نوشته‌ی دکتر گونزالو لاجه، به نقل از کارا مایر رابینسون

من یک روانپزشک هستم، دارای بورد تخصصی در روانپزشکی کودک، نوجوان و بزرگسال. پس از تجربه شخصی خودم با افسردگی در دهه بیست سالگی‌ام، تمام عمرم را صرف تلاش برای درک و کمک به دیگران کرده‌ام.

من تقریباً یک دهه را در مؤسسات ملی بهداشت صرف جستجوی راه‌هایی برای پیش‌بینی اینکه کدام درمان‌های افسردگی ممکن است برای افراد مختلف مؤثرتر باشد، کردم. امروز، من مدیریت Washington Behavioral Medicine Associates، یک گروه درمانی در Chevy Chase، مریلند، را بر عهده دارم، جایی که ما به بیماران در تمام سنین مبتلا به افسردگی مقاوم به درمان یا TRD کمک می‌کنیم.

در اینجا آنچه باید در مورد TRD و پیشرفت‌های درمانی بدانید، آورده شده است.

از کجا میدونی TRD هست؟

اکثر متخصصان موافقند که تعریف افسردگی مقاوم به درمان، عدم موفقیت دو یا چند داروی ضد افسردگی است که با حداکثر دوز قابل تحمل تجویز و مصرف می‌شوند و هر کدام حداقل به مدت 6 هفته ادامه می‌یابند.

اگر TRD دارید چه کاری می‌توانید انجام دهید؟

گزینه‌های زیادی برای درمان موفقیت‌آمیز TRD وجود دارد. با این حال، این بدان معنا نیست که یافتن درمان موفقیت‌آمیز آسان خواهد بود.

رویکرد من به TRD شامل ارائه پشتیبانی از زوایای مختلف است. من فقط روی داروهای افسردگی تمرکز نمی‌کنم، بلکه روی یک استراتژی کلی تمرکز می‌کنم که شامل موارد زیر باشد:

• تغییرات رژیم غذایی
• ورزش
• ارزیابی پزشکی با آزمایش خون جامع
• دارو
• نورومدولاسیون
• روان‌درمانی
• خواب ترمیمی
• مکمل‌ها و ویتامین‌ها، به خصوص اگر کمبودی پیدا کنیم

اول، جزئیات درمان‌های قبلی را بررسی می‌کنم. برای پزشک شما مهم است که بداند علائم شما چگونه پیشرفت کرده و چگونه به درمان‌های قبلی پاسخ داده‌اید. پزشک ممکن است بپرسد که چه داروهایی را امتحان کرده‌اید، دوز آنها چقدر بوده، چه مدت از آنها استفاده کرده‌اید و آیا عوارض جانبی داشته‌اید یا خیر.

سپس به تصویر پزشکی وسیع‌تر نگاه می‌کنم. آیا عوامل دیگری هم می‌توانند در این امر دخیل باشند؟ آیا عادات خواب، رژیم غذایی و ورزش خوبی دارید؟

ممکن است مکمل‌ها، ویتامین‌ها و داروهایی را برای بهبود زندگی روزمره توصیه کنم. به عنوان مثال، ویتامین D یا امگا ۳ ممکن است به بهبود خلق و خو کمک کند. همچنین به گفتگوی درونی منفی مداوم که با افسردگی همراه است، می‌پردازم.

در نهایت، من به دنبال ترکیبی از داروها و نورومدولاسیون هستم تا به عملکرد هماهنگ‌تر مغز شما کمک کنم.

کدام درمان‌ها برای TRD بهترین هستند؟

در ۱۵ سال گذشته، ما شاهد معرفی خوشامدگویی از استراتژی‌های مختلف مبتنی بر شواهد برای درمان TRD بوده‌ایم. این استراتژی‌ها شامل دارو و تکنیک‌هایی هستند که شامل تحریک یا مهار مغز می‌شوند، که به آن نورومدولاسیون می‌گویند.

دارودرمانی . برای TRD، ما فراتر از داروهای کلاسیک افسردگی مانند مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) و مهارکننده‌های بازجذب سروتونین-نوراپی نفرین (SNRIs) عمل می‌کنیم.

ما ممکن است از داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای، لیتیوم، هورمون تیروئید و مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOI) استفاده کنیم. ما ممکن است این داروها را با داروهای دیگر مانند داروهای ضد روان‌پریشی غیرمعمول، بوسپیرون یا سایر تثبیت‌کننده‌های خلق و خو ترکیب کنیم. ترکیب گزینه‌ها بسیار زیاد است.

کتامین یک داروی بیهوشی قدیمی است که نشان داده شده است که به تسکین TRD در عرض چند ساعت کمک می‌کند. این تفاوت بزرگی با داروهای افسردگی معمولی است که ممکن است هفته‌ها طول بکشد. در مورد کتامین بحث‌هایی وجود داشته است، اما برای موارد شدید با گزینه‌های محدود، امیدبخش است.

«این یک فرآیند آزمون و خطا است. این می‌تواند چالش‌برانگیز باشد و ممکن است اضطراب و ناامیدی را تشدید کند.»دکتر گونزالو لاجه

نورومدولاسیون . این یک استراتژی درمانی است که از روش‌های فیزیکی مانند جریان‌های الکتریکی برای تحریک مغز شما استفاده می‌کند.

یکی از انواع آن، درمان با تشنج الکتریکی (ECT) است. این روش در فیلم‌ها به خوبی به تصویر کشیده نشده و باعث ایجاد اطلاعات نادرست و بی‌اعتمادی شده است، اما روشی بسیار ایمن و مؤثر برای درمان افسردگی است. ECT دوز کمی از الکتریسیته را از طریق مغز شما ارسال می‌کند تا شیمی مغز شما را تغییر داده و علائم شما را معکوس کند.

نوع دیگر، تحریک مغناطیسی مکرر فراجمجمه‌ای (rTMS) است. این یک درمان مورد تأیید FDA است که یک پالس مغناطیسی را از طریق یک سیم‌پیچ قرار داده شده در پوست سر شما ارسال می‌کند. این پالس ممکن است سلول‌های عصبی را در بخشی از مغز شما که شامل کنترل خلق و خو است، تحریک یا مهار کند.

rTMS عوارض جانبی کمی دارد و نتایج آن مثبت بوده است. این روش مورد علاقه من است و اغلب آن را با سایر استراتژی‌های درمانی ترکیب می‌کنم.

پزشکان چه درمان‌های دیگری را ممکن است برای TRD امتحان کنند؟

نوردرمانی یک گزینه درمانی جاافتاده برای افرادی است که افسردگی آنها ممکن است فصلی باشد. اگر خلق و خوی شما در ماه‌های پاییز بدتر می‌شود، ممکن است یک مؤلفه فصلی داشته باشد.

نور درمانی می‌تواند علائم را تسکین دهد، خواب را بهبود بخشد و انرژی را افزایش دهد. این بستگی به دستگاه دارد، اما پزشک شما ممکن است استفاده از پنل‌های نوری یا عینک‌های محافظ را هر روز صبح به مدت حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه، از پاییز شروع کند.

سیلوسایبین یا «قارچ‌ها» سال‌هاست که به عنوان یک درمان احتمالی افسردگی مورد مطالعه قرار گرفته است. مشخص نیست که آیا از داروهای ضد افسردگی سنتی بهتر است یا خیر، اما ممکن است عوارض جانبی کمتری داشته باشد. اگر موارد دیگری را امتحان کرده‌اید و مؤثر نبوده‌اند، ممکن است یک گزینه باشد. با پزشک خود صحبت کنید تا ببینید آیا این گزینه برای شما مناسب است یا خیر.

اکسید نیتروژن (N2O)، که معمولاً به عنوان “گاز خنده” شناخته می‌شود، ممکن است به علائم افسردگی کمک کند. این گاز سریع الاثر است و ممکن است شبیه کتامین باشد. اما هنوز هیچ استراتژی روشنی برای نحوه استفاده از N20 برای افسردگی وجود ندارد. این ممکن است در آینده نزدیک تغییر کند زیرا تحقیقات بیشتری در حال انجام است.

آیا روان‌درمانی به TRD کمک می‌کند؟

روان‌درمانی بخش مهمی از استراتژی درمانی شماست.

در بیشتر موارد، من استراتژی‌های گفتاردرمانی را ترجیح می‌دهم که بر اینجا و اکنون تمرکز دارند. درمان‌هایی که به شما در حل مشکلات کمک می‌کنند، می‌فهمند که چرا احساس گیر افتادن می‌کنید، ارتباط سالم ذهن و بدن را تقویت می‌کنند و به شما در تشخیص و مدیریت احساسات کمک می‌کنند، اغلب مؤثرترین هستند.

بسته به شرایط شما، یک نوع درمان ممکن است بهتر از دیگری باشد. از بسیاری جهات، من انواع مختلف درمان را از دریچه‌ی داروهای مختلف می‌بینم: برخی برای یک نوع مشکل بهتر عمل می‌کنند و برخی برای نوع دیگری.

چالش‌های رایج در درمان TRD چیست؟

اولین چالش، تشخیص درست است. برای یافتن بهترین درمان، درک سایر بیماری‌هایی که ممکن است داشته باشید، مانند اضطراب، اختلال وسواس فکری-عملی، اختلال شخصیت یا سایر مشکلات پزشکی، مهم است.

از آنجایی که ما هنوز پیش‌بینی‌کننده‌های خیلی خوبی برای دانستن اینکه آیا باید یک استراتژی را بر دیگری ترجیح دهیم، نداریم، این یک فرآیند آزمون و خطا است. این می‌تواند چالش‌برانگیز باشد و ممکن است اضطراب و ناامیدی را تشدید کند.آیا می‌دانستید؟

داروهای ضد افسردگی معمولاً بلافاصله شروع به اثر نمی‌کنند. به طور کلی، شش تا هشت هفته طول می‌کشد تا به حداکثر اثر خود برسند.

چه کاری می‌توانید انجام دهید تا شانس خود را برای یافتن درمانی که مؤثر باشد، افزایش دهید؟

با پزشک عمومی و یک درمانگر برای امتحان کردن استراتژی‌های مختلف همکاری کنید. مشورت با یک روانپزشک یا روان‌درمانگر باتجربه نیز می‌تواند مفید باشد.

گزینه‌های درمانی زیادی وجود دارد. من بیماران زیادی داشته‌ام که می‌گویند: «من همه آنها را امتحان کرده‌ام»، «هیچ چیز به من کمک نخواهد کرد» یا «شما نمی‌دانید که چگونه است». اما افسردگی یک بیماری مانند سایر بیماری‌هاست. اگر به نظر نمی‌رسد درمان شما مؤثر باشد، ممکن است زمان آن رسیده باشد که در مورد استراتژی‌های دیگر با پزشک خود صحبت کنید.

نوشته پیشرفت‌ها در مدیریت افسردگی مقاوم به درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

افسردگی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگرچه افسردگی شایع است، اما اغلب نادیده گرفته می‌شود یا به اشتباه تشخیص داده می‌شود و درمان نمی‌شود. این می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد؛ به ویژه افسردگی شدید ، میزان خودکشی بالایی دارد.

اگر شما یا یکی از عزیزانتان علائم افسردگی دارید، از یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی واجد شرایط کمک بگیرید. بسیاری از پزشکان مراقبت‌های اولیه، افسردگی را تشخیص داده و درمان می‌کنند. غربالگری افسردگی اکنون اغلب بخشی از مراجعه معمول به پزشک است. اما اگر علائم شما بسیار بدتر شد یا در عرض ۴ تا ۸ هفته پس از درمان بهبود نیافت، از پزشک خود بخواهید که شما را برای تشخیص و درمان به روانپزشک ارجاع دهد. واضح است که برای علائم شدیدتر – و همیشه اگر افکاری در مورد مرگ یا آسیب رساندن به خود یا شخص دیگری دارید – باید در اسرع وقت به روانپزشک مراجعه کنید.

برای تشخیص افسردگی، پزشک از شما در مورد علائم و سابقه خانوادگی‌تان سوال خواهد کرد. ممکن است از شما بخواهد پرسشنامه‌ای در مورد علائمتان پر کنید. ممکن است آزمایش‌های پزشکی انجام دهید تا سایر بیماری‌هایی که ممکن است باعث علائم شما شوند، مانند کمبود برخی مواد مغذی، کم‌کاری تیروئید یا سطح هورمون‌ها، یا واکنش به داروها (چه تجویزی و چه تفریحی) یا الکل، را رد کنید.

درمان‌های افسردگی چیست؟

انگ افسردگی بسیاری از افراد را به پنهان کردن آن، تلاش برای کنار آمدن با آن یا سوء استفاده از الکل، مواد مخدر یا داروهای گیاهی برای تسکین سوق می‌دهد. برای درمان مؤثر افسردگی، مهم است که از یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی مانند پزشک مراقبت‌های اولیه یا یک متخصص سلامت روان دارای مجوز کمک بگیرید. آنها می‌توانند به شما در تشخیص صحیح و تدوین یک برنامه درمانی کمک کنند. درمان‌های زیادی برای افسردگی وجود دارد و معمولاً شامل ترکیبی از روان‌درمانی و دارودرمانی می‌شوند.

روان‌درمانی به افراد می‌آموزد که چگونه بر نگرش‌ها و احساسات منفی غلبه کنند و به آنها کمک می‌کند تا به فعالیت‌های عادی خود بازگردند.

دارودرمانی برای درمان علائمی در نظر گرفته شده است که تصور می‌شود ناشی از مشکلات مدارهای مغزی تنظیم‌کننده خلق و خو، تفکر و رفتار هستند. ممکن است چندین هفته طول بکشد تا یک داروی ضد افسردگی به طور کامل علائم افسردگی را کاهش دهد، بنابراین ادامه مصرف دارو مهم است.

مانند هر بیماری مزمن دیگری، تشخیص زودهنگام و درمان پزشکی می‌تواند به کاهش شدت علائم افسردگی یا کوتاه‌تر شدن مدت زمان آن کمک کند. همچنین ممکن است احتمال عود بیماری را کاهش دهد.

دارو برای افسردگی

SSRI ها و SNRI ها

گروهی از داروهای ضد افسردگی که امروزه اغلب تجویز می‌شوند، شامل داروهایی هستند که سروتونین شیمیایی را تنظیم می‌کنند. این گروه که به عنوان مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) شناخته می‌شوند، شامل سیتالوپرام (سلکسا)، اسیتالوپرام (لکساپرو) ، فلوکستین (پروزاک، سارافم )، فلووکسامین (لووکس)، پاروکستین (پاکسیل) و سرترالین (زولوفت) می‌شوند.

مهارکننده‌های بازجذب سروتونین و نوراپی نفرین (SNRIs)، از جمله دسونلافاکسین ( خدزلا )، دسونلافاکسین سوکسینات (پریستیق)، دولوکستین (سیمبالتا)، لوومیلناسیپران ( فتزیما ) و ونلافاکسین (افکسور)، نیز بر روی سروتونین و نوراپی نفرین عمل می‌کنند، اما به روشی متفاوت از SSRIها. داروهای وورتیوکستین ( ترینتلیکس ) و ویلازودون (ویبرید) بر گیرنده سروتونین (مانند SSRIها) تأثیر می‌گذارند، اما بر سایر گیرنده‌های مرتبط با عملکرد سروتونین نیز تأثیر می‌گذارند.

سایر داروهای ضد افسردگی شامل بوپروپیون (ولبوترین) و دکسترومتورفان/بوپروپیون (آوولیتی)، داروهایی که به نظر می‌رسد بر تنظیم دوپامین و نوراپی نفرین تأثیر می‌گذارند، و میرتازاپین (رمرون) هستند که سطح سروتونین و نوراپی نفرین را با مکانیسمی متفاوت از SNRIها افزایش می‌دهد.

برای کودکان و نوجوانان، SSRIها از جمله داروهای مورد مطالعه هستند و بنابراین اغلب داروهای انتخابی محسوب می‌شوند. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) هشدار می‌دهد که هر کسی که داروهای ضد افسردگی مصرف می‌کند، باید به ویژه در چند هفته اول، از نزدیک تحت نظر باشد. کودکان، نوجوانان و بزرگسالان جوان ممکن است هنگام مصرف داروهای ضد افسردگی، افکار منفی بیشتری، احتمالاً حتی افکار یا رفتارهای خودکشی، داشته باشند.

داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای (TCA)

داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای ( TCA) که از دهه ۱۹۵۰ برای درمان افسردگی استفاده می‌شدند، گزینه دیگری هستند، اگرچه عوارض جانبی بیشتری نسبت به SSRIها دارند. مانند همه داروهای ضد افسردگی، قبل از اینکه اثر کنند، باید مدتی آنها را مصرف کنید. داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای شامل آمیتریپتیلین (الاویل)، آموکساپین ( آسندین )، دزیپرامین ( نورپرامین )، دوکسپین ( سینکوان )، ایمیپرامین (توفرانیل)، نورتریپتیلین ( آونتیل ، پاملور)، پروتریپتیلین ( ویواکتیل ) و تریمیپرامین ( سورمونتیل ) هستند.

از آنجا که نوجوانان به خوبی با عوارض جانبی کنار نمی‌آیند و تمایل به قطع مصرف دارو دارند، داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای (TCA) به عنوان اولین درمان برای آنها توصیه نمی‌شود. علاوه بر این، مشکلات ریتم قلب در کودکان و نوجوانانی که دزیپرامین مصرف می‌کنند، مشاهده شده است.

مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز (MAOIs)

گروه سوم داروهای ضد افسردگی، MAOIها مانند فنلزین (ناردیل)، ترانیل سیپرومین (پارنات) و چسب پوستی EMSAM نیز مؤثر بوده‌اند. MAOIها ممکن است گاهی اوقات سریع‌تر از TCAها عمل کنند، اما نیاز به اجتناب از برخی غذاها (مانند گوشت و پنیر کهنه) و برخی داروهای دیگر دارند که می‌توانند بر سروتونین تأثیر بگذارند یا فشار خون را افزایش دهند. MAOIها معمولاً فقط در صورتی تجویز می‌شوند که SSRIها و TCAها یا سایر داروهای افسردگی که مصرف آنها ساده‌تر است، اوضاع را بهتر نکنند.

ممکن است لازم باشد قبل از پیدا کردن داروی ضد افسردگی مناسب، چند داروی ضد افسردگی را امتحان کنید. اگر چند ماه است که دارو مصرف می‌کنید و به نظر نمی‌رسد که کمکی کند، یا اگر عوارض جانبی مصرف آن را برای شما دشوار کرده است، دوباره به پزشک مراجعه کنید. اما مصرف آن را قطع نکنید. این می‌تواند مشکلات بیشتری ایجاد کند. وقتی زمان قطع مصرف فرا رسید، پزشک به آرامی دوز مصرفی شما را کاهش می‌دهد تا بدن شما دوباره خود را با شرایط وفق دهد.

داروهای ضد روان‌پریشی

کربنات لیتیوم ( Eskalith )، که دارویی است که معمولاً برای افسردگی مانیک استفاده می‌شود، گاهی اوقات برای درمان افسردگی در ترکیب با یک داروی ضد افسردگی نیز استفاده می‌شود. امروزه، داروهای ضد روان‌پریشی غیرمعمول به پرکاربردترین دسته از داروهایی تبدیل شده‌اند که پس از یک پاسخ اولیه ناقص به یک داروی ضد افسردگی اضافه می‌شوند. به طور خاص، سه مورد، آریپیپرازول (Abilify)، برکسپیپرازول ( Rexulti ) یا کوئتیاپین (Seroquel XR)، صرف نظر از وجود یا عدم وجود روان‌پریشی (هذیان یا توهم)، به عنوان درمان اضافی برای داروهای ضد افسردگی توسط FDA تأیید شده‌اند. با این حال، داروهای ضد روان‌پریشی غیرمعمول می‌توانند عوارض جانبی زیادی از جمله افزایش وزن، تغییرات در قند خون و کلسترول، خواب‌آلودگی و حرکات غیرطبیعی داشته باشند.

ال-متیل فولات

ال-متیل فولات مغذی (دپلین) نوعی فولات ویتامین B است که با نسخه پزشک قابل تهیه است و در درمان افسردگی موفقیت‌آمیز بوده است. ال-متیل فولات که توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) به عنوان یک غذای پزشکی شناخته می‌شود، به تنظیم هر سه انتقال‌دهنده عصبی مونوآمین مغز مرتبط با خلق و خو کمک می‌کند. عوارض جانبی آن شامل کهیر، تورم، حالت تهوع و نفخ است.

کتامین

کتامین را می‌توان از طریق ورید (داخل وریدی) یا از طریق استنشاق اسپری بینی برای درمان افسردگی شدید تجویز کرد. این دارو برای افسردگی‌هایی که با روش‌های مرسوم قابل درمان نیستند، به طور گسترده‌تری در دسترس قرار می‌گیرد.

روان‌درمانی برای افسردگی

روان‌درمانی بخش مهمی از درمان افسردگی است. در موارد افسردگی خفیف تا متوسط، روان‌درمانی ممکن است به تنهایی برای تسکین علائم استفاده شود. اغلب، این روش همراه با دارو برای کاهش افسردگی استفاده می‌شود.

رایج‌ترین روش‌های روان‌درمانی مورد استفاده، درمان‌های شناختی، رفتاری و بین فردی هستند.

• درمان‌های شناختی، الگوهای فکری منفی که با خلق و خوی افسرده همراه هستند را به چالش می‌کشند و روش‌های جدیدی را برای مثبت‌تر فکر کردن به شما آموزش می‌دهند.
• درمان‌های رفتاری بر تغییر الگوهای رفتاری تمرکز دارند.
• درمان‌های بین فردی به شما کمک می‌کنند تا بررسی کنید که چگونه روابط بر خلق و خوی شما تأثیر می‌گذارند.

ممکن است لازم باشد چند درمانگر را امتحان کنید تا کسی را پیدا کنید که در به اشتراک گذاشتن احساساتتان با او راحت باشید. شما طبق یک برنامه منظم، شاید یک یا دو بار در هفته، بسته به نیازتان، ملاقات خواهید کرد. این نوع درمان می‌تواند ماه‌ها یا بیش از یک سال طول بکشد، اما برخی از بیماران در عرض چند هفته احساس بهتری دارند. شما و درمانگرتان تصمیم خواهید گرفت که چه زمانی پیشرفت کافی برای توقف داشته‌اید.

پزشک شما همچنین ممکن است به شما پیشنهاد دهد که به یک گروه حمایتی بپیوندید. آنها می‌توانند شما را با افرادی که با مشکل مشابهی روبرو هستند، در ارتباط قرار دهند. آنها ممکن است بتوانند در مواقع سخت به شما مشاوره و کمک ارائه دهند.

سایر درمان‌های افسردگی

درمان با تشنج الکتریکی (ECT)

ECT شامل اعمال جریان الکتریکی از طریق الکترودهایی روی سر است. بیمار تحت بیهوشی عمومی به خواب می‌رود و چیزی احساس نمی‌کند. اگرچه پزشکان هنوز دقیقاً نمی‌دانند ECT چگونه کار می‌کند، اما تصور می‌شود که با ایجاد یک تشنج کوتاه، یک دوره درمان چندگانه ECT در طول چند هفته می‌تواند باعث تسکین افسردگی شود. این روش‌ها در 20 سال گذشته اصلاح شده‌اند تا عوارض جانبی به حداقل برسد. امروزه، ECT به عنوان ایمن یا ایمن‌تر از بسیاری از داروهای مورد استفاده برای درمان افسردگی و برای برخی افراد، مؤثرتر در نظر گرفته می‌شود.

ECT معمولاً پس از تعدادی از گزینه‌های دیگر در نظر گرفته می‌شود زیرا ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان و بیهوشی عمومی داشته باشد. همچنین در صورتی که نتایج سریع حیاتی باشد، مانند افرادی که قصد خودکشی دارند یا از خوردن و آشامیدن امتناع می‌کنند، در نظر گرفته می‌شود. ECT نباید به عنوان “آخرین راه حل” در نظر گرفته شود. این روش بسیار مؤثر است و ممکن است قبل از اینکه سایر درمان‌ها امتحان شده و شکست خورده باشند، مؤثر باشد.

عوارض جانبی احتمالی شامل سردرد، حالت تهوع، گیجی، اختلال در جهت‌یابی و از دست دادن حافظه است که می‌تواند تا چند ماه ادامه داشته باشد.

معمولاً سه بار در هفته به مدت ۲ تا ۴ هفته انجام می‌شود، درمان‌ها عموماً شامل شش تا ۱۲ جلسه هستند و گاهی اوقات با کاهش تدریجی تعداد جلسات در طول چند هفته دنبال می‌شوند. برخی از افراد از درمان «نگهدارنده» مداوم در دوره‌های طولانی‌تر برای جلوگیری از عود بیماری، زمانی که داروها به تنهایی بی‌اثر هستند، سود می‌برند.

تحریک مغناطیسی مکرر فراجمجمه‌ای (rTMS)

آر تی ام اس (RTMS) که شامل عبور جریان‌های مغناطیسی قوی از مغز است، گزینه دیگری برای درمان افسردگی است. آر تی ام اس (rTMS) گاهی اوقات به طور مؤثر برای درمان افسردگی اساسی و افسردگی که به سایر اشکال درمان پاسخ نمی‌دهد (افسردگی مقاوم به درمان) استفاده شده است. با این حال، تا به امروز، مطالعات نشان نداده‌اند که آر تی ام اس به اندازه ECT مؤثر باشد.

تحریک عصب واگ (VNS)

VNS برای درمان موارد منتخب افسردگی مزمن شدید یا عودکننده که به حداقل دو داروی ضد افسردگی پاسخ نمی‌دهند، استفاده می‌شود. این درمان جراحی شامل استفاده از یک مولد پالس است که در زیر استخوان ترقوه کاشته می‌شود و پالس‌های الکتریکی را برای تحریک عصب واگ ارسال می‌کند تا بر مراکز خلق و خوی مغز تأثیر بگذارد. معمولاً حداقل چند ماه طول می‌کشد تا VNS شروع به نشان دادن تأثیر خود بر افسردگی کند.

تحریک عمقی مغز (DBS)

تحریک عمقی مغز (DBS) یک روش تجربی است که الکترودهای نازکی را در اعماق مغز قرار می‌دهد تا مستقیماً مناطقی را که احساسات را کنترل می‌کنند، تحریک کند.

تغییرات سبک زندگی برای افسردگی

تغییر در عادات خواب، ورزش و رژیم غذایی می‌تواند به بهبود علائم افسردگی کمک کند.

خواب کمتر، تنظیم احساسات را دشوارتر می‌کند و بنابراین ممکن است منجر به افسردگی شود. در واقع، اگر مرتباً در خوابیدن یا در خواب ماندن (بی‌خوابی) مشکل دارید، تا 10 برابر بیشتر احتمال دارد که به افسردگی مبتلا شوید. و 75٪ از افراد مبتلا به افسردگی، مشکلات خواب دارند. به نظر می‌رسد عادات بهتر خواب به افسردگی کمک می‌کند. برای خواب بهتر:

اتاق خود را خنک، تاریک و ساکت نگه دارید (بهترین حالت برای خواب).

هر روز تا حد امکان نزدیک به یک ساعت مشخص بخوابید و بیدار شوید.

بیش از ۲ فنجان نوشیدنی کافئین‌دار در روز ننوشید و از مصرف کافئین در بعد از ظهر خودداری کنید. (مراقب شکلات تلخ و برخی از شکلات‌های انرژی‌زا باشید که می‌توانند کافئین زیادی نیز داشته باشند.)

قبل از خواب حداقل 30 دقیقه با فعالیت‌های آرامش‌بخش مانند مطالعه، مدیتیشن یا حمام آب گرم، آرامش پیدا کنید.

از یک دفتر خاطرات برای پرداختن به افکار و نگرانی‌هایی که ممکن است شما را شب‌ها بیدار نگه دارند استفاده کنید. فهرستی یا برنامه‌ای تهیه کنید که به شما در پرداختن به آنها کمک کند.

زیاد غذا نخورید و خیلی نزدیک به زمان خواب غذا نخورید.

از یک دفترچه یادداشت خواب برای ثبت زمان و میزان خواب خود استفاده کنید تا بتوانید آن را تنظیم کنید.

ورزش همچنین می‌تواند به افسردگی کمک کند. ورزش جریان خون به مغز را بهبود می‌بخشد ، خلق و خو را بهبود می‌بخشد و استرس را تسکین می‌دهد. این ورزش اغلب حتی بدون درمان‌های دیگر مؤثر است. مطالعات نشان می‌دهد که دویدن به مدت 30 دقیقه، سه بار در هفته، می‌تواند به اندازه روان‌درمانی در درمان افسردگی مؤثر باشد. ورزشی را که دوست دارید انتخاب کنید و در صورت امکان روزانه آن را انجام دهید. هر ورزشی خوب است؛ هر چه پرانرژی‌تر و هوازی‌تر باشد، بهتر است. نکته کلیدی این است که ضربان قلب خود را به مدت 20 تا 30 دقیقه، سه تا چهار بار در هفته، در محدوده مناسب سن خود قرار دهید.

بدون تغذیه خوب و یک رژیم غذایی متعادل، ممکن است افسردگی شما بدتر شود. علاوه بر این، برخی افراد با حذف گندم، لبنیات، الکل، شکر و کافئین از رژیم غذایی خود، متوجه بهبود علائم افسردگی شده‌اند. اما ثابت نشده است که این کار افسردگی را درمان می‌کند. می‌توانید این غذاها را یکی یکی از رژیم غذایی خود حذف کنید و ببینید که آیا علائم شما بهبود می‌یابد یا خیر. یادداشت‌برداری از علائم می‌تواند مفید باشد. 

بسیاری از تمرین‌های ذهنی/بدنی می‌توانند برای افسردگی مفید باشند. موسیقی و رقص می‌توانند روحیه را بالا برده و به بدن انرژی بدهند. تکنیک‌های مدیتیشن و آرامش، مانند آرامش تدریجی عضلات، هم باعث تحریک و هم باعث آرامش می‌شوند. گزینه‌های دیگر شامل مدیتیشن متعالی، تجسم و تکنیک‌های ورزشی یوگا، تای چی و چی گونگ است. یک یا دو مورد را که مناسب شما هستند انتخاب کنید و مرتباً تمرین کنید.

موارد دیگری که ممکن است مفید باشند عبارتند از گذراندن وقت بیشتر با دوستان و عزیزان، قرار گرفتن در معرض آفتاب، نگهداری/درمان حیوانات خانگی و مصرف کمتر الکل و دخانیات، که همگی می‌توانند به کاهش علائم افسردگی کمک کنند. 

با پزشک خود در مورد چگونگی ترکیب تغییرات سبک زندگی با درمان‌های پزشکی و گفتاردرمانی احتمالی به روشی که به بهترین شکل علائم شما را برطرف کند، صحبت کنید.

طب جایگزین برای افسردگی

مانند هر داروی جایگزین یا مکمل دیگری، قبل از شروع آن با پزشک خود مشورت کنید، به خصوص اگر داروها یا درمان‌های دیگری مصرف می‌کنید.

داروهای گیاهی برای افسردگی

مطالعات متعدد نشان می‌دهد که گیاه دارویی مخمر سنت جان در بهبود علائم افسردگی خفیف تا متوسط ​​به اندازه داروهای تجویزی موفق است و اغلب عوارض جانبی کمتری دارد. اما گزارش‌های دیگر نشان می‌دهد که این گیاه در درمان افسردگی بهتر از دارونما (یا قرص قند) نیست. اگرچه این گیاه بی‌خطر در نظر گرفته می‌شود، اما اگر با سایر داروهای ضد افسردگی (به ویژه SSRIها ) از جمله داروهای خاصی که برای درمان HIV، سیکلوسپورین، دارویی که در بیماران پیوند عضو استفاده می‌شود یا داروهای ضد انعقاد مصرف شود، می‌تواند خطرناک باشد. همچنین می‌تواند با داروهای ضد بارداری خوراکی و داروهای مورد استفاده برای بیماری‌های قلبی و تشنج تداخل داشته باشد.

اس-آدنوزیل-متیونین (SAM-e)، یکی دیگر از داروهای گیاهی، گاهی اوقات به عنوان یک درمان مفید برای افسردگی در نظر گرفته می‌شود، اگرچه مطالعات پزشکی قطعی نبوده است.

اگرچه جینکو بیلوبا معمولاً به عنوان راهی برای بهبود حافظه و کاهش گیجی استفاده می‌شود، اما در برخی موارد ثابت شده است که برای علائم افسردگی بهتر از دارونما عمل می‌کند و برای این منظور توسط کمیسیون E دولت آلمان تأیید شده است.

هر داروی گیاهی که برای درمان یک بیماری تصمیم به مصرف آن دارید، همیشه بهتر است ابتدا با پزشک خود مشورت کنید، به خصوص اگر برای همان بیماری یا بیماری‌های دیگر داروهای تجویزی مصرف می‌کنید.

ماساژ برای افسردگی

ماساژ نه تنها شما را آرام می‌کند، بلکه ممکن است به کاهش اضطراب و افسردگی شما نیز کمک کند. وقتی گروه‌هایی از نوجوانان افسرده ماساژ درمانی دریافت کردند، سطح هورمون استرس آنها تغییر کرد، فعالیت مغز آنها به طور مثبت تحت تأثیر قرار گرفت و اضطراب و افسردگی آنها کاهش یافت. از آنجا که ماساژ هیچ عارضه جانبی ندارد، می‌تواند یک افزودنی ایمن و مثبت به برنامه درمان افسردگی شما باشد. اما ماساژ به خودی خود، درمانی اثبات شده یا مبتنی بر شواهد برای افسردگی محسوب نمی‌شود.

طب سوزنی برای افسردگی

سازمان بهداشت جهانی، افسردگی را در میان بیماری‌هایی که طب سوزنی برای آنها مؤثر است، فهرست کرده است. برخی مطالعات نشان داده‌اند که طب سوزنی علائم افسردگی را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. اگر نمی‌توانید داروهای ضد افسردگی مصرف کنید یا آنها را مفید نیافته‌اید، طب سوزنی می‌تواند جایگزین مناسبی باشد.

نوشته شناخت افسردگی – تشخیص و درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.