اگر به پرفشاری شریان ریوی (PAH) مبتلا هستید، پزشک برای کنترل بیماری شما داروها و سایر روش‌های درمانی را تجویز خواهد کرد؛ اما نقش شما در روند درمان نیز به همان اندازه اهمیت دارد. لازم است وضعیت جسمانی و علائم خود را به‌طور منظم تحت نظر داشته باشید تا پزشک بتواند اثربخشی درمان را ارزیابی کرده و در صورت لزوم، برنامه درمانی را اصلاح کند.

ممکن است لازم باشد تغییراتی در رژیم غذایی، فعالیت بدنی و سبک زندگی خود ایجاد کنید. رعایت این توصیه‌ها می‌تواند به کاهش علائم، بهبود عملکرد روزانه و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند.

نخستین گام برای مدیریت موفق بیماری، کسب آگاهی کافی درباره PAH و شناخت وضعیت طبیعی بدن خود است تا بتوانید هرگونه تغییر غیرطبیعی را به‌موقع تشخیص دهید.

ثبت روزانه علائم می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد

بهتر است علائم خود را در دفترچه یادداشت یا دفتر ثبت علائم (Symptom Diary) به‌صورت روزانه ثبت کنید.

از آنجا که بسیاری از تغییرات بیماری به‌آرامی و تدریجی رخ می‌دهند، ممکن است متوجه بدتر شدن وضعیت خود نشوید. ثبت روزانه علائم به شما این امکان را می‌دهد که روند بیماری را مرور کرده و اطلاعات دقیقی در اختیار پزشک قرار دهید؛ بنابراین دیگر لازم نیست تنها به حافظه خود برای به یاد آوردن زمان بروز علائمی مانند سرگیجه، تنگی نفس یا خستگی شدید تکیه کنید.

برای هر علامت، موارد زیر را یادداشت کنید:

• نوع علامت
• تاریخ بروز
• ساعت شروع یا زمان مشاهده

برای این کار می‌توانید از یک دفترچه ساده استفاده کنید یا اطلاعات را در رایانه، تلفن همراه یا اپلیکیشن‌های ثبت سلامت وارد کنید. بسیاری از این برنامه‌ها رایگان یا کم‌هزینه هستند.

وزن خود را به‌طور منظم کنترل کنید

ثبت روزانه وزن نیز بخش مهمی از پایش بیماری است.

اگر وزن شما به‌سرعت افزایش یابد، ممکن است نشانه تشدید PAH و احتباس مایعات در بدن باشد. به‌طور کلی:

• افزایش ۲ پوند (حدود ۱ کیلوگرم) یا بیشتر طی یک روز
• یا ۵ پوند (حدود ۲٫۳ کیلوگرم) یا بیشتر طی یک هفته

می‌تواند زنگ هشدار باشد و لازم است با پزشک خود تماس بگیرید.

توصیه می‌شود هر روز در ساعت مشخصی خود را وزن کرده و عدد آن را ثبت کنید.

دفتر ثبت علائم را در هر ویزیت همراه داشته باشید

صرف‌نظر از اینکه اطلاعات خود را روی کاغذ یا به‌صورت دیجیتال ثبت می‌کنید، هنگام مراجعه به پزشک آن را همراه داشته باشید تا روند تغییرات بیماری به‌طور دقیق بررسی شود.

چه زمانی باید فوراً به اورژانس مراجعه کرد؟

برخی علائم نباید تا نوبت بعدی ویزیت پزشک به تعویق بیفتند.

در صورت بروز هر یک از موارد زیر، باید بلافاصله به اورژانس مراجعه کنید یا با خدمات اورژانس تماس بگیرید:

• درد قفسه سینه
• غش یا از دست دادن هوشیاری
• بدتر شدن ناگهانی علائم بیماری
• هر مشکل جدید و شدید تنفسی یا قلبی

مدیریت فعال بیماری PAH

سوابق پزشکی خود را نگهداری کنید

از پزشک بخواهید نسخه‌ای از تمام مدارک پزشکی خود را در اختیارتان قرار دهد، از جمله:

• گزارش‌های پزشکی
• تصاویر رادیولوژی (X-ray)
• سی‌تی‌اسکن (CT Scan)
• تصویربرداری MRI
• نتایج آزمایش‌های خون
• آزمایش‌ها و بررسی‌های قلب

همه این مدارک را در یک پوشه یا کلاسور مرتب نگهداری کرده و در هر مراجعه پزشکی همراه داشته باشید.

بهتر است جدیدترین نتایج در ابتدای پوشه قرار گیرند تا پزشک بتواند روند بیماری را سریع‌تر بررسی کند.

از آنجا که بسیاری از بیماران PAH هم‌زمان توسط چند پزشک (مانند متخصص قلب، متخصص ریه و پزشک داخلی) ویزیت می‌شوند، این پرونده به هماهنگی بهتر میان اعضای تیم درمان کمک می‌کند.

داروهای خود را به‌خوبی بشناسید

نام تمام داروهای مصرفی و زمان دقیق مصرف آن‌ها را بدانید.

فهرستی از داروهای خود تهیه کرده و همیشه همراه داشته باشید. این فهرست باید شامل موارد زیر باشد:

• داروهایی که به‌طور منظم مصرف می‌کنید.
• داروهایی که فقط در صورت نیاز (PRN) استفاده می‌شوند.
• اکسیژن‌درمانی، در صورت استفاده.
• مقدار اکسیژن (Dose) و سرعت جریان اکسیژن (Flow Rate).

برخی بیماران همچنین یک فهرست تماس‌های اضطراری همراه خود دارند که شامل شماره تلفن:

• پزشکان معالج
• داروخانه
• مرکز اورژانس یا آمبولانس منطقه

است.

بدانید در طول درمان چه انتظاری داشته باشید

پزشک ممکن است برای ارزیابی اثربخشی درمان، انجام برخی آزمون‌های عملکردی و ورزشی را توصیه کند.

از جمله:

آزمون پیاده‌روی شش دقیقه‌ای (6-Minute Walk Test)

در این آزمون، مسافتی که بیمار طی ۶ دقیقه قادر به راه رفتن است اندازه‌گیری می‌شود و توان عملکردی وی ارزیابی می‌شود.

تست ورزش قلب و ریه (Cardiopulmonary Exercise Test)

در این آزمایش، عملکرد قلب و ریه هنگام فعالیت روی تردمیل یا دوچرخه ثابت بررسی می‌شود.

پس از انجام این آزمایش‌ها، از پزشک خود بخواهید نتایج را برای شما توضیح دهد و مشخص کند که این یافته‌ها چه مفهومی درباره وضعیت بیماری شما دارند.

سؤالات خود را یادداشت کنید

پیش از هر ویزیت، پرسش‌های خود را یادداشت کرده و همراه ببرید.

از آنجا که زمان ملاقات با پزشک معمولاً محدود است، ممکن است برخی پرسش‌ها را فراموش کنید. داشتن یک فهرست از قبل تهیه‌شده، به شما کمک می‌کند همه دغدغه‌های خود را مطرح کنید.

هنگام دریافت داروی جدید، اطلاعات کافی کسب کنید

هر زمان پزشک داروی جدیدی تجویز کرد، درباره موارد زیر سؤال کنید:

• این دارو برای درمان چه مشکلی تجویز شده است؟
• چه مدت باید آن را مصرف کنم؟
• اگر یک نوبت مصرف را فراموش کردم، چه اقدامی انجام دهم؟
• آیا باید دوز بعدی را دو برابر کنم یا طبق برنامه معمول ادامه دهم؟

آگاهی از این موارد احتمال بروز اشتباه در مصرف داروها را کاهش می‌دهد.

استفاده از دستبند شناسایی پزشکی

از پزشک خود بپرسید که آیا استفاده از دستبند یا کارت شناسایی پزشکی (Medical ID) برای شما مناسب است یا خیر.

در شرایط اورژانسی، این وسیله به کارکنان اورژانس یا پزشکان اطلاع می‌دهد که شما به پرفشاری شریان ریوی (PAH) مبتلا هستید و چه داروهایی مصرف می‌کنید؛ موضوعی که می‌تواند در تصمیم‌گیری‌های درمانی بسیار مهم باشد.

پرفشاری شریان ریوی (PAH) بیماری پیچیده‌ای است که نیازمند همکاری نزدیک بیمار و تیم درمان است. هرچه آگاهی شما نسبت به بیماری، درمان‌ها و نحوه پایش علائم بیشتر باشد، توانایی بیشتری در کنترل بیماری، پیشگیری از پیشرفت آن و حفظ کیفیت زندگی خواهید داشت.

نوشته پایش و مدیریت پرفشاری شریان ریوی (Pulmonary Arterial Hypertension; PAH) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

برونشیولیت یک عفونت ریوی شایع در بین نوزادان است. این بیماری می‌تواند باعث سرفه ، خس خس سینه و مشکل در تنفس شود. اگرچه بیشتر موارد را می‌توان در خانه درمان کرد، اما دلیل اصلی بستری شدن نوزادان در بیمارستان نیز همین بیماری است.

بزرگسالان نیز می‌توانند به آن مبتلا شوند، اما این بیماری بسیار نادر است و معمولاً با سایر عفونت‌ها یا جراحات مرتبط است.

این اتفاق زمانی می‌افتد که لوله‌های تنفسی کوچک در ریه‌ها به نام برونشیول‌ها عفونی می‌شوند. این باعث می‌شود که لوله‌ها با مخاط مسدود شوند، بنابراین فضای کافی برای ورود و خروج هوا از ریه‌ها وجود ندارد.

این بیماری معمولاً کودکان زیر ۲ سال را در زمستان و اوایل بهار تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علائم

علائم اولیه بسیار شبیه سرماخوردگی است. کودک شما ممکن است علائم زیر را داشته باشد:

• آبریزش بینی
• سرفه
• تب
• گرفتگی بینی
• اشتهای کمتر

علائم ممکن است در چند روز آینده بدتر شوند، از جمله تنفس سریع‌تر. اگر علائمی مشاهده کردید که فرزندتان در تنفس مشکل دارد ، فوراً به پزشک مراجعه کنید. در اینجا چند نشانه دیگر وجود دارد که نشان می‌دهد فرزندتان به مراقبت‌های پزشکی اورژانسی نیاز دارد: 

• خس خس سینه (صدای سوت مانند و تیز هنگام بازدم)
• تنفس سریع (بیش از ۶۰ نفس در دقیقه)
• تنفس دشوار و خرخر کردن
• مشکل در نوشیدن، مکیدن، بلعیدن
• علائم کم آبی بدن مانند خشکی دهان ، گریه بدون اشک، کم شدن دفعات ادرار
• استفراغ
• ظاهر کسل یا خسته
• سرفه مداوم
• مکث در تنفس بیش از ۱۵ ثانیه (آپنه نامیده می‌شود)

همچنین، در صورت بروز این موارد با ۱۱۵ تماس بگیرید:

• فرزند شما مشکل تنفسی شدیدی دارد.
• گیج یا کند به نظر می‌رسند.
• لب‌ها، نوک انگشتان، گوش‌ها، زبان ، نوک بینی یا داخل گونه‌هایشان ته رنگ آبی دارد.

علل

برونشیولیت معمولاً توسط یک عفونت ویروسی ایجاد می‌شود. ویروس‌های مختلفی می‌توانند عامل آن باشند، از جمله آنفولانزا ، اما شایع‌ترین ویروس در کودکان چیزی است که ویروس سینسیشیال تنفسی یا RSV نامیده می‌شود .

شیوع این ویروس هر زمستان اتفاق می‌افتد و بیشتر کودکان تا ۳ سالگی به آن مبتلا شده‌اند. ممکن است فقط علائم خفیفی داشته باشند، اما در موارد شدید می‌تواند باعث برونشیولیت یا پنومونی شود .

پیشگیری

برونشیولیت مسری است. عفونت‌های ویروسی از طریق قطرات موجود در هوا پخش می‌شوند، بنابراین می‌توانید به همان روشی که به سرماخوردگی یا آنفولانزا مبتلا می‌شوید، به آن مبتلا شوید.

اگرچه متوقف کردن عفونت ویروسی دشوار است، اما می‌توانید احتمال ابتلای فرزندتان را کاهش دهید اگر:

• از دیگران که بیمار هستند دوری کنید.
• شستشوی خوب دست‌ها را تمرین کنید.
• سطوح، اسباب‌بازی‌ها و اشیایی را که شما و فرزندانتان اغلب لمس می‌کنید، ضدعفونی کنید.
• از سیگار کشیدن در خانه خودداری کنید ، زیرا خطرات مشکلات تنفسی را افزایش می‌دهد.
• واکسن آنفولانزا و کووید را برای خود برنامه‌ریزی کنید ، که هر دو برای همه افراد ۶ ماه به بالا توصیه می‌شوند. 

نیرسویاماب (بیفورتوس) آمپولی است که ظرف یک هفته پس از تولد به نوزادان تزریق می‌شود.

کودکان زیر ۲ سال که عوامل خطر RSV (زایمان زودرس یا انواع خاصی از بیماری قلبی یا بیماری مزمن ریوی ) را دارند، می‌توانند تزریق پالیویزوماب ( سیناگیس ) را انجام دهند. این دارو از ریه‌ها در برابر عفونت RSV محافظت می‌کند.

تشخیص

وقتی به پزشک مراجعه می‌کنید، او در مورد علائم و سابقه پزشکی فرزندتان سؤال خواهد کرد. احتمالاً او را معاینه فیزیکی خواهد کرد . ممکن است از گوشی پزشکی برای گوش دادن به تنفس و شمارش تعداد نفس‌ها در دقیقه استفاده کند.

پزشکان به ندرت برای تشخیص برونشیولیت، عکس‌برداری با اشعه ایکس یا آزمایش خون تجویز می‌کنند . اما اگر علائم فرزند شما شدید باشد یا علت آن مشخص نباشد، ممکن است این آزمایش‌ها را انجام دهد:

• عکس‌برداری از قفسه سینه: این کار برای بررسی علائم احتمالی پنومونی انجام می‌شود.
• آزمایش خون : برای بررسی تعداد گلبول‌های سفید خون (سلول‌هایی که با عفونت مبارزه می‌کنند) از بیمار خون گرفته می‌شود.
• پالس اکسیمتری: یک حسگر به انگشت دست یا پای کودک شما چسبانده می‌شود تا میزان اکسیژن موجود در خون او را اندازه‌گیری کند.
• سواب نازوفارنکس: پزشک شما یک سواب را وارد بینی خود می‌کند تا نمونه‌ای از مخاط را که برای ویروس‌ها آزمایش می‌شود، بردارد.

درمان

هیچ درمانی وجود ندارد. معمولاً حدود ۲ یا ۳ هفته طول می‌کشد تا عفونت از بین برود. آنتی‌بیوتیک‌ها و داروهای سرماخوردگی در درمان آن مؤثر نیستند.

بیشتر کودکان مبتلا به برونشیولیت را می‌توان در خانه درمان کرد. در آنجا، باید مراقب باشید که آیا علائم فرزندتان بدتر می‌شود یا مشکلات تنفسی دارد.

پزشک شما ممکن است این درمان‌های خانگی را پیشنهاد کند:

• به آنها مایعات فراوان بدهید.
• برای کمک به رفع آبریزش بینی از قطره یا اسپری بینی استفاده کنید.
• از یک سرنگ حباب‌دار استفاده کنید که یک روش خانگی برای خارج کردن مخاط از بینی است.
• سرشان را با یک بالش اضافی بالا نگه دارید (اما اگر زیر یک سال سن دارند این کار را نکنید).

حدود ۳٪ از کودکان مبتلا به برونشیولیت نیاز به بستری شدن در بیمارستان دارند. در این صورت، درمان‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• مایعات و مواد مغذی از طریق لوله به داخل ورید (IV) داده می‌شود
• اکسیژن درمانی برای کمک به تنفس کودک شما
• ساکشن بینی و دهان برای خارج کردن مخاط

معمولاً اکثر بچه‌ها حالشان بهتر می‌شود و می‌توانند ظرف ۲ تا ۵ روز به خانه بروند. اگر وضعیت فرزندتان وخیم‌تر باشد و برای تنفس به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشد، ممکن است مدت بستری شدنش بیشتر شود – حدود ۴ تا ۸ روز.

نوشته برونشیولیت چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر در تنفس مشکل دارید، پزشک ممکن است چند آزمایش برای تشخیص علت آن توصیه کند.

بعضی از آنها میزان هوای دم و بازدم یا میزان اکسیژنی که از ریه‌های شما به بقیه بدن می‌رود را اندازه‌گیری می‌کنند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند نشان دهند که آیا عفونت یا مشکل دیگری دارید که مانع از تنفس خوب شما می‌شود یا خیر.

آزمایش‌های ساده

اسپیرومتری. این ساده‌ترین و رایج‌ترین آزمایش ریه است. شما از طریق یک لوله تا جایی که می‌توانید نفس عمیق می‌کشید و بازدم می‌کنید و پزشک شما حجم هوای بازدم شده را در زمان‌های خاص در طول یک بازدم قوی و کامل پس از یک دم حداکثری اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش می‌تواند به تشخیص بیماری‌هایی که بر میزان هوای قابل نگهداری ریه‌های شما تأثیر می‌گذارند، مانند بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) کمک کند. پزشکان اسپیرومتری را قبل و بعد از استفاده از گشادکننده برونش آلبوترول آزمایش می‌کنند و بررسی می‌کنند که آیا با مصرف دارو بهبودی حاصل می‌شود یا خیر، که در آسم دیده می‌شود، اما در COPD دیده نمی‌شود.

تست چالش. پزشک ابتدا اسپیرومتری انجام می‌دهد، سپس از شما می‌خواهد اسپری دارویی به نام متاکولین را استنشاق کنید، که می‌تواند مجاری هوایی شما را تحریک کرده و آنها را تنگ کند. پزشک اسپیرومتری دیگری انجام می‌دهد تا ببیند اسپری چگونه بر تنفس شما تأثیر می‌گذارد. آنها این کار را با دوزهای افزایشی تکرار می‌کنند و اندازه‌گیری می‌کنند که آیا اسپیرومتری شما پس از هر دوز تغییر می‌کند یا خیر. این آزمایش به طور معمول برای تشخیص آسم انجام نمی‌شود، اما هنگام تلاش برای تأیید تشخیص استفاده می‌شود.

اگر پزشک شما فکر می‌کند که شما به بیماری به نام آسم ناشی از ورزش مبتلا هستید، ممکن است نسخه مشابهی از این آزمایش به نام چالش ورزشی را انجام دهد. به جای متاکولین، پزشک از شما می‌خواهد که از تردمیل یا دوچرخه ثابت استفاده کنید و ببیند که این فعالیت بدنی چگونه بر تنفس شما تأثیر می‌گذارد.

آزمایش FeNO. با این روش، شما به آرامی و به طور پیوسته در دستگاهی فوت می‌کنید و دستگاه میزان اکسید نیتریک موجود در هوای بازدم شما را اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش برای افرادی که انواع خاصی از آسم دارند استفاده می‌شود تا مشخص شود که آیا التهابی در ریه‌های آنها وجود دارد یا خیر و اینکه استروئیدها چقدر در کنترل التهاب مؤثر هستند. این آزمایش ایمن و غیرتهاجمی است، می‌توان بارها و بارها آن را انجام داد و در کودکانی که انجام اسپیرومتری دشوار است، استفاده می‌شود. 

اندازه‌گیری حداکثر جریان هوا. در این روش از یک دستگاه پلاستیکی کوچک برای بررسی میزان هوایی که می‌توانید از ریه‌های خود خارج کنید، استفاده می‌شود. شما یک نفس عمیق می‌کشید و سپس با تمام سرعت و شدتی که می‌توانید، بازدم خود را انجام می‌دهید. این روش اغلب در افراد مبتلا به آسم، بیماری که مجاری هوایی منتهی به ریه‌های شما را تنگ می‌کند، استفاده می‌شود. این آزمایش هر نتیجه را با بهترین نتیجه شما مقایسه می‌کند. عددی بالاتر از ۸۰٪ از بهترین نتیجه شما خوب است؛ عددی کمتر از ۵۰٪ به این معنی است که باید فوراً کمک بگیرید. این آزمایش می‌تواند از قبل در مورد حمله آسم به شما هشدار دهد.

پالس اکسیمتری. این آزمایش از دستگاهی استفاده می‌کند که میزان اکسیژن حمل شده توسط گلبول‌های قرمز خون شما را اندازه‌گیری می‌کند. این دستگاه معمولاً به نوک انگشت شما متصل می‌شود، اما می‌تواند به بینی، پا ، گوش یا انگشتان پا نیز متصل شود. نتایج به صورت درصد نشان داده می‌شوند و نتیجه خوب بالای ۹۰٪ است. اگر اعداد شما زیر ۹۰٪ باشد، پزشک ممکن است برای کمک به تنفس به شما اکسیژن بدهد.

آزمون‌های پیشرفته

پلتیسموگرافی. این روش به پزشک شما اندازه‌گیری دقیق‌تری از میزان هوایی که ریه‌های شما می‌توانند در خود نگه دارند، می‌دهد. شما در یک اتاقک با گیره‌ای که بینی شما را بسته نگه می‌دارد، می‌نشینید و از طریق یک دهان‌گیر نفس می‌کشید. این روش می‌تواند به پزشک شما بگوید که آیا مجاری هوایی شما نمی‌توانند هوای محبوس شده را خارج کنند یا اینکه ریه‌های شما به دلیل آسیب کوچک شده‌اند یا خیر. همچنین می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا تصمیم بگیرد که به چه داروهایی نیاز دارید یا اینکه آیا ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید یا خیر.

آزمایش ظرفیت انتشار. این آزمایش میزان انتقال اکسیژن توسط ریه‌ها به خون را اندازه‌گیری می‌کند. شما به مدت چند دقیقه از طریق یک لوله دم و بازدم انجام می‌دهید و پزشک ممکن است برای محاسبه نتایج، نمونه‌ای از خون شما را بگیرد. این آزمایش می‌تواند نشان دهد که آیا ریه‌های شما آسیب دیده‌اند یا در جریان خون شما مشکل دارید.

آزمایش‌های تصویربرداری

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه. این عکس‌برداری می‌تواند برای بررسی مشکلاتی مانند نومونی (پنومونی یا ذات‌الریه)، عفونتی که باعث تجمع مایع در ریه‌ها می‌شود، استفاده شود. همچنین می‌تواند به تشخیص سرطان یا تجمع بافت اسکار در ریه‌ها که به عنوان فیبروز ریوی شناخته می‌شود، کمک کند.

اسکن توموگرافی کامپیوتری (سی‌تی اسکن) یا توموگرافی انتشار پوزیترون (پت اسکن). اینها آزمایش‌های تصویربرداری پیشرفته‌تری هستند که می‌توانند برای یافتن مشکلاتی که اشعه ایکس ممکن است تا زمان پیشرفت آنها را تشخیص ندهد، مانند سرطان، استفاده شوند. سی‌تی اسکن مجموعه‌ای از اشعه ایکس است که از زوایای مختلف گرفته شده و برای ایجاد تصویر کامل‌تر در کنار هم قرار می‌گیرند. اسکن پت اسکن از یک رنگ مخصوص استفاده می‌کند که به پزشک شما اجازه می‌دهد قسمت‌هایی از بدن شما را واضح‌تر ببیند.

سونوگرافی قفسه سینه. این روش از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصویری از ریه‌های شما استفاده می‌کند. این روش می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا ببیند آیا تجمع مایع در ریه‌ها یا اطراف آنها وجود دارد یا خیر.

آنژیوگرافی ریوی. این نوعی سی‌تی‌اسکن است که بر روی شریان‌های ریوی – رگ‌های خونی که قلب و ریه‌های شما را به هم متصل می‌کنند – تمرکز دارد. از این روش برای تشخیص لخته خون بالقوه تهدیدکننده زندگی در ریه‌های شما که به عنوان آمبولی ریوی شناخته می‌شود ، استفاده می‌شود.

آزمایش‌های تهاجمی

برونکوسکوپی. پزشک شما یک لوله کوچک با دوربینی در انتهای آن را وارد مجاری هوایی شما می‌کند. این دوربین به آنها اجازه می‌دهد تا داخل این مجاری را برای یافتن چیزهایی مانند مخاط ، خون یا تومور بررسی کنند. قبل از آزمایش به شما دارویی داده می‌شود تا خواب‌آلود شوید یا مجاری هوایی شما را بی‌حس کند و ممکن است در طول آزمایش اکسیژن دریافت کنید. ممکن است بعد از آن گلودرد داشته باشید . برونکوسکوپ همچنین می‌تواند نمونه‌های کوچکی از بافت را برای آزمایش جمع‌آوری کند. این عمل به عنوان بیوپسی شناخته می‌شود و معمولاً برای جستجوی بیماری‌هایی مانند سرطان استفاده می‌شود.

سونوگرافی درون برونشی ( EBUS ). EBUS از سونوگرافی برای کمک به پزشک در هدایت برونکوسکوپ به ناحیه خاصی از ریه شما استفاده می‌کند. سونوگرافی از امواج صوتی برای تولید تصاویر و همچنین تعیین محل دقیق جمع‌آوری نمونه بافت و مایع از ریه‌ها و/یا غدد لنفاوی اطراف استفاده می‌کند.

مدیاستینوسکوپی. در این روش از ابزاری مشابه برای بررسی فضای بین لوب‌های ریه راست و چپ شما در پشت استخوان سینه استفاده می‌شود. اما پزشکان برای قرار دادن دستگاه باید سوراخ کوچکی در سینه شما ایجاد کنند. به همین دلیل، به شما دارویی داده می‌شود تا در طول عمل بخوابید . این روش معمولاً برای برداشتن غدد لنفاوی و جستجوی علائم سرطان که از ریه‌های شما پخش شده است، انجام می‌شود. این روش می‌تواند به پزشکان کمک کند تا بهترین راه برای درمان بیماری را تشخیص دهند.

نوشته آزمایش‌های تشخیصی رایج ریه اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

قلب شما یک عضله است و اگر زندگی فعالی داشته باشید، قوی‌تر و سالم‌تر می‌شود. هیچ‌وقت برای شروع ورزش دیر نیست و لازم نیست ورزشکار باشید. حتی یک پیاده‌روی سریع به مدت ۳۰ دقیقه در روز می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند.

وقتی شروع کنید، متوجه خواهید شد که نتیجه می‌دهد. افرادی که ورزش نمی‌کنند تقریباً دو برابر بیشتر از افرادی که فعال هستند، در معرض ابتلا به بیماری قلبی قرار دارند.

ورزش منظم می‌تواند به شما کمک کند:

• کالری بسوزانید
• فشار خون خود را پایین بیاورید
• کاهش کلسترول LDL “بد”
• کلسترول خوب (HDL) خود را افزایش دهید

آماده شروع هستید؟

چگونه ورزش را شروع کنیم

اول، به این فکر کنید که چه کاری می‌خواهید انجام دهید و چقدر آمادگی جسمانی دارید.

چه چیزی به نظر سرگرم کننده می‌آید؟ آیا ترجیح می‌دهید به تنهایی، با مربی یا در کلاس ورزش کنید؟ آیا می‌خواهید در خانه ورزش کنید یا در باشگاه؟

اگر می‌خواهید کاری انجام دهید که از کاری که الان می‌توانید انجام دهید سخت‌تر است، مشکلی نیست. می‌توانید هدفی تعیین کنید و برای رسیدن به آن تلاش کنید.

برای مثال، اگر می‌خواهید بدوید، می‌توانید با پیاده‌روی شروع کنید و سپس به پیاده‌روی‌هایتان، دویدن‌های کوتاه و پشت سر هم اضافه کنید. به تدریج، دویدن را به مدت طولانی‌تری نسبت به پیاده‌روی‌تان شروع کنید.

فراموش نکنید که با پزشک خود مشورت کنید. آنها مطمئن می‌شوند که شما برای هر فعالیتی که در نظر دارید آماده هستید و در مورد هرگونه محدودیتی که می‌توانید انجام دهید، به شما اطلاع می‌دهند.

انواع ورزش

برنامه ورزشی شما باید شامل موارد زیر باشد:

ورزش هوازی (“کاردیو”): دویدن، آهسته دویدن و دوچرخه‌سواری چند نمونه از این ورزش‌ها هستند. شما به اندازه کافی سریع حرکت می‌کنید تا ضربان قلب خود را بالا ببرید و سخت‌تر نفس بکشید، اما همچنان باید بتوانید در حین انجام این کار با کسی صحبت کنید. در غیر این صورت، بیش از حد به خودتان فشار می‌آورید. اگر مشکلات مفصلی دارید، یک فعالیت کم‌فشار مانند شنا یا پیاده‌روی را انتخاب کنید.

حرکات کششی: اگر این کار را چند بار در هفته انجام دهید، انعطاف‌پذیرتر خواهید شد. بعد از گرم کردن یا پایان ورزش، حرکات کششی انجام دهید. حرکات کششی را به آرامی انجام دهید — نباید درد داشته باشد.

تمرینات قدرتی . برای این کار می‌توانید از وزنه، کش‌های مقاومتی یا وزن بدن خودتان (مثلاً یوگا ) استفاده کنید. این کار را ۲ تا ۳ بار در هفته انجام دهید. بین جلسات، به عضلات خود اجازه دهید یک روز استراحت کنند.

چقدر و چند وقت یکبار باید ورزش کنید؟

حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت با شدت متوسط ​​(مانند پیاده‌روی سریع) را هدف قرار دهید. این مقدار حدود ۳۰ دقیقه در روز و حداقل ۵ روز در هفته می‌شود. اگر تازه شروع کرده‌اید، می‌توانید به آرامی آن را افزایش دهید.

به مرور زمان، می‌توانید تمرینات خود را طولانی‌تر یا چالش‌برانگیزتر کنید. این کار را به تدریج انجام دهید تا بدن شما بتواند خود را وفق دهد.

وقتی ورزش می‌کنید، در شروع و پایان تمرین، سرعت خود را برای چند دقیقه پایین نگه دارید. به این ترتیب، هر بار گرم و سرد می‌شوید.

لازم نیست هر بار دقیقاً همان کار را انجام دهید. اگر آن را تغییر دهید، سرگرم کننده تر است.

اقدامات احتیاطی قبل از ورزش

اگر پزشکتان اجازه دهد و اگر هنگام ورزش به احساسات خود توجه کنید، احتمالاً می‌توانید بدون مشکل ورزش کنید.

اگر در قفسه سینه یا قسمت بالای بدن خود درد یا فشار دارید، عرق سرد می‌کنید، در تنفس مشکل دارید، ضربان قلب بسیار سریع یا نامنظم دارید، یا احساس سرگیجه، سبکی سر یا خستگی شدید دارید، فوراً مصرف را متوقف کرده و کمک پزشکی دریافت کنید.

وقتی تازه ورزش را شروع کرده‌اید، طبیعی است که عضلات شما یک یا دو روز بعد از تمرین، کمی درد داشته باشند. این درد با عادت کردن بدن از بین می‌رود. به زودی، ممکن است از اینکه متوجه شوید از احساسی که بعد از اتمام تمرین دارید، لذت می‌برید، شگفت‌زده شوید.

نوشته ورزش برای داشتن قلبی سالم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.