بارداری در سنین بالا چیست؟

بارداری در سنین بالا اصطلاحی است که به ندرت برای بچه‌دار شدن در سن ۳۵ سالگی یا بالاتر استفاده می‌شود. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اکنون بیشتر احتمال دارد که آن را «سن بالای مادر» بنامند. از نظر فنی، معیار سن بارداری در سنین بالا این است که آیا در تاریخ مقرر ۳۵ سال یا بیشتر خواهید داشت یا خیر.

بیشتر افراد سالمی که بعد از ۳۵ سالگی و حتی تا ۴۰ سالگی باردار می‌شوند، نوزادان سالمی به دنیا می‌آورند. این بدان معنا نیست که نباید به روش‌های هوشمندانه‌ای برای اطمینان از سلامت خود و فرزندتان در دوران بارداری فکر کنید.

خطرات بارداری در سنین بالا

صرف نظر از سن بارداری، ممکن است مشکلاتی ایجاد شود. اما برخی از این مشکلات در بارداری در سنین بالا بیشتر محتمل هستند، از جمله:

• فشار خون بالا، که می‌تواند منجر به پره اکلامپسی (فشار خون بسیار بالا و آسیب به اندام‌ها) شود
• دیابت بارداری
• سقط جنین یا مرده‌زایی
• مشکلات زایمان که شما را مجبور به سزارین می‌کند
• زایمان زودرس
• وزن کم هنگام تولد
• اختلالات کروموزومی در نوزاد، مانند سندرم داون

وقتی متولد می‌شوید، تعداد مشخصی تخمک دارید. با هر چرخه قاعدگی، تخمک آزاد می‌کنید. با افزایش سن، تعداد تخمک‌های شما کاهش می‌یابد و تخمک‌های موجود نیز بیشتر در معرض اختلالات کروموزومی قرار می‌گیرند. به همین دلیل است که خطر نقص‌های مادرزادی افزایش می‌یابد. 

همچنین با افزایش سن، احتمال ابتلا به بسیاری از بیماری‌های مزمن بیشتر می‌شود. برای مثال، چه باردار باشید چه نباشید، احتمال ابتلا به فشار خون بالا در ۳۵ سالگی بیشتر از ۲۵ سالگی است. 

بچه‌دار شدن در سنین بالاتر، احتمال دوقلو یا چندقلو بودن را افزایش می‌دهد و این موضوع همچنین خطر عوارض را بالا می‌برد. تغییرات هورمونی با افزایش سن، احتمال آزاد شدن بیش از یک تخمک در هر چرخه را افزایش می‌دهد. فناوری‌های تولید مثلی که به باردار شدن شما کمک می‌کنند، مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF)، نیز در چندقلوزایی نقش دارند. 

مزایای بارداری در سنین بالا

از سوی دیگر، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد با به تعویق انداختن بچه‌دار شدن تا سن بالاتر، ممکن است به خود و فرزندتان لطف کنید. مطالعات نشان داده‌اند:

• افرادی که در زمان زایمان سن بالاتری دارند، معمولاً تحصیلات بهتری دارند و درآمد بیشتری دارند، بنابراین ممکن است نسبت به افراد جوان‌تر، منابع بیشتری داشته باشند.
• اگر در زمان زایمان سن بیشتری داشته باشید، احتمالاً عمر طولانی‌تری خواهید داشت.
• فرزند شما ممکن است در نهایت سالم‌تر، سازگارتر و تحصیل‌کرده‌تر شود.

چگونه می‌توانم شانس داشتن یک نوزاد سالم را افزایش دهم؟

معاینات و مشاوره قبل از بارداری. وقتی تصمیم گرفتید که برای بچه دار شدن آماده هستید، قبل از بارداری این اقدامات را انجام دهید.

به پزشک مراجعه کنید. برای اطمینان از آمادگی جسمی و روحی برای بارداری، معاینه شوید.

مراقبت‌های دوران بارداری را به موقع و منظم انجام دهید. ۸ هفته اول بارداری برای رشد کودک شما مهم است. مراقبت‌های دوران بارداری به موقع و منظم می‌تواند شانس شما را برای داشتن یک بارداری ایمن و یک نوزاد سالم افزایش دهد. مراقبت‌های دوران بارداری شامل غربالگری، معاینات منظم، آموزش بارداری و زایمان و مشاوره و پشتیبانی می‌شود.

دریافت مراقبت‌های دوران بارداری همچنین محافظت بیشتری برای زنان بالای ۳۵ سال فراهم می‌کند. این به پزشک شما اجازه می‌دهد تا از بیماری‌هایی که در بین زنانی که در سن بالاتر باردار می‌شوند، شایع‌تر است، مطلع باشد . به عنوان مثال، سن شما ممکن است خطر ابتلا به دیابت بارداری و پره اکلامپسی، بیماری که باعث فشار خون بالا همراه با وجود پروتئین در ادرار می‌شود، را افزایش دهد. در طول ویزیت‌های دوران بارداری، پزشک فشار خون شما را بررسی می‌کند ، ادرار شما را از نظر پروتئین و قند آزمایش می‌کند و سطح گلوکز خون شما را آزمایش می‌کند. این به آنها اجازه می‌دهد تا مشکلات را زود تشخیص داده و درمان کنند.

ویتامین‌های دوران بارداری مصرف کنید. همه زنان در سن باروری باید روزانه ویتامین دوران بارداری حاوی حداقل ۴۰۰ میکروگرم اسید فولیک مصرف کنند. دریافت روزانه اسید فولیک کافی قبل و در طول ۳ ماه اول بارداری می‌تواند به جلوگیری از نقص در مغز و نخاعکودک شما کمک کند . مصرف اسید فولیک برای زنان با سن بالاتر که احتمال بیشتری برای داشتن نوزادانی با نقص مادرزادی دارند، محافظت بیشتری ایجاد می‌کند. برخی از ویتامین‌های دوران بارداری حاوی ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میکروگرم اسید فولیک هستند. این مقدار هنوز هم در دوران بارداری بی‌خطر است. در واقع، برخی از زنان برای محافظت در برابر نقص‌های مادرزادی به بیش از ۴۰۰ میکروگرم نیاز دارند. بدون مشورت با پزشک، بیش از ۱۰۰۰ میکروگرم (۱ میلی‌گرم) اسید فولیک مصرف نکنید. زنانی که سابقه تولد نوزادی با نقص لوله عصبی دارند، به ۴۰۰۰ میکروگرم نیاز دارند.

آزمایش ژنتیک برای بارداری بعد از ۳۵ سالگی 

با پزشک خود در مورد غربالگری‌های ژنتیکی که می‌خواهید در دوران بارداری خود انجام دهید – در صورت وجود – صحبت کنید. آزمایش DNA جنینی بدون سلول (cffDNA) شرایط خاصی را در کودک شما، از جمله سندرم داون، بررسی می‌کند. برای این آزمایش، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی DNA را از خون شما و خون کودک شما می‌گیرند. این غربالگری همچنین می‌تواند شرایطی مانند تریزومی ۱۳ و تریزومی ۱۸ را تشخیص دهد. 

آزمایش‌های دیگری که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از آمنیوسنتز و نمونه‌برداری از پرزهای جفتی. این آزمایش‌ها همچنین می‌توانند برای تشخیص برخی اختلالات ژنتیکی استفاده شوند.  

آمنیوسنتز نمونه‌ای از مایع آمنیوتیک و سلول‌های رحم شما را می‌گیرد. نمونه‌برداری از پرزهای جفتی (CVS) نمونه‌ای از سلول‌های جفت را می‌گیرد. هر دو آزمایش احتمال سقط جنین را کمی افزایش می‌دهند، بنابراین با پزشک خود صحبت کنید و بهترین انتخاب را برای خود بسنجید. 

نوع دیگری از آزمایش، غربالگری چهارگانه یا غربالگری چهارگانه است. پزشک شما این آزمایش را در سه ماهه دوم، بین هفته‌های ۱۵ تا ۲۰، به شما پیشنهاد می‌دهد. شما یک نمونه خون (از بازوی خود) می‌دهید و آزمایشگاه سطح چهار ماده را در خون شما بررسی می‌کند. این چهار ماده عبارتند از:

• AFP (آلفا فتوپروتئین)
• HCG (گنادوتروپین جفتی انسان)
• استریول (نوعی استروژن)
• اینهیبین-A 

اگر برخی از این مواد را خیلی زیاد یا خیلی کم داشته باشید، به این معنی است که کودک شما در معرض خطر سندرم داون، تریزومی ۱۸ و نقص لوله عصبی است. غربالگری چهارگانه یک آزمایش خون ساده است و برای شما و کودکتان بسیار ایمن است.

دستورالعمل‌های بارداری در سن بالا برای مادران

متخصصان زنان و زایمان – پزشکانی که در دوران بارداری از شما مراقبت می‌کنند و نوزادان را به دنیا می‌آورند – دستورالعمل‌هایی برای سن بالای مادر دارند. این دستورالعمل‌ها بهترین شیوه‌ها بر اساس تحقیقات هستند. از جمله توصیه‌ها: 

• مصرف روزانه دوز پایین آسپرین برای جلوگیری از پره اکلامپسی در صورتی که علاوه بر سن، عامل خطر دیگری نیز داشته باشید
• در مورد گزینه‌های غربالگری ژنتیکی قبل از تولد با پزشک خود صحبت کنید 

در همان مقاله، پزشکان خاطرنشان کردند که سزارین صرفاً به دلیل سن بالا ضروری نیست. زایمان طبیعی می‌تواند ایمن باشد. این به سلامت شما، سلامت نوزادتان و ترجیحات شما بستگی دارد.

چگونه می‌توانم خطر مشکلات بارداری را کاهش دهم؟

شما نیز مانند فرزندتان شایسته‌ی مراقبت و توجه هستید. مراقبت از خودتان به شما کمک می‌کند تا هرگونه مشکل سلامتی را مدیریت کنید و از دیابت و فشار خون بالا مرتبط با بارداری در امان باشید . و هرچه سالم‌تر باشید، برای کوچولویتان بهتر خواهد بود.

سایر قرارهای ملاقات با پزشک را رعایت کنید. اگر مشکل سلامتی مزمنی مانند دیابت یا فشار خون بالا دارید، ویزیت‌های منظم پزشک خود را از دست ندهید. مدیریت بیماری قبل از بارداری، سلامت شما و فرزندتان را حفظ می‌کند. برای معاینات و جرم‌گیری منظم به دندانپزشک خود نیز مراجعه کنید. داشتن دندان‌ها و لثه‌های سالم، احتمال زایمان زودرس و تولد نوزادی با وزن کم را کاهش می‌دهد.

یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید . خوردن غذاهای متنوع به شما کمک می‌کند تا تمام مواد مغذی مورد نیاز خود را دریافت کنید. مقدار زیادی میوه و سبزیجات، غلات کامل، لوبیا، گوشت بدون چربی و لبنیات کم‌چرب انتخاب کنید. شما باید حداقل چهار وعده لبنیات و سایر غذاهای غنی از کلسیم را هر روز بخورید و بنوشید. این کار باعث می‌شود دندان‌ها و استخوان‌های شما در حین رشد کودک سالم بمانند . منابع غذایی خوب اسید فولیک، مانند سبزیجات برگ سبز، لوبیا خشک، جگر و برخی از مرکبات را در رژیم غذایی خود بگنجانید .

به میزان توصیه‌شده توسط پزشک وزن اضافه کنید. زنانی که شاخص توده بدنی (BMI) طبیعی دارند، باید در دوران بارداری ۲۵ تا ۳۵ پوند وزن اضافه کنند. اگر قبل از بارداری اضافه وزن داشته‌اید، پزشک ممکن است ۱۵ تا ۲۵ پوند وزن اضافه کند. زنان چاق باید حدود ۱۱ تا ۲۰ پوند وزن اضافه کنند. افزایش وزن به میزان مناسب، احتمال کندی رشد نوزاد را کاهش می‌دهد. همچنین خطر زایمان زودرس را کاهش می‌دهد. و احتمال ابتلا به مشکلات بارداری مانند دیابت بارداری و فشار خون بالا را کاهش می‌دهد .

مرتباً ورزش کنید. این به شما کمک می‌کند تا در دوران بارداری وزن سالمی داشته باشید ، قدرت خود را حفظ کنید و استرس خود را کاهش دهید. فقط مطمئن شوید که برنامه ورزشی خود را با پزشک خود مرور می‌کنید. به احتمال زیاد می‌توانید روال ورزشی معمول خود را در طول بارداری ادامه دهید. اما پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید که آیا نیاز به کاهش یا تغییر روال خود دارید یا خیر.

سیگار کشیدن و نوشیدن الکل را متوقف کنید. صرف نظر از سن، سیگار کشیدن و نوشیدن الکل در دوران بارداری توصیه نمی‌شود. الکل خطر طیف وسیعی از نقص‌های ذهنی و جسمی را در کودک شما افزایش می‌دهد. سیگار کشیدن احتمال تولد نوزاد با وزن کم را افزایش می‌دهد که در زنان با سن بالاتر شایع‌تر است. عدم استعمال دخانیات همچنین می‌تواند به جلوگیری از پره اکلامپسی کمک کند.

از پزشک خود در مورد داروها سوال کنید. آنها می‌توانند به شما بگویند که مصرف چه داروهایی در دوران بارداری و شیردهی بی‌خطر است. این شامل داروهای تجویزی و بدون نسخه، مکمل‌ها و داروهای طبیعی می‌شود.

بهبودی از بارداری در سنین بالا 

۱۲ هفته پس از زایمان، گاهی اوقات سه ماهه چهارم نامیده می‌شود و زمان مهمی برای سلامتی شماست. این امر به ویژه در صورتی که ۳۵ سال یا بیشتر سن داشته باشید، صادق است. 

مرگ و میر مادران – میزان مرگ و میر برای کسانی که باردار هستند یا بارداری آنها در 6 هفته گذشته به پایان رسیده است – در ایالات متحده رو به افزایش است. اگر سن شما بالاتر است، به ویژه در معرض خطر هستید. باید در 3 هفته اول پس از زایمان با پزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که به خوبی در حال بهبودی هستید. اگر عوارض بارداری یا زایمان داشته‌اید، ممکن است در یک یا دو هفته اول به معاینه نیاز داشته باشید.

برخی از مشکلات نیاز به مراقبت‌های پزشکی فوری دارند. اگر هر یک از این علائم را دارید، فوراً کمک بگیرید: 

• تب و لرز
• تنگی نفس 
• سرگیجه
• خونریزی روشن که سریع است و خونابه ندارد 

بچه‌دار شدن در سنین بالاتر ممکن است کاهش وزنی که در دوران بارداری به دست آورده‌اید را برای شما دشوارتر کند.  

سوالات متداول بارداری در سنین بالا

آیا اگر بالای ۳۵ سال سن داشته باشید، باردار شدن سخت‌تر می‌شود؟

شما بین اواخر نوجوانی و اواخر دهه بیست سالگی به اوج باروری خود می‌رسید. تا زمانی که به سن سی سالگی می‌رسید، باروری شروع به کاهش می‌کند و این روند در دهه سی سالگی سرعت می‌گیرد. این بدان معنا نیست که باردار نخواهید شد، اما ممکن است بیشتر طول بکشد. در بین زوج‌های سالم در دهه بیست و اوایل دهه سی سالگی، حدود یک چهارم زوج‌ها در هر چرخه قاعدگی باردار می‌شوند. تا سن چهل سالگی، این میزان به یک دهم کاهش یافته است.

چرا اگر بالای ۳۵ سال سن داشته باشید و باردار باشید، عوارض بیشتری وجود دارد؟

صرف نظر از بارداری، خطر ابتلا به مشکلات سلامتی با افزایش سن افزایش می‌یابد. اما ما از تحقیقات می‌دانیم که حتی افرادی که قبلاً هیچ مشکل سلامتی نداشته‌اند، می‌توانند دچار عوارض بارداری شوند. 

اگر سن بارداری من بالا باشد، احتمال سقط جنین چقدر است؟

اگر بین ۳۵ تا ۴۰ سال سن دارید، احتمال سقط جنین ۲۰ تا ۳۰ درصد است. وقتی به ۴۰ سالگی می‌رسید، این خطر افزایش می‌یابد. 

نوشته بارداری بعد از ۳۵ سالگی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سقط جنین چیست؟

سقط جنین به معنای از دست دادن بارداری است قبل از هفته بیستم.

سقط جنین رایج است. اما دانستن اینکه دقیقاً چند بار اتفاق می‌افتد دشوار است زیرا در بسیاری از موارد، این اتفاق قبل از زمانی رخ می‌دهد که حتی یک دوره قاعدگی خود را از دست داده‌اید یا از بارداری خود مطلع نشده‌اید. حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های تشخیص داده شده به سقط جنین منجر می‌شوند. اما محققان تخمین می‌زنند که میزان کلی آن نزدیک به ۴۰ درصد است.

میزان سقط جنین به تفکیک هفته

بیش از ۸۰ درصد سقط جنین‌ها در ۳ ماه اول بارداری اتفاق می‌افتد.

یک مطالعه نشان داد که پس از هفته ۵، احتمال کلی سقط جنین حدود ۱ در ۵ است. از هفته ۸ تا ۱۳، میزان سقط جنین به ۲٪ تا ۴٪ کاهش می‌یابد. پس از هفته ۱۴، این خطر ۱٪ یا کمتر است.

از دست دادن بارداری پس از هفته بیستم، مرده‌زایی نامیده می‌شود.

علائم سقط جنین

گاهی اوقات سقط جنین هیچ علامتی ندارد. با این حال، ممکن است علائم زیر را داشته باشید: 

• خونریزی که از خفیف به شدید تغییر می‌کند
• گرفتگی‌های شدید
• درد شکم
• ضعف
• بدتر شدن یا شدید شدن کمردرد
• تب همراه با هر یک از این علائم
• کاهش وزن
• مخاط سفید-صورتی
• انقباضات
• بافتی شبیه لخته خون که از واژن شما خارج می‌شود
• علائم خفیف بارداری

اگر این علائم را دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. آنها به شما خواهند گفت که آیا به مطب مراجعه کنید یا به اورژانس.

علل سقط جنین

بیشتر سقط جنین‌ها زمانی اتفاق می‌افتند که رویان یا جنین مشکلات ژنتیکی کشنده‌ای داشته باشد. معمولاً این مشکلات به مادر مربوط نمی‌شوند. گاهی اوقات، تخمک بارور شده در رحم شما کاشته می‌شود اما رشد آن متوقف می‌شود. به این حالت، بارداری بدون رویان یا تخمک پوچ می‌گویند. این حالت نیز منجر به سقط جنین می‌شود.

سایر مشکلاتی که می‌توانند خطر را افزایش دهند عبارتند از:

• عفونت
• بیماری‌های مادر، مانند دیابت یا بیماری تیروئید
• مشکلات هورمونی
• پاسخ‌های سیستم ایمنی
• ناهنجاری‌های رحمی
• سیگار کشیدن
• نوشیدن الکل
• مصرف مواد مخدر
• قرار گرفتن در معرض اشعه یا مواد سمی

اگر موارد زیر را داشته باشید، خطر سقط جنین در شما بیشتر است:

• بالای ۳۵ سال سن دارند
• ابتلا به بیماری‌های خاص مانند دیابت یا مشکلات تیروئید
• دو یا چند سقط جنین داشته‌اید

نارسایی دهانه رحم 

سقط جنین گاهی اوقات زمانی اتفاق می‌افتد که دهانه رحم شما ضعیف باشد . پزشکان به این حالت نارسایی دهانه رحم می‌گویند. به این معنی که دهانه رحم نمی‌تواند بارداری را در خود نگه دارد. این نوع سقط جنین معمولاً در سه ماهه دوم اتفاق می‌افتد.

معمولاً قبل از سقط جنین ناشی از نارسایی دهانه رحم، علائم کمی وجود دارد. ممکن است احساس فشار ناگهانی کنید، کیسه آب شما پاره شود و بافت نوزاد و جفت بدون درد زیادی از بدن شما خارج شود. پزشکان معمولاً در بارداری بعدی، معمولاً حدود ۱۲ هفته، دهانه رحم ناکافی را با بخیه “حلقه‌ای” درمان می‌کنند. این بخیه دهانه رحم شما را بسته نگه می‌دارد تا زمانی که پزشک آن را در حدود زمان زایمان بردارد. اگر هرگز سقط جنین نداشته‌اید اما پزشک شما متوجه شود که نارسایی دهانه رحم دارید، ممکن است بخیه را برای جلوگیری از سقط جنین اضافه کند.

انواع سقط جنین

سقط جنین انواع مختلفی دارد، از جمله:

• بارداری شیمیایی. این نوع سقط جنین که بارداری بیوشیمیایی نیز نامیده می‌شود، قبل از ۶ هفته اتفاق می‌افتد. شما آزمایش ادرار یا خون مثبت داشته‌اید، اما برای مشاهده بارداری در سونوگرافی خیلی زود است.
• تهدید به سقط جنین. شما خونریزی دارید و تهدید به سقط جنین وجود دارد، اما دهانه رحم شما باز نشده است. احتمالاً بارداری شما بدون هیچ مشکلی ادامه خواهد یافت.
• سقط جنین اجتناب‌ناپذیر. اگر خونریزی و گرفتگی عضلات دارید و دهانه رحم شما گشاد شده است، احتمال سقط جنین وجود دارد.
• سقط جنین ناقص. مقداری از بافت جنین یا جفت از بدن شما خارج می‌شود، اما مقداری از آن در رحم شما باقی می‌ماند.
• سقط جنین کامل. تمام بافت‌های بارداری از بدن شما خارج می‌شوند. این نوع سقط جنین معمولاً قبل از هفته دوازدهم بارداری اتفاق می‌افتد.
• سقط جنین فراموش شده. به این نوع سقط جنین، سقط جنین بدون علامت یا خاموش نیز گفته می‌شود. در این نوع سقط جنین ، جنین می‌میرد یا هرگز تشکیل نمی‌شود، اما بافت‌ها در رحم باقی می‌مانند.
• سقط مکرر. شما دو یا چند بارداری را پشت سر هم از دست می‌دهید. این نوع سقط جنین فقط حدود ۱٪ از زوج‌هایی را که سعی در بچه‌دار شدن دارند، تحت تأثیر قرار می‌دهد.
• سقط جنین عفونی. در این حالت، سقط جنین با عفونت در رحم همراه است. این مورد نادر است اما می‌تواند تهدید کننده زندگی باشد.

تفاوت بین سقط جنین و مرده‌زایی چیست؟

هر دو از دست دادن بارداری هستند، اما تفاوت در زمان وقوع آنهاست. پزشکان در ایالات متحده اگر در 20 هفته اول اتفاق بیفتد، آن را سقط جنین و پس از 20 هفته را مرده‌زایی می‌دانند. در بریتانیا، مرز بین این دو، 24 هفته است، در حالی که سازمان بهداشت جهانی آن را 22 هفته می‌داند.

تفاوت بین سقط جنین و سقط جنین چیست؟ 

از نظر علمی، هر بارداری که قبل از اینکه کودک بتواند به تنهایی زنده بماند، پایان یابد، سقط جنین است. سقط جنین خود به خودی معمولاً سقط جنین نامیده می‌شود. سقط جنین القایی چیزی است که اکثر مردم هنگام شنیدن این کلمه به آن فکر می‌کنند – خاتمه عمدی بارداری با یک روش پزشکی یا دارو.

بسیاری از پزشکان به سادگی از اصطلاح سقط جنین برای اشاره به سقط جنین استفاده می‌کنند.

تشخیص سقط جنین

برای بررسی اینکه آیا سقط جنین داشته‌اید یا خیر، پزشک شما موارد زیر را انجام خواهد داد:

• معاینه لگن. آنها بررسی می‌کنند که آیا دهانه رحم شما شروع به گشاد شدن کرده است یا خیر.
• آزمایش سونوگرافی . این آزمایش از امواج صوتی برای بررسی ضربان قلب جنین استفاده می‌کند. اگر نتایج واضح نباشد، می‌توانید یک هفته دیگر برای آزمایش دیگری مراجعه کنید .
• آزمایش خون. پزشک از آنها برای بررسی هورمون‌های بارداری در خون شما و مقایسه آن با سطوح گذشته استفاده می‌کند. همچنیناگر خونریزی زیادی داشته باشید، ممکن است شما را برای کم‌خونی آزمایش کند.
• آزمایش بافت. اگر بافتی از بدن شما خارج شود، پزشک ممکن است آن را به آزمایشگاه بفرستد تا تأیید کند که سقط جنین داشته‌اید. همچنین می‌تواند به اطمینان از اینکه علت دیگری برای علائم شما وجود نداشته است، کمک کند.
• آزمایش‌های کروموزومی. اگر دو یا چند سقط جنین داشته‌اید، پزشک ممکن است این آزمایش‌ها را انجام دهد تا ببیند آیا ژن‌های شما یا همسرتان علت آن هستند یا خیر.

چگونه سقط جنین را در خانه تأیید کنیم

اگر علائم سقط جنین مانند خونریزی و گرفتگی عضلات را دارید، یا علائم بارداری مانند تهوع صبحگاهی یا درد سینه را دیگر احساس نمی‌کنید، می‌توانید تست بارداری خانگی انجام دهید. اگر منفی باشد، نشانه خوبی است که بارداری را از دست داده‌اید. اما هورمون‌های بارداری بلافاصله از بدن شما خارج نمی‌شوند، بنابراین مثبت بودن تست لزوماً به معنای خوب بودن همه چیز نیست. برای تأیید وضعیت بارداری خود باید به پزشک مراجعه کنید.

درمان‌های سقط جنین

اگر سقط جنین کامل باشد و رحم شما خالی باشد، احتمالاً به درمان بیشتری نیاز نخواهید داشت.

گاهی اوقات، تمام بافت خارج نمی‌شود. در این صورت، پزشک ممکن است توصیه کند یک یا دو هفته صبر کنید تا به طور طبیعی دفع شود. یا ممکن است  عمل اتساع و کورتاژ  (D&C) انجام دهد. آنها دهانه رحم شما را گشاد می‌کنند و به آرامی بافت باقی مانده را خارج می‌کنند. همچنین داروهایی وجود دارد که می‌توانید مصرف کنید که باعث می‌شود بافت باقی مانده در رحم شما از بدن شما خارج شود.

اگر در اواخر بارداری باشد و جنین در رحم مرده باشد، پزشک زایمان را القا می‌کند.

وقتی خونریزی متوقف شد، باید بتوانید به فعالیت‌های عادی خود بازگردید. اگر دهانه رحم شما خود به خود گشاد شده باشد اما هنوز باردار باشید، ممکن است دچار وضعیتی به نام نارسایی دهانه رحم شده باشید. پزشک ممکن است برای بستن آن، عملی به نام سرکلاژ انجام دهد.

اگر گروه خونی شما Rh منفی باشد، پزشک ممکن است یک محصول خونی به نام گلوبولین ایمنی Rh (RhoGAM) به شما بدهد. این دارو از تولید آنتی‌بادی‌هایی که می‌توانند به نوزاد یا بارداری‌های بعدی شما آسیب برسانند، جلوگیری می‌کند.

اگر دو یا چند سقط جنین متوالی (سقط جنین مکرر) داشته‌اید، ممکن است آزمایش خون، آزمایش ژنتیک یا دارو انجام دهید. برای تشخیص این بیماری، پزشک ممکن است از آزمایش‌هایی مانند موارد زیر استفاده کند:

• سونوگرافی لگن
• هیستروسالپینگوگرافی، عکس‌برداری با اشعه ایکس از رحم و لوله‌های فالوپ
• هیستروسکوپی. پزشک از یک وسیله نازک و تلسکوپ مانند که از طریق واژن و دهانه رحم وارد بدن می‌شود، برای بررسی داخل رحم استفاده می‌کند.

اگر دو سقط جنین پشت سر هم داشته‌اید، از یک روش پیشگیری از بارداری استفاده کنید و با پزشک خود در مورد آزمایش‌هایی برای یافتن علت صحبت کنید.

درمان‌های «سقط مکرر جنین»

بسته به علت سقط مکرر، پزشکان می‌توانند از چندین طریق به شما در داشتن یک بارداری موفق کمک کنند. این روش‌ها عبارتند از:

• لقاح آزمایشگاهی (IVF) پس از آزمایش مشکلات ژنتیکی جنین، یا استفاده از اسپرم یا تخمک اهدایی
• جراحی برای اصلاح مشکلات رحم
• درمان پزشکی برای عفونت یا سایر مشکلات سلامتی
• هورمون درمانی
• ایمونوتراپی

حدود نیمی از مواقع، پزشکان نمی‌توانند علت را پیدا کنند. در این صورت، ممکن است پیشنهاد کنند که سلامت کلی خود را تقویت کنید و از خود مراقبت کنید، مانند کاهش استرس و دریافت حمایت روانی یا درمان. حتی اگر علت را پیدا نکنند، شانس شما برای بچه‌دار شدن هنوز خوب است. از هر سه نفری که سقط جنین مکرر داشته‌اند، دو نفر در دفعه بعد بارداری موفقی خواهند داشت.

علائم بعد از سقط جنین

خونریزی و ناراحتی خفیف از علائم شایع پس از سقط جنین هستند. اگر خونریزی شدید همراه با تب، لرز یا درد دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. این موارد ممکن است علائم عفونت باشند.

علاوه بر اثرات جسمی، ممکن است طیف وسیعی از احساسات، از غم و گناه گرفته تا سوگواری و نگرانی در مورد بارداری‌های آینده را نیز تجربه کنید. آنچه احساس می‌کنید طبیعی است. به خودتان اجازه دهید سوگواری کنید.

اگر آمادگی‌اش را دارید، با افرادی در زندگی‌تان که حامی شما هستند، مانند شریک زندگی‌تان، یک دوست یا یکی از اعضای خانواده، صحبت کنید. همچنین می‌توانید با یک مشاور سلامت روان حرفه‌ای صحبت کنید . گروه‌های حمایتی از سقط جنین نیز می‌توانند منبع ارزشمندی برای شما و شریک زندگی‌تان باشند. از پزشک خود برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این منابع سوال کنید. و به یاد داشته باشید که هر کسی با سرعت و روش‌های متفاوتی بهبود می‌یابد.

بارداری بعد از سقط جنین

شما می‌توانید بعد از سقط جنین باردار شوید. حداقل ۸۰٪ از زنانی که سقط جنین داشته‌اند، بارداری‌ها و زایمان‌های طبیعی خواهند داشت. سقط جنین به این معنی نیست که شما مشکل باروری دارید. از سوی دیگر، حدود ۱٪ تا ۲٪ از زنان ممکن است سقط جنین مکرر داشته باشند. برخی از محققان معتقدند که این موضوع به یک پاسخ خودایمنی مربوط می‌شود.

چه زمانی بعد از سقط جنین برای بارداری اقدام کنیم؟

در مورد زمان بارداری بعدی خود با پزشک خود صحبت کنید. برخی از متخصصان می‌گویند که قبل از تلاش مجدد، باید مدت زمان مشخصی (از یک چرخه قاعدگی تا ۳ ماه) صبر کنید. اما تحقیقات نشان داده است که هیچ فایده پزشکی برای صبر کردن وجود ندارد.

صرف زمان برای بهبودی جسمی و روحی پس از سقط جنین مهم است. مهم‌تر از همه، خودتان را سرزنش نکنید. مشاوره برای کمک به شما در کنار آمدن با این فقدان در دسترس است.

پیشگیری از سقط جنین

بیشتر سقط جنین‌ها به دلیل وجود مشکل در بارداری اتفاق می‌افتند. شما نمی‌توانید از آنها جلوگیری کنید. اگر پزشک شما آزمایش‌هایی انجام دهد و مشکلی پیدا کند، ممکن است گزینه‌های درمانی در دسترس باشد.

اگر بیماری دارید، درمان آن می‌تواند شانس بارداری موفق شما را افزایش دهد. یکی از اقداماتی که می‌توانید انجام دهید این است که قبل از اقدام به بچه‌دار شدن، تا حد امکان سلامت خود را حفظ کنید:

• ورزش منظم داشته باشید .
• یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید.
• وزن سالم خود را حفظ کنید .
• از عفونت‌ها دوری کنید.
• سیگار نکشید، الکل ننوشید و داروهای غیرقانونی مصرف نکنید.
• مصرف کافئین را کاهش دهید.

اگرچه این روش رایج نیست، اما پزشک ممکن است برای جلوگیری از سقط جنین مجدد، درمان با پروژسترون را پیشنهاد کند. پروژسترون هورمونی است که به لانه‌گزینی جنین کمک می‌کند و از بارداری زودهنگام در رحم شما پشتیبانی می‌کند.

خلاصه مطلب

سقط جنین به از دست دادن بارداری قبل از هفته بیستم گفته می‌شود. این اتفاق در ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های تایید شده و در بسیاری موارد دیگر، حتی قبل از اینکه فرد از بارداری خود مطلع شود، رخ می‌دهد. اکثریت قریب به اتفاق افرادی که سقط جنین می‌کنند، نوزاد سالمی به دنیا می‌آورند. این می‌تواند یک تجربه عاطفی ویرانگر باشد، بنابراین برای سوگواری وقت بگذارید و در صورت نیاز از دیگران کمک بگیرید.

سوالات متداول سقط جنین

از کجا بفهمم که دارم سقط جنین می‌کنم؟

بیشتر افرادی که سقط جنین می‌کنند، خونریزی واژینال و درد یا گرفتگی شکم خواهند داشت. ممکن است از واژن خود بافت دفع کنید. اما این علائم همیشه به معنای سقط جنین نیست. و گاهی اوقات، ممکن است هیچ علامتی نداشته باشید. پزشک شما می‌تواند با سونوگرافی یا آزمایش خون آن را تأیید کند.

سقط جنین چقدر طول می‌کشد؟

سقط جنین می‌تواند از چند ساعت تا چند هفته طول بکشد. این بستگی به این دارد که بارداری در چه مرحله‌ای بوده، چه نوع سقط جنینی داشته‌اید و چگونه درمان شده است. ممکن است تا ۲ هفته پس از پایان آن خونریزی سبک داشته باشید.

نوشته سقط جنین اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

از هر ۱۰۰ زن باردار، ۹ نفر به بیماری دیابت بارداری (GDM) مبتلا می‌شوند. این بیماری می‌تواند شما را در معرض خطر مشکلاتی در دوران بارداری و زایمان قرار دهد.

وقتی باردار هستید، سلول‌های شما کمی بیشتر در برابر انسولین مقاوم می‌شوند این باعث می‌شود مقدار گلوکز یا قند خون شما افزایش یابد. قند اضافی به فراهم شدن مواد مغذی بیشتر برای کودک شما کمک می‌کند .

اما اگر سلول‌های شما بیش از حد مقاوم شوند و گلوکز نتواند وارد آنها شود، سطح قند خون شما بیش از حد بالا می‌رود. این می‌تواند برای شما و کودک در حال رشدتان مشکلاتی ایجاد کند.

اگرچه برخی موارد به این معنی است که احتمال ابتلا به آن بیشتر است، اما می‌توانید اقداماتی را برای کاهش خطر انجام دهید.

چه کسی به آن مبتلا می‌شود؟

هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید چه کسی دیابت بارداری خواهد داشت، اما اگر موارد زیر را رعایت کنید، احتمال ابتلای شما افزایش می‌یابد:

• قبل از بارداری اضافه وزن داشته‌اید
• یکی از اعضای خانواده‌تان دیابت دارد
• سن ۲۵ سال یا بیشتر دارند
• در بارداری قبلی دیابت بارداری داشته‌اید
• نوزاد بسیار بزرگی (۹ پوند یا بیشتر) یا مرده‌زایی داشته‌اید
• قبلاً آزمایش قند خون غیرطبیعی داشته‌اید

با پزشک خود در مورد احتمال ابتلا به آن و علائمی که باید مراقب آنها باشید صحبت کنید.

رژیم غذایی

پزشک یا متخصص تغذیه می‌تواند به شما در انتخاب غذاهایی که ممکن است قند خون شما را در محدوده سالم نگه دارند، کمک کند. آنها همچنین می‌توانند در مورد وعده‌های غذایی ایده‌آل و زمان‌بندی وعده‌های غذایی به شما آموزش دهند.

به طور کلی، مصرف شیرینی‌ها را محدود کنید و تعداد غذاهای غنی از کربوهیدرات را که می‌خورید، پیگیری کنید.

فیبر را در وعده‌های غذایی خود بگنجانید. این فیبر می‌تواند از سبزیجات، میوه‌ها، نان‌های سبوس‌دار، کراکرهای سبوس‌دار و غلات تأمین شود. یک مطالعه بزرگ، رژیم غذایی زنان را قبل از بارداری بررسی کرد. هر افزایش روزانه ۱۰ گرم فیبر، خطر ابتلا به دیابت بارداری را ۲۶٪ کاهش می‌دهد. علاوه بر آنچه می‌خورید، مصرف مکمل‌های فیبر ممکن است در کمک به شما در تأمین نیازهای فیبر شما مفید باشد. قبل از مصرف هرگونه مکمل، با پزشک خود مشورت کنید.

فعالیت

ورزش منظم، در صورتی که شرایط شما اجازه دهد، می‌تواند به حفظ سطح گلوکز شما در محدوده سالم کمک کند. پیاده‌روی و شنا گزینه‌های خوبی هستند.

در یک مطالعه، محققان دریافتند زنانی که قبل و در طول بارداری خود از نظر جسمی فعال بودند – حدود ۴ ساعت در هفته – خطر ابتلا به دیابت بارداری را حدود ۷۰٪ یا حتی بیشتر کاهش دادند.

در مورد میزان و دفعات ورزش با پزشک خود مشورت کنید. این موضوع به سلامت کلی شما بستگی دارد.

پس از بارداری

برخی از همان عوامل خطری که شما را در معرض خطر ابتلا به دیابت بارداری قرار می‌دهند، احتمال ابتلا به دیابت نوع ۲ را در مراحل بعدی زندگی نیز افزایش می‌دهند. و اگر دیابت بارداری دارید، خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ پس از بارداری در شما افزایش می‌یابد.

پس از تولد نوزادتان، همان رژیم غذایی سالم و برنامه ورزشی را دنبال کنید.

بازگشت به وزن سالم نیز خطر ابتلا را کاهش می‌دهد. اما لازم نیست نگران این باشید که دوباره بتوانید شلوار جین تنگ خود را بپوشید. وقتی اضافه وزن دارید، کاهش ۵ تا ۷ درصد از وزن بدن کمک می‌کند: اگر وزن شما حدود 80 کیلوگرم است، کاهش تنها 4 کیلوگرم تفاوت ایجاد می‌کند.

مزیت: کاهش وزن ناشی از بارداری، شما را برای تبدیل شدن به یک مادر فعال، در وضعیت بدنی بهتری قرار می‌دهد.

نوشته دیابت بارداری: آیا می‌توانم خطر ابتلا را کاهش دهم؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

دیابت بارداری، قند خون بالایی است که فقط در دوران بارداری به آن دچار می‌شوید. کلمه “بارداری” به زمانی اشاره دارد که نوزاد در رحم رشد می‌کند. در مطالعه‌ی متا آناليزی که توسط جعفري شبيري و همکارانش در ارتباط با ميزان شيوع و عوامل خطر ساز ديابت بارداري در ايران انجام شده است، شيوع ديابت بارداري بطور کلي 4/3 درصد ( از حداقل 3/1 تا حداکثر 8/18 درصد) گزارش شده است. حتی اگر قبل از بارداری دیابت نداشته‌اید، ممکن است به آن مبتلا شوید.

کنترل خوب قند خون برای سلامت شما و فرزندتان مهم است. اولین قدم در مدیریت آن، درک علل دیابت بارداری است.

بارداری و قند خون بالا

وقتی غذا می‌خورید، بدن شما کربوهیدرات‌های موجود در غذا را به قندی به نام گلوکز تجزیه می‌کند. این قند وارد جریان خون شما می‌شود. از آنجا، به سلول‌های شما می‌رود تا به بدن شما انرژی بدهد. عضوی به نام پانکراس هورمونی به نام انسولین تولید می‌کند که به انتقال قند به سلول‌های شما و کاهش مقدار آن در خون شما کمک می‌کند.

در دوران بارداری، جفت – عضوی که به کودک شما غذا می‌دهد و اکسیژن می‌رساند – هورمون‌هایی آزاد می‌کند که به رشد کودک شما کمک می‌کند. برخی از این هورمون‌ها، تولید یا استفاده از انسولین را برای بدن شما دشوارتر می‌کنند. به این حالت مقاومت به انسولین می‌گویند.

برای ثابت نگه داشتن سطح قند خون، لوزالمعده شما باید انسولین بیشتری تولید کند — تا سه برابر بیشتر از حد معمول. اگر نتواند انسولین اضافی کافی تولید کند، قند خون شما بالا می‌رود و به دیابت بارداری مبتلا می‌شوید.

چرا به دیابت بارداری مبتلا می‌شوید؟

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به این بیماری در شما بیشتر است:

• قبل از بارداری اضافه وزن داشتید؛ وزن اضافی استفاده از انسولین را برای بدن شما دشوارتر می‌کند.
• در دوران بارداری خیلی سریع وزن اضافه می‌کنید
• شما والدین، برادر یا خواهری دارید که دیابت نوع ۲ دارد
• سطح قند خون شما بالاست، اما نه به اندازه‌ای که دیابت در شما تشخیص داده شود؛ به این حالت پیش‌دیابت می‌گویند .
• در بارداری قبلی دیابت بارداری داشته‌اید
• سن شما بالای ۲۵ سال است
• شما نوزادی با وزن بیش از 4 کیلوگرم به دنیا آورده‌اید
• شما نوزادی داشتید که مرده به دنیا آمد
• شما به بیماری به نام سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) مبتلا هستید

کاری که می‌توانید انجام دهید

دیابت بارداری معمولاً در ابتدای سه ماهه سوم شروع می‌شود. با این حال، اگر برخی از عوامل خطر را داشته باشید، پزشک ممکن است آزمایش گلوکز اولیه را در اواخر سه ماهه اول توصیه کند. این آزمایش دوباره بین هفته‌های ۲۴ تا ۲۸ بارداری تکرار می‌شود و اگر نتیجه آزمایش منفی باشد، دیگر آزمایش نخواهید شد. برای آزمایش، یک تکنسین آزمایشگاه قند خون شما را پس از نوشیدن یک نوشیدنی شیرین بررسی می‌کند.

با پزشک خود برای کاهش قند خون در دوران بارداری همکاری کنید. بسته به نتایج آزمایش شما، این ممکن است به معنای تغییر رژیم غذایی یا دارو باشد. وقتی قند خون خود را کنترل می‌کنید، احتمال ابتلای نوزاد شما به دیابت، وزن سنگین‌تر از حد معمول یا سایر مشکلات سلامتی کمتر خواهد بود.

نوشته چه چیزی باعث دیابت بارداری می‌شود؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.