آرتریت روماتوئید (RA) و بیماری لثه ظاهراً بیماری‌های نامرتبطی هستند. اما تحقیقات نشان می‌دهد که این دو باکتری‌های مشترکی دارند. این میکروب‌ها – از جمله P. gingivalis و Aggregatibacter actinomycetemcomitans (Aa) – می‌توانند هم بیماری پریودنتال و هم التهاب موجود در RA را تحریک کنند.

یک مطالعه نشان داد که اگر شما به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا هستید، دو برابر بیشتر از افرادی که به آن مبتلا نیستند، احتمال ابتلا به بیماری لثه در شما وجود دارد. مطالعه دیگری نشان داد که ۶۵٪ از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) نیز به بیماری لثه مبتلا هستند، در حالی که این رقم در افراد بدون آرتریت روماتوئید تنها ۲۸٪ است. در هر دو مطالعه، متخصصان دریافتند که شدت بیماری پریودنتال در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) نیز بدتر است.

چه ارتباطی بین آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال وجود دارد؟

محققان کشف کردند که آرتریت روماتوئید ممکن است از مفاصل شما شروع نشود. در عوض، داده‌ها نشان می‌دهند که این بیماری التهابی ممکن است به دلیل اتوآنتی‌بادی‌ها – آنتی‌بادی‌هایی که به جای عفونت‌ها با بدن شما واکنش نشان می‌دهند – که در سایر قسمت‌های بدن شما (مانند دستگاه گوارش یا ریه‌های شما) ساخته می‌شوند، رخ دهد.

میکروب‌های موجود در دهان شما، آنتی‌بادی‌های خودکار تولید می‌کنند. این اتفاق به این دلیل می‌افتد که نوعی باکتری در دهان شما به نام P. gingivalis، حاوی پپتیدیل-آرژنین دِآمیناز (PPAD) است، آنزیمی که پروتئین‌ها را در بدن شما تغییر می‌دهد. هنگامی که این تغییر رخ می‌دهد، بدن شما پروتئین‌ها را به عنوان یک تهدید می‌بیند. متخصصان این فرآیند را “سیترولیناسیون” می‌نامند. این فرآیند می‌تواند منجر به ایجاد آنتی‌بادی علیه پروتئین‌های موجود در پوشش مفاصل شما شود. سیترولیناسیون باعث می‌شود پروتئین‌ها بیشتر احتمال داشته باشند که باعث ایجاد پاسخ ایمنی شوند که به این پوشش مفصلی آسیب می‌رساند.

متخصصان باکتری‌های دهان شما را در مایع بین مفاصل (به نام مایع سینوویال) در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید و سایر اشکال آرتریت پیدا کردند. آنها معتقدند که باکتری‌ها از طریق بافت لثه آسیب‌دیده حرکت می‌کنند، وارد جریان خون شما می‌شوند و سپس به سایر قسمت‌های بدن شما می‌روند.

پ. ژنژیوالیس می‌تواند منجر به شروع زودتر، پیشرفت سریع‌تر و شدیدتر آرتریت روماتوئید شود. به همین دلیل، استخوان‌ها و غضروف شما می‌توانند آسیب بیشتری ببینند.

اما هنوز مشخص نیست که آیا یک بیماری مستقیماً به بیماری دیگر منجر می‌شود یا خیر. در عوض، متخصصان دو نظریه اصلی در مورد چگونگی تأثیر آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال بر یکدیگر دارند:

• در برخی افراد، پاسخ ایمنی علیه پروتئین‌های سیترولینه می‌تواند منجر به آرتریت روماتوئید شود. این همچنین ممکن است دلیل التهاب در بدن شما با آرتریت روماتوئید باشد. این نظریه نشان می‌دهد که بیماری پریودنتال می‌تواند باعث آرتریت روماتوئید شود.
• آرتریت روماتوئید ممکن است لثه‌های شما را تحت تأثیر قرار دهد، همانطور که به مفاصل شما آسیب می‌رساند. به همین دلیل است که برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید شدید، بیماری لثه نیز دارند. این نظریه نشان می‌دهد که آرتریت روماتوئید می‌تواند منجر به بیماری پریودنتال شود.

علائم آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال چیست؟

مطالعات نشان می‌دهد که علائم و سایر عوامل بیماری پریودنتال (مانند خونریزی لثه، التهاب لثه و عمق پاکت‌های دندان) در افرادی که به آرتریت روماتوئید (RA) نیز مبتلا هستند، شدیدتر است. به طور مشابه، معمولاً درست قبل از شروع علائم آرتریت روماتوئید، تعداد بیشتری از P. gingivalis در بدن شما وجود دارد.

شدت بیماری پریودنتال شما اغلب با فعالیت آرتریت روماتوئید شما مطابقت دارد. این بدان معناست که اگر آرتریت روماتوئید شما فعال‌تر باشد، احتمال دارد که بیماری پریودنتال شما نیز بدتر شود.

عوامل خطر بیماری پریودنتال و آرتریت روماتوئید چیست؟

اگرچه هر بیماری شرایط خاص خود را دارد، بیماری پریودنتال و آرتریت روماتوئید ممکن است برخی از عوامل خطر یکسان را به اشتراک بگذارند. این عوامل عبارتند از:

عوامل خطر ژنتیکی. اگر ژنی به نام HLA-DRB1 دارید، ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به هر دو بیماری باشید. این ژن به بدن شما می‌گوید که چگونه نوعی پروتئین بسازد که به عملکرد سیستم ایمنی بدن شما کمک می‌کند.

عوامل محیطی. وضعیت اجتماعی-اقتصادی، چاقی و سیگار کشیدن ممکن است احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید یا بیماری پریودنتال را افزایش دهد. سیگار کشیدن همچنین اگر از قبل به یک یا هر دو بیماری مبتلا باشید، بیماری لثه و آرتریت روماتوئید را بدتر می‌کند.

پیشگیری و درمان بیماری پریودنتال ناشی از آرتریت روماتوئید

تحقیقات نشان می‌دهد که درمان‌های غیرجراحی بیماری پریودنتال، مانند درمان‌های لیزری یا تمیز کردن عمیق زیر خط لثه، برخی از عوامل آرتریت روماتوئید (RA) را بهبود می‌بخشند. یک مطالعه به بررسی افراد مبتلا به بیماری پریودنتال که آرتریت روماتوئید با فعالیت بیماری متوسط ​​تا زیاد و فعالیت بیماری کم داشتند، پرداخت. برای آرتریت روماتوئید با فعالیت بیماری متوسط ​​تا زیاد و کم، متخصصان دریافتند که درمان‌های غیرجراحی بیماری پریودنتال ممکن است موارد زیر را کاهش دهد:

سرعت رسوب گلبول‌های قرمز/پروتئین واکنشی C. این یک نشانگر برای شرایط التهابی است. پزشکان از این موارد برای تشخیص و نظارت بر آرتریت روماتوئید استفاده می‌کنند.

سطح فاکتور نکروز تومور (TNF). TNF پروتئینی است که باعث التهاب در بدن شما می‌شود. این پروتئین نقش‌های زیادی در چرخه زندگی سلول‌های شما ایفا می‌کند.

امتیاز فعالیت بیماری. این امتیاز میزان فعالیت آرتریت روماتوئید شما را در مقیاسی از 0 تا 10 اندازه‌گیری می‌کند. این به پزشک شما اجازه می‌دهد تا میزان پاسخ شما به یک درمان خاص را ارزیابی کند.

از طرف دیگر، ممکن است بین شدت بیماری پریودنتال شما و اثربخشی داروهای آرتریت روماتوئید ارتباطی وجود داشته باشد. التهاب طولانی مدت لثه می‌تواند بر میزان اثربخشی داروهای آرتریت روماتوئید تأثیر بگذارد. به همین دلیل، ممکن است علائم آرتریت روماتوئید بیشتری داشته باشید زیرا درمان شما به اندازه کافی موفقیت‌آمیز نخواهد بود.

برای کنترل یا پیشگیری از بیماری پریودنتال، مراجعه منظم به دندانپزشک بسیار مهم است. این امر به ویژه در صورت ابتلا به آرتریت روماتوئید (RA) اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. هر چه پزشک سریع‌تر بیماری لثه را تشخیص دهد، سریع‌تر می‌تواند آن را درمان کند.

بهترین راه برای پیشگیری از بیماری پریودنتال، رعایت بهداشت دهان و دندان و معاینه منظم دندان‌ها توسط دندانپزشک یا متخصص بهداشت دهان و دندان (تقریباً هر ۶ تا ۱۲ ماه) است.

اگر به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، دندانپزشک شما ممکن است پیشنهاد کند که تعداد دفعات مراجعه به دندانپزشک را افزایش دهید. در صورت مشاهده هرگونه خونریزی یا تغییر دیگری در روال مسواک زدن و نخ دندان کشیدن خود، مهم است که به پزشک خود اطلاع دهید.

اگر پزشک شما تشخیص دهد که بیماری لثه خفیفی دارید ، برنامه درمانی شما بسیار ساده خواهد بود. شما باید یک روال بهداشت دهان و دندان خوب را رعایت کنید: حداقل دو بار در روز (صبح و شب) دندان‌های خود را مسواک بزنید و یک بار در روز (شب) نخ دندان بکشید. همچنین ممکن است نکات دیگری برای مراقبت از دندان‌ها و لثه‌هایتان به شما ارائه دهد.

آنها به احتمال زیاد یک جرم‌گیری عمیق دندان نیز برای شما انجام خواهند داد. این کار باعث از بین رفتن هرگونه پلاک می‌شود. آنها می‌توانند بهترین راه برای تمیز کردن دندان‌ها و جلوگیری از تجمع پلاک را به شما نشان دهند. پزشک شما هرگونه مانعی را که ممکن است به دلیل آرتریت روماتوئید داشته باشید، در نظر خواهد گرفت.

برای بیماری شدید لثه، پزشک درمان‌های دندانپزشکی بیشتری را تجویز می‌کند که ممکن است شامل جراحی باشد.

بسیاری از مردم متوجه بیماری لثه خود نمی‌شوند. به همین دلیل، بررسی مکرر دندان‌ها و لثه‌های خود در آینه بسیار مهم است. به دنبال تغییرات در رنگ یا بافت باشید. برای جلوگیری از بیماری پریودنتال و هرگونه تأثیری که ممکن است بر روماتیسم مفصلی داشته باشد، همیشه در صورت مشاهده هرگونه تغییر در سلامت دهان و دندان خود، به پزشک خود اطلاع دهید.

نوشته آرتریت روماتوئید و بیماری پریودنتال: ارتباط چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آرتریت روماتوئید چیست؟

آرتریت روماتوئید چیزی است که پزشکان آن را یک بیماری خودایمنی می‌نامند. این بیماری زمانی شروع می‌شود که سیستم ایمنی بدن شما، که قرار است از شما محافظت کند، دچار اختلال شده و شروع به حمله به بافت‌های بدن شما می‌کند. این امر باعث التهاب در پوشش مفاصل شما می‌شود. در نتیجه، مفاصل شما ممکن است قرمز، گرم، متورم و دردناک شوند.

آرتریت روماتوئید (RA) مفاصل هر دو طرف بدن، مانند هر دو دست، هر دو مچ دست یا هر دو زانو را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این تقارن به تمایز آن از سایر انواع آرتروز کمک می‌کند. با گذشت زمان، آرتریت روماتوئید می‌تواند بر سایر قسمت‌ها و سیستم‌های بدن، از چشمان گرفته تا قلب، ریه‌ها، پوست، رگ‌های خونی و موارد دیگر تأثیر بگذارد.

آرتریت روماتوئید نوجوانان

این بیماری همچنین آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان یا JIA نامیده می‌شود. این بیماری باعث تورم و سفتی مفاصل در کودکان ۱۶ سال یا کمتر می‌شود. اگر درد و سفتی مفاصل ۶ هفته یا بیشتر طول بکشد، ممکن است JIA باشد. 

ایدیوپاتیک به معنی “ناشناخته” است. متخصصان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث JIA می‌شود. آنها فکر می‌کنند برخی از کودکان با ژنی متولد می‌شوند که آنها را بیشتر در معرض ابتلا به JIA قرار می‌دهد. سپس چیزی – مانند ویروس یا باکتری – سیستم ایمنی را تحریک می‌کند. محققان معتقدند که این بیماری به آلرژی، غذا یا رژیم غذایی نامناسب مربوط نیست.

آرتریت روماتوئید یک بیماری مادام العمر است. مانند آرتریت روماتوئید، JIA یک بیماری خودایمنی است. اما گاهی اوقات کودکان JIA را پشت سر می‌گذارند. با این حال، می‌تواند بر رشد استخوان تأثیر بگذارد که می‌تواند عواقب طولانی مدت داشته باشد. 

انواع مختلفی از JIA وجود دارد. 

الیگوآرتریت. این شایع‌ترین نوع JIA است. چهار یا تعداد بیشتری از مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و معمولاً مفاصل بزرگ‌تر مانند زانوها، مچ پا و آرنج‌ها را درگیر می‌کند. 

پلی آرتریت. وقتی به این نوع آرتریت مبتلا هستید، پنج یا تعداد بیشتری مفصل تحت تأثیر قرار می‌گیرند، اغلب در یک طرف بدن. حدود یک چهارم کودکان مبتلا به آرتریت جوانان (JIA) به این نوع آرتریت مبتلا هستند. 

سیستمیک. حدود 10٪ از کودکان مبتلا به JIA به این نوع بیماری مبتلا می‌شوند که پوست و اندام‌های داخلی و همچنین مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم می‌تواند شامل تب بالای 103 درجه فارنهایت باشد که 2 هفته یا بیشتر طول می‌کشد و بثورات پوستی. 

آرتریت پسوریاتیک (PsA). این نوع آرتریت مفاصل را تحت تأثیر قرار می‌دهد و همچنین باعث ایجاد بثورات پوسته‌دار می‌شود. بثورات اغلب روی پلک‌ها، زانوها، ناف و پوست سر یا پشت گوش‌ها ظاهر می‌شوند. مچ دست، مچ پا، انگشتان دست و پا از جمله مفاصلی هستند که ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند. 

مرتبط با انتزیت. نام دیگر این نوع، اسپوندیلوآرتریت است. این بیماری نواحی‌ای را درگیر می‌کند که عضلات، رباط‌ها و تاندون‌ها به استخوان متصل می‌شوند. لگن، زانوها و پاها شایع‌ترین نقاط آسیب‌دیده هستند، اما هر مفصلی می‌تواند درگیر شود. همچنین می‌تواند دستگاه گوارش را تحت تأثیر قرار دهد. این بیماری در پسران شایع‌تر است و عموماً بین ۸ تا ۱۵ سالگی شروع می‌شود.

تمایز نیافته. پزشکان زمانی از این برچسب استفاده می‌کنند که مشخص باشد حداقل یک مفصل ملتهب است، اما سایر علائم با انواع دیگر مطابقت ندارند. 

علائم آرتریت روماتوئید

علائم هشدار دهنده RA عبارتند از:

• درد و تورم مفاصل
• سفتی، به خصوص در صبح یا بعد از نشستن طولانی مدت

آرتریت روماتوئید هر فرد را به طور متفاوتی تحت تأثیر قرار می‌دهد. برای برخی، علائم مفصلی به تدریج و طی چندین سال اتفاق می‌افتد. در برخی دیگر، ممکن است به سرعت بروز کند.

برخی افراد ممکن است برای مدت کوتاهی به آرتریت روماتوئید مبتلا باشند و سپس به حالت بهبودی برسند، به این معنی که علائمی نداشته باشند.

علائم اولیه آرتریت روماتوئید

مفاصل شما ممکن است حساس و دردناک باشند، حتی اگر قرمزی یا تورمی مشاهده نکنید. اولین مفاصلی که تحت تأثیر قرار می‌گیرند، مفاصل کوچکتر هستند، مانند جایی که انگشتان دست به دست و انگشتان پا به پاهایتان متصل می‌شوند.

بثورات آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید می‌تواند پوست و همچنین مفاصل شما را تحت تأثیر قرار دهد. ممکن است ضایعات سفتی به نام ندول روی بدن شما ایجاد شود. یکی دیگر از علائم پوستی، واسکولیت است. یکی از علائم واسکولیت آرتریت روماتوئید، ایجاد فرورفتگی در ناخن‌های دست است. واسکولیت همچنین می‌تواند باعث ایجاد بثوراتی شود که ممکن است برجسته یا صاف باشند. ممکن است شبیه کبودی به نظر برسند. بثورات با فشار دادن از بین نمی‌روند. اغلب زانوها و ساق پا را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علائم غیرمعمول آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید می‌تواند تمام بدن شما را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر مفاصل دردناک و متورم، ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنید: 

• خستگی
• تب خفیف
• چشم‌های خشک و حساس
• خشکی دهان و سوزش یا عفونت لثه
• تنگی نفس 
• تعداد کم گلبول‌های قرمز خون 
• آسیب به عضله قلب شما

عوامل خطر آرتریت روماتوئید

هر کسی می‌تواند به آرتریت روماتوئید مبتلا شود. این بیماری حدود ۱٪ از افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این بیماری در زنان دو تا سه برابر بیشتر از مردان شایع است، اما مردان علائم شدیدتری دارند.

این بیماری معمولاً در میانسالی شروع می‌شود. اما کودکان خردسال و سالمندان نیز می‌توانند به آن مبتلا شوند.

مواردی که خطر ابتلا به RA را افزایش می‌دهند عبارتند از: 

• سابقه خانوادگی آرتریت روماتوئید (RA)
• سیگار کشیدن 
• اضافه وزن داشتن

علل آرتریت روماتوئید

پزشکان علت دقیق آن را نمی‌دانند. به نظر می‌رسد چیزی سیستم ایمنی بدن را تحریک می‌کند تا به مفاصل و گاهی اوقات به سایر اندام‌ها حمله کند. برخی از متخصصان فکر می‌کنند که یک ویروس یا باکتری ممکن است سیستم ایمنی بدن شما را تغییر دهد و باعث حمله آن به مفاصل شما شود. 

آیا آرتریت روماتوئید ارثی است؟

کارشناسان معتقدند ژن‌های متعددی وجود دارند که می‌توانند شما را در برابر RA آسیب‌پذیر کنند. آن‌ها تخمین می‌زنند که اگر یکی از اعضای خانواده RA داشته باشد، احتمال به ارث بردن آن برای شما حدود ۶۰٪ است. محققان در حال بررسی تعدادی از ژن‌ها، از جمله ژن‌های خانواده HLA کلاس II هستند. 

آرتریت روماتوئید چگونه بر بدن شما تأثیر می‌گذارد؟

سلول‌های سیستم ایمنی از خون به مفاصل شما و بافتی که آنها را می‌پوشاند، منتقل می‌شوند. این بافت سینوویوم نام دارد. به محض رسیدن سلول‌ها، التهاب ایجاد می‌شود. این امر باعث می‌شود مفصل شما با تجمع مایع در داخل آن متورم شود. مفاصل شما دردناک، متورم و در لمس گرم می‌شوند.

با گذشت زمان، التهاب، غضروف، یک لایه نرم از بافت که انتهای استخوان‌های شما را می‌پوشاند، را از بین می‌برد. با از بین رفتن غضروف، فضای بین استخوان‌های شما باریک می‌شود. با گذشت زمان، آنها می‌توانند به یکدیگر ساییده شوند یا از جای خود حرکت کنند. سلول‌هایی که باعث التهاب می‌شوند، موادی نیز تولید می‌کنند که به استخوان‌های شما آسیب می‌رسانند.

التهاب در آرتریت روماتوئید می‌تواند گسترش یابد و بر اندام‌ها و سیستم‌های سراسر بدن، از چشم‌ها گرفته تا قلب، ریه‌ها، کلیه‌ها، رگ‌های خونی و حتی پوست، تأثیر بگذارد.

آرتریت روماتوئید در دست‌ها

علاوه بر تورم، درد و سفتی، آرتریت روماتوئید می‌تواند به روش‌های زیر روی دست‌های شما تأثیر بگذارد: 

• یک توده نرم در پشت دست شما ایجاد می‌شود.
• تورم انگشتان باعث می‌شود که آنها شبیه سوسیس به نظر برسند.
• وقتی انگشتانتان را تکان می‌دهید، صدای جیرجیر ایجاد می‌شود.
• وقتی مفاصل انگشتان خود را خم می‌کنید، صدای کلیک مانندی ایجاد می‌شود.
• شما نمی‌توانید انگشتان یا شست خود را صاف کنید.
• ممکن است نوک انگشت شما خم شده باشد. 
• مفصل میانی انگشت شما خم شده و نوک انگشت شما بیش از حد صاف شده است.

آرتریت روماتوئید در پاها

شایع‌ترین علائم عبارتند از تورم، درد و سفتی. سایر علائم عبارتند از: 

• اگر مچ پای شما آسیب دیده باشد، در استفاده از رمپ و پله مشکل دارید 
• مشکل در راه رفتن روی سطوح ناهموار، مانند چمن یا شن
• افتادگی قوس کف پا، که باعث می‌شود جلوی پای شما به سمت بیرون باشد
• برآمدگی‌های استخوانی که پوشیدن کفش را دشوار می‌کنند
• انحراف شست پا و انگشت چنگالی (انگشتان پا به طور دائم خمیده) 

مراحل آرتریت روماتوئید چیست؟

متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، آرتریت روماتوئید (RA) را به چهار مرحله تقسیم می‌کنند. 

مرحله ۱. شما در اطراف مفاصل خود التهاب دارید. آنها ممکن است دردناک و سفت باشند. عکس‌برداری با اشعه ایکس هیچ آسیبی به استخوان‌های شما نشان نمی‌دهد.

مرحله ۲. غضروف شما شروع به آسیب می‌کند. ممکن است متوجه شوید که دامنه حرکتی مفاصل آسیب‌دیده‌تان محدود شده است. کمی سفتی احساس می‌کنید. 

مرحله ۳. استخوان‌های شما شروع به آسیب دیدن می‌کنند. شما درد، سفتی و حتی دامنه حرکتی کمتری دارید. 

مرحله ۴. اگرچه التهاب متوقف شده است، اما وضعیت مفاصل شما بدتر می‌شود. درد، سفتی و مشکل در حرکت بیشتر می‌شود. 

عوارض آرتریت روماتوئید

آرتریت روماتوئید می‌تواند خطر ابتلا به سایر بیماری‌ها را افزایش دهد.

اثرات پوستی

ممکن است توده‌هایی از بافت به نام  گره‌های روماتوئید ایجاد شود. آنها معمولاً روی پوست شما، به خصوص در آرنج، ساعد، پاشنه پا یا انگشتان ظاهر می‌شوند. آنها می‌توانند به طور ناگهانی ظاهر شوند یا به آرامی رشد کنند. گره‌ها ممکن است نشانه بدتر شدن آرتریت روماتوئید شما باشند. همچنین می‌توانند در مکان‌هایی مانند ریه‌ها و قلب شما تشکیل شوند.

واسکولیت، هنگامی که شریان‌های بزرگتر را تحت تأثیر قرار می‌دهد، می‌تواند منجر به آسیب عصبی، مشکل در استفاده از دست‌ها یا پاها یا آسیب به اندام‌های داخلی شود.

ممکن است انواع دیگری از مشکلات پوستی مرتبط با آرتریت روماتوئید (RA) ظاهر شوند، بنابراین همیشه پزشک خود را در مورد هر چیز جدیدی که ظاهر می‌شود یا شیوع پیدا می‌کند، مطلع کنید.

عوارض چشمی

آرتریت روماتوئید می‌تواند از چندین طریق بر چشمان شما تأثیر بگذارد. التهاب اپی‌اسکلرا، غشای نازکی که سفیدی چشم شما را می‌پوشاند، شایع است. این التهاب معمولاً خفیف است، اما ممکن است چشمان شما قرمز و دردناک باشد. اسکلریت، التهاب سفیدی چشم، جدی‌تر است و می‌تواند منجر به از دست دادن بینایی شود.

آرتریت روماتوئید همچنین شما را در معرض خطر سندرم شوگرن قرار می‌دهد. این اتفاق زمانی می‌افتد که سیستم ایمنی بدن شما به غدد تولیدکننده اشک حمله می‌کند. این بیماری می‌تواند باعث شود که چشمان شما احساس شن‌آلودگی و خشکی داشته باشند. همچنین می‌تواند به صورت خشکی پوست، سرفه خشک یا خشکی واژن ظاهر شود. ممکن است نیاز به استفاده از روان‌کننده‌های چشمی یا مصرف دارو داشته باشید. بدون درمان، خشکی چشم می‌تواند باعث عفونت و زخم ملتحمه، غشایی که چشم را می‌پوشاند، و قرنیه، گنبد شفاف جلوی چشم شما، شود.

درد گردن

آرتریت روماتوئید اغلب باعث درد در مفاصل انگشتان و مچ دست می‌شود. اما می‌تواند سایر قسمت‌های بدن مانند گردن را نیز تحت تأثیر قرار دهد. اگر گردن شما سفت شده و هنگام چرخاندن سرتان درد دارید، می‌تواند آرتریت روماتوئید باشد.

برخی از تمرینات ساده ممکن است کمک کنند. در مورد بهترین درمان‌ها برای کاهش درد گردن با پزشک خود صحبت کنید.

بیماری قلب و عروق خونی

پریکاردیت یا التهاب غشایی که قلب شما را احاطه کرده است، معمولاً در طول دوره‌های تشدید بیماری ایجاد می‌شود. دوره‌های تشدید زمانی هستند که آرتریت روماتوئید شما بدتر می‌شود.

اگر این اتفاق زیاد رخ دهد، پریکاردیت می‌تواند این غشا را ضخیم‌تر و سفت‌تر کند. این می‌تواند در توانایی قلب شما برای عملکرد صحیح اختلال ایجاد کند.

ندول‌های روماتوئید همچنین می‌توانند روی قلب تشکیل شوند و بر نحوه عملکرد آن تأثیر بگذارند.

التهاب خود عضله قلب که میوکاردیت نامیده می‌شود، یک عارضه نادر است.

آرتریت روماتوئید می‌تواند احتمال ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی را افزایش دهد. همچنین خطر سکته مغزی را افزایش می‌دهد. این احتمالاً به التهاب طولانی مدت مربوط می‌شود. بیماری قلبی همیشه قبل از بروز بحران علائمی ندارد. پزشک شما می‌تواند در طول معاینه برخی از مشکلات را تشخیص دهد و ممکن است تغییرات سبک زندگی یا دارو را توصیه کند.

بیماری خونی

آرتریت روماتوئید یا برخی از داروهایی که آن را درمان می‌کنند می‌توانند تعداد گلبول‌های قرمز سالم خون شما را که اکسیژن را در بدن شما حمل می‌کنند، کاهش دهند. به این حالت کم‌خونی می‌گویند. علائم کم‌خونی عبارتند از:

• خستگی
• ضربان قلب سریع یا نامنظم
• تنگی نفس
• سرگیجه
• سردرد
• ضعف
• گرفتگی عضلات پا
• بی‌خوابی یا بی‌خوابی

ترومبوسیتوز یکی دیگر از عوارض ناشی از آرتریت روماتوئید است. این اتفاق زمانی می‌افتد که التهاب منجر به افزایش سطح پلاکت‌ها در خون شما می‌شود. پلاکت‌ها به لخته شدن خون شما کمک می‌کنند تا خونریزی متوقف شود، اما تعداد زیاد آنها می‌تواند منجر به بیماری‌هایی مانند سکته مغزی، حمله قلبی یا لخته شدن خون در رگ‌های خونی شما شود.

سندرم فلتی یک عارضه غیرمعمول در آرتریت روماتوئید است. این زمانی است که طحال شما بزرگ شده و تعداد گلبول‌های سفید خون شما کم است. این می‌تواند خطر ابتلا به لنفوم، سرطان غدد لنفاوی را افزایش دهد.

مشکلات ریوی

آرتریت روماتوئید می‌تواند باعث التهاب در ریه‌های شما شود که می‌تواند منجر به پلوریت ( ذات‌الجنب ) شود، وضعیتی که تنفس را دردناک می‌کند. ندول‌های روماتوئید نیز می‌توانند در ریه‌های شما تشکیل شوند. آنها معمولاً بی‌ضرر هستند اما می‌توانند منجر به مشکلاتی مانند فروپاشی ریه، سرفه خونی، عفونت یا افیوژن پلور شوند که تجمع مایع بین پوشش ریه و حفره قفسه سینه است.

بیماری‌های بینابینی ریه که شامل زخم شدن بافت ریه می‌شوند و فشار خون ریوی، نوعی فشار خون بالا که به شریان‌های ریه و قلب آسیب می‌رساند، می‌توانند از عوارض آرتریت روماتوئید باشند. به ندرت، داروی متوترکسات، که بسیاری از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید مصرف می‌کنند، نیز می‌تواند باعث مشکلات ریوی شود. ممکن است متوجه هیچ علامتی نشوید، بنابراین پزشک ممکن است بخواهد آزمایش‌هایی برای بررسی مشکلات انجام دهد.

پوکی استخوان

پوکی استخوان باعث شکننده و نازک شدن استخوان‌های شما می‌شود، بنابراین احتمال شکستگی آنها بیشتر می‌شود. افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به آن هستند. این بیماری همچنین ممکن است باعث از دست دادن استخوان شود، و برخی داروها مانند استروئیدها نیز می‌توانند چنین کنند. همچنین، اگر درد ناشی از آرتریت روماتوئید باعث کاهش فعالیت شما شود، احتمال ابتلا به پوکی استخوان در شما بیشتر خواهد شد.

علائم پوکی استخوان شامل کمردرد، قوز کردن بدن، انحنای قسمت بالای کمر و شکستگی‌ها می‌شود. همچنین ممکن است قد شما کوتاه شود.

دیابت

تحقیقات نشان می‌دهد که آرتریت روماتوئید (RA) خطر ابتلا به دیابت را حدود ۵۰٪ افزایش می‌دهد. و دیابت خطر ابتلا به آرتروز، از جمله آرتریت روماتوئید و مشکلات مرتبط با آن را حدود ۲۰٪ افزایش می‌دهد.

متخصصان مطمئن نیستند که چرا این دو بیماری با هم مرتبط هستند. چندین عامل ممکن است در این امر نقش داشته باشند:

• آرتریت روماتوئید و دیابت نوع ۱ هر دو  بیماری‌های خودایمنی هستند.
• آرتریت روماتوئید و دیابت هر دو باعث التهاب می‌شوند.
• سفتی و درد ناشی از آرتریت روماتوئید می‌تواند شما را از انجام فعالیت بدنی کافی باز دارد، که یک عامل خطر برای دیابت نوع ۲ است.

برخی از داروهایی که برای درمان آرتریت روماتوئید (RA) استفاده می‌شوند، بر خطر ابتلا به دیابت نیز تأثیر می‌گذارند. استروئیدها و استاتین‌ها می‌توانند قند خون شما را افزایش داده و احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش دهند. اما سایر داروهای آرتریت روماتوئید ممکن است در برابر آن محافظت ایجاد کنند، از جمله هیدروکسی کلروکین، آباتاسپت (اورنسیا) و گروهی از داروها به نام مهارکننده‌های TNF.

عفونت‌ها

اگر آرتریت روماتوئید دارید، ممکن است عفونت‌های بیشتری دریافت کنید. این می‌تواند ناشی از خود بیماری یا داروی سرکوب‌کننده سیستم ایمنی باشد که آن را درمان می‌کند.

اثرات عاطفی

زندگی روزمره با درد یک بیماری مزمن می‌تواند عوارضی داشته باشد. یک مطالعه نشان می‌دهد که تقریباً ۱۱٪ از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید  علائم افسردگی داشته‌اند. هرچه آرتریت روماتوئید شدیدتر باشد، شرکت‌کنندگان افسردگی بیشتری را احساس می‌کنند. علائم عبارتند از:

• احساسات عمیق غم، اضطراب، پوچی، ناامیدی، بی‌ارزشی یا گناه
• از دست دادن علاقه به چیزهایی که قبلاً از آنها لذت می‌بردید
• بی‌خوابی
• مشکل در تمرکز یا تصمیم‌گیری

اگر آرتریت روماتوئید دارید و احساس اضطراب یا افسردگی می‌کنید، آن را با پزشک خود در میان بگذارید. آنها می‌توانند چیزهای زیادی ارائه دهند که به شما کمک می‌کند احساس بهتری داشته باشید.

تشخیص آرتریت روماتوئید

در اوایل، تشخیص آرتریت روماتوئید تا حدودی دشوار است زیرا علائم آن با بسیاری از بیماری‌های دیگر مشترک است. هیچ آزمایش واحدی وجود ندارد که نشان دهد آیا شما آرتریت روماتوئید دارید یا خیر. پزشک شما را معاینه می‌کند، در مورد علائم شما سؤال می‌کند و آزمایش‌های خاصی انجام می‌دهد.

پزشک شما ممکن است بر اساس موارد زیر به آرتریت روماتوئید مشکوک شود: 

• محل و تقارن مفاصل دردناک، به خصوص مفاصل دست
• سفتی مفاصل در صبح
• برآمدگی‌ها و ندول‌های زیر پوست (ندول‌های روماتوئید)

آرتریت روماتوئید در مقابل استئوآرتریت

هر دوی این بیماری‌ها مفاصل شما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. آرتروز در اثر ساییدگی و پارگی مفاصل در طول زندگی ایجاد می‌شود. آرتریت روماتوئید یک اختلال خودایمنی است.

معیارهای آرتریت روماتوئید

پزشکان علائم شما و نتایج آزمایش‌های خاص را بررسی می‌کنند تا مشخص شود که آیا شما به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید یا خیر. به این معیارها، معیارهای تشخیصی می‌گویند. ممکن است بدون داشتن هیچ یک از معیارها، به آرتریت روماتوئید مبتلا باشید. این معیارها عبارتند از: 

• آرتریت التهابی در دو یا چند مفصل بزرگ مانند مچ پا، زانوها، لگن، شانه‌ها و آرنج‌ها
• آرتریت التهابی در مفاصل کوچک‌تر 
• آزمایش مثبت برای نشانگرهای زیستی RA 
• سطح بالایی از مواد خاص در بدن شما
• علائمی که بیش از ۶ هفته طول کشیده‌اند

آزمایش‌های آرتریت روماتوئید 

پزشک ممکن است برای بررسی آسیب به مفاصل شما، عکس‌برداری با اشعه ایکس تجویز کند.

همچنین ممکن است برای آزمایش از شما خون گرفته شود. مواردی که پزشک بررسی خواهد کرد عبارتند از: 

کم خونی. افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید ممکن است تعداد کمی گلبول قرمز داشته باشند.

پروتئین واکنشی C (CRP). سطح بالای این ماده نشانه التهاب است. برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید همچنین ممکن است آزمایش آنتی بادی ضد هسته ای (ANA) مثبت داشته باشند که نشان دهنده یک بیماری خودایمنی است، اما این آزمایش مشخص نمی کند که کدام بیماری خودایمنی است.

آزمایش آنتی‌بادی پپتید سیترولین حلقوی (anti-CCP). این آزمایش اختصاصی‌تر، آنتی‌بادی‌های ضد CCP را بررسی می‌کند که نشان می‌دهد ممکن است به نوع تهاجمی‌تری از آرتریت روماتوئید مبتلا باشید.

سرعت رسوب گلبول‌های قرمز (ESR). سرعت لخته شدن خون در ته لوله آزمایش نشان می‌دهد که ممکن است در سیستم شما التهاب وجود داشته باشد.

فاکتور روماتوئید (RF). اکثر، اما نه همه، افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید این آنتی‌بادی را در خون خود دارند. اما می‌تواند در افرادی که آرتریت روماتوئید ندارند نیز وجود داشته باشد.

درمان آرتریت روماتوئید

درمان‌ها شامل داروها، استراحت، ورزش و در برخی موارد جراحی برای اصلاح آسیب مفصلی است.

گزینه‌های شما به چندین مورد بستگی دارد، از جمله سن، سلامت کلی، سابقه پزشکی و شدت بیماری شما.

داروهای آرتریت روماتوئید

بسیاری از داروهای آرتریت روماتوئید می‌توانند درد مفاصل، تورم و التهاب را کاهش دهند. برخی از این داروها از بیماری جلوگیری می‌کنند یا روند آن را کند می‌کنند.

داروهایی که درد و سفتی مفاصل را کاهش می‌دهند عبارتند از:

• مسکن‌های ضدالتهاب مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن
• مسکن‌هایی که روی پوست خود می‌مالید
• کورتیکواستروئیدها مانند پردنیزون
• مسکن‌هایی مانند استامینوفن

پزشک شما معمولاً داروهای قوی به نام داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARDs) به شما می‌دهد. این داروها با تداخل یا سرکوب حمله سیستم ایمنی بدن به مفاصل شما عمل می‌کنند.

داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARDs) سنتی. این داروها اغلب اولین درمان برای آرتریت روماتوئید هستند:

• هیدروکسی کلروکین (Plaquenil)، که برای درمان مالاریا ساخته شده است
• لفلونوماید (آراوا)
• متوترکسات (Rheumatrex، Trexall)، که برای اولین بار برای درمان سرطان توسعه داده شد
• سولفاسالازین (آزولفیدین)

اصلاح‌کننده‌های پاسخ بیولوژیکی. این‌ها نسخه‌های آزمایشگاهی پروتئین‌های موجود در ژن‌های انسانی هستند. اگر آرتریت روماتوئید شما شدیدتر باشد یا اگر داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARDs) کمکی نکرده باشند، این داروها یک گزینه هستند. می‌توانید یک داروی بیولوژیکی و یک داروی ضد روماتیسم مفصلی را با هم مصرف کنید. پزشک همچنین می‌تواند یک داروی بیوسیمیلار به شما تجویز کند. این داروهای جدید کپی‌های تقریباً دقیقی از داروهای بیولوژیکی هستند که هزینه کمتری دارند. داروهای بیولوژیکی تأیید شده برای آرتریت روماتوئید عبارتند از:

• آباتاسپت (اورنسیا)
• بلیموماب (بنلیستا)
• سرتولیزوماب (سیمزیا)
• ریتوکسیماب (ریتوکسان)
• ساریلوماب (کوزارا)
• توسیلیزومب (آکتمرا)

داروهای ضد DMARD مصنوعی هدفمند. اگر داروهای دیگر مؤثر نباشند، پزشک ممکن است بخواهد این نوع دارو را امتحان کند. داروهای این گروه عبارتند از: 

• باریسیتینیب (اولومیانت)
• توفاسیتینیب (Xeljanz)
• اوپاداسیتینیب (رینوک)

درمان آرتریت روماتوئید با طب آیورودا

طب آیورودا یک سیستم سنتی است که بر اساس این ایده بنا شده است که استرس یا عدم تعادل در زندگی شما باعث بیماری می‌شود. این طب بر تغییرات سبک زندگی و استفاده از مواد طبیعی مانند گیاهان دارویی برای بهبود سلامت شما تمرکز دارد. یک مطالعه کوچک نشان داد که درمان آیورودا به اندازه متوترکسات مؤثر است، اما به طور کلی، شواهد زیادی وجود ندارد که طب آیورودا برای آرتریت روماتوئید مؤثر باشد. سازمان غذا و دارو هشدار می‌دهد که برخی از درمان‌های آیورودا حاوی فلزاتی – به ویژه سرب و جیوه – هستند که می‌توانند مضر باشند. اگر علاقه‌مند به امتحان کردن درمان آیورودا هستید، ابتدا با پزشک خود صحبت کنید. مقررات بسیار کمی پزشکان آیورودا را در ایالات متحده کنترل می‌کنند. همیشه پزشکان خود را از هرگونه مکملی که مصرف می‌کنید یا درمان‌های جایگزینی که استفاده می‌کنید، مطلع کنید. 

درمان‌های خانگی آرتریت روماتوئید

مواردی وجود دارد که می‌توانید در خانه امتحان کنید تا علائم آرتریت روماتوئید شما را کاهش دهد. تحقیقات نشان می‌دهد که درمان‌هایی که ممکن است کمک کننده باشند عبارتند از: 

روغن ماهی. این مکمل‌ها ممکن است درد و سفتی عضلات شما را کاهش دهند. در صورت مصرف، ممکن است دچار حالت تهوع، سوء هاضمه و طعم ماهی در دهان خود شوید. روغن ماهی می‌تواند با برخی داروها تداخل داشته باشد، بنابراین ابتدا با پزشک خود مشورت کنید. 

روغن‌های گیاهی. گل مغربی، گل گاوزبان و انگور فرنگی سیاه حاوی موادی هستند که ممکن است درد و خشکی صبحگاهی شما را کاهش دهند. برخی از افرادی که آنها را مصرف می‌کنند دچار سردرد و ناراحتی معده می‌شوند. این روغن‌ها همچنین می‌توانند با داروها تداخل داشته باشند و ممکن است باعث مشکلات کبدی شوند. با پزشک خود در مورد اینکه آیا روغن‌های گیاهی ممکن است برای شما مفید باشند یا خیر، صحبت کنید. 

تای چی. این نوع ورزش بر حرکات ملایم، کشش‌ها و تنفس عمیق تمرکز دارد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد می‌تواند کیفیت زندگی شما را با آرتریت روماتوئید بهبود بخشد. اگر با یک مربی واجد شرایط کار می‌کنید، تای چی بی‌خطر است. اما هیچ حرکتی را که درد دارد انجام ندهید.

زندگی با آرتریت روماتوئید 

شما می‌توانید علاوه بر دارو، اقداماتی را برای کمک به مدیریت علائم خود انجام دهید:

ورزش. شما می‌توانید عضلات اطراف مفاصل آسیب‌دیده خود را با ورزش ملایم تقویت کنید. همچنین ممکن است خستگی شما را بهبود بخشد. قبل از شروع برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید. روی مفاصل حساس فشار وارد نکنید. تمرینات کم‌فشار برای امتحان کردن شامل شنا، پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و ایروبیک در آب است.

گرما و یخ. وقتی گرما را روی مفصل آسیب‌دیده اعمال می‌کنید، می‌تواند درد را کاهش داده و عضلات سفت را شل کند. وقتی سرما را روی مفصل خود اعمال می‌کنید، اثر بی‌حس‌کننده آن می‌تواند درد شما را کم کند. سرما همچنین می‌تواند تورم را کاهش دهد. 

آرامش. تکنیک‌هایی مانند تمرینات تنفسی و تصویرسازی هدایت‌شده می‌توانند به کاهش استرس شما کمک کنند و ممکن است به تسکین درد نیز کمک کنند. 

خواب. شما برای کمک به بدن خود در مقابله با آرتریت روماتوئید به استراحت نیاز دارید. مصرف کافئین را در اواخر روز محدود کنید، قبل از خواب از وسایل الکترونیکی دوری کنید و مطمئن شوید که داروهای خود را طبق برنامه مصرف می‌کنید. 

آموزش. برنامه‌هایی که مهارت‌های خودمدیریتی را برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن آموزش می‌دهند، می‌توانند کیفیت زندگی شما را بهبود بخشند. از پزشک خود در مورد برنامه‌های محلی سوال کنید.

رژیم غذایی آرتریت روماتوئید

تغییر در رژیم غذایی می‌تواند به کاهش علائم آرتریت روماتوئید (RA) کمک کند. اضافه کردن چربی‌های سالم و اجتناب از چربی‌های ناسالم و غذاهای فرآوری شده سرشار از کربوهیدرات می‌تواند به کاهش التهاب کمک کند. همچنین ممکن است وزن کم کنید که می‌تواند فشار روی مفاصل شما را کاهش دهد. اگر آرتریت روماتوئید دارید، در معرض خطر بیشتری برای بیماری‌های قلبی عروقی هستید. حرکت به سمت یک رژیم غذایی سالم برای قلب می‌تواند احتمال ابتلا به بیماری قلبی را کاهش دهد. 

خلاصه مطلب

آرتریت روماتوئید یک اختلال خودایمنی است که می‌تواند مفاصل و همچنین سایر قسمت‌های بدن را تحت تأثیر قرار دهد. وقتی به آن مبتلا می‌شوید، مفاصل شما متورم، دردناک و سفت می‌شوند. هیچ درمانی برای RA وجود ندارد، اما درمان‌ها می‌توانند به تسکین علائم شما کمک کنند. تغییرات سبک زندگی، مانند تغییر رژیم غذایی، استراحت زیاد و ورزش‌های سبک نیز ممکن است اثرات RA را کاهش دهند. 

سوالات متداول در مورد آرتریت روماتوئید

چرا استراحت و ورزش برای آرتریت روماتوئید مهم است؟

شما باید فعال باشید، اما باید سرعت خود را نیز تنظیم کنید. در طول دوره‌های تشدید بیماری، وقتی التهاب بدتر می‌شود، بهتر است به مفاصل خود استراحت دهید. استفاده از عصا یا آتل‌های مفصلی می‌تواند کمک کند.

وقتی التهاب کاهش یافت، ورزش کردن ایده خوبی است. این کار مفاصل شما را انعطاف‌پذیر نگه می‌دارد و عضلات اطراف آنها را تقویت می‌کند. فعالیت‌های کم‌فشار مانند پیاده‌روی سریع یا شنا و حرکات کششی ملایم می‌توانند کمک کنند. در ابتدا ممکن است بخواهید با یک فیزیوتراپیست کار کنید.

چه زمانی برای آرتریت روماتوئید به جراحی نیاز است؟

وقتی آسیب مفصلی ناشی از آرتریت روماتوئید شدید شود، جراحی ممکن است کمک کند. از جمله روش‌های مورد استفاده برای آرتریت روماتوئید می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• سینووکتومی، که پوشش ملتهب مفصل را برمی‌دارد 
• ترمیم تاندون
• جوش دادن مفصل، که می‌تواند مفصل را پایدارتر کند 
• تعویض مفصل

آیا درمانی برای آرتریت روماتوئید وجود دارد؟

اگرچه درمانی برای آرتریت روماتوئید وجود ندارد، اما درمان زودهنگام و تهاجمی به جلوگیری از ناتوانی و افزایش شانس بهبودی کمک می‌کند.

نوشته آرتریت روماتوئید: علائم و درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.