کج خلقی چیست؟

یک عصبانیت شدیدروش فرزندتان برای ابراز ناامیدی از محدودیت‌هایش یا خشم از اینکه به خواسته‌اش نمی‌رسد، قشقرق به پا می‌کند. در طول یک قشقرق، ممکن است گریه کنند، جیغ بزنند و خودشان را به اطراف پرتاب کنند. آنها تمایلی به انجام کاری که به آنها گفته می‌شود، ندارند. این موارد معمولاً بین سنین ۱ تا ۴ سالگی رخ می‌دهد.  

کودکان زیر ۴ سال به طور منظم تا نه بار در هفته کج‌خلقی می‌کنند. اگرچه دیدن عصبانیت فرزندتان می‌تواند تکان‌دهنده باشد، اما از نظر رشدی در کودکان نوپا مناسب است. طغیان‌های خشم، روشی است که آنها برای ابراز ناامیدی ناشی از رشد سریع خود دارند. آنها می‌خواهند کارهایی را برای خودشان انجام دهند اما مهارت‌ها و توانایی‌های لازم برای انجام این کار را ندارند. خوشبختانه، عصبانیت کودک نوپای شما باید با پیشرفت مهارت‌های ارتباطی برای ابراز بهتر خود، شروع به محو شدن کند. 

بیشتر بچه‌ها هر از گاهی بحث یا لجبازی می‌کنند، اما وقتی عصبانیت و خصومت زیاد اتفاق می‌افتد – که منجر به مشکلات دیگری با دوستان، مدرسه یا خانه می‌شود – ممکن است دلیلی برای نگرانی وجود داشته باشد.

در حالی که والدین و مراقبان می‌توانند کج‌خلقی‌های کودکان نوپا و پیش‌دبستانی را نادیده بگیرند، نادیده گرفتن آنها در مراحل بعدی زندگی دشوارتر است. کودکان بزرگتر پرخاشگر می‌توانند برای دیگران و خودشان خطرناک باشند.

«عادی» چیست؟

یک قشقرق معمولی می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که کودک خردسال خسته یا کلافه، گرسنه یا آماده‌ی گذار از یک فعالیت به فعالیت دیگر، مانند رفتن به رختخواب، نشستن برای غذا خوردن یا لباس پوشیدن، نیست.

چیزی که معمول نیست این است که طغیان ناگهانی یا آنقدر شدید باشد که کودک خسته شود. وقتی منظم شود، این یک علامت خطر است.

برخی از مواردی که می‌توانند باعث نگرانی شوند عبارتند از:

خشم یا بی‌مهری نسبت به افراد، اشیاء یا هر دو. ممکن است کودکی هر از گاهی از روی ناامیدی بخواهد مراقب خود را بزند یا لگد بزند . اما وقتی این اتفاق در بیش از نیمی از کج‌خلقی‌های کودک رخ می‌دهد، ممکن است مشکلی وجود داشته باشد.

فرزند شما سعی می‌کند به خودش آسیب برساند. او ممکن است سعی کند کاری مانند موارد زیر انجام دهد:

• خودشان را گاز می‌گیرند
• خودشان را می‌خارانند
• سرشان را به دیوار بکوبند
• سعی می‌کند با لگد زدن، ضربه زدن یا مشت زدن به چیزی به پای خود آسیب برساند.

فرزند شما نمی‌تواند آرام شود. به عبارت دیگر، شما باید تقریباً بعد از هر بار قشقرق، او را از محیط دور کنید یا به او قول چیزی بدهید تا فرزندتان آرام شود و قشقرقش تمام شود.

کج‌خلقی‌های زیاد. از سن ۱ تا ۴ سالگی، کودک شما می‌تواند به طور متوسط ​​روزی یک بار کج‌خلقی کند. اگر این اتفاق بیشتر رخ دهد، می‌تواند نگران‌کننده باشد.

طغیان‌های بسیار طولانی. اگر این کج‌خلقی‌ها معمولاً بیش از ۱۵ دقیقه طول می‌کشند، می‌تواند نشان‌دهنده‌ی مشکل دیگری باشد.

علل کج خلقی

 برخی از محرک‌های معمول برای کج‌خلقی عبارتند از: 

• ناتوانی در انجام یک کار
• نداشتن کلمات برای بیان احساساتشان
• بیمار بودن
• انتقال‌ها
• خسته، گرسنه یا کلافه بودن
• نیاز به توجه یا یک شیء ترجیحی (اسباب بازی)

همچنین ممکن است کودک به دلایل زیر مرتباً پرخاشگری کند:

• اختلال کم‌توجهی بیش‌فعالی
• اضطراب
• ناتوانی در یادگیری
• مشکلات پردازش حسی
• اوتیسم

اختلال رفتار مخرب، که می‌تواند شامل الگویی از اعمال باشد که زندگی روزمره را مختل می‌کند، می‌تواند یکی دیگر از دلایل احتمالی باشد. این وضعیت چیزی بیش از یک کج‌خلقی است و می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• مبارزه
• ظلم و ستم
• بحث کردن
• گوش ندادن به حرف مرجع تقلید

دو مورد از شایع‌ترین اختلالات رفتاری مخرب، اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD) و اختلال سلوک (CD) هستند.

کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله‌ای ممکن است نشانه‌هایی از کینه‌توزی، بدجنسی یا بی‌رحمی نسبت به دیگران نشان دهند. آنها زیاد عصبانی می‌شوند و زمان زیادی را صرف بحث یا عدم پیروی از دستورالعمل‌ها می‌کنند. آنها ممکن است با افزایش سن، بیشتر در معرض اضطراب یا افسردگی قرار گیرند.

کودکان مبتلا به اختلال سلوک ممکن است در زندگی روزمره با دوستان یا در خانه دچار مشکل شوند. اقدامات مخرب یا خشونت‌آمیز مداوم آنها ممکن است شامل قلدری ، استفاده از سلاح، تخریب اموال، دزدی و دروغگویی باشد.

اگر نگران رفتار فرزندتان هستید، با پزشک متخصص اطفال صحبت کنید. در صورت نیاز، ممکن است شما را به روانپزشک یا روانشناس ارجاع دهند. درمان زودهنگام می‌تواند کمک‌کننده باشد و می‌تواند بر اهدافی مانند آموزش فرزندتان برای مقابله با خشم و ناامیدی به روش‌های رایج‌تر تمرکز کند.

جلوگیری از کج خلقی

مثبت بمانید. کودکان برای احساس ارتباط و یادگیری کنترل رفتارشان به روابط مثبت نیاز دارند. وقتی با یک کودک نوپای عصبانی سر و کار دارید، آرام ماندن می‌تواند دشوار باشد. 

کودکانی که دچار مشکلات رفتاری هستند، ممکن است در یک چرخه دشوار گرفتار شوند. رفتار آنها  مراقبشان را کلافه می‌کند و او از آنها عصبانی می‌شود و این باعث خشم بیشتر می‌شود. ممکن است احساس کنید که همیشه در حال تنبیه فرزندتان هستید. 

تا زمانی که آنها مخرب نیستند، سعی کنید روی نکات مثبت تمرکز کنید – حتی اگر به معنای نادیده گرفتن برخی از کج‌خلقی‌ها باشد. 

برنامه‌ای بریزید. شما نمی‌توانید از تمام لجبازی‌ها جلوگیری کنید، اما اگر از قبل فکر کنید، می‌توانید تعداد دفعاتی که فرزندتان ممکن است لجبازی کند را کاهش دهید. در اینجا چند نکته برای کمک به شما آورده شده است: 

• از قبل برنامه‌ریزی کنید. وقتی فرزندتان گرسنه و خسته است، دنبال کارهایش نروید. خوراکی و اسباب‌بازی برای سرگرم کردن کودک نوپایتان بردارید.
• ثابت قدم باشید. به یک برنامه‌ی منظم که شامل زمان‌های ثابت برای وعده‌های غذایی، چرت زدن و خوابیدن است، پایبند باشید. اگر فرزندتان بداند چه انتظاری از او می‌رود، عملکرد بهتری خواهد داشت. همچنین اگر به اندازه کافی استراحت کند، بهتر می‌تواند با ناامیدی کنار بیاید. 
• به فرزندتان حق انتخاب بدهید. هر زمان که ممکن است، اجازه دهید فرزندتان تصمیم بگیرد. اگر کودکان بتوانند تصمیم بگیرند که با چه اسباب‌بازی‌هایی بازی کنند یا چه لباسی بپوشند، احساس کنترل بیشتری می‌کنند. 
• محرک‌ها را شناسایی کنید. از موقعیت‌هایی که احتمالاً باعث می‌شود فرزندتان از کوره در برود، اجتناب کنید. به فرزندتان اسباب‌بازی‌هایی ندهید که او را کلافه کند. اگر فرزندتان نمی‌تواند صبر کردن را تحمل کند، از رستوران‌های دارای فضای باز پرهیز کنید. 
• با آنها ارتباط برقرار کنید. به آنها در مورد تغییرات آینده یادآوری کنید، حواسشان را پرت کنید و مثبت باشید.

به رفتار خوب پاداش دهید. فرزندتان را در حال خوب بودن غافلگیر کنید. اگر فرزندتان سر شام رفتار خوبی داشت، آن را به او گوشزد کنید و از او تعریف کنید. به فرزندتان کمک کنید تا یک هدف رفتاری مناسب تعیین کند و برای رسیدن به آن به او پاداش دهید. به جای پاداش مادی، به فرزندتان زمان ویژه‌ای با والدین بدهید یا اجازه دهید خودش فیلم مورد علاقه‌اش را انتخاب کند.

چگونه جلوی لجبازی را بگیریم

وقتی کودک نوپای شما قشقرق به پا می‌کند، برای آرام شدن به کمک شما نیاز دارد. اگر موارد زیر را رعایت کنید، می‌توانید به فرزندتان کمک کنید:

• آرام باشید. فریاد زدن یا پاسخ دادن با عصبانیت به فرزندتان فقط اوضاع را بدتر می‌کند. 
• حواس‌پرتی را امتحان کنید. به فرزندتان یک اسباب‌بازی یا کتاب بدهید. اگر کج‌خلقی او در مورد تمیز کردن یا انجام کارهای خانه است، پیشنهاد کمک بدهید. 
• به آرامی آنها را در آغوش بگیرید. اگر فرزندتان در حال زدن، لگد زدن یا تلاش برای فرار است، او را تا زمانی که آرام شود، در آغوش بگیرید. 
• قوانین را توضیح دهید. وقتی فرزندتان آرام شد، در مورد قوانین با او صحبت کنید. 
• رفتار را نادیده بگیرید. وقتی شما کج‌خلقی را نادیده می‌گیرید، به فرزندتان می‌گویید که این رفتار قابل قبول نیست. در حین انجام این کار، او را در معرض دید و دور از اشیایی که می‌توانند به او یا دیگران آسیب برسانند، نگه دارید.
• انرژی خود را ذخیره کنید . اگر احساس می‌کنید که انرژی‌تان تحلیل رفته است، کمی استراحت کنید و اجازه دهید یکی دیگر از مراقبان نوبت شما را بگیرد.

چه زمانی باید کمک خواست؟

گذشته از مراحل طبیعی رشد، مشکلات پزشکی وجود دارد که می‌تواند باعث خشم در کودکان شود. برخی از این موارد عبارتند از: 

• ناامیدی در کودکانی که دارای شرایط شناختی یا ارتباطی مانند  اوتیسم هستند
• روان‌پریشی مانند  اسکیزوفرنی
• اختلالات خلقی مانند اختلال دوقطبی
• تکانشگری، که اغلب با اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) اتفاق می‌افتد
• ترومای ناشی از شرایط بیرونی
• آسیب لوب پیشانی که می‌تواند در اثر آسیب‌ها یا  صرع رخ دهد

اگر به نظر نمی‌رسد خشم فرزندتان به مرحله رشدی خاصی مربوط باشد و بیش از چند هفته طول بکشد، باید با پزشک متخصص اطفال صحبت کنید. همچنین اگر احساس می‌کنید نمی‌توانید خشم فرزندتان را به تنهایی کنترل کنید، باید با پزشک مشورت کنید. برخی از نشانه‌های دیگر که ممکن است فرزندتان به کمک نیاز داشته باشد عبارتند از: 

• ایجاد آسیب به خود یا دیگران، از جمله کبودی و جای گازگرفتگی
• حمله به شما یا سایر بزرگسالان
• از مدرسه به خانه فرستاده شدن
• نگران امنیت اطرافیان فرزندتان بودن

بزرگترین علامت هشدار دهنده این است که طغیان‌ها چند وقت یکبار اتفاق می‌افتند. کودکانی که مشکلاتی مانند اختلال سلوک دارند، ممکن است  چند روز یا یک هفته بدون طغیان باشند. اما به ندرت می‌توانند یک ماه بدون مشکل باشند. درمان‌ها می‌توانند به پاداش دادن به رفتار خوب و جلوگیری از رفتار بد در کودکانی که مشکلات پزشکی دارند، کمک کنند.

نوشته چگونه با کج‌خلقی مقابله کنیم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

حمایت از یکی از اعضای خانواده یا دوست مبتلا به اسکیزوفرنی به معنای کمک به آنها برای دریافت درمان پزشکی و روانی مورد نیازشان است. اما این همچنین به معنای مراقبت از خودتان در همان زمان است.

از این پیشنهادات برای ایجاد یک برنامه عملی که برای هر دوی شما مفید باشد، استفاده کنید.

خودتان را آموزش دهید

اسکیزوفرنی یک بیماری روانی دشوار برای درک است. بنابراین تا جایی که می‌توانید یاد بگیرید. هرچه اطلاعات بیشتری داشته باشید، برای مقابله با آن آماده‌تر خواهید بود.

همچنین بهتر می‌توانید از دوست یا عضوی از خانواده‌تان که مبتلا به اسکیزوفرنی است حمایت کنید. و این می‌تواند احتمال اینکه آنها حتی در شرایط سخت، به درمان خود پایبند بمانند را افزایش دهد.

هدفمند باشید

پزشک با عزیز شما یک برنامه سلامتی تنظیم می‌کند که شامل اهداف خاصی خواهد بود. اگر مطمئن نیستید که برای شروع درمان با چه کسی تماس بگیرید، پزشک خانواده خود را امتحان کنید، که ممکن است شما را به یک روانپزشک ارجاع دهد.

وظیفه شما به عنوان مراقب این است که به عزیزتان یادآوری کنید که پایبندی به اهدافش چقدر مهم است و او را تشویق کنید که به مصرف داروهایش ادامه دهد. او باید برنامه درمانی خود را دنبال کند تا از بازگشت بیماری جلوگیری کند و از بدتر شدن علائمش جلوگیری کند.

جزئیات را پیگیری کنید

در تمام قرارهای ملاقات با پزشک، همراه عزیزتان باشید. این کار کمک به او در برنامه درمانی‌اش را برای شما آسان‌تر می‌کند. از پزشک او هر چقدر که لازم است سوال بپرسید و جزئیات را حفظ کنید. به یاد داشته باشید: پزشک آنجاست تا به هر دوی شما کمک کند.

همچنین، از هر قرار ملاقات یادداشت‌برداری کنید. برخی از مواردی که باید در نظر بگیرید عبارتند از:

• علائم اخیر عزیزتان (چه علائمی دارند و از چه زمانی شروع شده‌اند)
• هرگونه شرایط پزشکی دیگری که ممکن است داشته باشند
• منابع جدید استرس (این موارد می‌تواند شامل تغییرات اساسی در زندگی باشد.)
• داروها، ویتامین‌ها، گیاهان دارویی یا هر مکمل دیگری که مصرف کرده‌اند، به همراه دوز مصرفی

به گروه‌های پشتیبانی بپیوندید

اعضای خانواده یا دوست خود را تشویق کنید که به یک گروه بپیوندند و مطمئن شوید که در جلسات شرکت می‌کنند. در این گروه‌های حمایتی، آنها در میان سایر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی خواهند بود که تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند. این ممکن است به آنها کمک کند تا کمتر احساس تنهایی کنند.

یاد بگیرید چگونه استرس را مدیریت کنید

فعالیت‌هایی مانند یوگا، تای چی و مدیتیشن می‌تواند به هر دوی شما احساس آرامش بیشتری بدهد. سعی کنید آنها را به طور منظم انجام دهید تا بتوانید در مواقع بحرانی از آنها استفاده کنید.

یاد بگیرید چگونه پاسخ دهید

وقتی کسی که مبتلا به اسکیزوفرنی است دچار توهم (شنیدن یا دیدن چیزهایی که وجود ندارند) یا هذیان (باور به چیزهایی که واقعیت ندارند، حتی وقتی که نادرستی آنها ثابت می‌شود) می‌شود، باور دارد که آنها واقعی هستند. به چالش کشیدن باورهایش با گفتن اینکه اینطور نیست، کمکی به او نمی‌کند.

در عوض، به آنها بگویید که هر کدام از شما مسائل را به روش خودتان می‌بینید. با احترام، مهربان و حامی باشید و در صورت نیاز با پزشک آنها تماس بگیرید.

اگر آنها دچار توهمات رفتاری می‌شوند ، آرام باشید، با ۱۱۵ تماس بگیرید و به امدادگر بگویید که اسکیزوفرنی دارند. در حالی که منتظر امدادگران هستید، بحث نکنید، فریاد نزنید، انتقاد نکنید، تهدید نکنید، در را مسدود نکنید، آنها را لمس نکنید یا بالای سرشان نایستید. همچنین از تماس مستقیم چشمی خودداری کنید، که می‌تواند باعث شود آنها احساس تهدید کنند.

آماده پاسخگویی باشید

اگر فرد مبتلا به اسکیزوفرنی دچار یک دوره روان‌پریشی شود، به این معنی که توهمات یا هذیان‌های او بسیار بدتر و شدیدتر شود، باید سریعاً وضعیت را بررسی کنید و تصمیم بگیرید که با چه کسی تماس بگیرید. اگر شخص دیگری در دسترس است، از او بخواهید که در حالی که شما با پزشک تماس می‌گیرید یا با 115 تماس می‌گیرید، در کنار عزیزتان بماند.

اگر عزیزتان تهدید به خودکشی کرد، او را تنها نگذارید. اگر رفتارش خطرناک شد، فوراً با 110 تماس بگیرید و درخواست پلیس کنید. به او بگویید که اسکیزوفرنی دارد و وضعیت را برایش توضیح دهید، اما بگذارید خودش آن را مدیریت کند. پلیس باید برای ارزیابی و مدیریت افراد مبتلا به اختلالات روان‌پریشی و سایر انواع پریشانی‌های عاطفی آموزش دیده باشد. با پزشک او نیز تماس بگیرید تا او را از وضعیت مطلع کنید.

همچنین می‌توانید اپلیکیشن «بسته منابع بحران روانپزشکی» (از مرکز حمایت از درمان) را روی گوشی هوشمند خود دانلود کنید. این اپلیکیشن دارای استانداردهای خاص ایالتی در مورد بستری اورژانسی است و می‌تواند در مواقع بحرانی مفید باشد.

نشانه‌های خودکشی را بشناسید

بیشتر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی برای دیگران بی‌ضرر هستند. آنها بیشتر از هر کس دیگری به خودشان آسیب می‌زنند. گاهی اوقات این شامل تلاش برای گرفتن جان خود نیز می‌شود. شما باید هرگونه صحبت در مورد خودکشی را جدی بگیرید و به اشعار، یادداشت‌ها یا هر چیز دیگری که عزیزتان در مورد مرگ می‌نویسد توجه کنید.

در تماس باشید

وقتی فرد مبتلا به اسکیزوفرنی احساس تنهایی می‌کند، ممکن است افکار خودکشی در او افزایش یابد. اگر در نزدیکی او زندگی نمی‌کنید، می‌توانید با برقراری ارتباط از طریق تلفن، پیامک، ایمیل و نامه به او کمک کنید. ارسال یادداشت‌های کوتاه مانند کارت پستال و کارت تبریک می‌تواند به آنها یادآوری کند که چقدر برایتان مهم هستند.

مراقب خودت باش

مراقبت از فرد مبتلا به اسکیزوفرنی می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. شما باید هر روز مراقبت از خود را در اولویت اصلی قرار دهید. احساس غم، عصبانیت، تنهایی یا ترس از نظر دیگران برای مراقبان امری عادی است.

با دوستان و خانواده خود تماس بگیرید و به آنها بگویید که به چه چیزی نیاز دارید. آنها می‌توانند:

• بدون قضاوت کردن به حرف‌هایتان گوش دهید
• اطلاعات و پزشکان را پیدا کنید
• داستان‌های امیدبخش، حمایت اخلاقی و راهنمایی معنوی را به اشتراک بگذارید
• پیشنهاد کمک مالی
• کارهای خانه را انجام دهید و از بچه‌هایتان مراقبت کنید

 مهم‌تر از همه، خوب غذا بخورید، به اندازه کافی بخوابید ، ورزش کنید و در فعالیت‌های سرگرم‌کننده شرکت کنید. شما نمی‌توانید ۲۴ ساعته در دسترس باشید. بنابراین تعطیلات بدون احساس گناه را برنامه‌ریزی کنید و هر از گاهی به خودتان استراحت کامل بدهید.

درباره انگ بیماری روانی اطلاعات کسب کنید

انگ بیماری روانی هنوز وجود دارد، اگرچه جامعه در سال‌های اخیر پذیرش و درک بیشتری از مسائل مربوط به سلامت روان پیدا کرده است.

خانواده‌های افرادی که بیماری روانی دارند می‌توانند برای مقابله با آن اقدامات خاصی را انجام دهند:

• به یاد داشته باشید که شما و عزیزانتان حق انتخاب دارید. بیماری‌های روانی و جسمی، اطلاعات خصوصی و شخصی هستند. شما می‌توانید تصمیم بگیرید که در مورد بیماری روانی خود به چه کسی و چه چیزی بگویید.
• به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید. مشکلات سلامت روان می‌توانند شایع‌تر از آن چیزی باشند که فکر می‌کنید. از هر چهار نفر در ایالات متحده، یک نفر در برهه‌ای از زندگی خود به نوعی بیماری روانی مبتلا می‌شود. بسیاری از افراد دیگر نیز با موقعیت‌های مشابهی دست و پنجه نرم می‌کنند. مردم معمولاً با افسردگی، اضطراب، سوءمصرف مواد و سایر اختلالات سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کنند.
• امیدوار باشید و به یاد داشته باشید که درمان مؤثر است. داروها و درمان‌های روانی-اجتماعی ایمن و مؤثر در دسترس هستند و درمان‌های جدیدتری نیز در حال توسعه هستند. در نتیجه، بسیاری از افرادی که بیماری روانی دارند از زندگی پرباری برخوردارند.
• از عزیزتان به خاطر درخواست کمک قدردانی کنید. درمان سلامت روان می‌تواند دشوار باشد، زیرا افراد اغلب باید در امتحان کردن داروهای جدید، کنار آمدن با عوارض جانبی و یادگیری رفتارهای جدید صبور باشند. کمک به عزیزتان برای اینکه نسبت به خودش یا دیگران احساس خوبی داشته باشد، مهم است.
• فعال بمانید و خود را با افراد حامی احاطه کنید. انزوای اجتماعی می‌تواند یکی از عوارض جانبی منفی انگ مرتبط با بیماری روانی باشد. منزوی کردن خود و انجام ندادن کارهایی که از آنها لذت می‌برید، شما را در معرض خطر بالای افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. ریسک کنید و فعالیت‌های جدیدی را در جامعه خود امتحان کنید.

نوشته وقتی کسی که دوستش دارید اسکیزوفرنی دارد اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

چقدر اضطراب زیاد محسوب می‌شود؟

اضطراب بخشی از زندگی است — همه ما هر از گاهی آن را احساس می‌کنیم. وقتی این اتفاق می‌افتد، چند چیز وجود دارد که می‌توانید برای آرام کردن احساسات خود امتحان کنید. اگر اغلب احساس اضطراب می‌کنید و به نظر نمی‌رسد هیچ چیز کمکی کند، با پزشک خود در مورد راه‌های دیگر مدیریت آن صحبت کنید.

ورزش

لازم نیست برای المپیک تمرین کنید — یک پیاده‌روی ۱۰ دقیقه‌ای می‌تواند به خوبی یک تمرین ۴۵ دقیقه‌ای عمل کند. هر دو می‌توانند برای چند ساعت حال شما را بهتر کنند، مانند آسپرین برای سردرد . و اگر به طور منظم ورزش کنید — حداقل ۳ بار در هفته — احتمال کمتری دارد که در وهله اول احساس اضطراب کنید.

فضای باز

حتی یک گیاه در اتاق یا تصاویر طبیعت می‌تواند باعث شود احساس اضطراب، عصبانیت یا استرس کمتری داشته باشید. اما بهتر است که به بیرون بروید. با این کار روحیه خود را تقویت می‌کنید و می‌توانید فشار خون، ضربان قلب، تنش عضلانی و هورمون‌های استرس را که همگی هنگام اضطراب افزایش می‌یابند، کاهش دهید.

باغبانی

بیرون بروید و دست به کار شوید. باغبانی باعث می‌شود مغز شما مواد شیمیایی تقویت‌کننده خلق و خو آزاد کند که می‌تواند به کاهش اضطراب شما کمک کند . به علاوه، کمی ورزش خواهید کرد و در فضای باز وقت خواهید گذراند که هر دو می‌توانند برای شما مفید باشند. اگر زمین مخصوص خودتان را ندارید، به یک باغبان پیشنهاد کمک کنید- آنها از کمک شما خوشحال خواهند شد.

مدیتیشن

این یکی از راه‌هایی است که می‌توانید نگرانی‌هایتان را تا حد ممکن کوچک کنید تا از آنها آگاه باشید اما مزاحم شما نشوند. مدیتیشن به شما کمک می‌کند تا روی نفس کشیدن خود تمرکز کنید و ذهن خود را از افکار رها کنید. وقتی نگرانی به سراغتان می‌آید، سعی می‌کنید سریع آن را کنار بگذارید و ذهن خود را پاک کنید.

یوگا

این نوعی مدیتیشن است: شما بدن خود را در موقعیت‌های خاصی قرار می‌دهید که می‌تواند عضلات و سایر بافت‌های شما را تقویت و کشش دهد. در عین حال، سعی می‌کنید نفس خود را آرام نگه دارید. این می‌تواند ضربان قلب و فشار خون شما را کاهش دهد و اضطراب شما را کمتر کند. اما برخی از موقعیت‌های یوگا وجود دارد که اگر شرایط خاصی دارید نباید انجام دهید، بنابراین قبل از شروع با پزشک خود صحبت کنید.

طب سوزنی

این می‌تواند به شما کمک کند تا آرام شوید – البته تا زمانی که با فکر کردن به سوزن‌ها خیلی مضطرب نشوید. متخصص طب سوزنی سوزن‌های بسیار ظریفی را در نقاط خاصی از بدن شما قرار می‌دهد. گاهی اوقات از تحریک الکتریکی نیز برای کاهش تنش عضلات و اعصاب استفاده می‌شود.

آروماتراپی

بوهای ساده‌ای مانند اسطوخودوس، بابونه و گلاب می‌توانند به آرامش شما کمک کنند. این بوها از روغن‌های غلیظی حاصل می‌شوند که می‌توانید آنها را استنشاق کنید یا روی پوست خود بمالید. دانشمندان معتقدند که این بوها پیام‌های شیمیایی را به بخش‌هایی از مغز شما می‌فرستند که بر خلق و خو و احساسات تأثیر می‌گذارند.

ماساژ

درمانگران با دست‌ها، انگشتان، ساعد، آرنج و گاهی حتی پاهای خود، عضلات و سایر بافت‌های نرم را فشار می‌دهند، می‌مالند، فشرده می‌کنند و هل می‌دهند . این کار می‌تواند به درد عضلات و سایر مشکلات کمک کند و ممکن است به کاهش اضطراب و استرس نیز کمک کند.

بیوفیدبک

یک درمانگر آموزش‌دیده شما را راهنمایی می‌کند تا به چیزهایی که شما را مضطرب می‌کنند فکر کنید، در حالی که یک کامپیوتر امواج مغزی شما را می‌خواند و به شما بازخورد می‌دهد. شما با درمانگر خود، استراتژی‌های آرامش‌بخش را تمرین می‌کنید و بازخورد آنها را روی کامپیوتر مشاهده می‌کنید تا ببینید چگونه کار می‌کنند. با گذشت زمان، این می‌تواند به شما در کنترل اضطراب کمک کند.

خواب

مغز شما را شارژ می‌کند و خلق و خو و تمرکز شما را افزایش می‌دهد و اگر به اندازه کافی از آن استفاده کنید، کمتر دچار اضطراب می‌شوید. هر روز ۷ تا ۹ ساعت بخوابید. برای خواب بهتر ، همزمان به رختخواب بروید و بیدار شوید. اتاق خود را خنک، تاریک و ساکت نگه دارید و درست قبل از خواب تلویزیون تماشا نکنید یا از کامپیوتر استفاده نکنید. ورزش منظم نیز می‌تواند به خواب کمک کند، اما سعی کنید آن را صبح‌ها و بعدازظهرها انجام دهید – تمرینات شبانه می‌تواند خواب شما را مختل کند.

اولویت‌ها را تعیین کنید

مشخص کنید که چه کاری را باید فوراً انجام دهید و چه کاری را می‌توانید به تعویق بیندازید. فهرست کارها می‌تواند به شما کمک کند پروژه‌های بزرگ را به وظایف کوچک‌تر تقسیم کنید و روی کاری که باید بعداً انجام دهید تمرکز کنید. در صورت نیاز کمک بخواهید و از کارهایی که چندان مهم نیستند صرف نظر کنید.

یک دفتر خاطرات داشته باشید

این می‌تواند به شما کمک کند تا به دنبال الگوها بگردید و بفهمید چه چیزی شما را مضطرب می‌کند. رویدادهای خانوادگی؟ کار؟ مدرسه؟ کافئین زیاد ؟ شاید این فقط زمانی اتفاق می‌افتد که گرسنه هستید. وقتی خودتان را مضطرب می‌بینید، سعی کنید آنچه را که انجام می‌دهید و به آن فکر می‌کنید، بنویسید. وقتی بدانید چه چیزی باعث اضطراب شما می‌شود، ممکن است بتوانید آن را بهتر مدیریت کنید.

نوشته راه‌های طبیعی برای آرام کردن اضطراب اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.