوی عمومی شایع‌ترین نوع است که در آن لکه‌های تغییر رنگ یافته در سراسر بدن شما ظاهر می‌شوند.
• ویتیلیگوی قطعه‌ای زمانی است که ویتیلیگوی شما فقط در یک ناحیه از بدن شما، مانند صورت یا دست‌ها، اتفاق می‌افتد.
• ویتیلیگوی کانونی زمانی اتفاق می‌افتد که تغییر رنگ در یک نقطه باقی می‌ماند و پخش نمی‌شود.
• ویتیلیگوی سه‌رنگ زمانی است که ناحیه‌ای از پوست تغییر رنگ شدید پیدا می‌کند، سپس ناحیه‌ای با تغییر رنگ روشن‌تر و سپس پوست با رنگ معمولی ظاهر می‌شود.
• ویتیلیگوی سراسری نوع نادری است. اگر به این نوع مبتلا باشید، حداقل ۸۰٪ از پوست شما رنگ خود را از دست می‌دهد.

تشخیص ویتیلیگو

پزشک شما معمولاً می‌تواند با معاینه فیزیکی و بررسی پوست شما و پرسیدن اینکه آیا سابقه ابتلا به ویتیلیگو یا سایر بیماری‌های خودایمنی در خانواده شما وجود داشته است، ویتیلیگو را تشخیص دهد. همچنین ممکن است آزمایش‌های دیگری از جمله موارد زیر نیز انجام دهید:

• آزمایش خون برای سایر بیماری‌های خودایمنی
• بیوپسی پوست، که در آن نمونه‌ای از پوست شما برای آزمایش بیشتر به آزمایشگاه ارسال می‌شود.
• آزمایش لامپ وود، که در آن پزشک پوست شما را زیر نور UV بررسی می‌کند. اگر ویتیلیگو داشته باشید، پوست آسیب‌دیده گچی و روشن به نظر می‌رسد.
• معاینه چشم برای بررسی ابتلا به یووئیت یا التهاب چشم، که ممکن است در صورت ابتلا به ویتیلیگو رخ دهد.

ویتیلیگو در مقابل تینه آ ورسیکالر

تینه‌آ ورسیکالر یک عفونت قارچی پوست است. برخلاف ویتیلیگو که در آن لکه‌های سفید شیری صاف و سفید شیری هستند، تینه‌آ ورسیکالر باعث ایجاد لکه‌های سفید، قهوه‌ای، برنزه و فلس‌دار می‌شود. تینه‌آ ورسیکالر پس از درمان با داروهای ضد قارچی که به صورت خوراکی مصرف می‌کنید یا روی پوست خود می‌مالید، از بین می‌رود، اما ممکن است دوباره عود کند. ویتیلیگو به هیچ وجه از بین نمی‌رود.

پزشک ممکن است بهترین فرد برای تشخیص بیماری‌ای باشد که ممکن است باعث ایجاد علائم پوستی شما شده باشد.

ویتیلیگو در مقابل آلبینیسم

آلبینیسم یک بیماری پوستی است که در خانواده ارثی است. در این بیماری، ژن‌های جهش‌یافته‌ای به ارث برده می‌شوند که باعث ایجاد ملانوسیت‌های غیرطبیعی می‌شوند که نمی‌توانند ملانین را به درستی در سراسر پوست تولید یا توزیع کنند و باعث می‌شوند پوست، مو و چشم‌های شما رنگ‌پریده به نظر برسند.

از سوی دیگر، در بیماری ویتیلیگو، ملانوسیت‌ها تخریب می‌شوند و نواحی آسیب‌دیده پوست به صورت لکه‌های سفید شیری ظاهر می‌شوند.

همچنین، آلبینیسم از بدو تولد ظاهر می‌شود، در حالی که ویتیلیگو معمولاً به مرور زمان ایجاد می‌شود و معمولاً قبل از ۴۰ سالگی ظاهر می‌شود.

مطالعات در مورد اینکه آیا ویتیلیگو می‌تواند به نسل‌های بعدی منتقل شود، ادامه دارد؛ آنها نشان می‌دهند که 30٪ موارد ویتیلیگو ژنتیکی هستند.

درمان ویتیلیگو

هیچ راه شناخته‌شده‌ای برای پیشگیری یا درمان ویتیلیگو وجود ندارد. اما می‌توانید کاری کنید که پوست آسیب‌دیده‌تان بهتر به نظر برسد. اینکه کدام درمان ممکن است برای شما بهتر باشد، به سن شما، میزان نیاز پوستتان به بهبود و میزان تأثیر ویتیلیگو بر شما بستگی دارد.

پزشک شما ممکن است با توصیه روش‌های درمانی زیر، این بیماری را درمان کند:

• کند کردن روند پیشرفت ویتیلیگو
• به رشد مجدد ملانوسیت‌ها کمک کنید
• رنگ را به نواحی دارای لکه‌های سفید شیری برگردانید

ممکن است مدتی طول بکشد تا درمان اثر کند و در این مدت ممکن است لکه‌های جدیدی روی پوستتان ظاهر شود. پزشک شما همچنین ممکن است پیشنهاد کند که برای بهره‌مندی از بیشترین فواید، چندین درمان را دنبال کنید.

داروهای ویتیلیگو

سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) کرم ruxolitinib (Opzelura) را برای درمان ویتیلیگوی غیرقطعه‌ای در کودکان ۱۲ سال یا بالاتر و بزرگسالان تأیید کرده است. این کرم در صورت استفاده دو بار در روز به مدت ۶ ماه بر روی پوست آسیب‌دیده که تا ۱۰٪ از سطح بدن را پوشش می‌دهد، در رنگدانه‌سازی مجدد موفقیت‌آمیز بوده است.

در غیر این صورت، پزشک ممکن است یک کرم کورتیکواستروئید برای مالیدن روی پوست آسیب‌دیده تجویز کند تا رنگ آن را بازگرداند. ممکن است ماه‌ها طول بکشد تا تغییرات در پوست شما مشاهده شود. همچنین ممکن است رگه‌ها یا خطوطی روی پوست خود مشاهده کنید، یا پوست شما نازک‌تر شود.

اگر ویتیلیگو شما به سرعت در حال پیشرفت است، پزشک ممکن است قرص یا تزریق کورتیکواستروئید را پیشنهاد کند.

در موارد نادر، ممکن است پمادی به نام پماد مهارکننده کلسینورین پیشنهاد شود. این پماد بر سیستم ایمنی بدن شما تأثیر می‌گذارد تا التهاب را کاهش دهد. اگر ویتیلیگو در ناحیه کوچکی، معمولاً در اطراف صورت و گردن شما باشد، ممکن است به آن مبتلا شوید. پزشکان اغلب این داروها را تجویز نمی‌کنند، زیرا این داروها با سرطان پوست و لنفوم مرتبط هستند .

روش‌های درمانی برای ویتیلیگو

چند تکنیک مختلف وجود دارد که می‌تواند کمک کند.

فتوتراپی. این روش که نوردرمانی نیز نامیده می‌شود، از نور UVA استفاده می‌کند که می‌تواند پیشرفت ویتیلیگو را کند یا متوقف کند. در بیشتر موارد، این روش درمانی را همراه با هر دارویی که پزشک تجویز می‌کند، انجام خواهید داد. معمولاً این درمان چند بار در هفته در مطب پزشک انجام می‌شود. اما دستگاه‌های قابل حملی وجود دارند که می‌توانند به شما امکان دهند در خانه درمان شوید. در مورد آن از پزشک خود سوال کنید.

گاهی اوقات، پزشکان از نوردرمانی همراه با ماده‌ای به نام پسورالن استفاده می‌کنند. شما می‌توانید پسورالن را به صورت خوراکی یا پماد مصرف کنید، سپس با استفاده از نور UVA نوردرمانی شوید. اگرچه این روش درمانی مؤثر است، اما انجام آن بسیار دشوارتر از فتوتراپی معمولی است.

رفع رنگدانه. اگر سایر درمان‌ها مؤثر نبوده‌اند و ویتیلیگو بخش زیادی از بدن شما را پوشانده است، پزشک ممکن است روشی به نام رفع رنگدانه را توصیه کند. ماده‌ای یک یا دو بار در روز به مدت حدود ۹ ماه روی نواحی آسیب ندیده پوست شما مالیده می‌شود. به تدریج، آن پوست به طور دائم روشن می‌شود تا با بقیه پوست شما مطابقت داشته باشد.

عوارض جانبی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• تورم
• سرخی
• خارش
• پوست خشک

با پزشک خود صحبت کنید که کدام یک از این درمان‌ها ممکن است برای شما مناسب باشد.

داروهای جایگزین برای ویتیلیگو

چند مطالعه نشان می‌دهد که جینکو بیلوبا می‌تواند مقداری از رنگ پوست شما را بازگرداند.

خربزه ممکن است با متوقف کردن تجزیه ملانوسیت‌ها کمک کند، که به طور بالقوه می‌تواند مقداری رنگ را به پوست شما بازگرداند و از گسترش ویتیلیگو به مناطق دیگر جلوگیری کند.

خلین، که به رشد ملانوسیت‌ها کمک می‌کند، می‌تواند به بازسازی رنگدانه‌های پوست کمک کند.

چای سبز که به دلیل خواص ضد التهابی، آنتی‌اکسیدانی و تنظیم‌کننده سیستم ایمنی شناخته شده است، می‌تواند به مدیریت استرس اکسیداتیو که منجر به مرگ ملانوسیت‌ها می‌شود، کمک کند.

به دلیل خواص ضد التهابی و آنتی اکسیدانی، کپسایسین موجود در فلفل چیلی ممکن است به درمان ویتیلیگو کمک کند.

برخی از متخصصان همچنین می‌گویند برخی مکمل‌ها می‌توانند به مؤثرتر بودن فتوتراپی کمک کنند، از جمله:

• آلفا لیپوئیک اسید
• اسید فولیک
• ویتامین ث
• ویتامین B12

قبل از مصرف هرگونه مکمل، حتماً با پزشک خود مشورت کنید. آنها می‌توانند بر روی داروهایی که در حال حاضر مصرف می‌کنید تأثیر بگذارند.

جراحی برای ویتیلیگو

اگر سایر درمان‌ها برای شما مؤثر نبوده‌اند، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. هدف از این روش‌ها، یکنواخت کردن رنگ پوست شماست.

پیوند پوست روشی است که در آن جراح قسمت‌های سالم پوست شما را به نواحی تغییر رنگ داده منتقل می‌کند. اگر لکه‌های کوچکی از ویتیلیگو داشته باشید، پزشک ممکن است این روش را پیشنهاد کند.

در پیوند تاول ، جراح شما با استفاده از مکش، تاول‌هایی روی پوست سالم شما ایجاد می‌کند، سپس بالای آن تاول‌ها را به پوست تغییر رنگ داده شما منتقل می‌کند.

پیوند سوسپانسیون سلولی زمانی است که پزشک شما بافت‌هایی را از پوست سالم شما می‌گیرد، آنها را در محلول قرار می‌دهد و روی پوست تغییر رنگ یافته شما منتقل می‌کند. نتایج این روش ممکن است هفته‌ها طول بکشد تا ظاهر شود.

پزشک به شما اطلاع خواهد داد که آیا یکی از این روش‌ها می‌تواند به شما کمک کند یا خیر. اما اگر مستعد ابتلا به جای زخم یا کلوئید باشید، ممکن است جراحی را توصیه نکند.

جراحی ممکن است گزینه خوبی برای شما باشد اگر:

• ویتیلیگوی سگمنتال داشته باشید
• ویتیلیگوی کانونی در ناحیه کوچکی داشته باشید
• در قسمت‌هایی از بدن که رنگ پوست به راحتی برنمی‌گردد، مانند خط رویش مو، پیشانی و مچ پا، دچار ویتیلیگو هستید.

درمان‌های خانگی ویتیلیگو

کارهایی وجود دارد که می‌توانید در خانه برای محافظت از پوست خود و بهبود ظاهر آن انجام دهید:

• پوست آسیب‌دیده را با آرایش یا محصولات برنزه کننده بپوشانید.
• وقتی بیرون هستید از کرم ضد آفتاب (با حداقل SPF 30) استفاده کنید و هر ۲ ساعت یکبار آن را تمدید کنید.
• از تخت‌های برنزه کننده دوری کنید.
• خالکوبی نکنید. آسیبی که به پوست شما وارد می‌کنند می‌تواند باعث ویتیلیگو (لک و پیس) بیشتر شود.

عوارض ویتیلیگو

اگر ویتیلیگو دارید، احتمال بیشتری دارد که موارد زیر را دریافت کنید:

• آفتاب سوختگی
• مشکلات چشمی
• کاهش شنوایی

تغییرات در ظاهر شما همچنین می‌تواند باعث شود احساس افسردگی، استرس یا خجالت کنید. موارد زیادی می‌توانند کمک کنند، از جمله:

• صحبت کردن در مورد آن با دوستان و خانواده
• پیدا کردن یک گروه پشتیبانی، چه حضوری و چه آنلاین، تا بتوانید با افرادی که شرایط مشابه شما را تجربه می‌کنند صحبت کنید.
• مراجعه به پزشکی که اطلاعات زیادی در مورد این بیماری دارد تا بتواند بهترین درمان و کمک را برای شما پیدا کند

اگر احساس افسردگی می‌کنید، حتماً به پزشک خود اطلاع دهید. آنها می‌توانند یک متخصص سلامت روان را به شما معرفی کنند که می‌تواند به شما کمک کند احساس بهتری داشته باشید.

چگونه از ویتیلیگو جلوگیری کنیم؟

پیشگیری از ویتیلیگو غیرممکن است. اما به محض اینکه متوجه علائمی روی پوست خود، مانند لکه‌های سفید شیری شدید، به متخصص پوست مراجعه کنید. آنها می‌توانند به شما بگویند که آیا ویتیلیگو است یا بیماری پوستی دیگری و بر اساس آن درمان کنند. هر چه زودتر ویتیلیگو را درمان کنند، درمان آن آسان‌تر و نتیجه درمان شما بهتر خواهد بود.

محافظت از پوست در برابر آفتاب بهترین راه برای جلوگیری از گسترش ویتیلیگو است. پوست مبتلا به ویتیلیگو مستعد آفتاب سوختگی است که می‌تواند این بیماری را بدتر کند.

شما می‌توانید با رعایت موارد زیر از پوست خود در برابر آفتاب محافظت کنید:

• ماندن در سایه هنگام بیرون بودن از منزل
• پوشیدن لباس‌هایی که شما را از آفتاب محافظت می‌کنند
• استفاده از کرم ضد آفتاب مقاوم در برابر آب با محافظت طیف گسترده و SPF 30 یا بالاتر روی پوستی که با لباس پوشیده نشده است
• اجتناب از برنزه شدن

خلاصه مطلب

ویتیلیگو باعث می‌شود قسمت‌هایی از پوست شما به رنگ سفید شیری درآید. این وضعیت ممکن است مدت زیادی طول بکشد و درمان ممکن است پوست شما را به طور کامل به رنگ اصلی خود برنگرداند. اگر متوجه هرگونه لکه سفید روی پوست خود شدید، در اسرع وقت به متخصص پوست مراجعه کنید تا علت آن را بفهمید و درمان را شروع کنید. همچنین، اگر علائم جسمی و روانی دیگری همراه با ویتیلیگو داشتید، به پزشک مراجعه کنید. در عین حال، چه ویتیلیگو داشته باشید و چه نداشته باشید، همیشه از پوست خود در برابر آفتاب محافظت کنید.

سوالات متداول در مورد ویتیلیگو

آیا ویتیلیگو می‌تواند از بین برود؟

نه، ویتیلیگو از بین نمی‌رود، اما درمان می‌تواند از گسترش آن جلوگیری کند و ممکن است به بازگرداندن مقداری از رنگ پوست شما کمک کند.

چه چیزی ویتیلیگو را بدتر می‌کند؟

قرار گرفتن در معرض آفتاب و آفتاب سوختگی می‌تواند ویتیلیگو را بدتر کند.

آیا ویتیلیگو مسری است؟

ویتیلیگو مسری نیست، اما ممکن است در خانواده‌ها ارثی باشد.منابعتاریخچه به‌روزرسانی

نوشته ویتیلیگو و از دست دادن رنگ پوست اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

ویتیلیگو عمدتاً یک بیماری مزمن با سیر غیرقابل پیش‌بینی است، بنابراین درمان آن می‌تواند برای بسیاری از افراد چالش‌برانگیز باشد. هر فرد به داروهای مختلف واکنش متفاوتی نشان می‌دهد. ابتدا، اهداف و انتظارات آنها را از درمانشان مشخص می‌کنم.

درمان اصلی ویتیلیگو در ابتدا شامل کرم‌های موضعی مختلف، نوردرمانی و استروئیدهای خوراکی است. اما دنیای پوست دائماً در حال تکامل است، بنابراین درمان‌های جدیدی برای ویتیلیگو در حال ظهور هستند. در صورت نیاز، می‌توانیم به مجموعه‌ای از درمان‌های جدیدتر روی آوریم. تحقیقات و شواهد خوب زیادی در پشت برخی از درمان‌های قدیمی‌تر ما برای ویتیلیگو وجود دارد و اکثر متخصصان پوست با این درمان‌ها شروع می‌کنند.

ویتیلیگو ممکن است خودایمنی باشد

علت ویتیلیگو هنوز تا حد زیادی ناشناخته است. ما فکر می‌کنیم که یک جزء خودایمنی در آن وجود دارد. ویتیلیگو معمولاً با سایر بیماری‌های خودایمنی مرتبط است. بررسی سابقه بیماری در ویتیلیگو بسیار مهم است. بیماری خودایمنی تیروئید یکی از شایع‌ترین بیماری‌هایی است که در افراد مبتلا به ویتیلیگو مشاهده می‌کنیم.

برخی درمان‌های جدیدتر برای ویتیلیگو وجود دارد و من معمولاً زمانی از آنها استفاده می‌کنم که با درمان‌های قدیمی‌تر هیچ بهبودی مشاهده نکرده‌ایم. ما باید تمام خطرات و مزایای هر درمانی را بسنجیم. ما باید در مورد عوارض جانبی احتمالی هر درمانی فکر کنیم و هزینه نیز برای برخی از بیماران مسئله بزرگی است.

داروهای جدید و هیجان‌انگیز زیادی در حوزه پوست وجود دارد، اما دسترسی به آنها می‌تواند یک مانع بزرگ باشد. درمان‌های قدیمی‌تر بهتر تحت پوشش بیمه هستند. من نمی‌خواهم به کسی کرم موضعی پیشنهاد کنم که وقتی برای خرید آن به داروخانه می‌رود، توانایی خرید آن را نداشته باشد.

با داروهای موضعی و نوردرمانی شروع کنید

برای ویتیلیگو، ما با داروهای موضعی و نوردرمانی شروع می‌کنیم. ما هر برنامه درمانی را به صورت فردی تنظیم می‌کنیم زیرا ویتیلیگو می‌تواند یک بیماری سخت و ناامیدکننده برای درمان باشد. افراد معمولاً این بیماری را مادام‌العمر دارند و باید درمان خود را ادامه دهند. هیچ تضمینی وجود ندارد که ما بتوانیم رنگدانه‌های [پوست] را بازیابی کنیم یا پوست شما به حالت عادی برگردد.

زندگی خوش‌بینانه با وجود ویتیلیگو

یکی از داروهای جدیدتر برای ویتیلیگو، مهارکننده‌های جانوس کیناز هستند که با نام مهارکننده‌های JAK نیز شناخته می‌شوند. هیچ‌کدام از این داروها در حال حاضر توسط FDA برای درمان ویتیلیگو تأیید نشده‌اند، اما احتمالاً به زودی این وضعیت تغییر خواهد کرد.

با این دسته جدید از داروهای خوراکی و موضعی، باید عوارض جانبی بالقوه‌ای را که همراه با درمان ایجاد می‌شوند، برطرف کنیم.

جالب اینجاست که ما یک نسخه موضعی از یکی از این داروها به نام روکسولیتینیب داریم که در حال حاضر در درمان اگزما استفاده می‌شود. مطالعات امیدوارکننده‌ای در مورد اثربخشی آن در درمان ویتیلیگو، از جمله ویتیلیگوی صورت، انجام شده است.

معمولاً وقتی از داروهای موضعی استفاده می‌کنیم، نگران عوارض جانبی سیستمیک نیستیم. با این حال، در مورد این مهارکننده‌های موضعی JAK، از جمله ruxolitinib، هنوز مطمئن نیستیم [چه مقدار از دارو از طریق پوست جذب می‌شود] و چگونه می‌تواند با عوارض جانبی بالقوه مرتبط باشد. این هنوز یک سوال است.

محافظت از چشم و پوست

خطرات دیگری نیز برای سلامتی افراد مبتلا به ویتیلیگو وجود دارد. ملانوسیت‌های ما سلول‌هایی هستند که رنگدانه به ما می‌دهند و از پوست ما در برابر آفتاب محافظت می‌کنند. بنابراین وقتی سلول‌های تولیدکننده رنگدانه کم باشند، در معرض خطر بیشتری برای آفتاب سوختگی قرار دارید. من با تمام بیمارانم که مبتلا به ویتیلیگو هستند در مورد اهمیت بسیار زیاد پوشیده نگه داشتن پوست و محافظت از آن در برابر سوختگی صحبت می‌کنم. افراد مبتلا به ویتیلیگو آن سد محافظتی برای محافظت از پوست خود در برابر اشعه خورشید را ندارند.

من به افراد مبتلا به ویتیلیگو یا هر فرد دیگری توصیه می‌کنم از کرم ضدآفتابی با SPF 30 یا بالاتر، طیف گسترده و مقاوم در برابر آب استفاده کنند. استفاده از کرم ضدآفتاب به مقدار کافی و همچنین تجدید آن بسیار مهم است. اکثر افراد به اندازه کافی کرم ضدآفتاب به پوست خود نمی‌زنند. شما باید هر بار 30 گرم کرم ضدآفتاب بزنید. این مقدار برای پر کردن یک لیوان کافی است. شما باید هر 2 ساعت یا بعد از عرق کردن یا شنا کردن، آن را تجدید کنید.

لباس‌های دارای فاکتور محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش یا UPF یکی دیگر از مواردی است که من توصیه می‌کنم. این روزها می‌توانید این لباس‌ها را در بسیاری از فروشگاه‌ها پیدا کنید. این لباس‌ها محافظت بیشتری در برابر آفتاب ایجاد می‌کنند. این لباس‌ها واقعاً در بین بچه‌ها هم محبوب شده‌اند. بچه‌ها هنگام بازی در فضای باز از محافظ‌های پوستی استفاده می‌کنند. از آنجا که ما در چشمان خود نیز سلول‌های تولیدکننده رنگدانه داریم، برای افراد مبتلا به ویتیلیگو مهم است که هنگام قرار گرفتن در معرض آفتاب نیز از عینک آفتابی برای محافظت از چشمان خود استفاده کنند.

نه فقط یک وضعیت «زیبایی‌شناختی»

پوست ما بزرگترین و قابل مشاهده‌ترین عضو بدن ماست. افرادی که به هر نوع بیماری پوستی مبتلا هستند، به دلیل بیماری پوستی خود، در معرض خطر افزایش اعتماد به نفس پایین و کاهش کیفیت زندگی قرار دارند. افراد مبتلا به ویتیلیگو اغلب تحت تأثیر این موضوع قرار می‌گیرند. من فکر می‌کنم آموزش بیماران مبتلا به ویتیلیگو، به ویژه کودکان، برای من مهم است تا بتوانند ویتیلیگو را برای دیگران، مثلاً در زمین بازی یا مدرسه، توضیح دهند. می‌خواهم آنها بتوانند با پوستی که دارند احساس راحتی کنند. بزرگسالان مبتلا به ویتیلیگو نیز، و همه ما، در مورد ظاهر پوست خود مستعد مشکلات اعتماد به نفس هستیم.

متوجه شده‌ام که بسیاری از مردم در مورد درمان‌های ویتیلیگو به عنوان «درمان‌های زیبایی» یا ویتیلیگو به عنوان «یک بیماری زیبایی» صحبت می‌کنند. من احساس می‌کنم اصطلاح «زیبایی» این حس را القا می‌کند که ما چیزی طبیعی را برمی‌داریم و آن را بهبود می‌بخشیم. اما در مورد ویتیلیگو، ما بیماری پوست شما را درست مانند هر بیماری دیگری که دارید درمان می‌کنیم.

اگر علائم ویتیلیگو دارید، مراجعه به متخصص پوست برای تشخیص مهم است. زیرا سایر بیماری‌های پوستی می‌توانند شبیه ویتیلیگو باشند یا علائم آن را تقلید کنند. برخی بیماری‌های نادرتر وجود دارند که ابتدا باید آنها را رد کنیم. برخی بیماری‌های آلرژیک پوستی وجود دارند که می‌توانند شبیه ویتیلیگو باشند.

آرایش و برنزه کننده های خودکار 

یکی از مواردی که با بیمارانم در مورد آن صحبت می‌کنم، یک محصول آرایشی به نام Dermablend برای پوشاندن پوست است. همچنین می‌توانید از محصولات برنزه کننده حاوی دی هیدروکسی استون استفاده کنید. اگر مبتلا به ویتیلیگو هستید، استفاده از یک محصول برنزه کننده کاملاً بی‌خطر است. اگر می‌خواهید ظاهری یکدست‌تر داشته باشید، می‌توانید از آن برای پوشاندن ضایعات پوستی استفاده کنید. اگر بیرون بروید و برنزه شوید، فقط بقیه پوست خود را برنزه خواهید کرد.

من اغلب نوردرمانی را به افراد مبتلا به ویتیلیگو توصیه می‌کنم. این یکی از درمان‌های مورد علاقه من برای این بیماری است. به آن فتوتراپی نیز می‌گویند. این درمانی است که از اشعه ماوراء بنفش هدایت‌شده استفاده می‌کند. گاهی اوقات، وقتی نوردرمانی را توصیه می‌کنم، بیمارانم می‌گویند: «مگر شما متخصص پوست نیستید؟ من فکر می‌کردم خورشید برای پوست شما مضر است!» اما این نوع نوردرمانی فقط باید طبق دستور متخصص پوست انجام شود.

نوشته ویتیلیگو چیزی بیش از یک بیماری زیبایی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.