آرتریت روماتوئید (RA) می‌تواند چالش‌های جسمی و عاطفی زیادی را برای زندگی شما به همراه داشته باشد. داشتن افرادی که شما را درک می‌کنند و می‌توانند کمک کنند، بسیار مفید است. وقتی در مورد آرتریت روماتوئید یا داروهایتان سؤالی دارید، وقتی درد و خستگی شما تشدید می‌شود برای مدیریت کارهای روزانه به کمک نیاز دارید، یا وقتی آرتریت روماتوئید از نظر عاطفی شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، به حرف‌هایتان گوش می‌دهند، از منابع حمایتی کمک بگیرید.

منابع پشتیبانی RA می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• خانواده و دوستان
• گروه‌های پشتیبانی بیمار محلی حضوری و آنلاین
• کلاس‌های آموزشی و خودمدیریتی RA
• متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، از جمله متخصصان پزشکی و سلامت روان

مانند هر بیماری مزمن دیگری، روماتیسم مفصلی می‌تواند بسیار طاقت‌فرسا باشد و بر بدن، روابط، کار و فعالیت‌های شما تأثیر بگذارد.

گاهی اوقات، ممکن است علائم آرتریت روماتوئید مانند درد شدید یا خستگی تشدید شود که انجام و لذت بردن از فعالیت‌های عادی را دشوارتر می‌کند. ممکن است لازم باشد زمان و انرژی زیادی را صرف مراجعه به پزشک، مصرف داروها و مراقبت از خود کنید. و ممکن است با چالش‌های عاطفی نیز مواجه شوید.

شبکه حمایتی شما می‌تواند باعث شود که در این شرایط کمتر احساس تنهایی کنید. آنها همچنین ممکن است بتوانند در کارهایی مانند نظافت خانه یا انجام کارهای روزمره، زمانی که حال خوبی برای انجام آنها ندارید، به شما کمک کنند.

منابع پشتیبانی

گزینه‌های زیادی وجود دارد. چیزی را انتخاب کنید که برای شما راحت است و با نیازها یا سبک زندگی شما مطابقت دارد.

خانواده و دوستان. عزیزانتان به شما اهمیت می‌دهند و می‌خواهند تا جایی که می‌توانند به شما کمک کنند. اجازه دهید این کار را انجام دهند. از آنها در کارهای خانه یا برای حمایت عاطفی کمک بخواهید. داشتن ارتباط قوی با دوستان و خانواده می‌تواند استرس را کاهش داده و حتی سیستم ایمنی بدن شما را تقویت کند.

گروه‌های حمایتی. به عضویت در یک گروه حمایتی آرتریت روماتوئید، آرتروز یا بیماری‌های مزمن فکر کنید. بسیاری از بیمارستان‌ها از گروه‌های حمایتی آرتریت روماتوئید حمایت مالی می‌کنند. در جلسات، افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید اطلاعات، نکات و تجربیات شخصی خود را به اشتراک می‌گذارند. می‌توانید سؤال بپرسید و بینش و حمایت خود را ارائه دهید.

به صورت آنلاین به دنبال گروه‌های حمایتی محلی برای آرتریت روماتوئید، آرتروز یا بیماری‌های مزمن بگردید، یا از روماتولوژیست یا پرستار خود بخواهید که یک گروه حمایتی در نزدیکی شما معرفی کند.

پشتیبانی آنلاین. اگر دوست ندارید به جلسات بروید یا هیچ گروه پشتیبانی از بیماران روماتیسم مفصلی در نزدیکی شما وجود ندارد، به دنبال گروه‌های پشتیبانی باشید که به صورت آنلاین یا در رسانه‌های اجتماعی با هم ملاقات می‌کنند.

کلاس‌های آموزشی و خودمدیریتی آرتریت روماتوئید. از متخصص روماتولوژی خود بپرسید یا به صورت آنلاین کلاس‌هایی در مورد آرتریت روماتوئید، از جمله دوره‌هایی برای کسانی که به تازگی بیماری‌شان تشخیص داده شده یا سال‌هاست که با آرتریت روماتوئید زندگی می‌کنند، جستجو کنید. می‌توانید در مورد تأثیر آرتریت روماتوئید بر بدن و زندگی روزمره خود و نحوه مدیریت بهتر آرتریت روماتوئید اطلاعات بیشتری کسب کنید. دوره‌های آرتریت روماتوئید در برخی مناطق به زبان‌های انگلیسی و اسپانیایی موجود است. همچنین ابزارهای آموزشی آرتریت روماتوئید وجود دارد که می‌توانید از طریق پست سفارش دهید.

متخصصان مراقبت‌های بهداشتی. وقتی در مورد آرتریت روماتوئید، عوارض احتمالی یا درمان‌ها سؤالی دارید، به متخصصان مراجعه کنید: روماتولوژیست ، پرستار یا سایر اعضای تیم مراقبت‌های بهداشتی. در قرارهای پزشکی خود سؤال بپرسید تا اطلاعات و پشتیبانی، نکاتی برای تسکین درد یا خستگی و بررسی برنامه درمانی خود دریافت کنید.

فیزیوتراپیست‌ها و کاردرمانگران می‌توانند به شما کمک کنند تا حرکات و وظایف کاری معمول خود را برای محافظت از مفاصلتان تطبیق دهید، به طوری که فعالیت‌های روزانه آسان‌تر و با درد کمتری انجام شوند.

یک متخصص سلامت روان، مانند یک روانشناس دارای مجوز، یا مددکار اجتماعی می‌تواند به شما در مقابله با آرتریت روماتوئید و تأثیر عاطفی آن کمک کند. از متخصص روماتولوژی خود بخواهید که شما را به درمانگران یا سایر متخصصان سلامت ارجاع دهد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد آرتریت روماتوئید، درمان‌ها، تمرینات، تغذیه و راه‌های تسکین درد و مدیریت استرس ، به وب‌سایت‌های آنها مراجعه کنید.

وقتی در مورد آرتریت روماتوئید (RA) حمایت و اطلاعات داشته باشید، احساس ارتباط و اعتماد به نفس بیشتری در مورد مدیریت بیماری مزمن خود خواهید داشت تا بتوانید زندگی کاملی داشته باشید.

نوشته چگونه می‌توان از خدمات درمانی آرتریت روماتوئید بهره‌مند شد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آرتریت روماتوئید (RA) و بیماری لثه ظاهراً بیماری‌های نامرتبطی هستند. اما تحقیقات نشان می‌دهد که این دو باکتری‌های مشترکی دارند. این میکروب‌ها – از جمله P. gingivalis و Aggregatibacter actinomycetemcomitans (Aa) – می‌توانند هم بیماری پریودنتال و هم التهاب موجود در RA را تحریک کنند.

یک مطالعه نشان داد که اگر شما به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا هستید، دو برابر بیشتر از افرادی که به آن مبتلا نیستند، احتمال ابتلا به بیماری لثه در شما وجود دارد. مطالعه دیگری نشان داد که ۶۵٪ از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) نیز به بیماری لثه مبتلا هستند، در حالی که این رقم در افراد بدون آرتریت روماتوئید تنها ۲۸٪ است. در هر دو مطالعه، متخصصان دریافتند که شدت بیماری پریودنتال در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) نیز بدتر است.

چه ارتباطی بین آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال وجود دارد؟

محققان کشف کردند که آرتریت روماتوئید ممکن است از مفاصل شما شروع نشود. در عوض، داده‌ها نشان می‌دهند که این بیماری التهابی ممکن است به دلیل اتوآنتی‌بادی‌ها – آنتی‌بادی‌هایی که به جای عفونت‌ها با بدن شما واکنش نشان می‌دهند – که در سایر قسمت‌های بدن شما (مانند دستگاه گوارش یا ریه‌های شما) ساخته می‌شوند، رخ دهد.

میکروب‌های موجود در دهان شما، آنتی‌بادی‌های خودکار تولید می‌کنند. این اتفاق به این دلیل می‌افتد که نوعی باکتری در دهان شما به نام P. gingivalis، حاوی پپتیدیل-آرژنین دِآمیناز (PPAD) است، آنزیمی که پروتئین‌ها را در بدن شما تغییر می‌دهد. هنگامی که این تغییر رخ می‌دهد، بدن شما پروتئین‌ها را به عنوان یک تهدید می‌بیند. متخصصان این فرآیند را “سیترولیناسیون” می‌نامند. این فرآیند می‌تواند منجر به ایجاد آنتی‌بادی علیه پروتئین‌های موجود در پوشش مفاصل شما شود. سیترولیناسیون باعث می‌شود پروتئین‌ها بیشتر احتمال داشته باشند که باعث ایجاد پاسخ ایمنی شوند که به این پوشش مفصلی آسیب می‌رساند.

متخصصان باکتری‌های دهان شما را در مایع بین مفاصل (به نام مایع سینوویال) در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید و سایر اشکال آرتریت پیدا کردند. آنها معتقدند که باکتری‌ها از طریق بافت لثه آسیب‌دیده حرکت می‌کنند، وارد جریان خون شما می‌شوند و سپس به سایر قسمت‌های بدن شما می‌روند.

پ. ژنژیوالیس می‌تواند منجر به شروع زودتر، پیشرفت سریع‌تر و شدیدتر آرتریت روماتوئید شود. به همین دلیل، استخوان‌ها و غضروف شما می‌توانند آسیب بیشتری ببینند.

اما هنوز مشخص نیست که آیا یک بیماری مستقیماً به بیماری دیگر منجر می‌شود یا خیر. در عوض، متخصصان دو نظریه اصلی در مورد چگونگی تأثیر آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال بر یکدیگر دارند:

• در برخی افراد، پاسخ ایمنی علیه پروتئین‌های سیترولینه می‌تواند منجر به آرتریت روماتوئید شود. این همچنین ممکن است دلیل التهاب در بدن شما با آرتریت روماتوئید باشد. این نظریه نشان می‌دهد که بیماری پریودنتال می‌تواند باعث آرتریت روماتوئید شود.
• آرتریت روماتوئید ممکن است لثه‌های شما را تحت تأثیر قرار دهد، همانطور که به مفاصل شما آسیب می‌رساند. به همین دلیل است که برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید شدید، بیماری لثه نیز دارند. این نظریه نشان می‌دهد که آرتریت روماتوئید می‌تواند منجر به بیماری پریودنتال شود.

علائم آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال چیست؟

مطالعات نشان می‌دهد که علائم و سایر عوامل بیماری پریودنتال (مانند خونریزی لثه، التهاب لثه و عمق پاکت‌های دندان) در افرادی که به آرتریت روماتوئید (RA) نیز مبتلا هستند، شدیدتر است. به طور مشابه، معمولاً درست قبل از شروع علائم آرتریت روماتوئید، تعداد بیشتری از P. gingivalis در بدن شما وجود دارد.

شدت بیماری پریودنتال شما اغلب با فعالیت آرتریت روماتوئید شما مطابقت دارد. این بدان معناست که اگر آرتریت روماتوئید شما فعال‌تر باشد، احتمال دارد که بیماری پریودنتال شما نیز بدتر شود.

عوامل خطر بیماری پریودنتال و آرتریت روماتوئید چیست؟

اگرچه هر بیماری شرایط خاص خود را دارد، بیماری پریودنتال و آرتریت روماتوئید ممکن است برخی از عوامل خطر یکسان را به اشتراک بگذارند. این عوامل عبارتند از:

عوامل خطر ژنتیکی. اگر ژنی به نام HLA-DRB1 دارید، ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به هر دو بیماری باشید. این ژن به بدن شما می‌گوید که چگونه نوعی پروتئین بسازد که به عملکرد سیستم ایمنی بدن شما کمک می‌کند.

عوامل محیطی. وضعیت اجتماعی-اقتصادی، چاقی و سیگار کشیدن ممکن است احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید یا بیماری پریودنتال را افزایش دهد. سیگار کشیدن همچنین اگر از قبل به یک یا هر دو بیماری مبتلا باشید، بیماری لثه و آرتریت روماتوئید را بدتر می‌کند.

پیشگیری و درمان بیماری پریودنتال ناشی از آرتریت روماتوئید

تحقیقات نشان می‌دهد که درمان‌های غیرجراحی بیماری پریودنتال، مانند درمان‌های لیزری یا تمیز کردن عمیق زیر خط لثه، برخی از عوامل آرتریت روماتوئید (RA) را بهبود می‌بخشند. یک مطالعه به بررسی افراد مبتلا به بیماری پریودنتال که آرتریت روماتوئید با فعالیت بیماری متوسط ​​تا زیاد و فعالیت بیماری کم داشتند، پرداخت. برای آرتریت روماتوئید با فعالیت بیماری متوسط ​​تا زیاد و کم، متخصصان دریافتند که درمان‌های غیرجراحی بیماری پریودنتال ممکن است موارد زیر را کاهش دهد:

سرعت رسوب گلبول‌های قرمز/پروتئین واکنشی C. این یک نشانگر برای شرایط التهابی است. پزشکان از این موارد برای تشخیص و نظارت بر آرتریت روماتوئید استفاده می‌کنند.

سطح فاکتور نکروز تومور (TNF). TNF پروتئینی است که باعث التهاب در بدن شما می‌شود. این پروتئین نقش‌های زیادی در چرخه زندگی سلول‌های شما ایفا می‌کند.

امتیاز فعالیت بیماری. این امتیاز میزان فعالیت آرتریت روماتوئید شما را در مقیاسی از 0 تا 10 اندازه‌گیری می‌کند. این به پزشک شما اجازه می‌دهد تا میزان پاسخ شما به یک درمان خاص را ارزیابی کند.

از طرف دیگر، ممکن است بین شدت بیماری پریودنتال شما و اثربخشی داروهای آرتریت روماتوئید ارتباطی وجود داشته باشد. التهاب طولانی مدت لثه می‌تواند بر میزان اثربخشی داروهای آرتریت روماتوئید تأثیر بگذارد. به همین دلیل، ممکن است علائم آرتریت روماتوئید بیشتری داشته باشید زیرا درمان شما به اندازه کافی موفقیت‌آمیز نخواهد بود.

برای کنترل یا پیشگیری از بیماری پریودنتال، مراجعه منظم به دندانپزشک بسیار مهم است. این امر به ویژه در صورت ابتلا به آرتریت روماتوئید (RA) اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. هر چه پزشک سریع‌تر بیماری لثه را تشخیص دهد، سریع‌تر می‌تواند آن را درمان کند.

بهترین راه برای پیشگیری از بیماری پریودنتال، رعایت بهداشت دهان و دندان و معاینه منظم دندان‌ها توسط دندانپزشک یا متخصص بهداشت دهان و دندان (تقریباً هر ۶ تا ۱۲ ماه) است.

اگر به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، دندانپزشک شما ممکن است پیشنهاد کند که تعداد دفعات مراجعه به دندانپزشک را افزایش دهید. در صورت مشاهده هرگونه خونریزی یا تغییر دیگری در روال مسواک زدن و نخ دندان کشیدن خود، مهم است که به پزشک خود اطلاع دهید.

اگر پزشک شما تشخیص دهد که بیماری لثه خفیفی دارید ، برنامه درمانی شما بسیار ساده خواهد بود. شما باید یک روال بهداشت دهان و دندان خوب را رعایت کنید: حداقل دو بار در روز (صبح و شب) دندان‌های خود را مسواک بزنید و یک بار در روز (شب) نخ دندان بکشید. همچنین ممکن است نکات دیگری برای مراقبت از دندان‌ها و لثه‌هایتان به شما ارائه دهد.

آنها به احتمال زیاد یک جرم‌گیری عمیق دندان نیز برای شما انجام خواهند داد. این کار باعث از بین رفتن هرگونه پلاک می‌شود. آنها می‌توانند بهترین راه برای تمیز کردن دندان‌ها و جلوگیری از تجمع پلاک را به شما نشان دهند. پزشک شما هرگونه مانعی را که ممکن است به دلیل آرتریت روماتوئید داشته باشید، در نظر خواهد گرفت.

برای بیماری شدید لثه، پزشک درمان‌های دندانپزشکی بیشتری را تجویز می‌کند که ممکن است شامل جراحی باشد.

بسیاری از مردم متوجه بیماری لثه خود نمی‌شوند. به همین دلیل، بررسی مکرر دندان‌ها و لثه‌های خود در آینه بسیار مهم است. به دنبال تغییرات در رنگ یا بافت باشید. برای جلوگیری از بیماری پریودنتال و هرگونه تأثیری که ممکن است بر روماتیسم مفصلی داشته باشد، همیشه در صورت مشاهده هرگونه تغییر در سلامت دهان و دندان خود، به پزشک خود اطلاع دهید.

نوشته آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال: ارتباط چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کفش‌هایی که می‌پوشید می‌توانند در علائم آرتریت روماتوئید شما تفاوت ایجاد کنند.

در مراحل اولیه بیماری، کفش‌های مناسب می‌توانند به جلوگیری از تغییرات در پاهای شما قبل از دائمی شدن آنها کمک کنند. اگر از قبل به دلیل آرتریت روماتوئید دچار درد پا یا مشکلات دیگری هستید، کفش مناسب می‌تواند از پاهای شما پشتیبانی کرده و ناراحتی را کاهش دهد.

دلایل آن فراتر از سلامت و راحتی پاهای شماست. کفش‌ها می‌توانند بر تراز کل بدن شما، از جمله نحوه حرکت مچ پا، زانوها، باسن و کمر، تأثیر بگذارند.

خب، چه کفشی باید بپوشید؟ هیچ مدل یا برند «بهترین» کفشی وجود ندارد که برای همه افراد و همه فعالیت‌ها مناسب باشد. اما نکاتی وجود دارد که باید در نظر داشته باشید.

آن را تغییر دهید

شاید شما یک جفت کفش «معمولی» داشته باشید که بیشتر روز آن را می‌پوشید. حتی اگر کفشی باشد که برای پای شما سالم باشد، ایده خوبی است که کمی آن را تغییر دهید، به خصوص اگر از قبل مشکلات پا مربوط به آرتریت روماتوئید دارید.

هر کفش باعث می‌شود پای شما به روش خاصی به زمین برخورد کند. تکرار این حرکت یکسان روز به روز می‌تواند باعث آسیب‌های ناشی از فشار در مفاصل، استخوان‌ها و عضلات شما شود.

برای تغییر حرکت پا و گام‌هایتان، حداقل هر ۴ تا ۵ روز یکبار کفش‌هایتان را عوض کنید.

چگونه اندامی متناسب داشته باشیم

بیشتر مردم کفش‌هایی می‌پوشند که برای پاهایشان خیلی کوچک است. پس چگونه می‌توان کفشی مناسب پیدا کرد؟

به دنبال کفشی باشید که به اندازه کافی پهن باشد. این بدان معناست که پای شما از کنار کفی کفش بیرون نمی‌زند یا جنس آن را از شکل خارج نمی‌کند. عرض پاشنه را نیز بررسی کنید. اگر خیلی پهن باشد، ممکن است هنگام راه رفتن پاشنه شما سر بخورد.

کفش نباید به هیچ یک از انگشتان پای شما، از جمله آن‌هایی که به دلیل مشکلات پا (انگشت چنگالی، انگشت چکشی و غیره) شکل خود را از دست داده‌اند، فشار بیاورد. و باید فضای کافی در بالای پای شما وجود داشته باشد تا پوشیدن و درآوردن کفش آسان باشد. می‌توانید این را در بسیاری از کفش‌های بنددار تنظیم کنید، البته تا زمانی که سه یا چند مجموعه سوراخ برای بندها داشته باشند.

به طور کلی، باید حدود نیم اینچ بین بلندترین انگشت پای شما و انتهای کفش فاصله باشد. اگر پینه پا یا انگشت چنگالی دارید، کفش باید به اندازه‌ای باشد که در صورت صاف بودن تمام انگشتان پا، نیاز داشته باشید. این به اطمینان از تناسب صحیح بین عرض و انعطاف پا در کفش کمک می‌کند.

در نهایت، قبل از خرید هر جفت کفش، آن را امتحان کنید. حتی اگر سایز درست خود را در یک برند کفش بدانید، ممکن است در برند دیگر یا حتی مدل دیگری از همان برند، سایز درست نباشد. هر دو کفش را امتحان کنید، زیرا ممکن است سایز یا عرض پاهای شما یکسان نباشد.

اگر هنوز در انتخاب کفش مناسب مشکل دارید، یک متخصص پا می‌تواند کمک کند.

انعطاف‌پذیر بمانید

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که اگر درد پا یا زانو مربوط به آرتریت روماتوئید دارید، انعطاف‌پذیری کفش مهم است.

یک کفش پیاده‌روی تخت و انعطاف‌پذیر که تقریباً مانند پابرهنه بودن به نظر می‌رسد، ممکن است برای بسیاری از علائم آرتریت روماتوئید (RA) بهتر از کفش‌های به اصطلاح پایدار باشد. این کفش‌ها، مانند بسیاری از کفش‌های ورزشی، بالشتک و پشتیبانی بیشتری ارائه می‌دهند.

ممکن است لازم باشد مدل‌های مختلف را امتحان کنید تا ببینید کدام برای شما مناسب است. یا از پزشک یا متخصص پا بخواهید که بر اساس علائم و سابقه سلامتی شما، مدلی را به شما توصیه کند.

پاشنه کوتاه بپوشید

یکی از چیزهایی که پزشکان روی آن توافق دارند این است که کفش‌های پاشنه بلند برای پاها مضر هستند، مخصوصاً اگر آرتروز داشته باشید.

یک کفش پاشنه ۳ اینچی هفت برابر بیشتر از یک کفش پاشنه ۱ اینچی به پای شما فشار وارد می‌کند. و این فقط پاهای شما نیستند که آسیب می‌بینند. کفش‌های پاشنه بلند همچنین به زانوها، کمر، باسن و سایر نواحی که معمولاً تحت تأثیر آرتروز قرار می‌گیرند، فشار وارد می‌کنند.

اگر مجبور به پوشیدن کفش پاشنه بلند هستید، ابتدا آنها را تا مچ پا بپوشید و وقتی قرار است مدت طولانی راه بروید یا بایستید، آنها را نپوشید. کفی‌های لژدار انتخاب بهتری نسبت به کفش‌های لژدار هستند. از پوشیدن کفش‌های نوک‌تیز خودداری کنید، که می‌تواند منجر به بدشکلی پا شود.

یک قانون کلی خوب: اگر کفش‌ها اذیتتان می‌کنند، پس به پاهایتان آسیب می‌زنند.

نوشته بهترین کفش‌ها برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.