چرا باید در دوران بارداری ورزش کرد؟

حفظ یک برنامه ورزشی منظم در طول دوران بارداری می‌تواند به شما کمک کند تا سالم بمانید و احساس بهتری داشته باشید. همچنین می‌تواند وضعیت بدن شما را بهبود بخشد و برخی از ناراحتی‌های رایج مانند کمردرد و خستگی را کاهش دهد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ممکن است از دیابت بارداری (دیابتی که در دوران بارداری ایجاد می‌شود) جلوگیری کند، استرس را کاهش دهد و استقامت بیشتری را که برای زایمان لازم است، ایجاد کند.

اگر قبل از بارداری از نظر جسمی فعال بوده‌اید، باید بتوانید فعالیت خود را با تغییراتی در صورت نیاز ادامه دهید. اما برخی از ورزش‌ها در دوران بارداری ایده خوبی نیستند. دانستن تفاوت بین این دو می‌تواند به حفظ سلامت شما و جنین در حال رشدتان کمک کند.

تا زمانی که احساس راحتی می‌کنید و پزشکتان تایید کرده باشد، می‌توانید در سطح قبلی خود ورزش کنید. ورزش‌های هوازی سبک نسبت به ورزش‌های سنگین توصیه می‌شوند. اجازه ندهید ضربان قلب شما از ۱۴۰ ضربه در دقیقه بیشتر شود. اگر ورزشکار رقابتی هستید، توصیه‌های متخصص زنان و زایمان خود را دنبال کنید. 

اگر قبلاً هرگز به طور منظم ورزش نکرده‌اید، می‌توانید پس از مشورت با پزشک خود، با خیال راحت یک برنامه ورزشی را در دوران بارداری شروع کنید. فعالیت جدید و شدیدی را امتحان نکنید. پیاده‌روی و شنا برای شروع در دوران بارداری بی‌خطر تلقی می‌شوند. CDC حداقل 30 دقیقه ورزش متوسط در روز به مدت 5 روز در هفته را توصیه می‌کند، مگر اینکه عارضه پزشکی یا مامایی داشته باشید.

اگر در معرض خطر بالای عوارض هستید، پزشک ممکن است توصیه کند که برنامه‌های ورزشی خود را تا بعد از زایمان به تعویق بیندازید. یا ممکن است پیشنهاد کند که حدود هفته 20 تا 24 ورزش را کاهش دهید.

قبل از در نظر گرفتن هرگونه برنامه ورزشی، با پزشک خود در مورد خطرات و نگرانی‌های خاص خود، به ویژه در مورد انواع تمریناتی که بهتر است از آنها اجتناب کنید، صحبت کنید.

چه کسانی نباید ورزش کنند؟

اگر مشکل پزشکی مانند آسم، بیماری قلبی یا دیابت نوع ۱ کنترل نشده دارید، ورزش ممکن است توصیه نشود. همچنین اگر بیماری های زنان و زایمان مانند موارد زیر دارید، ورزش ممکن است مضر باشد: 

• خونریزی یا لکه بینی
• دهانه رحم ضعیف 

در صورت وجود موارد زیر، از ورزش‌های هوازی در دوران بارداری خودداری کنید: 

• بیماری قلبی قابل توجه از نظر همودینامیک
• بیماری محدودکننده ریه
• نارسایی دهانه رحم/سرکلاژ
• بارداری چندقلویی، خطر زایمان زودرس
• خونریزی مداوم در سه ماهه دوم یا سوم
• جفت سرراهی بعد از هفته ۲۶ بارداری (با پزشک خود صحبت کنید؛ ممکن است پیشنهاد کند ورزش شدید را زودتر متوقف کنید)
• زایمان زودرس در دوران بارداری فعلی
• پارگی غشاها
• پره اکلامپسی/فشار خون ناشی از بارداری

اگر موارد زیر را دارید، در دوران بارداری در انجام ورزش‌های هوازی احتیاط کنید:

• کم‌خونی شدید
• آریتمی قلبی ارزیابی نشده مادر
• برونشیت مزمن
• دیابت نوع ۱ با کنترل ضعیف
• چاقی مفرط بیمارگونه
• کمبود وزن شدید (BMI <12)
• سابقه سبک زندگی بسیار بی‌تحرک
• محدودیت رشد داخل رحمی در بارداری فعلی
• فشار خون بالا که به خوبی کنترل نشده باشد
• محدودیت‌های ارتوپدی
• اختلال تشنج با کنترل ضعیف
• پرکاری تیروئید کنترل نشده
• عادت به سیگار کشیدن زیاد

قبل از شروع یک برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید. آنها می‌توانند بر اساس سابقه پزشکی شما، دستورالعمل‌های ورزشی شخصی‌سازی‌شده ارائه دهند.

ورزش‌های ایمن در دوران بارداری

انجام اکثر ورزش‌ها در دوران بارداری بی‌خطر است، به شرطی که با احتیاط انجام شود و بیش از حد انجام نشود. 

ایمن‌ترین و پربازده‌ترین فعالیت‌ها عبارتند از شنا، پیاده‌روی سریع، دوچرخه‌سواری ثابت در فضای بسته، ایروبیک کم‌فشار (که توسط یک مربی ایروبیک دارای گواهینامه آموزش داده می‌شود)، یوگا یا پیلاتس و تمرینات قدرتی با وزنه‌های سبک. این فعالیت‌ها خطر آسیب‌دیدگی کمی دارند، برای کل بدن شما مفید هستند و می‌توانند تا زمان تولد ادامه یابند. 

طبق گفته کالج آمریکایی متخصصان زنان و زایمان، باید از ورزش‌های تماسی که می‌توانند به معده شما آسیب برسانند، اجتناب شود. فعالیت‌های دیگری مانند دویدن را می‌توان در حد اعتدال انجام داد. 

ممکن است بخواهید ورزش‌ها یا فعالیت‌هایی را انتخاب کنید که به تعادل یا هماهنگی زیادی نیاز ندارند، به خصوص در اواخر بارداری.

تمرینات کششی برای دوران بارداری

تمرینات کششی عضلات را نرم و گرم می‌کنند، که می‌تواند به خصوص در دوران بارداری مفید باشد. در اینجا چند حرکت کششی ساده وجود دارد که می‌توانید قبل یا بعد از ورزش انجام دهید:

• چرخش گردن. گردن و شانه‌های خود را شل کنید. سر خود را به جلو خم کنید. به آرامی سر خود را به سمت شانه راست، به عقب به وسط و بالای شانه چپ بچرخانید. چهار چرخش آهسته در هر جهت انجام دهید.
• چرخش شانه. شانه‌های خود را به جلو بیاورید و سپس آنها را به سمت گوش‌هایتان بالا و پایین بچرخانید. چهار چرخش در هر جهت انجام دهید.
• شنا کنید. بازوهایتان را در کنار بدنتان قرار دهید. بازوی راستتان را بالا بیاورید، بدنتان را به جلو بکشید و به پهلو بچرخید، انگار که در حال شنای کرال هستید. با بازوی چپتان نیز همین کار را انجام دهید. این حرکت را 10 بار انجام دهید.
• حرکت ران. با یک پا حدود ۶۰ سانتی‌متر جلوتر از پای دیگر بایستید، انگشتان پا در یک جهت قرار گیرند. به جلو خم شوید و وزن خود را روی ران جلویی قرار دهید. پهلوها را عوض کنید و تکرار کنید. این حرکت را برای هر پهلو چهار بار انجام دهید.
• تکان دادن پا. با پاهای کشیده بنشینید. پاها را با حرکات لرزشی ملایم به بالا و پایین حرکت دهید.
• چرخش مچ پا. با پاهای کشیده بنشینید و انگشتان پا را شل نگه دارید. پاهای خود را بچرخانید و دایره‌های بزرگی بکشید. از کل پا و مچ پا استفاده کنید. چهار بار به سمت راست و چهار بار به سمت چپ بچرخانید.

تمرینات کگل در دوران بارداری

تمرینات کگل به تقویت عضلاتی که مثانه، رحم و روده را پشتیبانی می‌کنند، کمک می‌کند. با تقویت این عضلات در دوران بارداری، می‌توانید توانایی شل کردن و کنترل عضلات را در آماده‌سازی برای زایمان و تولد نوزاد ایجاد کنید. تمرینات کگل همچنین در دوران پس از زایمان برای بهبود بافت‌های پرینه، افزایش قدرت عضلات کف لگن، کمک به بازگشت این عضلات به حالت سالم و افزایش کنترل ادرار بسیار توصیه می‌شوند.

برای انجام تمرینات کگل، تصور کنید که سعی دارید جریان ادرار را متوقف کنید یا از خروج گاز معده جلوگیری کنید. وقتی این کار را انجام می‌دهید، عضلات کف لگن را منقبض می‌کنید و تمرینات کگل را انجام می‌دهید. سعی کنید پا، باسن یا عضلات شکم خود را حرکت ندهید. در واقع، هیچ کس نباید متوجه شود که شما در حال انجام تمرینات کگل هستید. می‌توانید آنها را در هر مکانی انجام دهید!

سعی کنید روزانه پنج ست تمرین کگل انجام دهید. هر بار که عضلات کف لگن را منقبض می‌کنید، به آرامی تا پنج بشمارید و سپس شل کنید. این کار را 10 بار برای یک ست کگل تکرار کنید.

تمرینات تیلور برای دوران بارداری

تمرینات تیلور عضلات لگن، باسن و ران را تقویت می‌کند و می‌تواند به تسکین کمردرد کمک کند.

• نشستن در حالت نشسته (Tailor sit). روی زمین بنشینید، زانوهایتان خم و مچ پاهایتان ضربدری باشد. کمی به جلو خم شوید و کمرتان را صاف اما ریلکس نگه دارید. در طول روز، هر زمان که ممکن بود، از این حالت استفاده کنید.
• پرس تیلور. روی زمین بنشینید، زانوهایتان خم و کف پاهایتان به هم چسبیده باشد. مچ پاهایتان را بگیرید و پاهایتان را به آرامی به سمت بدن خود بکشید. دستانتان را زیر زانوهایتان قرار دهید. نفس عمیق بکشید. در حالی که زانوهایتان را به سمت پایین و دست‌هایتان فشار می‌دهید، دستانتان را به سمت بالا و به سمت زانوهایتان فشار دهید (فشار متقابل). تا پنج بشمارید و نگه دارید.

تمرینات توپ بارداری

توپ زایمان که می‌تواند در دوران بارداری، زایمان و پس از زایمان مورد استفاده قرار گیرد، کاربردهای زیادی دارد. توپ‌های زایمان از توپ‌های ورزشی بزرگتر هستند و از ماده‌ای قوی‌تر ساخته شده‌اند که می‌تواند وزن شما را در دوران بارداری تحمل کند.

استفاده از این توپ می‌تواند وضعیت بدن و عضلات مرکزی بدن شما را بهبود بخشد، که بدن شما را برای زایمان آماده می‌کند و می‌تواند به کودک شما کمک کند تا در وضعیت مناسب جنینی قرار گیرد.

می‌توانید برخی از تمرینات پایه، مانند تاب خوردن به جلو و عقب، بالا و پایین پریدن ساده یا برخی از تمرینات عضلات کف لگن را انجام دهید. برخی از تمرینات مشابه تمریناتی هستند که ممکن است قبل از بارداری انجام داده باشید، با این تفاوت که توپ راحتی و ثبات بیشتری به شما می‌دهد. این تمرینات عبارتند از:

• باسن را از یک طرف به طرف دیگر حرکت دهید. روی توپ زایمان بنشینید، تقریباً در حالت اسکات سومو، به طوری که زانوها بالای مچ پا باشند. از چپ به راست حرکت کنید و حرکت را در عضلات باسن خود احساس کنید. تنش را رها کنید. در صورت نیاز تکرار کنید و قبل از بروز علائم خستگی متوقف شوید.
• ژست کودک با توپ. در مقابل توپ زانو بزنید و زانوهایتان را به اندازه عرض لگن باز کنید. در حالی که دستانتان روی توپ است، توپ را از خود دور کنید، سرتان را پایین بیاورید و آن را بین بازوهایتان قرار دهید. عضلات باسن خود را به سمت بیرون فشار دهید. ریلکس کنید و نفس عمیق بکشید و بازدم عمیقی داشته باشید و کمر، گردن و شانه‌هایتان را رها کنید.
• بغل کردن/تکانه دادن توپ. جلوی توپ زانو بزنید. توپ را بغل کنید، دستان خود را دور کمر قرار دهید و بازوهای بالایی و پایینی خود را روی توپ قرار دهید. سینه خود را روی جلوی توپ قرار دهید، سپس به آرامی به جلو و عقب و چپ به راست با حرکات کوتاه تکان دهید، از ناحیه شکم خود دوری کنید و صورت خود را به جلو نگه دارید. بین انتقال وزن خود از طریق عضلات باسن و سپس شل کردن آنها بچرخید. به دلخواه تکرار کنید و قبل از احساس خستگی متوقف شوید.

ورزش‌هایی که باید در دوران بارداری از آنها اجتناب کرد

ورزش‌ها و فعالیت‌های خاصی وجود دارند که انجام آنها در دوران بارداری می‌تواند مضر باشد. اگر قبل از بارداری ورزش می‌کردید، از پزشک یا مامای خود بپرسید که آیا ادامه دادن به همان روال بی‌خطر است یا خیر. در اینجا به برخی از فعالیت‌ها اشاره می‌کنیم که باید از آنها دوری کنید:

ورزش برای کاهش وزن.  بسته به وزن قبل از بارداری، می‌توانید انتظار داشته باشید که حدود ۲۵ تا ۳۵ پوند وزن اضافه کنید. تحمل این موضوع از نظر احساسی و جسمی می‌تواند دشوار باشد، اما کالری سوزی را برای بعد از زایمان نگه دارید. تا زمانی که رژیم غذایی سالمی داشته باشید، افزایش وزن در دوران بارداری نشانه رشد سالم کودک شماست. با این حال، اگر چاق هستید، باید در مورد افزایش وزن قابل قبول با پزشک خود صحبت کنید .

ورزش‌های تماسی.  ورزش‌هایی مانند فوتبال، بسکتبال و هاکی روی یخ خطر ضربه به شکم را افزایش می‌دهند. بهتر است در دوران بارداری از این ورزش‌ها اجتناب کنید، به خصوص در مراحل بعدی که شکم شما شروع به بزرگ شدن می‌کند.

فعالیت‌هایی که احتمال زمین خوردن در آنها وجود دارد.  در مورد فعالیت‌هایی که نیاز به تعادل زیادی دارند، مانند اسکی و اسب‌سواری، خطرات آن بیشتر از مزایای آن است. حتی دوچرخه‌سواری در فضای باز نیز می‌تواند در صورتی که به حفظ تعادل شکم باردار عادت ندارید، ناپایدار باشد. پس از هفته ۱۲ یا ۱۴، رکاب زدن خود را با دوچرخه ثابت انجام دهید. اگر برای حمل و نقل دوچرخه‌سواری می‌کنید، با پزشک خود در مورد چگونگی حفظ امنیت خود و نوزادتان صحبت کنید.

زیاده‌روی در ورزش . ورزش کردن تا سر حد خستگی ممکن است عملکرد ورزشی را افزایش دهد، اما وقتی باردار هستید، می‌تواند جریان خون به رحم شما را کاهش دهد. در حین ورزش، باید بتوانید یک دور آهنگ «تولدت مبارک» را بدون نفس نفس زدن بخوانید . اگر نمی‌توانید، بیش از حد ورزش می‌کنید.

فعالیت‌های پرشی یا ضربه‌ای . مفاصل در دوران بارداری شل‌تر می‌شوند که می‌تواند خطر آسیب‌دیدگی را افزایش دهد. از ایروبیک و کیک بوکسینگ با شدت بالا به طور موقت مرخصی بگیرید.

گرمای بیش از حد.  در روزهای گرم تابستان، از قبل برنامه‌ریزی کنید تا بتوانید در خنکای صبح یا عصر ورزش کنید، یا باشگاهی پیدا کنید که تهویه مطبوع داشته باشد. در دوران بارداری از بیکرام و سایر اشکال یوگای داغ دوری کنید. مطمئن شوید که آب زیادی می‌نوشید.

دراز کشیدن به پشت . چند دقیقه دراز کشیدن به پشت اشکالی ندارد. اما با سنگین‌تر شدن رحم، گردش خون به پاها و همچنین به جنین مختل می‌شود. از انجام حرکات یوگا ، کرانچ و هر فعالیت دیگری که نیاز به دراز کشیدن به پشت بیش از چند دقیقه دارد، خودداری کنید.

ورزش در ارتفاعات بالا.  اگر در دوران بارداری به کوهستان می‌روید، هنگام ورزش در ارتفاع زیر ۶۰۰۰ فوت (۱۸۰۰ متر) بمانید. در صورت داشتن هرگونه سوال با پزشک یا مامای خود مشورت کنید تا بی‌جهت از ورزش سالم اجتناب نکنید. در اینجا برخی از علائم بیماری ارتفاع که باید مراقب آنها باشید، آورده شده است:

• سردرد
• حالت تهوع
• استفراغ
• خستگی
• سرگیجه
• تنگی نفس

اگر هر یک از این علائم را دارید، برای یک روز از انجام این کار دست بکشید و با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید.

اکتشافات اعماق دریا.  هرگونه برنامه‌ای برای غواصی اسکوبا را به تعویق بیندازید. تغییر فشار می‌تواند کودک شما را در معرض خطر بیماری ناشی از کاهش فشار قرار دهد.

انواع دیگر تمریناتی که باید از آنها اجتناب کنید:

• حبس نفس در حین هر فعالیتی
• هر ورزشی که ممکن است حتی آسیب خفیف شکمی ایجاد کند، از جمله فعالیت‌هایی که شامل حرکات تکان‌دهنده یا تغییر جهت سریع هستند.
• فعالیت‌هایی که نیاز به پریدن، لی‌لی کردن، جست و خیز یا بالا و پایین پریدن زیاد دارند
• خم کردن عمیق زانوها، دراز و نشست کامل، بالا بردن دو پا و لمس انگشتان پا با پای صاف
• بالا و پایین پریدن هنگام کشش
• ورزش‌های سنگین ناگهانی و به دنبال آن دوره‌های طولانی بی‌تحرکی
• حرکات پیچاندن کمر در حالت ایستاده

یک برنامه ورزشی باید شامل چه چیزهایی باشد؟

برای تناسب اندام کامل در دوران بارداری، یک برنامه ورزشی باید شامل فعالیت هوازی با شدت متوسط باشد. طبق گفته کالج آمریکایی زنان و زایمان، شدت تمرین شما باید کمتر از 60 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب مادر پیش‌بینی شده برای سن شما باشد که معمولاً بیش از 140 ضربه در دقیقه نیست.

با گرم کردن و حرکات کششی به مدت حدود ۵ دقیقه شروع کنید. اگر تازه ورزش را شروع کرده‌اید، به تدریج ورزش را شروع کنید. می‌توانید با ۵ دقیقه شروع کنید و به تدریج آن را به ۳۰ دقیقه ورزش در روز افزایش دهید.

در طول تمرین از میزان شدت خود آگاه باشید. شدت متوسط به این معنی است که متوجه افزایش ضربان قلب خود می‌شوید، ممکن است شروع به عرق کردن کنید و می‌توانید صحبت کنید اما نمی‌توانید فعالیت‌های اضافی مانند آواز خواندن انجام دهید.

فعالیت هوازی را با ۵ تا ۱۰ دقیقه ورزش آهسته‌تر که با حرکات کششی ملایم به پایان می‌رسد، دنبال کنید.

در اینجا چند دستورالعمل اساسی برای ورزش آورده شده است:

• لباس‌های گشاد و راحت و همچنین یک سوتین مناسب بپوشید.
• کفشی را انتخاب کنید که برای نوع ورزشی که انجام می‌دهید طراحی شده باشد. کفش مناسب بهترین محافظ شما در برابر آسیب‌دیدگی است.
• برای جلوگیری از آسیب دیدگی، روی سطح صاف و هموار ورزش کنید.
• کالری کافی برای رفع نیازهای دوران بارداری (۳۰۰ کالری بیشتر در روز نسبت به قبل از بارداری) و همچنین برنامه ورزشی خود دریافت کنید.
• حداقل ۱ ساعت قبل از ورزش، غذا خوردن را تمام کنید.
• قبل، حین و بعد از تمرین آب بنوشید.
• پس از انجام تمرینات روی زمین، برای جلوگیری از سرگیجه، به آرامی و به تدریج بلند شوید.

چه تغییرات فیزیکی ممکن است بر توانایی من در ورزش تأثیر بگذارد؟

تغییرات فیزیکی در دوران بارداری، فشار بیشتری بر بدن شما وارد می‌کند. با در نظر گرفتن تغییرات ذکر شده در زیر، به یاد داشته باشید که باید به بدن خود گوش دهید و فعالیت‌ها یا برنامه ورزشی خود را در صورت لزوم تنظیم کنید.

• جنین در حال رشد و سایر تغییرات داخلی شما به اکسیژن و انرژی بیشتری نیاز دارند.
• هورمون‌های تولید شده در دوران بارداری باعث کشش رباط‌هایی می‌شوند که از مفاصل شما پشتیبانی می‌کنند و خطر آسیب‌دیدگی را افزایش می‌دهند.
• وزن اضافی و توزیع ناهموار وزن شما، مرکز ثقل شما را تغییر می‌دهد. وزن اضافه شده همچنین بر مفاصل و عضلات ناحیه کمر و لگن فشار وارد می‌کند و باعث می‌شود که شما به راحتی تعادل خود را از دست بدهید.

ایجاد تغییرات در تمرینات ورزشی

اگر ورزش مورد علاقه شما در فهرست ورزش‌های ممنوعه قرار دارد، ممکن است بتوانید به طور معقول به آن ادامه دهید. با پزشک یا مامای خود در مورد راه‌های اصلاح ورزش خود صحبت کنید تا برای کودک شما بی‌خطر باشد. در اینجا چند پیشنهاد ارائه شده است:

شدت کمتر.  به جای دویدن سریع در پیست، به یک دویدن سبک یا پیاده‌روی سریع بروید. به جای یوگای داغ، به دنبال یک کلاس یوگای دوران بارداری باشید.

تمرین خود را کوتاه کنید.  با پیشرفت بارداری، ممکن است سریع‌تر خسته شوید. با تقسیم تمرینات خود به جلسات کوچک‌تر، در مصرف انرژی صرفه‌جویی کنید. اگر نمی‌توانید 30 دقیقه پیاده‌روی کنید، در طول روز 10 دقیقه پیاده‌روی کنید.

وزن خود را تغییر دهید.  یک حوله را لوله کنید و آن را زیر یک طرف کمر خود قرار دهید تا بتوانید در حین کشش، خون را به پاها و رحم خود برسانید.

از وزنه‌های سبک‌تر استفاده کنید.  تکرارهای بیشتر با وزنه‌های سبک‌تر می‌تواند عضلات شما را بدون آسیب رساندن به مفاصل، قوی نگه دارد.

با این اصلاحات، شما راه‌های زیادی برای ورزش در دوران بارداری دارید که برای سلامت شما و فرزندتان مفید است. قبل از رفتن به باشگاه یا زمین بازی، با پزشک یا مامای خود صحبت کنید. سپس شروع به حرکت کنید!

چه زمانی ورزش را متوقف کنیم؟

اگر هر یک از موارد زیر را دارید، کمی استراحت کنید:

تنگی نفس. جنین در حال رشد می‌تواند به ریه‌های شما فشار بیاورد و نفس کشیدن کامل را، به خصوص در چند ماه آخر، دشوارتر کند. حتی در اوایل بارداری، تغییرات هورمونی که بر ریه‌های شما تأثیر می‌گذارند، می‌توانند باعث تنگی نفس شما شوند. اما اگر تنگی نفس شما افزایش یافته یا هرگونه تغییر تنفسی غیرمعمول دیگری دارید، فوراً با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید.

گرمازدگی. اگر احساس می‌کنید که بدنتان گرمتان شده است، سرعت خود را کم کنید. گرمازدگی می‌تواند مشکلات جدی برای جنین در حال رشد شما، از جمله نقص‌های مادرزادی، ایجاد کند. هنگام ورزش حتماً آب زیادی بنوشید. در روزهای گرم، هنگام ورزش کردن، احتیاط کنید و استراحت کنید.

سرگیجه. در دوران بارداری، به خصوص در اوایل سه ماهه دوم، احتمال سرگیجه بیشتر است. با این حال، سرگیجه در حین ورزش می‌تواند باعث زمین خوردن شما شود. ریسک نکنید. اگر احساس سرگیجه کردید، استراحت کنید و به پهلو دراز بکشید. اگر علائم ادامه یافت، با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید.

درد در کمر یا باسن. این نشانه‌ی دیگری است که بدن شما فعلاً به اندازه کافی تحمل کرده است. هر کاری که انجام می‌دهید را متوقف کنید و استراحت کنید.

همچنین اگر موارد زیر را دارید، باید ورزش را متوقف کنید:

• سردردی دارید که با استراحت و تایلنول تسکین نمی‌یابد
• احساس سرما یا رطوبت
• تورم ناگهانی در مچ پا، دست‌ها یا صورت یا درد ساق پا
• در راه رفتن مشکل دارند

اگر هر یک از این شرایط پس از قطع ورزش ادامه یافت،  با پزشک خود تماس بگیرید .

چه زمانی با پزشک خود تماس بگیرید

در صورت بروز هر یک از علائم زیر، فوراً ورزش را متوقف کرده و با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید:

علائم هشدار دهنده زایمان زودرس. اگر شما و پزشک یا مامایتان سریع اقدام کنید ، ممکن است بتوانید از زایمان زودرس جلوگیری کنید. مراقب موارد زیر باشید:

• انقباضات، به خصوص اگر پس از استراحت و نوشیدن آب ادامه پیدا کنند
• خونریزی واژینال
• درد غیرمعمول در شکم شما
• نشت یا جاری شدن مایع از واژن

مشکل در تنفس. بیماری‌های تنفسی مانند آسم، در دوران بارداری می‌توانند جدی‌تر باشند. اگر آسم دارید، همیشه اسپری خود را همراه داشته باشید. در صورت داشتن موارد زیر با پزشک یا ماما خود تماس بگیرید:

• سبکی سر یا احساسی شبیه به اینکه ممکن است غش کنید
• درد قفسه سینه
• تپش قلب
• ضربان قلب سریع

ورزش راهی عالی برای حفظ تناسب اندام و آرامش روحی در دوران بارداری است. اما توجه داشته باشید و آماده باشید که اگر بدن شما هر یک از این سیگنال‌های هشدار دهنده را ارسال کرد، عقب‌نشینی کنید یا با پزشک یا مامای خود تماس بگیرید.

چه مدت بعد از زایمان می‌توانم ورزش کنم؟

اگرچه ممکن است مشتاق باشید که سریع به تناسب اندام برسید، اما به تدریج به برنامه‌های تناسب اندام قبل از بارداری خود بازگردید. توصیه‌های ورزشی پزشک خود را دنبال کنید.

اکثر زنان می‌توانند با خیال راحت چند روز پس از زایمان طبیعی معمول، فعالیت‌های سبک انجام دهند . با این حال، شروع ورزش پس از سزارین معمولاً تا 6 هفته طول می‌کشد.

بهتر است از پزشک خود بپرسید که چه زمانی پس از زایمان می‌توانید برنامه ورزشی خود را شروع کنید و چه ورزش‌هایی برای شما بی‌خطر هستند.

نوشته ورزش در دوران بارداری اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سقط جنین چیست؟

سقط جنین به معنای از دست دادن بارداری است قبل از هفته بیستم.

سقط جنین رایج است. اما دانستن اینکه دقیقاً چند بار اتفاق می‌افتد دشوار است زیرا در بسیاری از موارد، این اتفاق قبل از زمانی رخ می‌دهد که حتی یک دوره قاعدگی خود را از دست داده‌اید یا از بارداری خود مطلع نشده‌اید. حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های تشخیص داده شده به سقط جنین منجر می‌شوند. اما محققان تخمین می‌زنند که میزان کلی آن نزدیک به ۴۰ درصد است.

میزان سقط جنین به تفکیک هفته

بیش از ۸۰ درصد سقط جنین‌ها در ۳ ماه اول بارداری اتفاق می‌افتد.

یک مطالعه نشان داد که پس از هفته ۵، احتمال کلی سقط جنین حدود ۱ در ۵ است. از هفته ۸ تا ۱۳، میزان سقط جنین به ۲٪ تا ۴٪ کاهش می‌یابد. پس از هفته ۱۴، این خطر ۱٪ یا کمتر است.

از دست دادن بارداری پس از هفته بیستم، مرده‌زایی نامیده می‌شود.

علائم سقط جنین

گاهی اوقات سقط جنین هیچ علامتی ندارد. با این حال، ممکن است علائم زیر را داشته باشید: 

• خونریزی که از خفیف به شدید تغییر می‌کند
• گرفتگی‌های شدید
• درد شکم
• ضعف
• بدتر شدن یا شدید شدن کمردرد
• تب همراه با هر یک از این علائم
• کاهش وزن
• مخاط سفید-صورتی
• انقباضات
• بافتی شبیه لخته خون که از واژن شما خارج می‌شود
• علائم خفیف بارداری

اگر این علائم را دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. آنها به شما خواهند گفت که آیا به مطب مراجعه کنید یا به اورژانس.

علل سقط جنین

بیشتر سقط جنین‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که رویان یا جنین مشکلات ژنتیکی کشنده‌ای داشته باشد. معمولاً این مشکلات به مادر مربوط نمی‌شوند. گاهی اوقات، تخمک بارور شده در رحم شما کاشته می‌شود اما رشد آن متوقف می‌شود. به این حالت، بارداری بدون رویان یا تخمک پوچ می‌گویند. این حالت نیز منجر به سقط جنین می‌شود.

سایر مشکلاتی که می‌توانند خطر را افزایش دهند عبارتند از:

• عفونت
• بیماری‌های مادر، مانند دیابت یا بیماری تیروئید
• مشکلات هورمونی
• پاسخ‌های سیستم ایمنی
• ناهنجاری‌های رحمی
• سیگار کشیدن
• نوشیدن الکل
• مصرف مواد مخدر
• قرار گرفتن در معرض اشعه یا مواد سمی

اگر موارد زیر را داشته باشید، خطر سقط جنین در شما بیشتر است:

• بالای ۳۵ سال سن دارند
• ابتلا به بیماری‌های خاص مانند دیابت یا مشکلات تیروئید
• دو یا چند سقط جنین داشته‌اید

نارسایی دهانه رحم 

سقط جنین گاهی اوقات زمانی اتفاق می‌افتد که دهانه رحم شما ضعیف باشد . پزشکان به این حالت نارسایی دهانه رحم می‌گویند. به این معنی که دهانه رحم نمی‌تواند بارداری را در خود نگه دارد. این نوع سقط جنین معمولاً در سه ماهه دوم اتفاق می‌افتد.

معمولاً قبل از سقط جنین ناشی از نارسایی دهانه رحم، علائم کمی وجود دارد. ممکن است احساس فشار ناگهانی کنید، کیسه آب شما پاره شود و بافت نوزاد و جفت بدون درد زیادی از بدن شما خارج شود. پزشکان معمولاً در بارداری بعدی، معمولاً حدود ۱۲ هفته، دهانه رحم ناکافی را با بخیه “حلقه‌ای” درمان می‌کنند. این بخیه دهانه رحم شما را بسته نگه می‌دارد تا زمانی که پزشک آن را در حدود زمان زایمان بردارد. اگر هرگز سقط جنین نداشته‌اید اما پزشک شما متوجه شود که نارسایی دهانه رحم دارید، ممکن است بخیه را برای جلوگیری از سقط جنین اضافه کند.

انواع سقط جنین

سقط جنین انواع مختلفی دارد، از جمله:

• بارداری شیمیایی. این نوع سقط جنین که بارداری بیوشیمیایی نیز نامیده می‌شود، قبل از ۶ هفته اتفاق می‌افتد. شما آزمایش ادرار یا خون مثبت داشته‌اید، اما برای مشاهده بارداری در سونوگرافی خیلی زود است.
• تهدید به سقط جنین. شما خونریزی دارید و تهدید به سقط جنین وجود دارد، اما دهانه رحم شما باز نشده است. احتمالاً بارداری شما بدون هیچ مشکلی ادامه خواهد یافت.
• سقط جنین اجتناب‌ناپذیر. اگر خونریزی و گرفتگی عضلات دارید و دهانه رحم شما گشاد شده است، احتمال سقط جنین وجود دارد.
• سقط جنین ناقص. مقداری از بافت جنین یا جفت از بدن شما خارج می‌شود، اما مقداری از آن در رحم شما باقی می‌ماند.
• سقط جنین کامل. تمام بافت‌های بارداری از بدن شما خارج می‌شوند. این نوع سقط جنین معمولاً قبل از هفته دوازدهم بارداری اتفاق می‌افتد.
• سقط جنین فراموش شده. به این نوع سقط جنین، سقط جنین بدون علامت یا خاموش نیز گفته می‌شود. در این نوع سقط جنین ، جنین می‌میرد یا هرگز تشکیل نمی‌شود، اما بافت‌ها در رحم باقی می‌مانند.
• سقط مکرر. شما دو یا چند بارداری را پشت سر هم از دست می‌دهید. این نوع سقط جنین فقط حدود ۱٪ از زوج‌هایی را که سعی در بچه‌دار شدن دارند، تحت تأثیر قرار می‌دهد.
• سقط جنین عفونی. در این حالت، سقط جنین با عفونت در رحم همراه است. این مورد نادر است اما می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد.

تفاوت بین سقط جنین و مرده‌زایی چیست؟

هر دو از دست دادن بارداری هستند، اما تفاوت در زمان وقوع آنهاست. پزشکان در ایالات متحده اگر در 20 هفته اول اتفاق بیفتد، آن را سقط جنین و پس از 20 هفته را مرده‌زایی می‌دانند. در بریتانیا، مرز بین این دو، 24 هفته است، در حالی که سازمان بهداشت جهانی آن را 22 هفته می‌داند.

تفاوت بین سقط جنین و سقط جنین چیست؟ 

از نظر علمی، هر بارداری که قبل از اینکه کودک بتواند به تنهایی زنده بماند، پایان یابد، سقط جنین است. سقط جنین خود به خودی معمولاً سقط جنین نامیده می‌شود. سقط جنین القایی چیزی است که اکثر مردم هنگام شنیدن این کلمه به آن فکر می‌کنند – خاتمه عمدی بارداری با یک روش پزشکی یا دارو.

بسیاری از پزشکان به سادگی از اصطلاح سقط جنین برای اشاره به سقط جنین استفاده می‌کنند.

تشخیص سقط جنین

برای بررسی اینکه آیا سقط جنین داشته‌اید یا خیر، پزشک شما موارد زیر را انجام خواهد داد:

• معاینه لگن. آنها بررسی می‌کنند که آیا دهانه رحم شما شروع به گشاد شدن کرده است یا خیر.
• آزمایش سونوگرافی . این آزمایش از امواج صوتی برای بررسی ضربان قلب جنین استفاده می‌کند. اگر نتایج واضح نباشد، می‌توانید یک هفته دیگر برای آزمایش دیگری مراجعه کنید .
• آزمایش خون. پزشک از آنها برای بررسی هورمون‌های بارداری در خون شما و مقایسه آن با سطوح گذشته استفاده می‌کند. همچنیناگر خونریزی زیادی داشته باشید، ممکن است شما را برای کم‌خونی آزمایش کند.
• آزمایش بافت. اگر بافتی از بدن شما خارج شود، پزشک ممکن است آن را به آزمایشگاه بفرستد تا تأیید کند که سقط جنین داشته‌اید. همچنین می‌تواند به اطمینان از اینکه علت دیگری برای علائم شما وجود نداشته است، کمک کند.
• آزمایش‌های کروموزومی. اگر دو یا چند سقط جنین داشته‌اید، پزشک ممکن است این آزمایش‌ها را انجام دهد تا ببیند آیا ژن‌های شما یا همسرتان علت آن هستند یا خیر.

چگونه سقط جنین را در خانه تأیید کنیم

اگر علائم سقط جنین مانند خونریزی و گرفتگی عضلات را دارید، یا علائم بارداری مانند تهوع صبحگاهی یا درد سینه را دیگر احساس نمی‌کنید، می‌توانید تست بارداری خانگی انجام دهید. اگر منفی باشد، نشانه خوبی است که بارداری را از دست داده‌اید. اما هورمون‌های بارداری بلافاصله از بدن شما خارج نمی‌شوند، بنابراین مثبت بودن تست لزوماً به معنای خوب بودن همه چیز نیست. برای تأیید وضعیت بارداری خود باید به پزشک مراجعه کنید.

درمان‌های سقط جنین

اگر سقط جنین کامل باشد و رحم شما خالی باشد، احتمالاً به درمان بیشتری نیاز نخواهید داشت.

گاهی اوقات، تمام بافت خارج نمی‌شود. در این صورت، پزشک ممکن است توصیه کند یک یا دو هفته صبر کنید تا به طور طبیعی دفع شود. یا ممکن است  عمل اتساع و کورتاژ  (D&C) انجام دهد. آنها دهانه رحم شما را گشاد می‌کنند و به آرامی بافت باقی مانده را خارج می‌کنند. همچنین داروهایی وجود دارد که می‌توانید مصرف کنید که باعث می‌شود بافت باقی مانده در رحم شما از بدن شما خارج شود.

اگر در اواخر بارداری باشد و جنین در رحم مرده باشد، پزشک زایمان را القا می‌کند.

وقتی خونریزی متوقف شد، باید بتوانید به فعالیت‌های عادی خود بازگردید. اگر دهانه رحم شما خود به خود گشاد شده باشد اما هنوز باردار باشید، ممکن است دچار وضعیتی به نام نارسایی دهانه رحم شده باشید. پزشک ممکن است برای بستن آن، عملی به نام سرکلاژ انجام دهد.

اگر گروه خونی شما Rh منفی باشد، پزشک ممکن است یک محصول خونی به نام گلوبولین ایمنی Rh (RhoGAM) به شما بدهد. این دارو از تولید آنتی‌بادی‌هایی که می‌توانند به نوزاد یا بارداری‌های بعدی شما آسیب برسانند، جلوگیری می‌کند.

اگر دو یا چند سقط جنین متوالی (سقط جنین مکرر) داشته‌اید، ممکن است آزمایش خون، آزمایش ژنتیک یا دارو انجام دهید. برای تشخیص این بیماری، پزشک ممکن است از آزمایش‌هایی مانند موارد زیر استفاده کند:

• سونوگرافی لگن
• هیستروسالپینگوگرافی، عکس‌برداری با اشعه ایکس از رحم و لوله‌های فالوپ
• هیستروسکوپی. پزشک از یک وسیله نازک و تلسکوپ مانند که از طریق واژن و دهانه رحم وارد بدن می‌شود، برای بررسی داخل رحم استفاده می‌کند.

اگر دو سقط جنین پشت سر هم داشته‌اید، از یک روش پیشگیری از بارداری استفاده کنید و با پزشک خود در مورد آزمایش‌هایی برای یافتن علت صحبت کنید.

درمان‌های «سقط مکرر جنین»

بسته به علت سقط مکرر، پزشکان می‌توانند از چندین طریق به شما در داشتن یک بارداری موفق کمک کنند. این روش‌ها عبارتند از:

• لقاح آزمایشگاهی (IVF) پس از آزمایش مشکلات ژنتیکی جنین، یا استفاده از اسپرم یا تخمک اهدایی
• جراحی برای اصلاح مشکلات رحم
• درمان پزشکی برای عفونت یا سایر مشکلات سلامتی
• هورمون درمانی
• ایمونوتراپی

حدود نیمی از مواقع، پزشکان نمی‌توانند علت را پیدا کنند. در این صورت، ممکن است پیشنهاد کنند که سلامت کلی خود را تقویت کنید و از خود مراقبت کنید، مانند کاهش استرس و دریافت حمایت روانی یا درمان. حتی اگر علت را پیدا نکنند، شانس شما برای بچه‌دار شدن هنوز خوب است. از هر سه نفری که سقط جنین مکرر داشته‌اند، دو نفر در دفعه بعد بارداری موفقی خواهند داشت.

علائم بعد از سقط جنین

خونریزی و ناراحتی خفیف از علائم شایع پس از سقط جنین هستند. اگر خونریزی شدید همراه با تب، لرز یا درد دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. این موارد ممکن است علائم عفونت باشند.

علاوه بر اثرات جسمی، ممکن است طیف وسیعی از احساسات، از غم و گناه گرفته تا سوگواری و نگرانی در مورد بارداری‌های آینده را نیز تجربه کنید. آنچه احساس می‌کنید طبیعی است. به خودتان اجازه دهید سوگواری کنید.

اگر آمادگی‌اش را دارید، با افرادی در زندگی‌تان که حامی شما هستند، مانند شریک زندگی‌تان، یک دوست یا یکی از اعضای خانواده، صحبت کنید. همچنین می‌توانید با یک مشاور سلامت روان حرفه‌ای صحبت کنید . گروه‌های حمایتی از سقط جنین نیز می‌توانند منبع ارزشمندی برای شما و شریک زندگی‌تان باشند. از پزشک خود برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این منابع سوال کنید. و به یاد داشته باشید که هر کسی با سرعت و روش‌های متفاوتی بهبود می‌یابد.

بارداری بعد از سقط جنین

شما می‌توانید بعد از سقط جنین باردار شوید. حداقل ۸۰٪ از زنانی که سقط جنین داشته‌اند، بارداری‌ها و زایمان‌های طبیعی خواهند داشت. سقط جنین به این معنی نیست که شما مشکل باروری دارید. از سوی دیگر، حدود ۱٪ تا ۲٪ از زنان ممکن است سقط جنین مکرر داشته باشند. برخی از محققان معتقدند که این موضوع به یک پاسخ خودایمنی مربوط می‌شود.

چه زمانی بعد از سقط جنین برای بارداری اقدام کنیم؟

در مورد زمان بارداری بعدی خود با پزشک خود صحبت کنید. برخی از متخصصان می‌گویند که قبل از تلاش مجدد، باید مدت زمان مشخصی (از یک چرخه قاعدگی تا ۳ ماه) صبر کنید. اما تحقیقات نشان داده است که هیچ فایده پزشکی برای صبر کردن وجود ندارد.

صرف زمان برای بهبودی جسمی و روحی پس از سقط جنین مهم است. مهم‌تر از همه، خودتان را سرزنش نکنید. مشاوره برای کمک به شما در کنار آمدن با این فقدان در دسترس است.

پیشگیری از سقط جنین

بیشتر سقط جنین‌ها به دلیل وجود مشکل در بارداری اتفاق می‌افتند. شما نمی‌توانید از آنها جلوگیری کنید. اگر پزشک شما آزمایش‌هایی انجام دهد و مشکلی پیدا کند، ممکن است گزینه‌های درمانی در دسترس باشد.

اگر بیماری دارید، درمان آن می‌تواند شانس بارداری موفق شما را افزایش دهد. یکی از اقداماتی که می‌توانید انجام دهید این است که قبل از اقدام به بچه‌دار شدن، تا حد امکان سلامت خود را حفظ کنید:

• ورزش منظم داشته باشید .
• یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید.
• وزن سالم خود را حفظ کنید .
• از عفونت‌ها دوری کنید.
• سیگار نکشید، الکل ننوشید و داروهای غیرقانونی مصرف نکنید.
• مصرف کافئین را کاهش دهید.

اگرچه این روش رایج نیست، اما پزشک ممکن است برای جلوگیری از سقط جنین مجدد، درمان با پروژسترون را پیشنهاد کند. پروژسترون هورمونی است که به لانه‌گزینی جنین کمک می‌کند و از بارداری زودهنگام در رحم شما پشتیبانی می‌کند.

خلاصه مطلب

سقط جنین به از دست دادن بارداری قبل از هفته بیستم گفته می‌شود. این اتفاق در ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های تایید شده و در بسیاری موارد دیگر، حتی قبل از اینکه فرد از بارداری خود مطلع شود، رخ می‌دهد. اکثریت قریب به اتفاق افرادی که سقط جنین می‌کنند، نوزاد سالمی به دنیا می‌آورند. این می‌تواند یک تجربه عاطفی ویرانگر باشد، بنابراین برای سوگواری وقت بگذارید و در صورت نیاز از دیگران کمک بگیرید.

سوالات متداول سقط جنین

از کجا بفهمم که دارم سقط جنین می‌کنم؟

بیشتر افرادی که سقط جنین می‌کنند، خونریزی واژینال و درد یا گرفتگی شکم خواهند داشت. ممکن است از واژن خود بافت دفع کنید. اما این علائم همیشه به معنای سقط جنین نیست. و گاهی اوقات، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشید. پزشک شما می‌تواند با سونوگرافی یا آزمایش خون آن را تأیید کند.

سقط جنین چقدر طول می‌کشد؟

سقط جنین می‌تواند از چند ساعت تا چند هفته طول بکشد. این بستگی به این دارد که بارداری در چه مرحله‌ای بوده، چه نوع سقط جنینی داشته‌اید و چگونه درمان شده است. ممکن است تا ۲ هفته پس از پایان آن خونریزی سبک داشته باشید.

نوشته سقط جنین اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

چرا استراحت مطلق تجویز می‌شود؟

برخی از پزشکان استراحت مطلق را برای شرایطی مانند مشکلات رشد جنین، فشار خون بالا یا پره اکلامپسی، خونریزی واژینال ناشی از جفت سرراهی یا جدا شدن زودرس جفت، زایمان زودرس، نارسایی دهانه رحم، سقط جنین تهدیدآمیز و سایر مشکلات پیشنهاد می‌کنند. آنها امیدوارند که با استراحت مطلق، خطر زایمان زودرس یا عوارض بارداری را کاهش دهند. امروزه تقریباً از هر 5 زن، 1 نفر در مقطعی از دوران بارداری خود فعالیت محدود یا استراحت مطلق دارد.

با این حال، مطالعات انجام شده در مورد استراحت مطلق، شواهدی مبنی بر اینکه استراحت مطلق به هیچ یک از این شرایط کمک می‌کند، پیدا نکرده‌اند. این کار خطر عوارض یا زایمان زودرس را کاهش نمی‌دهد.

بسیاری از پزشکان می‌دانند که هیچ مدرک معتبری مبنی بر مفید بودن استراحت در رختخواب وجود ندارد. اما به هر حال آن را امتحان می‌کنند زیرا فکر می‌کنند بی‌ضرر است. متأسفانه، مطالعات نشان داده‌اند که استراحت در رختخواب خطرات واقعی دارد. این خطرات عبارتند از:

• لخته‌های خون
• افسردگی و اضطراب
• استرس خانوادگی
• نگرانی‌های مالی، به خصوص اگر مجبور شوید کار خود را متوقف کنید
• وزن کم هنگام تولد برای نوزاد شما
• بهبودی کندتر پس از زایمان
• استخوان‌ها و عضلات ضعیف

مطالعات نشان می‌دهد هر چه استراحت مطلق در بستر برای یک زن شدیدتر باشد، این عوارض جانبی بدتر به نظر می‌رسند.

گاهی اوقات، استراحت مطلق به معنای ماندن در رختخواب به طور مداوم است، به جز برای رفتن به دستشویی. یا، پزشک شما ممکن است استراحت نسبی در رختخواب را پیشنهاد کند، که در آن شما در طول روز چندین ساعت در رختخواب استراحت می‌کنید. در هر دو صورت، می‌تواند از نظر جسمی و روحی برای شما دوران سختی باشد.

در حال حاضر، مطالعات نشان می‌دهد که زنان باردار – حتی با وجود عوارض – بهتر است به روال عادی خود ادامه دهند تا اینکه استراحت کنند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد فعالیت بدنی در دوران بارداری خطر مشکلاتی مانند وزن کم هنگام تولد و پره اکلامپسی را کاهش می‌دهد.

اگر پزشک استراحت مطلق تجویز کند، چه باید بکنم؟

در مورد توصیه پزشک خود راحت باشید و آن را زیر سوال ببرید. پزشکان باید مایل باشند دلایل خود را توضیح دهند. دریافت پاسخ‌های واضح بسیار مهم است.

مواردی که باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

• چرا استراحت مطلق را توصیه می‌کنید؟
• استراحت مطلق را چگونه تعریف می‌کنید؟ دراز کشیدن در رختخواب در تمام طول روز؟ استراحت‌های گاه به گاه؟
• آیا استراحت مطلق واقعاً ضروری است؟ آیا گزینه‌های دیگری وجود دارد؟
• مزایای خاص استراحت در رختخواب برای من و نوزادم چیست؟
• آیا این مزایا بر خطرات آن می‌چربد؟
• مطالعات پزشکی چه چیزی را نشان می‌دهد؟
• برخی از مشکلات احتمالی ناشی از استراحت مطلق چیست؟ برای نوزادم؟ برای خودم؟
• آیا متخصص طب مادر و جنینی هست که بتوانیم با او صحبت کنیم؟

اگر پس از آن نگرانی‌هایی دارید، نظر پزشک دیگری را جویا شوید یا با یک متخصص صحبت کنید. پزشک شما باید دلیل روشنی برای استراحت در رختخواب به شما ارائه دهد.

نکاتی برای گذراندن استراحت مطلق

اگر شما و پزشکتان موافقید که باید استراحت مطلق را امتحان کنید، سوالات بیشتری بپرسید. اصطلاح «استراحت مطلق» مبهم است. شما باید دقیقاً بدانید که پزشکتان چه انتظاری دارد. سوالاتی مانند موارد زیر بپرسید:

• چه مدت به استراحت در رختخواب نیاز خواهم داشت؟
• آیا باید همیشه در رختخواب بمانم؟ آیا می‌توانم سر کار بروم؟
• آیا می‌توانم برای دوش گرفتن یا استفاده از حمام از جایم بلند شوم؟
• آیا می‌توانم کارهای خانه را انجام دهم و از بچه‌های دیگرم مراقبت کنم؟
• آیا باید از بلند کردن هر چیز سنگین خودداری کنم؟
• آیا باید به یک پهلو دراز بکشم یا در وضعیت خاصی بمانم؟
• آیا فعالیت جنسی اشکالی ندارد؟ اگر چنین است، چه نوع و چه مقدار؟

استراحت مطلق می‌تواند از نظر جسمی و روحی سخت باشد. خسته‌کننده و استرس‌زا است. شما باید تا حد امکان روی قابل تحمل کردن آن تمرکز کنید. این نکات ممکن است مفید باشند:

برای روزتان برنامه‌ریزی کنید. پایبندی به برنامه، روز را تقسیم‌بندی می‌کند و با کسالت مبارزه می‌کند. صبح‌ها لباس بپوشید. یک لیست از کارهایی که باید انجام دهید تهیه کنید و فعالیت‌هایی را برای روز برنامه‌ریزی کنید، مانند مطالعه، تماشای فیلم یا انجام بازی‌های کلامی.

تمریناتی را که پزشکتان توصیه می‌کند انجام دهید. شما باید قدرت عضلات خود را حفظ کنید. حرکت دادن پاها خطر لخته شدن خون را کاهش می‌دهد.

یک سیستم پشتیبانی داشته باشید. برای گذر از این مرحله به کمک خانواده و دوستان نیاز دارید. ملاقات‌کننده داشته باشید. از طریق تلفن، ایمیل و پیامک با او در تماس باشید.

خوب غذا بخورید. یک رژیم غذایی متعادل با فیبر زیاد داشته باشید و آب فراوان بنوشید. با این کار خطر یبوست را کاهش می‌دهید.

بگذارید بقیه کمک کنند. درخواست کمک ممکن است سخت باشد، اما باید این کار را بکنید. اگر دوستان یا اعضای خانواده از شما پرسیدند که چگونه می‌توانند کمک کنند، جزئیات را ارائه دهید. از آنها بخواهید که مواد غذایی را برای شما بیاورند یا در ماشین‌های اشتراکی نوبت شما را بگیرند.

چیز جدیدی یاد بگیرید. شروع به یادگیری یک زبان جدید کنید، در یک کلاس مکاتبات شرکت کنید، ویدیوهای یوتیوب در مورد نحوه نقاشی تماشا کنید یا بافتنی یاد بگیرید.

اگر موارد زیر را داشتید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• شما یک رگ دردناک و متورم در پای خود دارید. این می‌تواند یک لخته خون ناشی از گردش خون ضعیف باشد .
• احساس تنگی نفس یا درد قفسه سینه دارید. این می‌تواند به معنای آن باشد که یک لخته خون جدا شده و در ریه شما گیر افتاده است.
• انقباضات یا نشت مایع آمنیوتیک یا سایر علائم زایمان را دارید.
• فشار خون شما بالاتر از مقداری است که پزشکتان برای شما مناسب تشخیص داده است.
• شما دیگر به اندازه قبل حرکات جنین را حس نمی‌کنید.

نوشته آیا استراحت مطلق در دوران بارداری واقعاً مفید است؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.