کارسینوم آدنوئید کیستیک (ACC) نوعی سرطان نادر است. این سرطان معمولاً در غددی که بزاق شما را تولید می‌کنند، شروع می‌شود. چهار غده زیر زبان شما وجود دارد.

شما دو غده زیر فکی و دو غده زیر زبانی در دو طرف استخوان فک خود دارید. غده زیر فکی به معنای زیر فک پایین ( مندیبولار) است. و غده زیر زبانی به معنای زیر زبان (لینگوال) است. همچنین در هر طرف یک غده بناگوشی دارید. غده بناگوشی به معنای نزدیک گوش شماست.

ACC همچنین می‌تواند در سایر قسمت‌های دهان یا گلوی شما ظاهر شود. و می‌تواند به سایر نواحی بدن شما، مانند غدد عرق یا اشک، گسترش یابد. پزشکان نمی‌دانند چه چیزی باعث ایجاد کارسینوم آدنوئید کیستیک می‌شود. اما ممکن است با برخی از مواد سرطان‌زا مانند آلودگی یا آزبست مرتبط باشد.

دکتر آنسلی روش، استادیار جراحی (گوش و حلق و بینی) در کلینیک چند رشته‌ای سرطان‌های سر و گردن در مرکز سرطان ییل در نیوهیون، کانکتیکات، می‌گوید : «[ACC] با سایر سرطان‌های سر و گردن متفاوت است. آن‌ها از پوشش داخلی دهان، بینی و پشت گلوی ما منشأ می‌گیرند.» «اما [ACC] در غدد بزاقی ظاهر می‌شود.»

کارسینوم آدنوئید کیستیک از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در ایالات متحده ۴.۵ نفر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری در زنان کمی بیشتر از مردان رخ می‌دهد. از بین تمام سرطان‌های غدد بزاقی، ACC دومین نوع شایع است. معمولاً بین سنین ۴۰ تا ۶۰ سالگی تشخیص داده می‌شود.

کارسینوم آدنوئید کیستیک تمایل به رشد آهسته دارد. بنابراین، می‌تواند قبل از اینکه متوجه علائمی شوید، به سایر قسمت‌های بدن شما گسترش یابد. ACC همچنین می‌تواند به مکان‌هایی که قبلاً درمان شده‌اند، بازگردد. همچنین می‌تواند به ریه‌ها، کبد یا استخوان‌های شما گسترش یابد – جایی که جدی‌تر است.

علائم کارسینوم آدنوئید کیستیک

اولین علامت ACC ممکن است یک توده بدون درد در داخل دهان شما باشد. معمولاً زیر زبان یا داخل گونه شما قرار دارد. این توده‌ها معمولاً به آرامی رشد می‌کنند و دردی ندارند. ممکن است در بلعیدن مشکل داشته باشید یا صدایتان گرفته شود. با علائم ACC، ممکن است موارد زیر را داشته باشید:

• ضعف عضلانی
• مشکل در تنفس از طریق بینی (احتقان)
• خونریزی بینی
• تغییرات بینایی

این نوع سرطان می‌تواند در امتداد اعصاب شما نیز گسترش یابد. بنابراین، ممکن است در صورت خود کمی درد یا بی‌حسی داشته باشید. اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، با پزشک خود صحبت کنید. آنها به شما کمک می‌کنند تا بفهمید چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد.

تشخیص کارسینوم آدنوئید کیستیک

پس از بررسی سابقه پزشکی شما توسط پزشک، دهان شما را معاینه می‌کند. حرکات صورت و نحوه حرکت فک شما را بررسی می‌کند. پزشک در مورد سابقه سرطان در گذشته از شما سوال خواهد کرد. همچنین در مورد درد و بی‌حسی یا اینکه آیا توده شما بزرگتر شده است یا خیر، سوال خواهد کرد. 

پزشک شما اندازه توده را در دهان شما نیز اندازه‌گیری خواهد کرد. آنها پوست سر، پوست و گردن شما را معاینه می‌کنند. پزشک شما همچنین به دنبال هرگونه غدد لنفاوی متورم در نزدیکی تومور شما خواهد بود.

غدد لنفاوی اجزای کوچک لوبیا شکلی هستند که به سیستم ایمنی بدن شما در مبارزه با عفونت کمک می‌کنند. پزشک شما همچنین پشت گوش‌ها و اطراف گردن شما را بررسی خواهد کرد.

تصویربرداری برای کارسینوم آدنوئید کیستیک

پزشک شما ممکن است بخواهد اندازه و محل تومور شما یا میزان گسترش آن را بررسی کند. برای انجام این کار، ممکن است یکی از این آزمایش‌ها را انجام دهید:

• ام آر آی : آهنرباهای قدرتمند و امواج رادیویی تصاویر دقیقی ایجاد می‌کنند.
• سی تی اسکن: چندین عکس رادیولوژی از زوایای مختلف می‌تواند اطلاعات بیشتری را نشان دهد.
• اسکن PET: تابش به ایجاد تصاویر رنگی سه بعدی کمک می‌کند.
• سونوگرافی: استفاده از امواج صوتی با شدت بالا می‌تواند آنچه را که در داخل بدن شما وجود دارد نشان دهد.

سی تی اسکن و ام آر آی همچنین می‌توانند به پزشک شما در تعیین مرحله سرطان کمک کنند. مرحله سرطان، نوع سرطان و میزان گسترش آن را به شما نشان می‌دهد. همچنین به پزشک شما کمک می‌کند تا در مورد بهترین درمان‌ها تصمیم بگیرد.

بیوپسی برای کارسینوم آدنوئید کیستیک

اگر پزشک شما فکر می‌کند که ممکن است کارسینوم آدنوئید کیستیک داشته باشید، اغلب بیوپسی انجام می‌دهد  . بیوپسی یک نمونه بافت کوچک از تومور شما را آزمایش می‌کند. پزشک شما یا آسپیراسیون با سوزن ظریف (FNA) یا بیوپسی با سوزن هسته‌دار انجام می‌دهد. آنها ابتدا پوست شما را بی‌حس می‌کنند. FNA از یک سوزن کوچک استفاده می‌کند و بیوپسی با سوزن هسته‌دار از یک برش کوچک استفاده می‌کند.

پاتولوژیست پزشکی است که در تشخیص بیماری‌ها تخصص دارد. آنها بافت تومور شما را زیر میکروسکوپ برای یافتن علائم سرطان بررسی می‌کنند. این نوع تومورها می‌توانند اشکال مختلفی داشته باشند. 

ACC می‌تواند جامد یا گرد و توخالی مانند یک لوله باشد. یا می‌تواند مشبک باشد – مانند پنیر سوئیسی سوراخ داشته باشد. تومورهای جامد معمولاً سریع‌تر رشد می‌کنند.

علل سرطان آدنوئید کیستیک

پزشکان علت دقیق کارسینوم آدنوئید کیستیک را نمی‌دانند. اما معتقدند که این بیماری از تغییرات ژن‌های شما در طول زمان ناشی می‌شود.

روش می‌گوید: «برخی جهش‌های ژنتیکی وجود دارند که با کارسینوم آدنوئید کیستیک مرتبط هستند، اما در خانواده‌ها ارثی نیستند. این یک جهش ژنتیکی است که ناگهان اتفاق می‌افتد.»

تومور شما دو ژن را با هم ترکیب می‌کند تا پروتئین MYB اضافی بسازد. این پروتئین به رشد تومور شما کمک می‌کند. و سطح پروتئین بالاتر در بیش از نیمی از تومورهای ACC مشاهده می‌شود.

اما این تغییرات ژنی ارثی نیستند. این بدان معناست که تغییرات در DNA شما می‌تواند در طول زندگی شما اتفاق بیفتد. این تغییرات می‌توانند از مواد شیمیایی موجود در محیط شما، مانند تنباکو یا مواد شیمیایی محل کار، ناشی شوند.

به ندرت، ممکن است ژن‌هایی را به ارث ببرید که شما را نسبت به چیزهایی مانند تنباکو یا مواد شیمیایی حساس‌تر کنند و این می‌تواند خطر ابتلا به برخی سرطان‌ها را افزایش دهد.

درمان کارسینوم آدنوئید کیستیک

درمان معمول برای کارسینوم آدنوئید کیستیک جراحی است. احتمالاً در مرحله بعد پرتودرمانی انجام خواهید داد . همچنین می‌توانید شیمی‌درمانی یا درمان هدفمند داشته باشید.

جراحی برای کارسینوم آدنوئید کیستیک

جراحی به محل تومور شما بستگی دارد. اغلب در غده پاروتید انجام می‌شود. اما گاهی اوقات، ممکن است جراحی غدد زیر فکی یا زیر زبانی انجام شود. این نوع جراحی غدد بزاقی کوچکتر زیر فک یا زبان شما را خارج می‌کند. 

بیشتر سرطان‌های غدد بزاقی (ACC) از قسمت بیرونی غده شروع می‌شوند. پزشک احتمالاً فقط غده سرطانی را برمی‌دارد (پاروتیدکتومی سطحی). آنها از عصب صورت که از پاروتید عبور می‌کند، اجتناب می‌کنند تا آن را سالم نگه دارند. 

وقتی جراحی می‌شوید، پزشک شما وجود سرطان در سایر بافت‌ها را نیز بررسی می‌کند. برخلاف بسیاری از سرطان‌های دیگر که از طریق غدد لنفاوی شما پخش می‌شوند، ACC می‌تواند در امتداد اعصاب شما حرکت کند. پزشک شما اعصاب شما را از نزدیک بررسی می‌کند تا وجود سرطان در آن ناحیه را بررسی کند. آنها هرگونه سرطان را خارج کرده و سعی می‌کنند اعصاب شما را سالم نگه دارند.

گاهی اوقات، ممکن است لازم باشد کل غده پاروتید شما را بردارند ( پاروتیدکتومی کامل). این جراحی همچنین ممکن است بخشی از نای یا حنجره شما را نیز خارج کند . همچنین ممکن است بخشی از یک عصب برداشته شود. این بدان معناست که شما قادر به حرکت بخشی از صورت خود نخواهید بود یا ممکن است دچار افتادگی شود. 

اما پزشک شما ممکن است سعی کند عصب آسیب دیده را با بخشی از عصب دیگر دوباره متصل کند. روش می‌گوید: «این کار حرکت را به طور کامل بازیابی نمی‌کند، اما می‌تواند تون عضلانی را بازیابی کند. بنابراین وقتی به کسی نگاه می‌کنید، او ضعف آشکاری ندارد.» 

گزینه دیگر، احیای صورت است. در این روش، پزشکان عضله را از قسمت دیگری از بدن شما، معمولاً کشاله ران، پیوند می‌زنند . 

روش می‌گوید: «ما از آنچه از عصب صورت باقی مانده است برای تأمین انرژی عضله استفاده می‌کنیم، بنابراین با گذشت زمان، بیماران می‌توانند حرکت را بازیابی کنند.»

پرتودرمانی برای کارسینوم آدنوئید کیستیک

اگر پزشک شما نتواند کل تومور را خارج کند، پرتودرمانی ممکن است گزینه خوبی باشد. همچنین اگر سرطان شما گسترش یافته باشد، پرتودرمانی درمان خوبی است. اگر در معرض خطر بیشتری باشید یا جراحی گزینه مناسبی نباشد، پزشک ممکن است پرتودرمانی را پیشنهاد کند. 

پرتودرمانی همچنین می‌تواند به علائم شما مانند درد، خونریزی یا مشکل در بلع کمک کند. پرتودرمانی خارجی (EBRT) از اشعه ایکس با انرژی بالا برای از بین بردن سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند. در اینجا چند روش استفاده پزشک از EBRT آورده شده است:

• پرتودرمانی تطبیقی ​​سه‌بعدی از رایانه‌ها برای نقشه‌برداری از محل تومور شما استفاده می‌کند. این روش می‌تواند دوز دقیق تومور شما را شکل داده و متمرکز کند.
• پرتودرمانی با شدت تعدیل‌شده نیز از یک کامپیوتر برای نقشه‌برداری از تومور شما استفاده می‌کند. اما این روش میزان شدت تابش مورد نیاز را نیز تعیین می‌کند.
• پرتودرمانی با پرتو پروتون به جای اشعه ایکس از تابش ذرات پروتون با بار مثبت استفاده می‌کند. این روش درمانی هنوز در دست مطالعه است.
• نوترون درمانی می‌تواند تومورهای کوچک را هدف قرار دهد. این روش سلول‌های تومور را با ۱۰۰ برابر انرژی بیشتر گرم می‌کند. اگرچه سلول‌های سرطانی را از بین می‌برد، اما سلول‌های طبیعی شما بهبود می‌یابند. اما نوترون درمانی بسیار محدود است.

پرتودرمانی متمرکز بر سر و گردن عوارض جانبی دارد. در طول پرتودرمانی، ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

• خشکی دهان
• مشکل در بلع
• درد در اطراف ناحیه تحت درمان
• آسیب به  دندان‌های شما 

برای کمک در مورد عوارض جانبی با دندانپزشک و پزشک خود مشورت کنید.

سایر درمان‌ها و آزمایش‌های بالینی برای ACC

یک کارآزمایی بالینی می‌تواند گزینه خوبی باشد. این می‌تواند به مواردی مانند مرحله سرطان، محل و عوامل خطر شما بستگی داشته باشد. با پزشک خود در مورد کارآزمایی‌های انجام شده در منطقه خود صحبت کنید. برخی از داروهای آزمایشی که در حال بررسی هستند شامل درمان‌های هدفمند و ایمونوتراپی هستند.

اگر نمی‌توانید در یک کارآزمایی بالینی شرکت کنید، پزشک شما ممکن است یک درمان هدفمند را پیشنهاد کند. هیچ ایمونوتراپی، داروهای شیمی‌درمانی یا درمان‌های هدفمندی برای درمان ACC تأیید نشده است. اما پزشک شما ممکن است از یک درمان “خارج از برچسب” استفاده کند. این بدان معناست که آنها درمانی را تجویز می‌کنند که برای سرطان دیگری تأیید شده است. 

برای مثال، اورافنیب (نکساوار) یک مهارکننده فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) است که برخی پزشکان از آن استفاده می‌کنند. این دارو ممکن است رشد سلول‌های سرطانی شما را متوقف کند. این دارو برای تومورهایی که پروتئین VEGF بیش از حد تولید می‌کنند، مؤثر است.

پیش آگهی کارسینوم آدنوئید کیستیک

مطالعات اخیر در مورد ACC نشان می‌دهد که پیش‌بینی چگونگی رشد تومور یا احتمال بازگشت آن آسان نیست. کارشناسان فکر می‌کنند که این امر تا حدی به این دلیل است که ACC بسیار نادر است. همچنین ممکن است به این دلیل باشد که تغییرات ژنی بسیار متفاوتی باعث ایجاد تومور شما می‌شوند.

خلاص شدن از شر سرطان به طور کامل می‌تواند دشوار باشد. تومورها ممکن است سال‌ها بعد برگردند. آنها ممکن است در همان محل قبلی یا به احتمال زیاد در جایی جدید باشند. ACC معمولاً در ریه‌های شما ظاهر می‌شود. نحوه پیشرفت وضعیت پزشکی شما (پیش‌آگهی) به موارد زیر بستگی دارد:

• محل (موقعیت) تومور شما
• مرحله (درجه) سرطان شما (میزان بزرگی آن یا میزان گسترش آن)
• تهاجم پرینورال (PNI) (گسترش سرطان در امتداد اعصاب شما)

پس از درمان، برای بررسی علائم تومورهای جدید به معاینات منظم نیاز خواهید داشت. این می‌تواند به معنای عکس‌برداری با اشعه ایکس، سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی باشد. اما بستگی به تشخیص شما دارد.

میزان بقای کارسینوم آدنوئید کیستیک

هر کسی متفاوت است و نحوه واکنش بدن شما به درمان اهمیت دارد. در اینجا چند مورد از میزان بقا پس از تشخیص ACC آورده شده است:

• حدود ۸۰ نفر از هر ۱۰۰ نفر حداقل ۵ سال زندگی می‌کنند.
• حدود ۶۱ نفر از هر ۱۰۰ نفر حداقل ۱۰ سال عمر می‌کنند.

اگر برای ACC خود تحت درمان قرار گرفته‌اید، در اینجا چند مورد از اعداد بقا آورده شده است: 

• اگر سرطان در نای و حنجره باشد، از هر ۱۰۰ نفر، حدود ۶۶ نفر ۵ سال زنده می‌مانند .
• اگر سرطان از سینه شروع شود، از هر ۱۰۰ نفر، حدود ۷۵ نفر تا ۱۰ سال زنده می‌مانند. 

به یاد داشته باشید، این اعداد تخمینی هستند. آنها پیش‌بینی نمی‌کنند که شما چقدر زنده خواهید ماند یا به درمان پاسخ خواهید داد. با پزشک خود در مورد برنامه درمانی و سلامت خاص خود صحبت کنید.

خلاصه مطلب

کارسینوم آدنوئید کیستیک (ACC) یک سرطان نادر است که معمولاً از غدد بزاقی شما شروع می‌شود. اما ACC در نواحی دیگری مانند دهان، گلو یا غدد اشکی و عرق نیز تشکیل می‌شود. کارشناسان علت دقیق آن را نمی‌دانند، اما تغییرات ژنی ممکن است باعث رشد آن شود. پزشکان معمولاً ACC را با جراحی و به دنبال آن پرتودرمانی درمان می‌کنند.

سوالات متداول در مورد کارسینوم آدنوئید کیستیک

سرطان آدنوئید چقدر نادر است؟

کارسینوم آدنوئید کیستیک نادر است. کمتر از ۱٪ از سرطان‌های سر و گردن از نوع ACC هستند.

آیا می‌توان کارسینوم آدنوئید کیستیک را درمان کرد؟

ACC اغلب در حدود 30٪ موارد برمی‌گردد. ACC می‌تواند تا 20 سال پس از درمان برگردد. همچنین احتمال جابجایی یا گسترش آن به سایر قسمت‌های بدن بیشتر است.

درمان ACC می‌تواند دشوار باشد زیرا می‌تواند در امتداد اعصاب شما حرکت کند. تشخیص و درمان زودهنگام برای نتیجه بهتر مهم است. اگر توده‌ای در دهان خود دارید که از بین نمی‌رود، در مورد آن به دندانپزشک یا پزشک خود مراجعه کنید.

سرطان ACC مرحله ۴ چیست؟

مرحله 4 (IV) سرطان کولون (ACC) معمولاً به این معنی است که تومور در بافت‌های مجاور قرار دارد. ممکن است در استخوان فک، کانال گوش یا اعصاب صورت شما باشد. گاهی اوقات، سلول‌های سرطانی در اندام‌های دیگر شما مانند پایه جمجمه یا ریه‌های شما قرار دارند. سرطان کولون به ندرت به غدد لنفاوی شما نفوذ می‌کند — فقط حدود 5 تا 10 درصد مواقع.

نوشته کارسینوم آدنوئید کیستیک چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر فکر می‌کنید در معرض فرد مبتلا به سل قرار گرفته‌اید، با پزشک خود تماس بگیرید. ممکن است به این بیماری مبتلا باشید. اگر پزشک ندارید، با اداره بهداشت محلی خود تماس بگیرید. آنها یک آزمایش پوستی سل یا آزمایش خون مخصوص برای تشخیص ابتلا به آن انجام می‌دهند.

اگر نتایج نشان دهد که شما مبتلا به سل هستید، باید تحت درمان قرار بگیرید. اینکه دقیقاً چه چیزی در این درمان دخیل است، به این بستگی دارد که آیا شما عفونت نهفته سل (LTBI) دارید یا بیماری فعال سل.

اگر به سل نهفته مبتلا هستید، میکروب‌های سل در بدن شما وجود دارند، اما فعال نیستند. بنابراین، پزشک ممکن است درمان پیشگیرانه تجویز کند. این شامل داروهایی است که از بیدار شدن و گسترش میکروب‌ها جلوگیری می‌کند.

اگر بیماری سل فعال دارید، پزشک شما چندین داروی مختلف تجویز می‌کند که برای از بین بردن تمام باکتری‌های سل لازم است. شما این داروها را حداقل ۶ تا ۹ ماه مصرف خواهید کرد. دلیل این امر این است که حداقل ۶ ماه طول می‌کشد تا تمام باکتری‌ها از بین بروند. رایج‌ترین داروهای مورد استفاده برای درمان بیماری سل عبارتند از اتامبوتول، ایزونیازید، پیرازینامید و ریفامپین.

حتماً داروهای خود را دقیقاً طبق دستور و تا زمانی که تجویز شده‌اند، مصرف کنید. اگر مصرف دارو را متوقف کنید یا طبق دستور مصرف نکنید، ممکن است دوباره بیمار شوید. نه تنها این، بلکه خطر آلوده کردن دیگران را نیز به همراه دارد. همچنین این خطر وجود دارد که درمان سل برای بار دوم دشوارتر شود، زیرا باکتری‌ها می‌توانند در برابر دارو مقاوم شوند.

چگونه می‌توانم تمام داروهای سل خود را پیگیری کنم؟

یک راه برای انجام این کار، دریافت درمان تحت نظارت مستقیم یا DOT است. شما چند بار در هفته یا احتمالاً هر روز، در یک مکان توافق شده با یک متخصص مراقبت‌های بهداشتی ملاقات خواهید کرد. در آنجا، داروهای خود را جلوی آنها مصرف خواهید کرد. این تضمین می‌کند که دوزهای مصرفی را فراموش نمی‌کنید. همچنین به مراقب سلامت کمک می‌کند تا مراقب عوارض جانبی باشد و به هر سؤالی که ممکن است داشته باشید پاسخ دهد.

اگر DOT گزینه مناسبی برای شما نیست، ایجاد یک برنامه منظم برای مصرف داروهایتان مهم است. در اینجا چند روش برای انجام این کار آورده شده است:

• یک فعالیت روزانه را انتخاب کنید و داروهای خود را هنگام انجام آن فعالیت مصرف کنید – مثلاً قبل یا بعد از مسواک زدن، گذاشتن لنزهای تماسی یا خوردن صبحانه
• هر روز بعد از مصرف داروها، روی تقویم علامت «X» بزنید.
• از دستگاه قرص‌خوری هفتگی استفاده کنید
• از یک دوست یا یکی از اعضای خانواده بخواهید که به شما یادآوری کند

در ابتدا، در حالی که تحت درمان هستید، باید در خانه بمانید – نه سر کار، نه مدرسه، نه به دیدار دوستان بروید. این بهترین راه برای جلوگیری از آلوده کردن دیگران به باکتری سل است. خود را از خانواده یا هم‌اتاقی‌هایتان جدا کنید. هنگام سرفه یا عطسه همیشه از دستمال کاغذی استفاده کنید و سپس آن را در یک کیسه پلاستیکی دربسته دور بیندازید. هر زمان که ممکن است اتاق خود را تهویه کنید، زیرا باکتری‌ها در فضاهای کوچک و بسته که فاقد هوای تازه هستند، راحت‌تر تکثیر می‌شوند.

چند هفته پس از شروع درمان، باید احساس بهتری داشته باشید و پزشک ممکن است به شما اطلاع دهد که دیگر ناقل بیماری نیستید. آن زمان است که می‌توانید به محل کار، مدرسه و زندگی اجتماعی عادی خود بازگردید.

داروهای مورد استفاده برای درمان نباید هیچ تاثیری بر توانایی کار، قدرت یا زندگی جنسی شما داشته باشند.

چه زمانی با پزشک تماس بگیریم

مانند تمام داروها، داروهایی که برای سل مصرف می‌کنید می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. برخی از آنها می‌توانند جدی باشند. در صورت بروز این علائم یا علائم دیگر، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید:

• کمبود اشتها
• حالت تهوع / استفراغ
• رنگ زرد پوست یا چشم‌ها (یرقان)
• تب بالا (۳۸.۸ درجه سانتیگراد) یا تبی که ۳ روز یا بیشتر طول بکشد
• درد شکم
• سوزن سوزن شدن در انگشتان دست یا پا
• درد در پایین قفسه سینه
• سوزش سردل
• خارش
• بثورات پوستی
• کبودی آسان
• خونریزی از لثه‌ها
• خونریزی بینی
• ادرار تیره یا قهوه‌ای
• درد مفاصل
• سرگیجه
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن اطراف دهان
• تاری دید یا تغییر در بینایی
• کم شنوایی / وزوز گوش

نوشته اگر سل دارید چه باید بکنید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

همی کرانیا کانتینیویا چیست؟

همی‌کرانیا کانتینوا (Hemicrania continua) یا همی‌کرانیا مداوم یک اختلال سردرد است که باعث درد مداوم در یک طرف سر و صورت می‌شود. سطح درد ممکن است بالا و پایین برود، اما تقریباً هرگز از بین نمی‌رود. درد همیشه همان طرف سر را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

این نوع سردرد می‌تواند هر کسی را تحت تأثیر قرار دهد. اما خانم‌ها بیشتر احتمال دارد به آن مبتلا شوند و در بین بزرگسالان شایع‌تر است.

همی‌کرانیا پیوسته بسیاری از علائم مشابه میگرن را ایجاد می‌کند، اما نوع متفاوتی از سردرد است. علائم میگرن می‌آیند و می‌روند.

با درمان مناسب، اکثر افراد می‌توانند تقریباً به طور کامل از درد رهایی یابند.

علائم همی کرانیا کانتینیویا

افراد مبتلا به همی‌کرانیا مداوم، درد یا ضربان مبهمی را توصیف می‌کنند که اغلب با دردی توصیف می‌شود که:

• تکان‌دهنده
• شارپ
• خنجری

این دوره‌های شدید معمولاً سه تا پنج بار در روز اتفاق می‌افتند.

برخی افراد این سردردها را به طور مداوم برای ماه‌ها یا سال‌ها تجربه می‌کنند. برخی دیگر ممکن است دردی داشته باشند که حداقل ۳ ماه طول بکشد، سپس برای هفته‌ها یا ماه‌ها از بین برود و دوباره برگردد.

این سردردها اغلب علائمی مشابه سایر انواع سردرد دارند. این همپوشانی می‌تواند تشخیص آنها را برای پزشکان دشوار کند.

مانند دوره‌های میگرن، آنها می‌توانند باعث موارد زیر شوند:

• حالت تهوع یا استفراغ
• حساسیت به سر و صدا یا نور
• درد ضربان‌دار

همی‌کرانیا کانتینوا همچنین ویژگی‌های سردردهای خوشه‌ای را به اشتراک می‌گذارد. به عنوان مثال، افرادی که به آن مبتلا هستند ممکن است در نحوه عملکرد بخشی از سیستم عصبی خود مشکل داشته باشند. این امر باعث ایجاد علائمی می‌شود که در سمت دردناک صورت و سر رخ می‌دهند، از جمله:

• گرفتگی یا آبریزش بینی
• خونریزی بینی (که نادر است)
• اشک‌ریزی، قرمزی یا سوزش چشم‌ها
• افتادگی پلک‌ها
• عرق کردن

برخی موارد علائم را بدتر می‌کنند، مانند:

• استرس
• تغییرات در الگوهای خواب
• چراغ‌های روشن
• خستگی
• ورزش بیش از حد
• الکل

محرک‌های همی‌کرانیا مداوم

متخصصان نمی‌دانند چه چیزی باعث ایجاد همی‌کرانیا مداوم می‌شود. به نظر نمی‌رسد که این بیماری توسط عوامل خارجی مانند استرس یا خواب نامناسب ایجاد شود، اما این موارد می‌توانند درد را بدتر کنند.

برخی افراد علائم را زمانی تجربه می‌کنند که:

• روی گردن احساس فشار می‌کنند
• گردن خود را خم کنند یا بچرخانند

تشخیص همی‌کرانیا مداوم 

اگر دچار همی‌کرانیا مداوم هستید، ممکن است مدتی طول بکشد تا تشخیص صحیح داده شود.

داشتن یک دفترچه یادداشت سردرد و ثبت علائم در طول یک دوره می‌تواند مفید باشد. پزشک ممکن است از شما بخواهد موارد زیر را یادداشت کنید: 

• جایی که سرت درد می‌کند
• وقتی درد بدتر می‌شود
• مدت زمان درد شدید چقدر طول می‌کشد؟
• هرگونه علائم دیگر، مانند حالت تهوع یا آبریزش بینی

پزشک شما ممکن است آزمایش‌های تصویربرداری مانند سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی را برای بررسی مغز شما تجویز کند. این می‌تواند به رد سایر علل احتمالی علائم شما کمک کند.

یکی از روش‌هایی که پزشکان برای تشخیص همی‌کرانیا مداوم استفاده می‌کنند، تجویز دارویی است که در برابر آن مؤثر شناخته شده است. اگر علائم شما از بین رفت، این مدرک مهمی است که شما به همی‌کرانیا مداوم مبتلا هستید.

برای تشخیص رسمی همی‌کرانیا کانتینوا، باید

• سردردی در یک طرف سر که روزانه اتفاق می‌افتد یا هرگز متوقف نمی‌شود. گاهی اوقات دچار درد شدید و ناگهانی خواهید شد. 
• دردی که بیش از ۳ ماه طول کشیده است
• دردی که در همان طرف سر شما تأثیر می‌گذارد و هرگز به طرف دیگر منتقل نمی‌شود

همچنین حداقل یکی از این علائم را خواهید داشت:

• چشمانتان قرمز شده یا اشک از چشمانتان جاری شده است
• گرفتگی بینی، آبریزش بینی یا هر دو دارید
• افتادگی پلک (پتوز)
• مردمک چشم شما به طور قابل توجهی کوچکتر است (میوز)

درمان‌های همکرانیا کانتینیویا

برخی از داروهای ضدالتهاب، سردردهای همی‌کرانیا مداوم را تسکین می‌دهند. ایندومتاسین (Indocin، Tivorbex)، یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID)، اغلب به سرعت تسکین می‌دهد. یکی از راه‌هایی که پزشکان متوجه می‌شوند شما دچار همی‌کرانیا مداوم هستید، این است که آیا سردردهای شما پس از مصرف یک دوز دارو از بین می‌رود یا خیر.

دوز روزانه ایندومتاسین برای همی کرانیا Continua معمولاً بین ۲۵ تا ۳۰۰ میلی‌گرم است. پزشک ممکن است درمان را با دوز کم، سه بار در روز همراه با غذا شروع کند. ممکن است مدتی طول بکشد تا دوز صحیح را پیدا کنید.

یکی از عوارض جانبی رایج این دارو، تحریک پوشش معده و دستگاه گوارش است. افرادی که آن را مصرف می‌کنند، ممکن است برای کمک به معده خود در تولید اسید کمتر، به دارو نیز نیاز داشته باشند. به دلیل عوارض جانبی، پزشک شما سعی خواهد کرد کمترین دوز مؤثر را برای شما پیدا کند.

اگر عوارض جانبی ایندومتاسین برای شما بیش از حد باشد، ممکن است یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی دیگر، سلکوکسیب، برای شما تجویز شود.

داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای، مانند آمیتریپتیلین، نیز ممکن است از این سردردها جلوگیری کنند.

یک درمان جدید و غیر دارویی نیز موجود است. در این روش از یک دستگاه دستی برای تحریک عصب واگ شما با جریان الکتریکی استفاده می‌شود. این نوع درمان، تحریک غیرتهاجمی عصب واگ نامیده می‌شود. گاماکور یکی از دستگاه‌هایی است که برای این نوع درمان به بازار عرضه شده است. شما دستگاه را به مدت ۲ دقیقه روی نقطه‌ای از گردن خود نگه می‌دارید تا درد تسکین یابد.

متخصصان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که تحریک عصبی برای همی‌کرانیا کانتینوا چقدر خوب عمل می‌کند. از آنجایی که این یک اختلال نادر است، انجام مطالعات گسترده برای محققان دشوار است. با این حال، این درمان در تحقیقات انجام شده تاکنون نویدبخش بوده است.

خلاصه مطلب

همی‌کرانیا کانتینوا (Hemicrania continua) یک اختلال سردرد است. وقتی به آن مبتلا هستید، تقریباً همیشه یک طرف سرتان درد می‌کند و گاهی اوقات درد شدیدتری را تجربه می‌کنید. تشخیص این بیماری می‌تواند دشوار باشد زیرا برخی علائم آن مشابه علائم میگرن و سایر بیماری‌ها است. یکی از راه‌هایی که پزشک می‌تواند تشخیص دهد که آیا شما همی‌کرانیا کانتینوا دارید یا خیر، تجویز داروی ضدالتهابی است که در برابر آن مؤثر است. اگر درد شما کاهش یافت، این نشانه‌ای است که شما به این اختلال نادر سردرد مبتلا هستید.

سوالات متداول در مورد همی کرانیا کانتینوئا

آیا همی کرانیا کانتینوا از بین می‌رود؟

برخی افراد فقط یک دوره درد همی‌کرانیا مداوم را تجربه می‌کنند. اما این احتمال وجود دارد که این درد گهگاه تا آخر عمر عود کند. دارو می‌تواند درد را کنترل کند.

چه چیزی باعث ایجاد همی‌کرانیا کانتینیویا می‌شود؟

متخصصان علت دقیق این بیماری یا عوامل محرک آن را نمی‌دانند. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد ورزش شدید یا نوشیدن الکل می‌تواند درد را بدتر کند.

سن شروع همی‌کرانیا کانتینیوئا چه زمانی است؟ 

بزرگسالان بیشترین احتمال ابتلا به این بیماری را دارند و این بیماری در بین زنان شایع‌تر است.

نوشته همی‌کرانیا پیوسته اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آسپرین  بیش از ۱۰۰ سال است که به عنوان مسکن  درد  مورد استفاده قرار می‌گیرد. از دهه ۱۹۷۰، برای پیشگیری و مدیریت بیماری قلبی  و  سکته مغزی نیز مورد استفاده قرار گرفته است.

اکنون، یک هیئت ارشد از متخصصان سلامت در ایالات متحده توصیه‌هایی را منتشر کرده‌اند که هدف آنها محدود کردن مصرف روزانه آسپرین توسط افراد برای جلوگیری از اولین حمله قلبی یا سکته مغزی است.

در اینجا آنچه باید در مورد تغییرات نهایی دستورالعمل، مزایا و خطرات آسپرین بدانید و اینکه چرا صحبت با پزشک برای فهمیدن اینکه آیا مصرف روزانه آن برای شما مناسب است یا خیر، مهم است، آورده شده است.

نظر کارشناسان در مورد مصرف روزانه آسپرین چیست؟

این توصیه‌ها از سوی یک هیئت مستقل از متخصصان پیشگیری از بیماری و پزشکی مبتنی بر شواهد به نام کارگروه خدمات پیشگیرانه ایالات متحده (USPSTF) ارائه شده است. این گروه پس از بررسی مطالعات جدیدتر، دستورالعمل‌های سال ۲۰۱۶ خود در مورد آسپرین را اصلاح کرده است. در سال ۲۰۲۱، پیش‌نویس تغییرات پیشنهادی را منتشر و آنها را برای اظهار نظر عمومی در دسترس قرار داد.

اکنون، این کارگروه توصیه‌های نهایی خود را منتشر کرده است:

• افراد ۴۰ تا ۵۹ ساله که در معرض خطر بیشتری برای بیماری قلبی یا سکته مغزی هستند و سابقه هیچ یک از این بیماری‌ها را ندارند، باید با پزشک خود در مورد اینکه آیا باید مصرف آسپرین را به عنوان یک اقدام پیشگیرانه شروع کنند یا خیر، صحبت کنند.
• افراد ۶۰ سال به بالا نباید برای جلوگیری از اولین حمله قلبی یا سکته مغزی، مصرف آسپرین را شروع کنند. این کارگروه می‌گوید خطر خونریزی داخلی ناشی از آسپرین که با افزایش سن افزایش می‌یابد و می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد، مزایای پیشگیری از مشکلات قلبی در افراد ۶۰ سال به بالا را از بین می‌برد.

USPSTF می‌گوید این توصیه‌ها برای همه مناسب نیست. در صورت وجود موارد زیر از پزشک خود بپرسید که چه کاری باید انجام دهید:

• از قبل بیماری قلبی داشته‌اید
• سکته مغزی داشته اند
• در حال حاضر آسپرین مصرف می‌کنند

این کارگروه می‌گوید اگر به دلیل حمله قلبی یا سکته مغزی در حال حاضر آسپرین مصرف می‌کنید، مگر با تجویز پزشک، مصرف آن را قطع نکنید.

آسپرین چگونه به قلب کمک می‌کند؟

التهاب را کاهش می‌دهد. اگر پلاک ملتهب شود، احتمال حمله قلبی یا سکته مغزی بیشتر می‌شود . آسپرین آنزیمی به نام سیکلواکسیژناز را مسدود می‌کند. این باعث می‌شود بدن شما کمتر مواد شیمیایی تولید کند که می‌توانند به ایجاد التهاب کمک کنند . 

به جلوگیری از لخته شدن خون کمک می‌کند. برخی از مواد شیمیایی موجود در خون باعث ایجاد لخته‌های خون می‌شوند. وقتی آسپرین این مواد شیمیایی را متوقف می‌کند، به کند شدن تشکیل لخته‌ها کمک می‌کند. این مهم است زیرا آنها می‌توانند شریان‌هایی را که خون را به عضله قلب و مغز می‌رسانند، مسدود کنند و این امر خطر حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهد.

ممکن است خطر مرگ شما را کاهش دهد.  آسپرین با دوز پایین ممکن است برای جلوگیری از اولین حمله قلبی و سکته مغزی در گروه منتخبی از بزرگسالان بین ۴۰ تا ۵۹ سال که در معرض خطر خونریزی نیستند، در نظر گرفته شود.

چه کسی می‌تواند سود ببرد؟

• افراد مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب یا تصلب شرایین (سخت شدن شریان‌ها)
• کسانی که دچار حمله قلبی شده‌اند
• افرادی که برای درمان بیماری قلبی ، جراحی بای پس، آنژیوپلاستی یا قرار دادن استنت انجام داده‌اند
• افرادی که دچار حمله ایسکمیک گذرا (TIA) یا سکته مغزی ایسکمیک شده‌اند

اگر علائم حمله قلبی دارید، فوراً با 911 تماس بگیرید. اگر به آسپرین حساسیت ندارید، پرسنل اورژانس ممکن است از شما بخواهند که یک آسپرین استاندارد 325 میلی‌گرمی را به آرامی بجوید. این دارو به ویژه اگر ظرف 30 دقیقه از اولین علائم مصرف شود، مؤثر است.

اگر در معرض خطر بیماری قلبی هستید، همراه داشتن آسپرین در مواقع اضطراری می‌تواند یک روش نجات‌بخش باشد.

خطرات چیست؟

• این می‌تواند احتمال ابتلا به زخم معده و خونریزی شکمی را افزایش دهد.
• در طول سکته مغزی، آسپرین می‌تواند خطر خونریزی مغزی را افزایش دهد.

مزایا چیست؟

• آسپرین می‌تواند آسیب به قلب شما را در طول حمله قلبی تا حد زیادی کاهش دهد.
• می‌تواند به جلوگیری از مشکلات قلبی در آینده پس از حمله قلبی کمک کند.
• می‌تواند خطر سکته مغزی دیگر را کاهش دهد.

قبل از شروع یک رژیم منظم، در مورد مزایا و خطرات آسپرین درمانی با پزشک خود صحبت کنید.

چقدر باید مصرف کنم؟

تحقیقات نشان می‌دهد بین ۸۰ تا ۱۶۰ میلی‌گرم در روز. این مقدار کمتر از نصف آسپرین استاندارد ۳۲۵ میلی‌گرمی است که برای اکثر افراد تجویز می‌شود.

بسیاری از مطالعات نشان می‌دهند که دوز پایین‌تر به خوبی دوز بالاتر عمل می‌کند. همچنین خطر خونریزی داخلی را کاهش می‌دهد. یک آسپرین بچه حاوی ۸۱ میلی‌گرم است. آسپرین‌های بزرگسال با دوز پایین‌تر دیگری نیز موجود است.

ابتدا با پزشک خود مشورت کنید تا بفهمید چه دوزی برای شما مناسب است.

چگونه باید آن را مصرف کنم؟

ابتدا، اگر به آسپرین، ایبوپروفن یا ناپروکسن حساسیت دارید، به پزشک خود اطلاع دهید . اگر اجازه شروع مصرف روزانه آسپرین را دریافت کردید، در این صورت:

• آن را با معده خالی مصرف نکنید. برای جلوگیری از ناراحتی معده، آسپرین را با یک لیوان پر آب همراه با غذا یا بعد از غذا مصرف کنید.
• قرص‌ها یا کپسول‌های با رهایش طولانی را نشکنید، خرد نکنید یا نجوید — آنها را به طور کامل ببلعید. قرص‌های آسپرین جویدنی را می‌توان جوید، خرد کرد یا در مایع حل کرد.
• آسپرین هرگز نباید جایگزین سایر داروها یا درمان‌های توصیه شده توسط پزشک شود.
• هرگز آن را با الکل مصرف نکنید. این کار احتمال خونریزی معده را افزایش می‌دهد.

از پزشک خود بپرسید که در هنگام مصرف آسپرین، چه داروهای دیگری می‌توانید برای تسکین درد یا سرماخوردگی‌های خفیف مصرف کنید. برچسب تمام مسکن‌ها و داروهای سرماخوردگی را بخوانید تا مطمئن شوید که فاقد آسپرین هستند. سایر داروهای حاوی آسپرین یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ( NSAIDs ) ممکن است هنگام مصرف همزمان با آسپرین درمانی منظم، باعث خونریزی شوند.

قبل از هرگونه جراحی، اقدامات دندانپزشکی یا درمان اورژانسی، به پزشک یا دندانپزشک خود اطلاع دهید که آسپرین مصرف می‌کنید. ممکن است لازم باشد ۵ تا ۷ روز قبل از عمل، مصرف آن را قطع کنید.

با این حال، بدون مشورت با پزشک، مصرف این دارو را قطع نکنید.

چه کسانی نباید آسپرین مصرف کنند؟

• کودکان زیر ۱۸ سال که به عفونت ویروسی مانند آنفولانزا یا آبله مرغان مبتلا هستند یا در حال بهبودی از آن هستند
• زنان باردار (مگر اینکه پزشک دستور دیگری داده باشد)
• افرادی که قرار است تحت عمل جراحی قرار گیرند
• مصرف‌کنندگان سنگین الکل
• کسانی که زخم معده یا هرگونه مشکل خونریزی دیگری دارند
• افرادی که به طور منظم از داروهای مسکن دیگر مانند ایبوپروفن استفاده می‌کنند (مگر اینکه پزشک دستور دیگری داده باشد)
• افراد حساس به آسپرین

با پزشک خود در مورد اینکه آیا آسپرین ممکن است ایده خوبی برای شما باشد صحبت کنید.

آیا عوارض جانبی وجود دارد؟

بله. برخی از موارد رایج عبارتند از:

• حالت تهوع
• ناراحتی معده
• عصبی بودن
• مشکل در خوابیدن

اگر هر یک از این موارد شدید شد یا از بین نرفت، با پزشک خود تماس بگیرید.

در صورت داشتن موارد زیر فوراً با آنها تماس بگیرید:

• درد شدید معده یا سوزش سر دل
• حالت تهوع یا استفراغ شدید
• خون در ادرار ، مدفوع یا استفراغ
• خونریزی بینی
• هرگونه کبودی غیرمعمول
• خونریزی شدید ناشی از بریدگی
• مدفوع سیاه و قیری
• سرفه خونی
• خونریزی شدید قاعدگی یا خونریزی واژینال غیرمنتظره
• استفراغی که شبیه تفاله قهوه است
• ورم صورت
• حمله آسم
• زنگ زدن گوش‌ها
• سردرد شدید
• گیجی

درمان مسمومیت با آسپرین

اگر فرد شرایط زیر را دارد با 115 تماس بگیرید:

• استفراغ شدید
• آشفته یا بی‌حال
• ناخودآگاه
• تشنج
• نفس نکشیدن

برای مصرف بیش از حد آسپرین :

• در صورت امکان، این اطلاعات را ارائه دهید: تمام داروهایی که فرد ممکن است مصرف کرده باشد، مقدار و زمان مصرف آنها.
• برای مقادیر کم، ممکن است لازم باشد فرد را در خانه به دقت تحت نظر داشته باشید.
• برای مقدار بیشتر، ممکن است لازم باشد فرد را به بخش اورژانس بیمارستان ببرید.
• بطری آسپرین را برای نشان دادن به متخصص مراقبت‌های بهداشتی ببرید .
• در بیمارستان، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی سطح آسپرین خون را بررسی می‌کنند و آزمایش‌هایی برای تعیین اثر سمی آسپرین بر بدن انجام می‌دهند. آنها ممکن است زغال فعال یا داروهای دیگری برای کاهش یا جلوگیری از سمیت تجویز کنند.
• آنها همچنین ممکن است مایعات داخل وریدی (IV) تجویز کنند.

نوشته آیا باید برای بیماری قلبی آسپرین مصرف کنید؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.