پره اکلامپسی چیست؟

پره اکلامپسی، که قبلاً توکسمی نامیده می‌شد، زمانی اتفاق می‌افتد که شما باردار هستید و فشار خون بالا، پروتئین بیش از حد در ادرار و همچنین تورم در پاها، کف پا و دست‌های خود دارید. این حالت می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. معمولاً در اواخر بارداری اتفاق می‌افتد، اگرچه می‌تواند زودتر یا درست بعد از زایمان نیز رخ دهد.

تنها درمان پره اکلامپسی زایمان است. حتی پس از زایمان، علائم پره اکلامپسی می‌تواند ۶ هفته یا بیشتر ادامه داشته باشد.

شما می‌توانید با یادگیری علائم پره اکلامپسی و مراجعه منظم به پزشک برای مراقبت‌های دوران بارداری، از خود محافظت کنید. تشخیص زودهنگام پره اکلامپسی ممکن است احتمال مشکلات طولانی مدت را برای مادر و نوزاد کاهش دهد.

پره اکلامپسی پس از زایمان چیست؟

این یک بیماری نادر است که می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که شما پس از زایمان فشار خون بالا و پروتئین بیش از حد در ادرار خود داشته باشید. وقتی این اتفاق می‌افتد، معمولاً ظرف ۴۸ ساعت پس از زایمان است. اما می‌تواند ۶ هفته یا بیشتر پس از زایمان نیز رخ دهد. این به عنوان پره اکلامپسی دیررس پس از زایمان شناخته می‌شود.

درمان فوری پزشکی برای پره اکلامپسی پس از زایمان ضروری است. اگر به سرعت درمان نشود، می‌تواند باعث تشنج یا سایر مشکلات جدی شود.

پره اکلامپسی در مقابل اکلامپسی 

پره اکلامپسی می‌تواند منجر به اکلامپسی شود، یک بیماری جدی که می‌تواند خطرات سلامتی برای مادر و نوزاد داشته باشد و در موارد نادر باعث مرگ شود. اگر پره اکلامپسی شما منجر به تشنج شود، شما اکلامپسی دارید.

علائم پره اکلامپسی

علاوه بر تورم (که به آن ادم نیز گفته می‌شود)، پروتئین اضافی در ادرار و فشار خون بالای ۱۴۰/۹۰، علائم پره اکلامپسی شامل موارد زیر است:

• افزایش ناگهانی وزن در عرض ۱ یا ۲ روز به دلیل افزایش زیاد مایعات بدن
• درد شانه
• درد شکم، به خصوص در سمت راست و بالای شکم
• سردردهای شدید
• تغییر در رفلکس‌ها یا وضعیت روانی
• کم ادرار کردن یا اصلاً ادرار نکردن
• سرگیجه
• مشکل در تنفس
• استفراغ شدید و حالت تهوع
• تغییرات بینایی مانند نورهای چشمک زن، اجسام شناور یا تاری دید

اما ممکن است پره اکلامپسی داشته باشید و هیچ علامتی نداشته باشید، بنابراین مراجعه منظم به پزشک برای بررسی فشار خون و آزمایش ادرار بسیار مهم است.

فشار خون بالا و پره اکلامپسی 

وقتی باردار هستید، فشار خون بالای کنترل نشده می‌تواند مشکلات جدی برای شما و نوزادتان ایجاد کند. ممکن است قبل از بارداری فشار خون بالا داشته باشید. یا ممکن است برای اولین بار در دوران بارداری به آن مبتلا شوید. پره اکلامپسی یک بیماری جدی فشار خون بالا است که می‌تواند در دوران بارداری یا کمی پس از زایمان رخ دهد.

در مورد هرگونه مشکل فشار خون با پزشک خود صحبت کنید. آنها باید در هر ویزیت قبل از زایمان فشار خون شما را بررسی کنند. 

پره اکلامپسی چقدر سریع می‌تواند ایجاد شود؟

پره اکلامپسی می‌تواند از اوایل هفته بیستم بارداری رخ دهد، اما این نادر است. علائم اغلب بعد از هفته ۳۴ شروع می‌شوند. در موارد کمی، علائم پس از تولد، معمولاً ظرف ۴۸ ساعت پس از زایمان، بروز می‌کنند. اما به یاد داشته باشید، ممکن است پره اکلامپسی بدون علائم داشته باشید.

علل پره اکلامپسی

بسیاری از متخصصان فکر می‌کنند پره اکلامپسی و اکلامپسی زمانی اتفاق می‌افتند که جفت شما آنطور که باید کار نمی‌کند، اما دقیقاً نمی‌دانند چرا. کمبود جریان خون به رحم می‌تواند نقشی داشته باشد. ژن‌ها نیز در این امر دخیل هستند.

سایر اختلالات فشار خون بالا در بارداری

پره اکلامپسی یکی از چهار اختلال فشار خون است که می‌تواند در دوران بارداری رخ دهد. سه مورد دیگر عبارتند از:

• فشار خون بارداری. این فشار خون بالا بعد از هفته بیستم بارداری شروع می‌شود اما باعث وجود مقادیر زیاد پروتئین در ادرار نمی‌شود. معمولاً پس از زایمان از بین می‌رود.
• فشار خون مزمن. این فشار خون بالا قبل از بارداری یا قبل از هفته بیستم بارداری شروع می‌شود.
• فشار خون مزمن همراه با پره اکلامپسی اضافه شده. این فشار خون مزمن است که با ادامه بارداری بدتر می‌شود و باعث افزایش پروتئین در ادرار و سایر عوارض می‌شود.

عوامل خطر پره اکلامپسی

این عوامل خطر، احتمال ابتلا به پره اکلامپسی را افزایش می‌دهند. 

عوامل خطر بالا:  

• سابقه پره اکلامپسی
• حمل بیش از یک نوزاد (دوقلو، سه قلو یا بیشتر)
• فشار خون مزمن
• بیماری کلیوی
• دیابت
• بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس
• داشتن چندین عامل خطر متوسط

عوامل خطر متوسط:

• باردار شدن برای اولین بار
• بارداری بیش از 10 سال پس از آخرین بارداری
• شاخص توده بدنی (BMI) بالای ۳۰
• سابقه خانوادگی پره اکلامپسی (مادر یا خواهرتان آن را داشته‌اند)
• سن ۳۵ سال یا بیشتر
• داشتن عوارض در بارداری‌های قبلی (مانند تولد نوزاد با وزن کم)
• انجام لقاح آزمایشگاهی (IVF)
• سیاه‌پوست بودن (این به دلیل نابرابری‌هایی است که خطر بیماری را افزایش می‌دهد)
• درآمد کمتر (این به دلیل نابرابری‌هایی است که خطر بیماری را افزایش می‌دهد)

عوارض پره اکلامپسی

پره اکلامپسی می‌تواند مانع از رسیدن خون کافی به جفت شود، که می‌تواند باعث شود نوزاد شما بسیار کوچک به دنیا بیاید. به این حالت محدودیت رشد جنین گفته می‌شود.

همچنین یکی از شایع‌ترین علل  زایمان زودرس است و عوارضی که می‌تواند به دنبال داشته باشد، از جمله ناتوانی‌های یادگیری، صرع، فلج مغزی و مشکلات شنوایی و بینایی.

پره اکلامپسی می‌تواند عوارض نادر اما جدی ایجاد کند که شامل موارد زیر است:

• اکلامپسی. این زمانی است که شما تشنج یا کما را با علائم پره اکلامپسی تجربه می‌کنید. تشخیص اینکه آیا پره اکلامپسی شما به اکلامپسی تبدیل می‌شود یا خیر، دشوار است. اکلامپسی می‌تواند بدون هیچ گونه علائم پره اکلامپسی رخ دهد.برخی از علائم اکلامپسی قبل از تشنج شامل سردردهای شدید، مشکلات بینایی، گیجی ذهنی و تغییر رفتارها است. ممکن است هیچ علامت یا نشانه هشدار دهنده‌ای نداشته باشید. اکلامپسی می‌تواند قبل، حین یا بعد از زایمان نوزاد رخ دهد.
• زایمان زودرس قبل از ۳۷ هفته. اگر نوزاد شما نارس باشد، خطر ابتلا به مشکلات تنفسی و تغذیه‌ای، مشکلات بینایی یا شنوایی، تأخیر در رشد و فلج مغزی در او افزایش می‌یابد. درمان‌های قبل از زایمان زودرس ممکن است برخی از خطرات را کاهش دهد.
• محدودیت رشد جنین. پره اکلامپسی بر شریان‌هایی که خون را به جفت شما منتقل می‌کنند تأثیر می‌گذارد. اگر جفت شما خون کافی دریافت نکند، ممکن است جنین شما خون، اکسیژن یا مواد مغذی کافی دریافت نکند. 
• سکته
• تشنج
• تجمع مایع در قفسه سینه
• نابینایی برگشت‌پذیر
• خونریزی از کبد شما
• خونریزی بعد از زایمان
• آسیب به سایر اندام‌ها. پره‌اکلامپسی می‌تواند باعث آسیب به کلیه‌ها، کبد، ریه، قلب و چشم‌ها شود و همچنین می‌تواند باعث سکته مغزی یا سایر آسیب‌های مغزی شود. میزان آسیب به سایر اندام‌های شما بستگی به شدت پره‌اکلامپسی شما دارد.
• بیماری قلبی عروقی . ابتلا به پره اکلامپسی ممکن است خطر ابتلا به بیماری قلبی و عروقی (قلبی عروقی) را در آینده افزایش دهد. اگر بیش از یک بار پره اکلامپسی داشته باشید یا زایمان زودرس داشته باشید، این خطر حتی بیشتر هم می‌شود.

وقتی پره اکلامپسی یا اکلامپسی به کبد و سلول‌های خونی شما آسیب برساند ، ممکن است دچار عارضه‌ای به نام سندرم HELLP شوید. این سندرم مخفف موارد زیر است:

• همولیز. این زمانی است که گلبول‌های قرمز خون که اکسیژن را در بدن شما حمل می‌کنند، تجزیه می‌شوند.
• افزایش آنزیم‌های کبدی. سطح بالای این مواد شیمیایی در خون شما به معنای مشکلات کبدی است.
• تعداد کم پلاکت‌ها. این زمانی است که پلاکت کافی ندارید، بنابراین خون شما آنطور که باید لخته نمی‌شود.

سندرم HELLP یک اورژانس پزشکی است. در صورت مشاهده علائم زیر با اورژانس تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید:

• تاری دید
• درد قفسه سینه یا شکم
• سردرد
• خستگی
• ناراحتی معده یا استفراغ
• تورم در صورت یا دست‌هایتان
• خونریزی از لثه یا بینی

پره اکلامپسی همچنین می‌تواند باعث جدا شدن ناگهانی جفت از رحم شود که به آن  جدا شدن ناگهانی جفت می‌گویند . این می‌تواند منجر به مرده‌زایی شود.

آیا پره اکلامپسی یک اورژانس است؟

ابتلا به پره اکلامپسی یک وضعیت پزشکی جدی است که پزشک شما آن را تحت نظر گرفته و درمان خواهد کرد. اگر دچار تشنج شوید، پره اکلامپسی شما به اکلامپسی تبدیل شده است. اگر این یا سایر عوارض شدید را داشته باشید، یک اورژانس پزشکی است. برای متوقف کردن علائم و زایمان نوزاد، به درمان فوری، معمولاً در بیمارستان، نیاز دارید.

تشخیص پره اکلامپسی

اگر فشار خون بالا و حداقل یکی از این علائم دیگر را دارید، مبتلا به پره اکلامپسی هستید:

• پروتئین بیش از حد در ادرار شما
• پلاکت کافی در خون شما وجود ندارد
• سطح بالای مواد شیمیایی مرتبط با کلیه در خون شما
• سطح بالای مواد شیمیایی مرتبط با کبد در خون شما
• مایع در ریه‌های شما
• سردرد جدیدی که با مصرف دارو از بین نمی‌رود

برای تأیید تشخیص، پزشک ممکن است آزمایش‌هایی از جمله موارد زیر را تجویز کند:

• آزمایش خون برای بررسی پلاکت‌ها و بررسی مواد شیمیایی کلیه یا کبد
• آزمایش ادرار برای اندازه‌گیری پروتئین‌ها
• سونوگرافی، تست‌های بدون استرس یا پروفایل‌های بیوفیزیکی برای بررسی رشد جنین

درمان پره اکلامپسی

تنها درمان پره اکلامپسی و اکلامپسی زایمان است. پزشک شما بر اساس سن جنین، وضعیت جنین در رحم و شدت پره اکلامپسی، در مورد زمان زایمان با شما صحبت خواهد کرد.

اگر جنین شما به خوبی رشد کرده باشد،  معمولاً تا هفته ۳۷ یا بعد از آن، پزشک ممکن است بخواهد زایمان را القا کند  یا سزارین انجام دهد. این کار از بدتر شدن پره اکلامپسی جلوگیری می‌کند.

اگر نوزاد شما نزدیک به زمان زایمان نباشد،  شما و پزشکتان ممکن است بتوانید پره اکلامپسی خفیف را تا زمانی که نوزاد به اندازه کافی رشد کرده باشد تا بتوان با خیال راحت زایمان کرد، درمان کنید. هر چه زایمان به تاریخ زایمان شما نزدیک‌تر باشد، برای نوزاد شما بهتر است.

اگر پره اکلامپسی خفیف دارید، که به عنوان پره اکلامپسی بدون علائم شدید نیز شناخته می‌شود، پزشک ممکن است موارد زیر را تجویز کند:

• استراحت در بستر، چه در خانه و چه در بیمارستان؛ بیشتر به پهلوی چپ خود استراحت کنید
• نظارت دقیق با مانیتور ضربان قلب جنین و سونوگرافی‌های مکرر
• داروهایی برای کاهش فشار خون شما
• آزمایش خون و ادرار

پزشک شما همچنین ممکن است به شما بگوید که در بیمارستان بمانید تا بتوانند از نزدیک شما را تحت نظر داشته باشند. در بیمارستان، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

• داروهایی برای کمک به جلوگیری از تشنج، کاهش فشار خون و جلوگیری از سایر مشکلات
• تزریق استروئید برای کمک به رشد سریع‌تر ریه‌های کودک

سایر درمان‌ها عبارتند از:

• تزریق منیزیم برای جلوگیری از تشنج مرتبط با اکلامپسی
• هیدرالازین یا داروی فشار خون دیگر

برای پره اکلامپسی شدید،  ممکن است پزشک شما نیاز داشته باشد که نوزاد شما را فوراً به دنیا بیاورد، حتی اگر نزدیک به زمان زایمان نباشید. پس از آن، علائم پره اکلامپسی باید ظرف ۱ تا ۶ هفته از بین بروند، اما ممکن است بیشتر طول بکشد.

پیشگیری از پره اکلامپسی

اگر خطر ابتلا به پره اکلامپسی در شما بالا باشد، پزشک ممکن است مصرف روزانه آسپرین با دوز پایین (۸۱ میلی‌گرم) را پیشنهاد کند. اما بدون مشورت با پزشک، هیچ دارو، ویتامین یا مکملی مصرف نکنید.

همچنین با پزشک خود در مورد تغییرات سبک زندگی که می‌تواند به حفظ سلامت شما و جلوگیری از پره اکلامپسی کمک کند، صحبت کنید. ممکن است لازم باشد:

• اگر اضافه وزن دارید، کمی وزن کم کنید
• سیگار کشیدن را متوقف کنید
• مرتباً ورزش کنید
• فشار خون یا قند خون خود را کنترل کنید

خلاصه مطلب

• پره اکلامپسی زمانی اتفاق می‌افتد که شما باردار هستید و فشار خون بالا، پروتئین بیش از حد در ادرار و تورم در پاها، کف پا و دست‌هایتان دارید.
• پره اکلامپسی قبلاً توکسمی نامیده می‌شد. 
• پره اکلامپسی معمولاً در اواخر بارداری اتفاق می‌افتد، اما می‌تواند در اوایل بارداری یا کمی پس از زایمان نیز رخ دهد. 
• پره اکلامپسی یکی از چهار اختلال فشار خون است که می‌تواند در دوران بارداری رخ دهد. 
• اگر پره اکلامپسی درمان نشود، می‌تواند منجر به عوارض جدی مانند اکلامپسی شود که می‌تواند برای شما و نوزادتان کشنده باشد.
• در صورت بروز علائم پره اکلامپسی، دریافت مراقبت‌های پزشکی فوری بسیار مهم است. 
• اغلب در صورت ابتلا به پره اکلامپسی، زایمان زودرس توصیه می‌شود. 
• تنها درمان پره اکلامپسی، زایمان است. 

سوالات متداول

چگونه بفهمم که پره اکلامپسی دارم؟

از آنجا که برخی از علائم پره اکلامپسی مانند سردرد، حالت تهوع و درد در هر بارداری رایج است، تشخیص اینکه آیا بارداری سالمی دارید یا مشکل جدی مانند پره اکلامپسی دارید، دشوار است. این امر به ویژه در صورتی که اولین بارداری شما باشد، صادق است. اگر در مورد علائم خود نگران هستید، با پزشک خود تماس بگیرید. در صورت بروز تشنج، سردرد شدید، تاری دید یا سایر اختلالات بینایی، درد شدید شکم یا تنگی نفس شدید، به اورژانس مراجعه کنید.

آیا نوزادان می‌توانند از پره اکلامپسی جان سالم به در ببرند؟

بیشتر نوزادانی که از مادران مبتلا به پره اکلامپسی متولد می‌شوند، سالم هستند. اما اگر پره اکلامپسی درمان نشود، می‌تواند مشکلات جدی برای سلامتی شما و نوزادتان ایجاد کند.

درد پره اکلامپسی چگونه است؟

بستگی دارد. سردردهای پره اکلامپسی می‌توانند مبهم، شدید یا ضربان‌دار باشند. درد شکم پره اکلامپسی می‌تواند مبهم و مداوم یا درد تیز و خنجری باشد که می‌آید و می‌رود.  

نوشته پره اکلامپسی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بارداری خارج از رحم چیست؟

معمولاً، تخمک بارور شده خود را به دیواره رحم می‌چسباند. اما در بارداری خارج از رحم (که به آن بارداری خارج رحمی نیز می‌گویند)، تخمک بارور شده در خارج از رحم رشد می‌کند. این می‌تواند شامل نواحی دیگری مانند لوله فالوپ، تخمدان‌ها، شکم یا قسمت پایینی دهانه رحم که بالای واژن است، باشد. در بیش از ۹۰٪ موارد، تخمک در لوله فالوپ می‌چسبد. به این حالت بارداری لوله‌ای می‌گویند.

بارداری‌های خارج از رحم چقدر شایع هستند؟ 

تعیین شیوع دشوار است، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد که حدود 2 مورد از هر 50 بارداری در ایران خارج از رحم است. با رشد تخمک بارور شده، ممکن است بترکد (پاره شود) و باعث خونریزی تهدیدکننده زندگی شود. در این صورت، فوراً به مراقبت پزشکی نیاز خواهید داشت. اگر آن را درمان نکنید، می‌تواند کشنده باشد. در واقع، بارداری‌های خارج از رحم علت اصلی مرگ و میر مرتبط با بارداری در سه ماهه اول هستند.

آیا نوزاد می‌تواند از بارداری خارج رحمی جان سالم به در ببرد؟

خیر. لازم به ذکر است که تخمک بارور شده در بارداری خارج رحمی «زنده» نیست. این بدان معناست که تخمک نمی‌تواند زنده بماند و به جنینی تبدیل شود که بتواند در داخل یا خارج از بدن شما زنده بماند. این امر همیشه منجر به سقط جنین می‌شود. به این دلیل که تخمک نمی‌تواند خون و پشتیبانی لازم برای رشد در خارج از رحم را دریافت کند.

بارداری خارج رحمی در مقابل سقط جنین

سقط جنین زمانی است که شما به طور ناگهانی قبل از هفته بیستم بارداری را از دست می‌دهید. بنابراین، در حالی که یک بارداری خارج رحمی به سقط جنین منجر می‌شود، سقط جنین می‌تواند به دلایل دیگری مانند کروموزوم‌های اضافی یا از دست رفته نیز رخ دهد. 

علائم بارداری خارج از رحم

در ابتدا، ممکن است هیچ علامتی از بارداری خارج رحمی اولیه نداشته باشید. این علائم ممکن است بسیار شبیه به علائم یک بارداری طبیعی به نظر برسند. ممکن است پریود خود را از دست بدهید و در شکم خود احساس ناراحتی و در سینه‌هایتان حساسیت به لمس داشته باشید.

فقط حدود نیمی از زنانی که بارداری خارج رحمی دارند، هر سه علامت اصلی را دارند: قطع پریود، خونریزی واژینال و درد شکم.

علائم اولیه بارداری خارج رحمی عبارتند از:

• ناراحتی معده و استفراغ
• گرفتگی شدید شکم
• درد در یک طرف بدن شما
• سرگیجه یا ضعف
• درد در شانه، گردن یا رکتوم

علائم پارگی حاملگی خارج رحمی

بارداری خارج رحمی می‌تواند باعث ترکیدن یا پارگی لوله فالوپ شما شود. علائم اورژانسی شامل درد شدید، با یا بدون خونریزی شدید است. در صورت خونریزی شدید واژن همراه با سبکی سر، غش یا درد شانه، یا اگر درد شدید شکم، به خصوص در یک طرف، دارید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.

ممکن است لازم باشد با 115 تماس بگیرید یا به نزدیکترین بیمارستان بروید تا فوراً تحت درمان قرار بگیرید.

علائم بارداری خارج رحمی چه زمانی شروع می‌شود؟

علائم بارداری خارج رحمی معمولاً در اوایل بارداری، بین هفته‌های ۴ تا ۱۲، بروز می‌کنند.

مکان‌های بارداری خارج رحمی

در حالی که بیشتر بارداری‌های خارج از رحم در لوله فالوپ اتفاق می‌افتند، تخمک می‌تواند خود را به نواحی دیگری خارج از رحم نیز متصل کند. انواع دیگر بارداری خارج از رحم عبارتند از:

بارداری خارج رحمی تخمدان (OEP)

وقتی یک تخمک بارور شده در قسمت بیرونی تخمدان شما لانه‌گزینی می‌کند، باعث این نوع بارداری خارج رحمی می‌شود. OEP می‌تواند به دلیل مشکلاتی در نحوه آزاد شدن تخمک‌ها در بدن شما در طول چرخه قاعدگی اتفاق بیفتد. این امکان وجود دارد که تخمک در حالی که هنوز در فولیکول (ساختاری در تخمدان) است، بارور شود و OEP ممکن است هنگام حرکت تخمک از لوله فالوپ به تخمدان شما اتفاق بیفتد.

بارداری خارج رحمی شکمی

در موارد نادر، بارداری در فضای بین دیواره شکم و ستون فقرات (حفره شکمی) اتفاق می‌افتد. در این نوع بارداری خارج رحمی، حرکت مایع در شکم ممکن است تخمک را به پشت رحم منتقل کند، جایی که اسپرم آن را بارور می‌کند. یا ممکن است جنین با عبور از مجاری لنفاوی از دستگاه تناسلی به حفره شکمی منتقل شود.

بارداری خارج رحمی دهانه رحم

این نوع بارداری خارج رحمی زمانی اتفاق می‌افتد که یک تخمک در کانال دهانه رحم لانه‌گزینی می‌کند و ممکن است به دلیل آسیب به فضای داخل رحم (حفره رحم) رخ دهد.

بارداری خارج رحمی ناشی از اسکار سزارین (CSEP)

CSEP زمانی است که تخمک بارور شده به بافت اسکار ناشی از سزارین متصل می‌شود. از آنجایی که بافت اسکار از پوشش رحم ضعیف‌تر است، می‌تواند پاره شود و باعث خونریزی شدید شود.

علائم این بارداری‌های خارج از رحم، مانند خونریزی از واژن و درد زیر شکم، مشابه نوعی است که در لوله فالوپ شما اتفاق می‌افتد.

علل بارداری خارج رحمی

ممکن است هرگز ندانید که چرا دچار بارداری خارج رحمی می‌شوید. یکی از دلایل می‌تواند آسیب دیدن لوله فالوپ باشد. این آسیب می‌تواند مانع از ورود تخمک بارور شده به رحم شود.

عوامل خطر بارداری خارج رحمی

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال بارداری خارج رحمی در شما بیشتر است:

• سیگار بکشید
• بالای ۳۵ سال سن دارند
• عفونت مقاربتی داشته باشید
• داشتن جای زخم ناشی از جراحی لگن
• سابقه بارداری خارج رحمی قبلی داشته است
• تلاش برای بستن لوله‌های رحمی (گره زدن لوله‌ها) یا عمل برگشت لوله‌های رحمی
• درمان‌های ناباروری مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF) انجام داده باشید

همچنین اگر در حالی که از دستگاه داخل رحمی (IUD) برای پیشگیری از بارداری استفاده می‌کنید، باردار شوید، این اتفاق ممکن است رخ دهد .

بارداری خارج رحمی و اندومتریوز

آندومتریوز یک بیماری دردناک است که در آن بافتی مانند بافت پوششی رحم، خارج از رحم رشد می‌کند. این بافت معمولاً روی تخمدان‌ها، لوله‌های فالوپ و بافت پوششی لگن تشکیل می‌شود. جای زخم ناشی از این بیماری ممکن است مانع از رسیدن تخمک بارور شده به رحم شود و باعث بارداری خارج رحمی شود.

عوارض بارداری خارج رحمی

در طول بارداری خارج از رحم، تخمک بارور شده در ساختاری پیچیده می‌شود که می‌تواند برای چندین هفته خارج از رحم شما رشد کند. اما این ساختار معمولاً بین ۶ تا ۱۶ هفته پاره می‌شود. پارگی حاملگی خارج از رحم می‌تواند باعث خونریزی شدید شود. اگر خونریزی متوقف نشود، ممکن است بدن شما به دلیل از دست دادن خون (شوک خونریزی دهنده) شروع به از کار افتادن کند و احتمال مرگ ناشی از آن افزایش یابد. اگر قبل از پاره شدن درمان شود، به ندرت منجر به مرگ می‌شود.

اگر این ساختار پاره شود، ممکن است به لوله فالوپ متصل به آن آسیب برساند. پزشک شما ممکن است در طول جراحی لوله فالوپ را خارج کند. اما شما دو لوله فالوپ دارید. اگر لوله فالوپ دیگر شما سالم باشد، هنوز هم می‌توانید باردار شوید. اما اگر لوله فالوپ دیگر شما آسیب دیده یا وجود ندارد، ممکن است مشکلات باروری داشته باشید. در این صورت، با پزشک خود در مورد راه‌های دیگر بارداری مانند IVF (لقاح آزمایشگاهی) صحبت کنید.

تشخیص بارداری خارج رحمی

پزشک شما احتمالاً آزمایش‌هایی از جمله آزمایش بارداری و معاینه لگن انجام خواهد داد. ممکن است برای بررسی رحم و لوله‌های فالوپ، سونوگرافی تجویز کند.

سونوگرافی برای بارداری خارج رحمی یک آزمایش غیرتهاجمی است که از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از داخل رحم استفاده می‌کند. این آزمایش توسط یک سونوگرافیست انجام می‌شود و ممکن است به صورت ترانس واژینال یا ترانس ابدومینال انجام شود. در طول سونوگرافی، پزشک به دنبال وجود کیسه بارداری، محل کیسه بارداری و وجود ضربان قلب جنین خواهد بود. این آزمایش بدون درد است و معمولاً حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه طول می‌کشد.

آزمایش سونوگرافی شکمی، که با حرکت دادن یک دستگاه روی شکم انجام می‌شود، ممکن است برای تأیید بارداری یا بررسی خونریزی داخلی استفاده شود.

درمان بارداری خارج از رحم

از آنجا که تخمک بارور شده نمی‌تواند خارج از رحم زنده بماند، پزشک شما باید آن را خارج کند تا شما مشکلات جدی سلامتی نداشته باشید. آنها از یکی از دو روش استفاده می‌کنند: دارو یا جراحی.

متوترکسات برای بارداری خارج رحمی
اگر لوله فالوپ شما پاره نشده باشد و بارداری شما خیلی طول نکشد، پزشک می‌تواند یک دوز متوترکسات (ترکسال) به شما تزریق کند. شما فقط به یک دوز تزریق نیاز دارید. این تزریق مانع از رشد تخمک بارور شده می‌شود. بدن شما تخمک را در حدود ۴ تا ۶ هفته جذب می‌کند. با این درمان، نیازی به برداشتن لوله فالوپ نیست.

قبل از اینکه بتوانید متوترکسات مصرف کنید، پزشک شما باید چند آزمایش خون برای اندازه‌گیری سطح hCG (گنادوتروپین جفتی انسان) انجام دهد. این هورمونی است که بدن شما هنگام تشخیص بارداری تولید می‌کند. اگر در حال شیردهی هستید یا مشکلات سلامتی خاصی دارید، نمی‌توانید متوترکسات مصرف کنید .

پس از دریافت واکسن، پزشک سطح هورمون hCG شما را در جلسات بعدی بررسی می‌کند. اگر سطح هورمون hCG شما پس از دوز اول کاهش نیافت، ممکن است به دوز دوم همان دارو نیاز داشته باشید. باید تا زمانی که خون شما دیگر hCG نداشته باشد، پیگیری کنید.

لازم به ذکر است که مصرف متوترکسات با سقط جنین دارویی یکسان نیست، زیرا اگر بارداری “قابل دوامی” داشته باشید که در آن تخمک بارور شده در داخل رحم متصل شود، ممکن است دچار این عارضه شوید. برای سقط جنین دارویی، به ترکیبی از دو داروی تجویزی نیاز دارید: میفپریستون و میزوپروستول.

متوترکسات که در دوران بارداری خارج رحمی قبل از ترکیدن تخمک مصرف می‌کنید، از نظر پزشکی ضروری است. این دارو می‌تواند خطر مرگ یا سایر عوارض جدی را کاهش دهد.

جراحی برای بارداری خارج از رحم

در موارد دیگر، به جراحی نیاز خواهید داشت. رایج‌ترین آن لاپاراسکوپی است. پزشک شما برش‌های بسیار کوچکی در قسمت پایین شکم شما ایجاد می‌کند و یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر به نام لاپاراسکوپ را برای برداشتن بارداری خارج رحمی وارد می‌کند. اگر لوله فالوپ شما آسیب دیده باشد، ممکن است مجبور شود آن را نیز بردارد. اگر خونریزی زیادی دارید یا پزشک شما مشکوک به پارگی لوله فالوپ شما باشد، ممکن است به جراحی اورژانسی با برش بزرگتری نیاز داشته باشید. به این عمل لاپاراتومی می‌گویند.

عوارض جانبی جراحی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد
• خونریزی
• عفونت

چه متوترکسات مصرف کنید و چه جراحی انجام دهید، ممکن است برای چند هفته احساس خستگی و ناراحتی در شکم خود داشته باشید. ممکن است علائم شبیه بارداری را برای مدتی داشته باشید. ممکن است چند دوره قاعدگی طول بکشد تا به حالت عادی برگردید.

بعد از بارداری خارج رحمی

ممکن است بعد از آن بارداری معمولی برایتان دشوار باشد. صحبت با یک متخصص باروری را در نظر بگیرید، به خصوص اگر لوله فالوپ شما برداشته شده است.

و با پزشک خود در مورد مدت زمان لازم برای تلاش مجدد صحبت کنید. برخی از متخصصان پیشنهاد می‌کنند حداقل ۳ ماه به خودتان فرصت دهید تا بدن شما زمان کافی برای بهبودی داشته باشد.

بارداری خارج از رحم خطر بارداری مجدد را افزایش می‌دهد. اگر فکر می‌کنید بارداری دیگری در پیش دارید، به تغییرات بدن خود توجه داشته باشید. با پزشک خود مشورت کنید تا آن را تأیید کرده و اقدامات لازم را انجام دهد.

بارداری خارج رحمی می‌تواند بر سلامت روان شما نیز تأثیر بگذارد. در مراجعه به متخصصان سلامت روان مانند یک مشاور یا درمانگر دارای مجوز تردید نکنید.

چگونه از بارداری خارج رحمی جلوگیری کنیم

هیچ راهی برای جلوگیری از بارداری خارج رحمی وجود ندارد. اما می‌توانید با انتخاب‌های خاص در سبک زندگی، احتمال آن را کاهش دهید.

شما می‌توانید:

• هنگام رابطه جنسی از کاندوم استفاده کنید. این می‌تواند خطر ابتلا به بیماری التهابی لگن و عفونت‌های مقاربتی را کاهش دهد.
• از استفاده از دوش واژینال خودداری کنید. مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از دوش واژینال می‌تواند خطر بارداری خارج رحمی را افزایش دهد.

نوشته بارداری خارج از رحم: آنچه باید بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.