مرگ ناگهانی قلبی (SCD) یک مرگ ناگهانی و غیرمنتظره است که در اثر تغییر در ریتم قلب (ایست ناگهانی قلب) ایجاد می‌شود. این بیماری بزرگترین علت مرگ طبیعی در ایران است و سالانه باعث مرگ بین 90000 تا حدود 120000 بزرگسال در ایران می‌شود. SCD مسئول نیمی از مرگ و میرهای ناشی از بیماری‌های قلبی است.

ایست قلبی ناگهانی چه تفاوتی با حمله قلبی دارد؟

ایست ناگهانی قلب، حمله قلبی (انفارکتوس میوکارد) نیست، اما می‌تواند در حین حمله قلبی رخ دهد. حملات قلبی زمانی رخ می‌دهند که انسدادی در یک یا چند شریان قلب وجود داشته باشد و مانع از دریافت خون غنی از اکسیژن به اندازه کافی توسط قلب شود. اگر اکسیژن موجود در خون نتواند به عضله قلب برسد، قلب آسیب می‌بیند.

در مقابل، ایست قلبی ناگهانی زمانی رخ می‌دهد که سیستم الکتریکی قلب دچار اختلال شده و ناگهان بسیار نامنظم می‌شود. قلب به طرز خطرناکی سریع می‌زند. بطن‌ها ممکن است دچار لرزش یا تکان (فیبریلاسیون بطنی) شوند و خون به بدن نرسد. در چند دقیقه اول، بزرگترین نگرانی این است که جریان خون به مغز به شدت کاهش یابد و فرد هوشیاری خود را از دست بدهد. در صورت عدم شروع فوری درمان اورژانسی، مرگ رخ می‌دهد.

درمان اورژانسی شامل احیای قلبی ریوی (CPR) و دفیبریلاسیون است. CPR یک تکنیک دستی است که با فشار مکرر به قفسه سینه و تنفس به داخل مجاری هوایی فرد انجام می‌شود و اکسیژن و خون کافی را به مغز می‌رساند تا زمانی که ریتم طبیعی قلب با شوک الکتریکی به قفسه سینه بازگردد، روشی که دفیبریلاسیون نامیده می‌شود. ارائه دهندگان مراقبت‌های اورژانسی از دفیبریلاتورهای قابل حمل استفاده می‌کنند و اغلب دفیبریلاتورهای عمومی (AED، دفیبریلاتورهای خارجی خودکار) در مکان‌های عمومی وجود دارند که برای استفاده شهروندانی که ایست قلبی را مشاهده می‌کنند، در نظر گرفته شده‌اند .

علائم ایست ناگهانی قلب چیست؟

برخی افراد ممکن است علائم ایست قلبی ناگهانی، مانند ضربان قلب تند یا احساس سرگیجه را تجربه کنند که به آنها هشدار می‌دهد که یک مشکل بالقوه خطرناک در ریتم قلب شروع شده است. با این حال، در بیش از نیمی از موارد، ایست قلبی ناگهانی بدون علائم قبلی رخ می‌دهد.

چه چیزی باعث مرگ ناگهانی قلبی می‌شود؟

بیشتر مرگ‌های ناگهانی قلبی ناشی از ریتم‌های غیرطبیعی قلب به نام آریتمی هستند. شایع‌ترین آریتمی تهدیدکننده زندگی، فیبریلاسیون بطنی است که شلیک نامنظم و نامنظم ایمپالس‌ها از بطن‌ها (حفره‌های پایینی قلب) است. وقتی این اتفاق می‌افتد، قلب قادر به پمپاژ خون نیست و در صورت عدم درمان، مرگ در عرض چند دقیقه رخ می‌دهد.

عوامل خطر ایست ناگهانی قلب چیست؟

عوامل خطر زیادی وجود دارد که می‌تواند خطر ایست قلبی ناگهانی و مرگ ناگهانی قلبی را در فرد افزایش دهد، از جمله موارد زیر:

• حمله قلبی قبلی که در آن ناحیه بزرگی از قلب آسیب دیده باشد (75٪ موارد SCD با حمله قلبی قبلی مرتبط هستند.)
• خطر ابتلا به SCD در فرد در طول ۶ ماه اول پس از حمله قلبی بیشتر است.
• بیماری عروق کرونر قلب (80٪ موارد SCD با این بیماری مرتبط هستند.)
• عوامل خطر بیماری عروق کرونر قلب شامل سیگار کشیدن، فشار خون بالا، سابقه خانوادگی بیماری قلبی و کلسترول بالا است.

سایر عوامل خطر ایست قلبی ناگهانی عبارتند از:

• کسر تخلیه- معیاری از میزان خونی که بطن چپ با هر انقباض پمپ می‌کند – زیر ۴۰٪، به ویژه در ترکیب با تاکی‌کاردی بطنی
• سابقه قبلی ایست قلبی ناگهانی
• سابقه خانوادگی ایست قلبی ناگهانی یا SCD
• سابقه شخصی یا خانوادگی برخی از ریتم‌های غیرطبیعی قلب، از جمله سندرم QT طولانی یا کوتاه، سندرم ولف-پارکینسون-وایت، ضربان قلب بسیار پایین یا بلوک قلبی
• تاکی کاردی بطنی یا فیبریلاسیون بطنی پس از حمله قلبی
• سابقه نقص مادرزادی قلب یا ناهنجاری‌های رگ‌های خونی
• سابقه سنکوپ (غش کردن با علت ناشناخته)
• نارسایی قلبی: وضعیتی که در آن قدرت پمپاژ قلب ضعیف‌تر از حد معمول است. بیماران مبتلا به نارسایی قلبی ۶ تا ۹ برابر بیشتر از جمعیت عمومی احتمال دارد آریتمی‌های بطنی را تجربه کنند که می‌تواند منجر به ایست ناگهانی قلب شود.
• کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک: عضله قلب ضخیم شده که به ویژه بطن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
• تغییرات قابل توجه در سطح پتاسیم و منیزیم خون (به عنوان مثال ناشی از مصرف داروهای ادرارآور)، حتی اگر بیماری قلبی زمینه‌ای وجود نداشته باشد
• چاقی
• دیابت
• سوء مصرف تفریحی مواد مخدر
• مصرف داروهایی که “پیش‌برنده آریتمی” هستند، ممکن است خطر ابتلا به آریتمی‌های تهدیدکننده زندگی را افزایش دهد.

آیا می‌توان از مرگ ناگهانی قلبی جلوگیری کرد؟

اگر هر یک از عوامل خطر مرگ ناگهانی قلبی (ذکر شده در بالا) را دارید، مهم است که با پزشک خود در مورد اقدامات ممکن برای کاهش خطر صحبت کنید.

مراجعه منظم به پزشک، ایجاد تغییرات خاص در سبک زندگی، مصرف داروها طبق تجویز پزشک و انجام اقدامات مداخله‌ای یا جراحی (طبق توصیه) از جمله راه‌هایی هستند که می‌توانید خطر ابتلا را کاهش دهید.

مراقبت‌های بعدی با پزشک: پزشک به شما خواهد گفت که چند وقت یکبار باید ویزیت‌های بعدی داشته باشید. برای جلوگیری از حملات بعدی ایست قلبی ناگهانی، پزشک شما آزمایش‌های تشخیصی را برای تعیین علت حادثه قلبی انجام خواهد داد. این آزمایش‌ها ممکن است شامل الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG)، مانیتورینگ سرپایی، اکوکاردیوگرام، کاتتریزاسیون قلبی و مطالعات الکتروفیزیولوژی باشد.

کسر تخلیه (EF): کسر تخلیه، اندازه‌گیری درصد (کسری) از خون پمپ شده (خارج شده) از قلب با هر ضربان است. کسر تخلیه را می‌توان در مطب پزشک در طول اکوکاردیوگرام (اکو) یا در طول آزمایش‌های دیگر مانند اسکن MUGA (اکتسابی چندگانه)، کاتتریزاسیون قلبی، تست استرس هسته‌ای یا اسکن تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) قلب اندازه‌گیری کرد. کسر تخلیه یک قلب سالم از ۵۵٪ تا ۷۵٪ متغیر است. کسر تخلیه شما می‌تواند بر اساس وضعیت قلب شما و اثربخشی درمان‌های تجویز شده، کم و زیاد شود. اگر بیماری قلبی دارید، مهم است که ابتدا کسر تخلیه و سپس در صورت نیاز، بر اساس تغییرات در وضعیت خود، اندازه‌گیری شود. از پزشک خود بپرسید که چند وقت یکبار باید کسر تخلیه خود را بررسی کنید.

کاهش عوامل خطر: اگر بیماری عروق کرونر قلب دارید – و حتی اگر ندارید – تغییرات خاصی در سبک زندگی وجود دارد که می‌توانید برای کاهش خطر ایست قلبی ناگهانی ایجاد کنید. این تغییرات سبک زندگی عبارتند از:

• ترک سیگار
• کاهش وزن
• ورزش منظم
• پیروی از یک رژیم غذایی سالم برای قلب
• مدیریت دیابت
• مدیریت سایر شرایط سلامتی از جمله فشار خون بالا و کلسترول

اگر سوالی دارید یا مطمئن نیستید که چگونه این تغییرات را ایجاد کنید، با پزشک خود صحبت کنید. بیماران و خانواده‌ها باید علائم و نشانه‌های بیماری عروق کرونر قلب و اقداماتی را که در صورت بروز علائم باید انجام دهند، بدانند.

داروها: برای کمک به کاهش خطر ایست قلبی ناگهانی، پزشکان ممکن است داروهایی را برای افرادی که دچار حمله قلبی شده‌اند یا نارسایی قلبی یا آریتمی‌هایی مانند ریتم نامنظم قلب دارند، تجویز کنند. این داروها ممکن است شامل مهارکننده‌های ACE، مهارکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین-نپریلیزین ، مسدودکننده‌های بتا، مسدودکننده‌های کانال کلسیم، پیرونولاکتون و داروهای ضد آریتمی باشند. برای بیماران مبتلا به کلسترول بالا و بیماری عروق کرونر قلب، ممکن است داروهای استاتین تجویز شود.

اگر دارویی تجویز شده باشد، پزشک دستورالعمل‌های دقیق‌تری به شما خواهد داد. مهم است که نام داروهای خود و هرگونه دستورالعملی را که هنگام مصرف آنها باید رعایت کنید، بدانید. در صورت داشتن هرگونه سؤال، حتماً از پزشک یا داروساز خود بپرسید.

دفیبریلاتور قلبی قابل کاشت (ICD): برای افرادی که عوامل خطر آنها را در معرض خطر بالای مرگ ناگهانی قلبی قرار می‌دهد، می‌توان از ICD به عنوان یک درمان پیشگیرانه استفاده کرد. ICD یک دستگاه کوچک شبیه به ضربان‌ساز قلب است که برای اصلاح آریتمی‌ها طراحی شده است. این دستگاه ضربان قلب سریع را تشخیص داده و سپس اصلاح می‌کند. ICD به طور مداوم ریتم قلب را کنترل می‌کند. هنگامی که ریتم قلب بسیار سریع یا آهسته را تشخیص می‌دهد، انرژی (یک شوک کوچک اما قدرتمند) را به عضله قلب منتقل می‌کند تا باعث شود قلب دوباره با ریتم طبیعی بتپد. ICD همچنین داده‌های هر ضربان قلب غیرطبیعی را ثبت می‌کند که پزشک می‌تواند با استفاده از دستگاه مخصوصی که در بیمارستان نگهداری می‌شود، آن را مشاهده کند.

دستگاه ICD ممکن است در بیمارانی که از ایست قلبی ناگهانی جان سالم به در برده‌اند و نیاز به نظارت مداوم بر ریتم قلب خود دارند، استفاده شود. همچنین ممکن است با یک ضربان‌ساز برای درمان سایر ریتم‌های نامنظم قلب ترکیب شود.

اقدامات مداخله‌ای یا جراحی: برای بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر، یک روش مداخله‌ای مانند آنژیوپلاستی ممکن است برای بهبود جریان خون به عضله قلب و کاهش خطر مرگ ناگهانی قلبی (SCD)، جراحی بای‌پس (ترمیم رگ‌های خونی) یا جراحی بای‌پس مورد نیاز باشد. برای بیمارانی که شرایط دیگری مانند کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک یا نقص مادرزادی قلب دارند، ممکن است برای اصلاح مشکل به یک روش مداخله‌ای یا جراحی نیاز باشد. روش‌های دیگری نیز ممکن است برای درمان ریتم‌های غیرطبیعی قلب، از جمله کاردیوورژن الکتریکی و ابلیشن کاتتر، استفاده شود.

وقتی حمله قلبی در بطن چپ (محفظه پمپاژ پایینی سمت چپ قلب) رخ می‌دهد، جای زخم تشکیل می‌شود. بافت زخم شده ممکن است خطر تاکی‌کاردی بطنی را افزایش دهد. الکتروفیزیولوژیست (پزشک متخصص در اختلالات الکتریکی قلب) می‌تواند ناحیه دقیق ایجاد کننده آریتمی را تعیین کند. الکتروفیزیولوژیست، با همکاری جراح شما، ممکن است ابلیشن (استفاده از انرژی الکتریکی پرانرژی برای “قطع” مسیرهای الکتریکی غیرطبیعی درون قلب) را با جراحی بازسازی بطن چپ (برداشتن ناحیه انفارکتوس شده یا مرده بافت قلب از طریق جراحی) ترکیب کند.

اعضای خانواده خود را آموزش دهید: اگر در معرض خطر ابتلا به بیماری مرگ ناگهانی قلبی هستید، با اعضای خانواده خود صحبت کنید تا آنها وضعیت شما و اهمیت درخواست مراقبت فوری در صورت بروز اورژانس را درک کنند. اعضای خانواده و دوستان افراد در معرض خطر ابتلا به بیماری مرگ ناگهانی قلبی باید نحوه انجام احیای قلبی ریوی (CPR) را بدانند . کلاس‌هایی برای آموزش این موضوع در اکثر جوامع موجود است.

آیا ایست قلبی ناگهانی قابل درمان است؟

بله، ایست قلبی ناگهانی قابل درمان و معکوس شدن است، اما اقدامات اورژانسی باید فوراً انجام شود. اگر درمان در دقایق اولیه پس از ایست قلبی ناگهانی آغاز شود، میزان بقا می‌تواند تا ۹۰٪ باشد. با هر دقیقه‌ای که طول می‌کشد تا درمان شروع شود، این میزان حدود ۱۰٪ کاهش می‌یابد. کسانی که زنده می‌مانند، چشم‌انداز بلندمدت بهتری دارند.

اگر شاهد ایست قلبی ناگهانی باشم، چه باید بکنم؟

اگر شاهد ایست قلبی ناگهانی کسی بودید، فوراً با ۱۱۵ یا پرسنل اورژانس محلی خود تماس بگیرید و احیای قلبی ریوی (CPR) را شروع کنید. اگر CPR به درستی انجام شود، می‌تواند جان فرد را نجات دهد، زیرا این روش تا رسیدن کمک، گردش خون و اکسیژن را در بدن حفظ می‌کند.

اگر دستگاه شوک خودکار خارجی (AED) در دسترس باشد، بهترین شانس نجات فرد شامل دفیبریلاسیون با آن دستگاه است. هر چه زمان تا دفیبریلاسیون کوتاه‌تر باشد، شانس زنده ماندن فرد بیشتر است. این احیای قلبی ریوی (CPR) به همراه دفیبریلاسیون است که فرد را نجات می‌دهد.

پس از دفیبریلاسیون موفقیت‌آمیز، اکثر افراد برای درمان و پیشگیری از مشکلات قلبی در آینده به مراقبت‌های بیمارستانی نیاز دارند.

مرگ ناگهانی قلبی و ورزشکاران

SCD به ندرت در ورزشکاران رخ می‌دهد، اما وقتی اتفاق می‌افتد، اغلب ما را با شوک و ناباوری تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علت: بسیاری از موارد مرگ ناگهانی قلب (SCD) مربوط به بیماری قلبی تشخیص داده نشده است. در جمعیت جوان‌تر، SCD اغلب ناشی از نقص مادرزادی قلب است، در حالی که در ورزشکاران مسن‌تر (۳۵ سال و بالاتر)، علت بیشتر مربوط به بیماری عروق کرونر قلب است.

شیوع: در جمعیت جوان‌تر، بیشتر مرگ ناگهانی قلبی (SCD) هنگام انجام ورزش‌های تیمی رخ می‌دهد. این اتفاق در حدود یک نفر از هر 50000 ورزشکار و بیشتر در مردان رخ می‌دهد. در ورزشکاران مسن‌تر (35 سال و بالاتر)، مرگ ناگهانی قلبی بیشتر هنگام دویدن یا آهسته دویدن رخ می‌دهد.

غربالگری: انجمن قلب آمریکا غربالگری قلبی عروقی را برای ورزشکاران دبیرستانی و دانشگاهی توصیه می‌کند و باید شامل ارزیابی کامل و دقیق سابقه شخصی و خانوادگی ورزشکار و معاینه فیزیکی باشد. غربالگری باید هر دو سال یکبار تکرار شود و هر سال سابقه پزشکی گرفته شود. الکتروکاردیوگرام ممکن است بیماری قلبی بدون علامت را در برخی از جوانان تشخیص دهد. مردان ۴۰ سال به بالا و زنان ۵۰ سال به بالا نیز باید معاینه کامل داشته باشند و در مورد عوامل خطر و علائم بیماری قلبی آموزش ببینند. آنها همچنین ممکن است بر اساس ارزیابی پزشک خود به تست استرس ورزشی نیاز داشته باشند. در صورت شناسایی یا مشکوک بودن به مشکلات قلبی، فرد باید قبل از شرکت در ورزش برای ارزیابی بیشتر و دستورالعمل‌های درمانی به متخصص قلب ارجاع داده شود.

نوشته بیماری قلبی و مرگ ناگهانی قلبی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

ورزش چگونه بر قند خون تأثیر می‌گذارد؟

وقتی ورزش می‌کنید، بدن شما به انرژی اضافی از قند خون که گلوکز نیز نامیده می‌شود، نیاز دارد.

وقتی کاری را سریع انجام می‌دهید، مانند دویدن برای رسیدن به اتوبوس، عضلات و کبد شما گلوکز را برای سوخت آزاد می‌کنند.

ورزش معمولاً سطح قند خون شما را کاهش می‌دهد. اگر انسولین یا داروهای دیابت مصرف می‌کنید، افزایش شدت یا مدت تمرین می‌تواند به این معنی باشد که باید میان وعده‌ها، داروها یا هر دو را تنظیم کنید. در مورد آنچه برای شما مناسب است با پزشک خود صحبت کنید.

نتیجه‌ی بزرگ زمانی حاصل می‌شود که شما ورزش متوسط ​​را برای مدت طولانی‌تری انجام دهید، مانند پیاده‌روی. عضلات شما هنگام انجام این کار گلوکز بسیار بیشتری مصرف می‌کنند. این به کاهش سطح قند خون شما کمک می‌کند . اگر ورزش شدیدی انجام می‌دهید، ممکن است سطح قند خون شما پس از توقف، به طور موقت افزایش یابد.

راه درست سوخت رسانی برای تناسب اندام

ورزش کلید مدیریت موفقیت‌آمیز دیابت است. مطمئن شوید که میان وعده‌های مناسب را در دسترس دارید تا از افت خطرناک قند خون جلوگیری کنید.

ورزش خیلی سخت می‌تواند با سخت‌تر کردن استفاده از انسولین برای سلول‌های عضلانی، قند خون شما را افزایش دهد. یک تمرین با ایجاد پارگی‌های کوچک در فیبرهای عضلانی به شما کمک می‌کند تا به اوج برسید. وقتی آنها بهبود می‌یابند، عضلات شما قوی‌تر می‌شوند. اما اگر به تمرینات فوق‌العاده سختی مانند HIIT (تمرینات اینتروال با شدت بالا) عادت ندارید، می‌توانند آنقدر آسیب وارد کنند که روزها طول بکشد تا دوباره احساس حرکت کنید. در این مدت، سلول‌های عضلانی شما نمی‌توانند به خوبی از انسولین استفاده کنند و این باعث افزایش قند خون شما می‌شود.

همچنین اگر تمرینات ورزشی را کنار بگذارید، ممکن است دردتان افزایش یابد. اگر آنقدر درد دارید که نمی‌توانید در جلسه بعدی باشگاه حاضر شوید، احتمالاً باید شدت آن را کاهش دهید. عجله‌ای نیست: بهتر است به آرامی و همزمان با عادت کردن به یک برنامه جدید، شدت تمرینات را افزایش دهید. اگر احساس نکنید که قبلاً با این مشکل مواجه شده‌اید، احتمال بیشتری وجود دارد که به آن پایبند بمانید.

چقدر در هفته ورزش کنیم؟

متخصصان می‌گویند افراد مبتلا به دیابت باید موارد زیر را در نظر داشته باشند:

۱۵۰ دقیقه یا بیشتر ورزش هوازی در هفته. مطالعات نشان داده‌اند که ورزش هوازی منظم می‌تواند باعث عملکرد بهتر انسولین و کاهش قند خون در درازمدت شود. و احتمال ابتلا به مشکلات سلامتی مرتبط با دیابت، مانند بیماری قلبی، را کاهش می‌دهد.

دو یا سه جلسه تمرین قدرتی در هفته. هرچه توده عضلانی بیشتری داشته باشید، بدن شما بهتر می‌تواند قند خون را کنترل کند. عضلات فعال ابتدا از قندهای ذخیره شده و سپس قند خون برای انرژی استفاده می‌کنند. عضله همچنین کالری بیشتری نسبت به چربی می‌سوزاند. وزنه‌برداری، دراز نشست، شنا سوئدی و تمرینات مقاومتی کمک کننده خواهد بود.

آیا به مفاصل شما آسیب خواهد رساند؟

دیابت طولانی مدت می‌تواند بر آنها تأثیر بگذارد. با گذشت زمان، قند خون در آنها شروع به تجمع می‌کند، فرآیندی به نام ” گلیکاسیون “. کنترل خوب بیماری شما می‌تواند به تأخیر آن کمک کند، اما هر چه مدت زمان بیشتری به دیابت مبتلا باشید، احتمال وقوع آن بیشتر می‌شود.

گلیکاسیون می‌تواند مفاصل شما را سفت و شکننده کند. انجام تمرینات HIIT با شدت بالا یا انجام حرکات سریع زیاد ممکن است خطرناک باشد – یک حرکت اشتباه می‌تواند منجر به آسیب شود. برنامه‌هایی که شما را مجبور به انجام حرکات یکسان بارها و بارها می‌کنند، می‌توانند مشکلاتی ایجاد کنند. سفتی مفاصل همچنین می‌تواند بر تعادل شما تأثیر بگذارد و شما را در معرض زمین خوردن قرار دهد.

بسیاری از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ داروهای کلسترول به نام استاتین مصرف می‌کنند . این داروها می‌توانند باعث درد عضلات یا مفاصل شوند و انجام حرکات پربرخورد را به درستی یا به سرعت برای شما دشوار کنند. این داروها همچنین احتمال آسیب دیدگی عضلات یا مفاصل را افزایش می‌دهند.

از سوی دیگر، تمریناتی مانند یوگا، پیلاتس و تای چی انتخاب‌های خوبی هستند. آن‌ها به شما کمک می‌کنند تا قدرت، تعادل و انعطاف‌پذیری خود را افزایش دهید.

آیا عوارضی دارید؟

برخی از مشکلات سلامتی که با دیابت نوع ۲ همراه هستند، بسته به نوع ورزشی که انجام می‌دهید، می‌توانند بدتر شوند یا احتمال آسیب‌دیدگی شما را افزایش دهند.

آسیب عصبی مرتبط با دیابت. نوعی که پزشک شما آن را ” نوروپاتی محیطی ” می‌نامد، می‌تواند باعث شود که شما در پاها و انگشتان پای خود بی‌حس شوید. همچنین می‌تواند بر تعادل شما تأثیر بگذارد و احتمال زمین خوردن شما را افزایش دهد. اگر به آن مبتلا هستید، سعی کنید ندوید یا نپرید. ورزشی را انتخاب کنید که به مفاصل شما آسیب نرساند، مانند شنا.

نوع دیگری از آسیب عصبی، نوروپاتی اتونومیک، می‌تواند در صورت حرکت سریع باعث غش کردن شما شود.

مشکلات چشمی. دیابت می‌تواند باعث رشد رگ‌های خونی جدید در چشمان شما شود – پزشک شما ممکن است این را “رتینوپاتی پرولیفراتیو” بنامد. این رگ‌ها ضعیف و اغلب نشت‌کننده هستند. وقتی می‌پرید، وزنه‌های سنگین بلند می‌کنید، حرکات تکان‌دهنده انجام می‌دهید یا سر خود را پایین نگه می‌دارید (مانند برخی از حرکات یوگا)، این رگ‌های خونی شکننده ممکن است خونریزی کنند. اگر در سال گذشته معاینه چشم گشاد شده داشته‌اید، پزشک چشم شما می‌تواند به شما بگوید که آیا تمرینات مورد علاقه شما بی‌خطر هستند یا خیر.

اگر تنها چیزی که می‌خواهید این است که از یک نوع ورزش متوسط ​​به نوع دیگری تغییر دهید، احتمالاً نیازی به مشورت با پزشک خود ندارید. اما اگر می‌خواهید ورزش خود را از متوسط ​​به شدید افزایش دهید، ابتدا معاینه شوید. ممکن است متوجه نشوید که حس پاهایتان را از دست داده‌اید و بیماری‌های چشمی مرتبط با دیابت اغلب در مراحل اولیه هیچ علامتی ندارند.

نکات ورزشی برای دیابت نوع ۲

اگر دیابت دارید، ورزش مطمئناً در فهرست کارهایتان قرار دارد. با این نکات شروع کنید:

۱. فهرستی از فعالیت‌های سرگرم‌کننده تهیه کنید.  گزینه‌های زیادی دارید و لازم نیست حتماً به باشگاه بروید. چه چیزی خوب به نظر می‌رسد؟ به چیزی که همیشه می‌خواستید امتحان کنید یا چیزی که در گذشته از آن لذت می‌بردید فکر کنید. ورزش، رقص، یوگا، پیاده‌روی و شنا چند ایده هستند. هر چیزی که ضربان قلب شما را بالا ببرد، مهم است.

ورزش‌های ماجراجویانه مانند صخره‌نوردی یا غواصی اسکوبا اگر از سلامت کامل به جز دیابت برخوردار هستید، باید بی‌خطر باشند. حتماً آموزش‌های لازم را ببینید. این فعالیت‌ها را به تنهایی انجام ندهید زیرا اگر قند خونتان خیلی پایین بیاید (آنچه پزشکان ” هیپوگلیسمی ” می‌نامند) ممکن است به کمک نیاز داشته باشید. مقداری کربوهیدرات سریع‌الاثر مانند ژل ورزشی، قرص گلوکز یا حتی یک تیوب از روکش کیک با خود ببرید.

۲. از پزشک خود اجازه بگیرید. به او بگویید که می‌خواهید چه کاری انجام دهید. او می‌تواند مطمئن شود که شما برای آن آماده هستید. همچنین بررسی می‌کند که آیا نیاز به تغییر وعده‌های غذایی، انسولین یا داروهای دیابت خود دارید یا خیر. پزشک شما همچنین می‌تواند به شما اطلاع دهد که آیا زمان ورزش در روز مهم است یا خیر.

۳. قند خون خود را بررسی کنید.  از پزشک خود بپرسید که آیا قبل از ورزش باید آن را بررسی کنید یا خیر. اگر قصد دارید بیش از یک ساعت ورزش کنید، سطح قند خون خود را مرتباً در طول تمرین بررسی کنید تا بدانید که آیا به میان وعده نیاز دارید یا خیر. قند خون خود را بعد از هر تمرین بررسی کنید تا در صورت نیاز بتوانید آن را تنظیم کنید.

۴. کربوهیدرات همراه داشته باشید. ورزش می‌تواند قند خون شما را پایین بیاورد. همیشه یک میان وعده کوچک کربوهیدراتی، مانند میوه یا نوشیدنی میوه‌ای، دم دست داشته باشید تا در صورت افت قند خون از آن استفاده کنید.

۵. به آرامی ورزش کنید. اگر در حال حاضر فعال نیستید، با ۱۰ دقیقه ورزش در هر نوبت شروع کنید. به تدریج آن را به ۳۰ دقیقه در روز برسانید. اگر احساس لرزش، اضطراب ، ضعف یا گیجی کردید، بیش از حد معمول عرق کردید، قلبتان تند زد یا سردرد داشتید، ورزش را متوقف کنید.

۶. حداقل دو بار در هفته تمرینات قدرتی انجام دهید. این کار می‌تواند کنترل قند خون را بهبود بخشد. می‌توانید وزنه بزنید یا با کش‌های مقاومتی کار کنید. یا می‌توانید حرکاتی مانند شنا سوئدی، لانژ و اسکات انجام دهید که از وزن بدن خودتان استفاده می‌کنند. برنامه تمرین قدرتی شما باید تمام بدن شما را درگیر کند. برنامه خود را طوری تنظیم کنید که در روزهای مختلف گروه‌های عضلانی مختلف را درگیر کنید یا تمرینات طولانی‌تر را کمتر انجام دهید. ایده خوبی است که با یک مربی یا مربی تناسب اندام معتبر کار کنید تا روش صحیح انجام هر تمرین را یاد بگیرید.

۷. این را به یک عادت تبدیل کنید. ورزش کنید، غذا بخورید و داروهای خود را هر روز سر یک ساعت مشخص مصرف کنید تا از افت قند خون که به آن هیپوگلیسمی نیز می‌گویند، جلوگیری شود.

۸. در جمع‌های عمومی حاضر شوید. با کسی ورزش کنید که می‌داند شما دیابت دارید و می‌داند اگر قند خونتان خیلی پایین آمد چه کاری باید انجام دهد. به یکی از دوستانتان پیامک بدهید و از او بخواهید که به شما بپیوندد. وقتی همراه خوبی دارید و کسی هست که شما را تشویق کند، زمان واقعاً سریع‌تر می‌گذرد! این کار همچنین سرگرم‌کننده‌تر است. همچنین برای احتیاط، یک برچسب شناسایی پزشکی یا کارتی که روی آن نوشته شده دیابت دارید، همراه داشته باشید.

۹. با پاهایتان مهربان باشید. کفش‌های ورزشی بپوشید که فرم خوبی دارند و برای فعالیت شما مناسب هستند. برای مثال، با کفش‌های تنیس ندوید زیرا پای شما هنگام دویدن به نوع متفاوتی از پشتیبانی نیاز دارد. کفش‌های ورزشی شما باید کاملاً اندازه باشند و در قسمت پنجه فضای زیادی داشته باشند.

روزانه پاهای خود را از نظر تاول، بریدگی، برآمدگی، قرمزی یا زخم بررسی و تمیز کنید — حتی اگر آن روز ورزش نکرده باشید. در صورت مشاهده هرگونه مشکل جدید در پا، به پزشک خود اطلاع دهید.

۱۰. آب بنوشید. قبل، حین و بعد از ورزش، حتی اگر تشنه نیستید، آب بنوشید.

۱۱. اگر ناگهان چیزی درد گرفت، ورزش را متوقف کنید.  اگر عضلات شما کمی درد دارند، طبیعی است. درد ناگهانی طبیعی نیست. احتمال آسیب‌دیدگی شما کم است، مگر اینکه خیلی زیاد و خیلی زود ورزش کنید.

فواید ورزش برای دیابت نوع ۲

به یاد داشته باشید که ورزش چه فوایدی برای شما دارد، از جمله:

• به بدن شما کمک می‌کند تا از انسولین استفاده کند، که قند خون شما را کنترل می‌کند.
• چربی‌های اضافی بدن را می‌سوزاند
• عضلات و استخوان‌ها را تقویت می‌کند
• فشار خون را کاهش می‌دهد
• کلسترول LDL (“بد”) را کاهش می‌دهد
• کلسترول HDL (“خوب”) را افزایش می‌دهد
• جریان خون را بهبود می‌بخشد
• احتمال بیماری قلبی و سکته مغزی را کاهش می‌دهد
• انرژی و خلق و خو را تقویت می‌کند
• استرس را مهار می‌کند

• بررسی اجمالی و انواع
• علائم و تشخیص
• درمان
• زندگی با
• شرایط مرتبط
• دیابت نوع ۲
• دیابت نوع ۱
• دیابت بارداری
• آمادگی برای قرار ملاقات

نوشته ورزش و دیابت نوع ۲ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

قند خون کنترل‌شده به کودکان مبتلا به دیابت کمک می‌کند تا به طور طبیعی رشد و نمو کنند. پزشک به شما کمک می‌کند تا بفهمید چه سطحی برای فرزندتان مناسب است، زیرا اهداف با بزرگتر شدن کودکان تغییر می‌کنند. قند خون فرزندتان را چندین بار در روز آزمایش کنید تا بدانید برای تنظیم آن چه کاری باید انجام دهید.

هدف شما ساده است: وقتی که در محدوده هدف نیستید، آن را به آن برسانید. چه چیزی باعث بالا و پایین رفتن می‌شود؟

• غذا
• ورزش
• رشد و هورمون‌ها
• بیماری
• استرس و سایر احساسات
• دارو

هیچ‌کس انتظار ندارد که سطح قند خون یک کودک در حال رشد همیشه طبیعی باشد. و وقتی فرزند شما وارد بلوغ می‌شود، هورمون‌های او می‌توانند باعث ایجاد مشکلاتی در قند خون شوند که به شدت تغییر می‌کند.

به یاد داشته باشید، اعداد روی دستگاه «خوب» یا «بد» نیستند — آنها فقط اعداد هستند. آنها به شما اطلاعاتی در مورد چگونگی حفظ سلامت فرزندتان می‌دهند. از آنجایی که شما یا فرزندتان ممکن است متوجه علائم نشوید، آزمایش بهترین راه برای جلوگیری از سطوح خطرناک بالا و پایین قند خون است.

به بچه‌ها کمک کنید تا یاد بگیرند دیابت خود را به تنهایی مدیریت کنند. عادت‌های خوب را تشویق کنید. وقتی فرزندتان آزمایش می‌دهد، صرف نظر از نتیجه، او را تحسین کنید. نگذارید وقتی سطح قند خونش خارج از محدوده طبیعی است، احساس بدی داشته باشد یا او را سرزنش کنید. برای بازگشت به مسیر درست، از او حمایت کنید.

نوشته سطح قند خون برای کودکان و نوجوانان مبتلا به دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سطح قند خون کودکان – به خصوص در سنین پایین – می‌تواند بسیار متغیر باشد. هیچ کس انتظار ندارد که همیشه قند خونش طبیعی باشد.

هدف شما ساده است: وقتی که محدوده هدف نیست، آن را به محدوده هدف برسانید، زیرا بدن فرزندتان نمی‌تواند. قند خون آنها را چندین بار در روز آزمایش کنید تا بدانید برای تنظیم آن چه کاری باید انجام دهید.

چه چیزی باعث فراز و نشیب‌ها می‌شود؟

• غذا
• ورزش
• رشد
• بیماری
• استرس و سایر احساسات
• دارو

به یاد داشته باشید، اعداد روی دستگاه «خوب» یا «بد» نیستند — آنها فقط اعداد هستند. و به شما اطلاعاتی در مورد چگونگی سالم و شاد نگه داشتن فرزندتان در طول روز و شب می‌دهند.

آزمایش بهترین راه برای جلوگیری از سطوح خطرناک بالا و پایین است. ممکن است متوجه علائم نشوید و فرزندتان نتواند توضیح دهد که چه اتفاقی دارد می‌افتد. اگر هنوز نمی‌تواند صحبت کند، مطمئناً نمی‌تواند به شما بگوید که احساس عجیبی دارد.

با بزرگتر شدن فرزند شما، اهداف او تغییر خواهد کرد. پزشک به شما کمک خواهد کرد تا بفهمید چه سطحی برای فرزندتان مناسب است.

نوشته سطح قند خون برای کودکان خردسال مبتلا به دیابت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.