مشکلات بینایی چگونه شناسایی می‌شوند؟

معاینات جامع دوره‌ای چشم توسط چشم پزشک برای نظارت بر سلامت چشمان شما و تشخیص مشکلات مشکوک ضروری است. بررسی موقعیت هر چشم و حرکات آن، لوچی چشم یا سایر اشکال استرابیسم را آشکار می‌کند. معاینه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• نمودار بینایی از حروفی استفاده می‌کند که به تدریج کوچک‌تر می‌شوند تا وضوح بینایی شما را در فواصل دور مشخص کنند.
• رتینوسکوپ یک پرتو نازک نور را به داخل چشم می‌تاباند. هنگامی که از آن به همراه صفحه چرخان لنز (به نام فوروپتر) استفاده می‌شود، چشم پزشک هرگونه خطای انکساری مانند نزدیک‌بینی، دوربینی یا آستیگماتیسم را اندازه‌گیری می‌کند.
• معاینه میکروسکوپی سطح هر چشم با لامپ شکافی. از همین دستگاه برای بررسی ساختارهای داخلی چشم استفاده می‌شود. به این ترتیب تغییرات در قرنیه شفاف و عدسی شناسایی می‌شوند.
• فشار داخل چشم با استفاده از یکی از چندین دستگاه اندازه‌گیری می‌شود.
• معاینه با افتالموسکوپ می‌تواند ناهنجاری‌های شبکیه، ماکولا، عصب بینایی و سایر ساختارهای داخل چشم را نشان دهد.
• ممکن است قطره‌های گشادکننده چشم به بیمار داده شود تا پزشک بتواند معاینه کاملی انجام دهد. هدف از گشاد کردن چشم، باز کردن مردمک یا «پنجره» است تا دید بهتری از عدسی، شبکیه و عصب بینایی فراهم شود. اگرچه این می‌تواند باعث تاری موقت شود، اما ارزیابی بسیار مهمی است. معمولاً در پایان معاینه ، عینک آفتابی داده می‌شود تا از حساسیت چشم‌ها پس از گشاد کردن چشم تا زمانی که اثر آن از بین برود، جلوگیری شود.

درمان‌های مشکلات بینایی چیست؟

اگر آزمایش‌های معمول نشان دهد که شما خطای انکساری دارید، درمان مرسوم شامل استفاده از عینک‌های اصلاحی یا لنزهای تماسی است. بیش از ۱۵۰ میلیون نفر در ایالات متحده از لنزهای اصلاحی استفاده می‌کنند. در بسیاری از موارد، اصلاح جراحی خطاهای انکساری با استفاده از تکنیک‌های جراحی مدرن مانند لیزیک امکان‌پذیر است.

درمان مرسوم برای اختلالاتی مانند نزدیک‌بینی، دوربینی و آستیگماتیسم معمولاً به لنزهای طبی اصلاحی متکی است. اختلالاتی مانند آب مروارید، گلوکوم، دژنراسیون ماکولا و جداشدگی شبکیه نیاز به درمان‌های پیشرفته پزشکی و جراحی دارند. در طول چند دهه گذشته پیشرفت‌های عظیمی در جراحی چشم حاصل شده است. بسیاری از افرادی که قبلاً مشکلات چشمی‌شان غیرقابل درمان تلقی می‌شد، اکنون از بینایی بهبود یافته و کیفیت زندگی بهتری برخوردارند. این امر در مورد افراد در هر سنی – از نوزادان گرفته تا سالمندان – صدق می‌کند!

برای درمان نزدیک‌بینی، چشم‌پزشک معمولاً لنزهایی را تجویز می‌کند تا تصاویر بصری را به درستی روی شبکیه متمرکز کند. بسته به جزئیات معاینه چشم ، ممکن است بین استفاده از عینک‌های معمولی و لنزهای تماسی یکی را انتخاب کنید.

به عنوان جایگزینی برای لنزهای اصلاحی، گاهی اوقات می‌توان برای درمان نزدیک‌بینی جراحی انجام داد. درمان با لیزر اگزایمر (مانند لیزیک ) از پرتو لیزر برای برداشتن مقادیر میکروسکوپی بافت از قرنیه استفاده می‌کند. این روش به طور موثری قرنیه را در صورت نیاز صاف یا شیب‌دار می‌کند تا پرتوهای نور به درستی روی شبکیه متمرکز شوند. لیزیک برای اکثر بیماران نزدیک‌بین ایمن و مؤثر است، اما فقط تا سطح خاصی. برخی از بیماران با قرنیه نازک، نزدیک‌بینی شدید یا خشکی چشم قابل توجه ممکن است با نوعی از لیزیک به نام PRK بهتر درمان شوند یا ممکن است اصلاً کاندیدای مناسبی برای لیزر نباشند. گزینه‌های پیشرفته‌ای برای این بیماران وجود دارد، از جمله اصلاح جراحی با لنزهای تماسی قابل کاشت.

برای درمان دوربینی که به طور طبیعی برطرف نمی‌شود، می‌توان عینک یا لنز تماسی تجویز کرد. افراد معمولاً زمانی که از خستگی چشم، به خصوص در پایان روز، یا زمانی که در تمرکز هنگام مطالعه مشکل دارند، شکایت می‌کنند، به دنبال درمان دوربینی خود می‌روند. لیزیک همچنین می‌تواند برای درمان سطوح پایین‌تر دوربینی استفاده شود. سطوح بالاتر دوربینی فقط با تعویض لنز انکساری قابل اصلاح با جراحی است – لنز طبیعی با یک لنز داخل چشمی که قوی‌تر است جایگزین می‌شود و در نتیجه نور را روی شبکیه متمرکز می‌کند. 

برای درمان آستیگماتیسم، نسخه پذیرفته شده، لنزی است که اثر قرنیه ناهموار را اصلاح یا خنثی می‌کند. باز هم، شما معمولاً بین عینک و لنزهای تماسی حق انتخاب خواهید داشت. جراحی برای آستیگماتیسم می‌تواند شامل برش‌های شل‌کننده لیمبوس، لیزیک و لنزهای داخل چشمی توریک باشد.

در آب مروارید ، عدسی طبیعی چشم کدر می‌شود و بینایی را مختل می‌کند. اصلاح این مشکل زمانی یک عمل پیچیده بود که نیاز به بیهوشی عمومی و یک هفته بستری شدن در بیمارستان داشت. امروزه، فرآیندی به نام “فیکوامولسیفیکاسیون” با استفاده از سونوگرافی، آب مروارید را می‌شکند و قطعات کوچک عدسی را از طریق برشی بسیار کوچک که معمولاً نیازی به بخیه ندارد، خارج می‌کند. برخی افراد به اشتباه این عمل را جراحی آب مروارید با لیزر می‌نامند. سپس جراح یک لنز مصنوعی قرار می‌دهد. از بی‌حسی موضعی استفاده می‌شود و بیمار معمولاً ظرف یک یا دو ساعت پس از جراحی، از یک مرکز سرپایی به خانه می‌رود.

در حال حاضر هیچ درمانی برای دژنراسیون ماکولا (AMD) مرتبط با سن وجود ندارد ، اما درمان‌های جدید گاهی اوقات می‌توانند از کاهش شدید بینایی جلوگیری کنند. درمان به نوع AMD بستگی دارد، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تزریق دارو به داخل چشم – برای جلوگیری از تشکیل رگ‌های خونی جدید و نشت‌کننده
• لیزر درمانی – برای از بین بردن رگ‌های خونی غیرطبیعی
• فتودینامیک تراپی – تزریق داروهایی که با قرار گرفتن در معرض نور فعال می‌شوند
• جراحی زیر ماکولا (بسیار به ندرت انجام می‌شود) – برای برداشتن خون زیر شبکیه، رگ‌های خونی غیرطبیعی یا بافت اسکار
• جابجایی شبکیه (بسیار نادر انجام می‌شود) – چرخاندن بافت شبکیه آسیب‌دیده از ماکولا با جراحی
• وسایل کمکی برای کم‌بینایی — برای کمک به افراد کم‌بینا تا از بینایی باقی‌مانده خود نهایت استفاده را ببرند. طیف گسترده‌ای از وسایل کمکی در دسترس هستند، از جمله دستگاه‌هایی که لنزهای مخصوص دارند، سیستم‌های الکترونیکی که تصاویر را بزرگنمایی می‌کنند تا توسط قسمت‌هایی از شبکیه که هنوز کار می‌کنند دیده شوند، منشور مطالعه، بزرگنمایی تلویزیون یا ویدئوی مدار بسته، دستگاه‌های خواندن متن و برنامه‌های تلفن هوشمند.
• ویتامین‌ها – برای کمک به کاهش یا به تأخیر انداختن خطر از دست دادن شدید بینایی. برخی شواهد نشان می‌دهد که برخی ویتامین‌ها و آنتی‌اکسیدان‌ها – ویتامین‌های C و E، بتاکاروتن و روی – ممکن است کمک کنند. با این حال، تحقیقات جدیدتر، بتاکاروتن را با لوتئین و زآگزانتین جایگزین کرده و نتایج مشابهی داشته‌اند.

راه‌های دیگر برای محافظت از چشمان شما در برابر AMD شامل موارد زیر است:

• خوردن سبزیجات سرشار از کاروتنوئیدها، مانند اسفناج و کلم برگ
• استفاده از عینک آفتابی با فیلتر فرابنفش در فضای باز
• سیگار نکشیدن
• مراجعه منظم به متخصص مراقبت از چشم برای تشخیص AMD و سایر بیماری‌های چشمی در مراحل اولیه

برای جداشدگی شبکیه، برخی موارد را می‌توان با جراحی لیزر اصلاح کرد که میزان موفقیت بالایی دارد. اگر جدا شدن یا پارگی شبکیه پیشرفته‌تر باشد، ممکن است جراحی اصلاحی گسترده‌تری لازم باشد.

درمان گلوکوم معمولاً شامل استفاده از یک سری قطره چشم در طول زمان برای کنترل بیماری است. در بسیاری از موارد گلوکوم، مایع داخل چشم به درستی تخلیه نمی‌شود و باعث ایجاد فشار می‌شود. جراحی لیزر برای این نوع بیماری، که گلوکوم مزمن زاویه باز نامیده می‌شود، از سال ۱۹۷۹ در دسترس بوده است، اما چشم پزشکان معمولاً از آن به عنوان جایگزین یا علاوه بر دارو درمانی استفاده می‌کنند، نه به عنوان اولین خط درمان.

هیچ درمان قطعی و واحدی برای گلوکوم وجود ندارد. هنوز چیزهای زیادی در مورد این بیماری باید آموخته شود. درمان‌های گلوکوم به طور مداوم در حال تکامل و تغییر هستند. با این حال، یک مطالعه طولانی مدت نشان می‌دهد که درمان افراد با جراحی لیزر در ابتدا به همان اندازه، اگر نه بهتر، برای کنترل گلوکوم موثر است. اما دارو به شکل قطره چشم هنوز هم درمان اصلی و رایج COAG است.

از آنجا که این بیماری می‌تواند افراد را در هر سنی مبتلا کند و هیچ درمانی برای آن وجود ندارد، درمان گلوکوم ممکن است نیاز به ادامه برای چندین دهه داشته باشد. اگرچه برخی محققان ابراز نگرانی می‌کنند که اثرات لیزر ممکن است فقط سه تا پنج سال طول بکشد و سپس چشم‌ها دوباره نیاز به درمان داشته باشند، اما داروها نیز ممکن است با گذشت زمان اثر خود را از دست بدهند.

اگرچه افرادی که به تازگی به گلوکوم مبتلا شده‌اند ممکن است تمایلی به انجام جراحی نداشته باشند، اما دلایل خوبی برای در نظر گرفتن آن وجود دارد. برخی از بیماران مبتلا به مشکلات قلبی یا آسم ممکن است نتوانند از بتا بلاکرهای موضعی، که داروهای رایج گلوکوم هستند، استفاده کنند و درمان دارویی برای برخی داروها می‌تواند گران باشد، بنابراین جراحی ممکن است در درازمدت ارزان‌تر باشد.

نوشته درک مشکلات بینایی — درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.