حمایت از یکی از اعضای خانواده یا دوست مبتلا به اسکیزوفرنی به معنای کمک به آنها برای دریافت درمان پزشکی و روانی مورد نیازشان است. اما این همچنین به معنای مراقبت از خودتان در همان زمان است.

از این پیشنهادات برای ایجاد یک برنامه عملی که برای هر دوی شما مفید باشد، استفاده کنید.

خودتان را آموزش دهید

اسکیزوفرنی یک بیماری روانی دشوار برای درک است. بنابراین تا جایی که می‌توانید یاد بگیرید. هرچه اطلاعات بیشتری داشته باشید، برای مقابله با آن آماده‌تر خواهید بود.

همچنین بهتر می‌توانید از دوست یا عضوی از خانواده‌تان که مبتلا به اسکیزوفرنی است حمایت کنید. و این می‌تواند احتمال اینکه آنها حتی در شرایط سخت، به درمان خود پایبند بمانند را افزایش دهد.

هدفمند باشید

پزشک با عزیز شما یک برنامه سلامتی تنظیم می‌کند که شامل اهداف خاصی خواهد بود. اگر مطمئن نیستید که برای شروع درمان با چه کسی تماس بگیرید، پزشک خانواده خود را امتحان کنید، که ممکن است شما را به یک روانپزشک ارجاع دهد.

وظیفه شما به عنوان مراقب این است که به عزیزتان یادآوری کنید که پایبندی به اهدافش چقدر مهم است و او را تشویق کنید که به مصرف داروهایش ادامه دهد. او باید برنامه درمانی خود را دنبال کند تا از بازگشت بیماری جلوگیری کند و از بدتر شدن علائمش جلوگیری کند.

جزئیات را پیگیری کنید

در تمام قرارهای ملاقات با پزشک، همراه عزیزتان باشید. این کار کمک به او در برنامه درمانی‌اش را برای شما آسان‌تر می‌کند. از پزشک او هر چقدر که لازم است سوال بپرسید و جزئیات را حفظ کنید. به یاد داشته باشید: پزشک آنجاست تا به هر دوی شما کمک کند.

همچنین، از هر قرار ملاقات یادداشت‌برداری کنید. برخی از مواردی که باید در نظر بگیرید عبارتند از:

• علائم اخیر عزیزتان (چه علائمی دارند و از چه زمانی شروع شده‌اند)
• هرگونه شرایط پزشکی دیگری که ممکن است داشته باشند
• منابع جدید استرس (این موارد می‌تواند شامل تغییرات اساسی در زندگی باشد.)
• داروها، ویتامین‌ها، گیاهان دارویی یا هر مکمل دیگری که مصرف کرده‌اند، به همراه دوز مصرفی

به گروه‌های پشتیبانی بپیوندید

اعضای خانواده یا دوست خود را تشویق کنید که به یک گروه بپیوندند و مطمئن شوید که در جلسات شرکت می‌کنند. در این گروه‌های حمایتی، آنها در میان سایر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی خواهند بود که تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند. این ممکن است به آنها کمک کند تا کمتر احساس تنهایی کنند.

یاد بگیرید چگونه استرس را مدیریت کنید

فعالیت‌هایی مانند یوگا، تای چی و مدیتیشن می‌تواند به هر دوی شما احساس آرامش بیشتری بدهد. سعی کنید آنها را به طور منظم انجام دهید تا بتوانید در مواقع بحرانی از آنها استفاده کنید.

یاد بگیرید چگونه پاسخ دهید

وقتی کسی که مبتلا به اسکیزوفرنی است دچار توهم (شنیدن یا دیدن چیزهایی که وجود ندارند) یا هذیان (باور به چیزهایی که واقعیت ندارند، حتی وقتی که نادرستی آنها ثابت می‌شود) می‌شود، باور دارد که آنها واقعی هستند. به چالش کشیدن باورهایش با گفتن اینکه اینطور نیست، کمکی به او نمی‌کند.

در عوض، به آنها بگویید که هر کدام از شما مسائل را به روش خودتان می‌بینید. با احترام، مهربان و حامی باشید و در صورت نیاز با پزشک آنها تماس بگیرید.

اگر آنها دچار توهمات رفتاری می‌شوند ، آرام باشید، با ۱۱۵ تماس بگیرید و به امدادگر بگویید که اسکیزوفرنی دارند. در حالی که منتظر امدادگران هستید، بحث نکنید، فریاد نزنید، انتقاد نکنید، تهدید نکنید، در را مسدود نکنید، آنها را لمس نکنید یا بالای سرشان نایستید. همچنین از تماس مستقیم چشمی خودداری کنید، که می‌تواند باعث شود آنها احساس تهدید کنند.

آماده پاسخگویی باشید

اگر فرد مبتلا به اسکیزوفرنی دچار یک دوره روان‌پریشی شود، به این معنی که توهمات یا هذیان‌های او بسیار بدتر و شدیدتر شود، باید سریعاً وضعیت را بررسی کنید و تصمیم بگیرید که با چه کسی تماس بگیرید. اگر شخص دیگری در دسترس است، از او بخواهید که در حالی که شما با پزشک تماس می‌گیرید یا با 115 تماس می‌گیرید، در کنار عزیزتان بماند.

اگر عزیزتان تهدید به خودکشی کرد، او را تنها نگذارید. اگر رفتارش خطرناک شد، فوراً با 110 تماس بگیرید و درخواست پلیس کنید. به او بگویید که اسکیزوفرنی دارد و وضعیت را برایش توضیح دهید، اما بگذارید خودش آن را مدیریت کند. پلیس باید برای ارزیابی و مدیریت افراد مبتلا به اختلالات روان‌پریشی و سایر انواع پریشانی‌های عاطفی آموزش دیده باشد. با پزشک او نیز تماس بگیرید تا او را از وضعیت مطلع کنید.

همچنین می‌توانید اپلیکیشن «بسته منابع بحران روانپزشکی» (از مرکز حمایت از درمان) را روی گوشی هوشمند خود دانلود کنید. این اپلیکیشن دارای استانداردهای خاص ایالتی در مورد بستری اورژانسی است و می‌تواند در مواقع بحرانی مفید باشد.

نشانه‌های خودکشی را بشناسید

بیشتر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی برای دیگران بی‌ضرر هستند. آنها بیشتر از هر کس دیگری به خودشان آسیب می‌زنند. گاهی اوقات این شامل تلاش برای گرفتن جان خود نیز می‌شود. شما باید هرگونه صحبت در مورد خودکشی را جدی بگیرید و به اشعار، یادداشت‌ها یا هر چیز دیگری که عزیزتان در مورد مرگ می‌نویسد توجه کنید.

در تماس باشید

وقتی فرد مبتلا به اسکیزوفرنی احساس تنهایی می‌کند، ممکن است افکار خودکشی در او افزایش یابد. اگر در نزدیکی او زندگی نمی‌کنید، می‌توانید با برقراری ارتباط از طریق تلفن، پیامک، ایمیل و نامه به او کمک کنید. ارسال یادداشت‌های کوتاه مانند کارت پستال و کارت تبریک می‌تواند به آنها یادآوری کند که چقدر برایتان مهم هستند.

مراقب خودت باش

مراقبت از فرد مبتلا به اسکیزوفرنی می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. شما باید هر روز مراقبت از خود را در اولویت اصلی قرار دهید. احساس غم، عصبانیت، تنهایی یا ترس از نظر دیگران برای مراقبان امری عادی است.

با دوستان و خانواده خود تماس بگیرید و به آنها بگویید که به چه چیزی نیاز دارید. آنها می‌توانند:

• بدون قضاوت کردن به حرف‌هایتان گوش دهید
• اطلاعات و پزشکان را پیدا کنید
• داستان‌های امیدبخش، حمایت اخلاقی و راهنمایی معنوی را به اشتراک بگذارید
• پیشنهاد کمک مالی
• کارهای خانه را انجام دهید و از بچه‌هایتان مراقبت کنید

 مهم‌تر از همه، خوب غذا بخورید، به اندازه کافی بخوابید ، ورزش کنید و در فعالیت‌های سرگرم‌کننده شرکت کنید. شما نمی‌توانید ۲۴ ساعته در دسترس باشید. بنابراین تعطیلات بدون احساس گناه را برنامه‌ریزی کنید و هر از گاهی به خودتان استراحت کامل بدهید.

درباره انگ بیماری روانی اطلاعات کسب کنید

انگ بیماری روانی هنوز وجود دارد، اگرچه جامعه در سال‌های اخیر پذیرش و درک بیشتری از مسائل مربوط به سلامت روان پیدا کرده است.

خانواده‌های افرادی که بیماری روانی دارند می‌توانند برای مقابله با آن اقدامات خاصی را انجام دهند:

• به یاد داشته باشید که شما و عزیزانتان حق انتخاب دارید. بیماری‌های روانی و جسمی، اطلاعات خصوصی و شخصی هستند. شما می‌توانید تصمیم بگیرید که در مورد بیماری روانی خود به چه کسی و چه چیزی بگویید.
• به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید. مشکلات سلامت روان می‌توانند شایع‌تر از آن چیزی باشند که فکر می‌کنید. از هر چهار نفر در ایالات متحده، یک نفر در برهه‌ای از زندگی خود به نوعی بیماری روانی مبتلا می‌شود. بسیاری از افراد دیگر نیز با موقعیت‌های مشابهی دست و پنجه نرم می‌کنند. مردم معمولاً با افسردگی، اضطراب، سوءمصرف مواد و سایر اختلالات سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کنند.
• امیدوار باشید و به یاد داشته باشید که درمان مؤثر است. داروها و درمان‌های روانی-اجتماعی ایمن و مؤثر در دسترس هستند و درمان‌های جدیدتری نیز در حال توسعه هستند. در نتیجه، بسیاری از افرادی که بیماری روانی دارند از زندگی پرباری برخوردارند.
• از عزیزتان به خاطر درخواست کمک قدردانی کنید. درمان سلامت روان می‌تواند دشوار باشد، زیرا افراد اغلب باید در امتحان کردن داروهای جدید، کنار آمدن با عوارض جانبی و یادگیری رفتارهای جدید صبور باشند. کمک به عزیزتان برای اینکه نسبت به خودش یا دیگران احساس خوبی داشته باشد، مهم است.
• فعال بمانید و خود را با افراد حامی احاطه کنید. انزوای اجتماعی می‌تواند یکی از عوارض جانبی منفی انگ مرتبط با بیماری روانی باشد. منزوی کردن خود و انجام ندادن کارهایی که از آنها لذت می‌برید، شما را در معرض خطر بالای افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. ریسک کنید و فعالیت‌های جدیدی را در جامعه خود امتحان کنید.

نوشته وقتی کسی که دوستش دارید اسکیزوفرنی دارد اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر شما یا یکی از عزیزانتان به اسکیزوفرنی مبتلا شده‌اید، ممکن است متوجه شوید که کاملاً روی گذراندن زندگی روزمره تمرکز می‌کنید. اما دلیل خوبی هم برای فکر کردن به آینده وجود دارد: افراد مبتلا به اسکیزوفرنی معمولاً امید به زندگی کمتری نسبت به افرادی که به این بیماری مبتلا نیستند، دارند.

دکتر کیث گالاگر، استادیار روانپزشکی در دانشکده پزشکی ییل در نیوهیون، کانکتیکات، می‌گوید: «مطالعات تحقیقاتی در چند دهه گذشته نشان می‌دهد که امید به زندگی در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی می‌تواند به طور متوسط ​​تا ۱۵ سال کاهش یابد.» به عنوان مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ نشان داد که بزرگسالان زیر ۶۵ سال مبتلا به اسکیزوفرنی، ۳.۵ برابر بیشتر از افراد همسن در جمعیت عمومی در معرض خطر مرگ در یک سال معین هستند.

این ممکن است ترسناک به نظر برسد، اما کارهایی وجود دارد که می‌توانید برای بهبود این احتمال انجام دهید. گالاگر می‌گوید: «من بیماران و خانواده‌ها را تشویق می‌کنم که روی عواملی که می‌توانند بر آنها تأثیر بگذارند، مانند رژیم غذایی، ورزش، سیگار کشیدن و مصرف مواد مخدر، تمرکز کنند.» در اینجا چیزی است که باید بدانید.

چرا خطر مرگ بیشتر است

خود اسکیزوفرنی تهدیدکننده زندگی نیست. اما افرادی که به آن مبتلا هستند، بیشتر احتمال دارد که به بیماری‌های دیگری مبتلا باشند که احتمال مرگ آنها را افزایش می‌دهد. مطالعه سال ۲۰۱۵ نشان داد که بیماری قلبی علت اصلی مرگ در افراد مبتلا به اسکیزوفرنی است و حدود یک چهارم از کل موارد را تشکیل می‌دهد. بیماری‌هایی مانند بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD)، دیابت نوع ۲ و سرطان ریه نیز از علل شایع مرگ بودند.

دکتر مارک اولفسون، یکی از نویسندگان این مطالعه و روانپزشک مرکز پزشکی ایروینگ دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک، می‌گوید : «بزرگسالان مبتلا به اسکیزوفرنی حدود ۱۰ برابر بیشتر در معرض خطر مرگ ناشی از بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) و ۷ برابر بیشتر در معرض خطر مرگ ناشی از دیابت هستند.»

مصرف سیگار یکی از دلایلی است که چرا فرد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی یا ریوی باشد. اولفسون توضیح می‌دهد: «بیشتر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی سیگار می‌کشند و کسانی که سیگار می‌کشند، معمولاً این کار را با شدت بیشتری نسبت به افراد عادی انجام می‌دهند.»

داروهای ضد روان‌پریشی که برای درمان اسکیزوفرنی استفاده می‌شوند، می‌توانند باعث افزایش وزن و همچنین افزایش قند خون، کلسترول و فشار خون شوند.

دکتر تیفانی هرلندز، استادیار روانشناسی پزشکی در بخش روانپزشکی مرکز پزشکی ایروینگ دانشگاه کلمبیا می‌گوید: تا ۸۵ درصد از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نوعی اختلال شناختی نیز دارند که می‌تواند انتخاب‌های اولیه سبک زندگی سالم مانند اجتناب از غذاهای ناسالم و ورزش منظم را برای آنها دشوارتر کند.

علاوه بر این، افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بیشتر احتمال دارد که جان خود را بگیرند، به خصوص اگر جوان، مرد و سفیدپوست باشند. این امر به ویژه در سال‌های اول پس از تشخیص، زمانی که بیماری ممکن است شدیدترین باشد، صادق است و به همین دلیل است که درمان سریع بسیار مهم است. گالاگر می‌گوید، وضعیت اجتماعی و اقتصادی، نژاد و قومیت و انگ بیماری روانی، همگی خطر عدم دریافت مراقبت‌های پزشکی شایسته فرد را افزایش می‌دهند.

امید به زندگی بهتر با اسکیزوفرنی

در اینجا چند راه برای تقویت سلامت در هنگام ابتلا به اسکیزوفرنی آورده شده است:

به مراقبت‌های پزشکی خود ادامه دهید. گالاگر می‌گوید: «من بیماران زیادی را می‌شناسم که ترجیح می‌دهند از ویزیت‌های پزشکی معمول و غربالگری‌های سلامت اجتناب کنند. گاهی اوقات، این موضوع مستقیماً با علائم اسکیزوفرنی مرتبط است که می‌تواند مدیریت قرارهای پزشکی را دشوار کند، اما برخی از این موارد ممکن است به دلیل انگ اجتماعی باشد که افراد مبتلا به اسکیزوفرنی در سیستم مراقبت‌های بهداشتی ما تجربه می‌کنند.» او خاطرنشان می‌کند که یکی از راه‌های کار بر روی این موضوع، پیدا کردن یک پزشک مراقبت‌های اولیه است که او را دوست دارید و به او اعتماد دارید تا در صورت نیاز از شما حمایت کند.

استراتژی‌های هوشمندانه‌ای برای ترک سیگار اتخاذ کنید. اولفسون می‌گوید هرچه افراد مبتلا به اسکیزوفرنی زودتر بتوانند این عادت را کنار بگذارند، بهتر است. خبر خوب این است که افراد مبتلا به اختلالات روان‌پریشی مانند اسکیزوفرنی در واقع بیشتر از افراد بدون این اختلالات، احتمال ترک موفقیت‌آمیز دارند. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۷، بهترین نتایج در بیمارانی مشاهده می‌شود که حداقل به مدت ۱۲ هفته از داروی ترک سیگار وارنیکلین ( چانتیکس ) به همراه رفتاردرمانی استفاده می‌کنند. با پزشک خود در مورد آنچه ممکن است برای شما بهتر باشد صحبت کنید.

از مصرف الکل خودداری کنید. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بیشتر در معرض ابتلا به اعتیاد به الکل هستند. این به نوبه خود می‌تواند منجر به بیماری‌های طولانی‌مدت مانند فشار خون بالا، بیماری کبد و حتی برخی سرطان‌ها شود. همه این شرایط می‌توانند بر امید به زندگی شما تأثیر بگذارند. دکتر فرانک چن، مدیر ارشد پزشکی در بیمارستان مراقبت‌های بهداشتی رفتاری هوستون، می‌گوید: «افراد مبتلا به اسکیزوفرنی همچنین تمایل به قضاوت ضعیف دارند و الکل می‌تواند آن را تشدید کند. آنها بیشتر احتمال دارد که بر اساس انگیزه‌های آنی عمل کنند که می‌تواند به قیمت جانشان تمام شود – به عنوان مثال، اگر در حالت مستی رانندگی کنند. همچنین ممکن است تمایل به خودکشی را افزایش دهد.»

سلامت قلب را در اولویت قرار دهید. اولفسون می‌گوید اگر شما یا یکی از عزیزانتان اسکیزوفرنی دارید، بسیار مهم است که از اعدادی مانند وزن، فشار خون، قند خون و کلسترول مطلع باشید. هرلندز می‌گوید ممکن است لازم باشد با پزشک در یک برنامه مراقبتی که شامل رژیم غذایی و برنامه ورزشی است، همکاری کنید. در این موارد، برنامه‌های تلفن همراه خاص سلامت و تندرستی نیز ممکن است مفید باشند.

مراقبان همچنین می‌توانند نقش کلیدی در کمک به افراد مبتلا به اسکیزوفرنی برای دستیابی به اهداف سلامتی خود داشته باشند. گالاگر می‌گوید: «چه کمک به مراجعه به پزشک، تهیه غذاهای سالم در خانه، صحبت در مورد سیگار کشیدن یا ورزش کردن با هم باشد، راه‌های کوچک زیادی وجود دارد که عزیزان می‌توانند برای حمایت از او امتحان کنند.» اگر عزیز شما علائم قابل توجهی از اسکیزوفرنی دارد، از او بخواهید که با روانپزشک خود صحبت کند. آنها ممکن است بتوانند داروها را تغییر دهند یا داروهای تزریقی طولانی مدت را امتحان کنند.

او می‌گوید: «داشتن سلامت روان خوب، پایه و اساس عادات خوب سلامتی در درازمدت را تشکیل می‌دهد.»

نوشته اسکیزوفرنی و امید به زندگی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اختلالات مصرف الکل (AUD) احتمالاً شایع‌ترین اختلالات روانی در سراسر جهان هستند. در کشوری مانند آمریکا تقریباً از هر هفت نفر، یک نفر در برهه‌ای از زندگی خود از AUD رنج می‌برد. شیوع AUD در بین مردان حدود سه تا پنج برابر بیشتر از زنان است. با این وجود، الکل می‌تواند عواقب جدی در زنان داشته باشد، زیرا آنها نسبت به اثرات مخرب الکل بر کبد، قلب و مغز حساس‌تر هستند. زنان همچنین در مقایسه با مردان با مصرف مقدار یکسان، سطح الکل خون بالاتری دارند- احتمالاً به دلیل تفاوت‌های جنسیتی در نحوه تجزیه و توزیع الکل در بافت‌های بدن.

بلای جان الکل

سوءمصرف و وابستگی به الکل در سراسر جهان آسیب‌های غیرقابل محاسبه‌ای به بار می‌آورد. آمارهای جهانی نشان می‌دهد که مصرف الکل سالانه 3 میلیون نفر را در سراسر دنیا به کام مرگ می‌کشاند همچنین منجر به معلولیت و از دست رفتن سلامت میلیون‌ها نفر می‌شود. خطر اصلی سلامتی مرتبط با مصرف الکل، سیروز کبدی است که نهمین علت اصلی مرگ و میر در ایالات متحده در سال ۱۹۸۸ بود. مصرف الکل همچنین با تصادفات رانندگی، خشونت و خودکشی مرتبط است. اغلب، مصرف الکل با یک اختلال روانی دیگر مانند افسردگی، اضطراب یا اختلال شخصیت همراه است. در برخی موارد، مصرف الکل می‌تواند ناشی از تلاش برای “خوددرمانی” یکی از این اختلالات دیگر با الکل باشد – اما در بسیاری از موارد، مصرف الکل اختلال اصلی و زمینه‌ای است. با این وجود، هنگامی که فردی هم مصرف الکل و هم اختلال خلقی یا اضطرابی عمده دارد، باید هر دو مشکل در درمان مورد توجه قرار گیرد.

چه چیزی باعث « اعتیاد به الکل » می‌شود – اصطلاح رایج اما ضعیفی که معمولاً برای اختلال مصرف الکل (AUD) به کار می‌رود؟ این موضوع برای دهه‌ها حتی در بین متخصصان مراقبت‌های بهداشتی نیز محل بحث بوده است. اجماع نوظهور این است که AUDها ناشی از تعامل پیچیده بین عوامل بیولوژیکی و روانی-اجتماعی هستند. در حالی که نقش دقیق وراثت در AUDها مشخص نیست، به نظر می‌رسد برخی از انواع AUDها در خانواده‌ها ارثی هستند و حداقل تا حدی با عوامل ژنتیکی مرتبط هستند. در حالی که سرزنش کسی به دلیل داشتن AUD ممکن است غیرقابل توجیه باشد، اما مسئول دانستن فرد برای دریافت کمک بسیار مهم است. به هر حال، دیابت یک اختلال بیولوژیکی است، اما افراد دیابتی همچنان در قبال مصرف انسولین خود مسئول هستند.

تشخیص و برخورد با AUDها

چطور متوجه می‌شوید که شما یا یکی از عزیزانتان به مشکل جدی نوشیدن الکل دچار شده‌اید؟ میزان واقعی الکلی که می‌نوشد، مبنای خوبی برای پاسخ به این سوال نیست. اصرار فرد بر اینکه «هر زمان که بخواهم می‌توانم نوشیدن را کنار بگذارم» نیز مبنای خوبی نیست. اکثر الکلی‌های مزمن، در برهه‌ای از زمان، نوشیدن را برای مدت طولانی کنار گذاشته‌اند، اما این بدان معنا نیست که می‌توانند بدون کمک، مشکل را کنترل کنند: تقریباً همیشه، فرد الکلیِ ترک کرده، مگر اینکه به نوعی درمان سوءمصرف مواد ادامه دهد، دوباره به مصرف الکل روی می‌آورد. وقتی فرد مورد نظر موارد زیر را داشته باشد، باید به مصرف الکل مشکوک شوید:

• مقدار بیشتری از الکل نسبت به مقدار مورد نظر می‌نوشد — برای مثال، فرد می‌گوید: «من فقط برای سفر یکی می‌نوشم» و در نهایت پنج آبجو می‌نوشد.
• زمان زیادی را صرف نوشیدن یا بهبودی از نوشیدن می‌کند.
• در انجام تعهدات اجتماعی، شغلی یا سایر تعهدات مهم مشکل دارد.
• با وجود اینکه الکل بارها باعث مشکلات جسمی یا روانی شده است، همچنان به نوشیدن ادامه می‌دهد.
• به تدریج برای رسیدن به همان حس خوب، به الکل بیشتری نیاز دارد.
• با قطع مصرف الکل، علائم ترک (لرزش، تعریق ، “دیدن چیزها”) را تجربه می‌کند.
• دائماً وقتی دیگران در مورد نوشیدن الکل او ابراز نگرانی می‌کنند، یا پزشک، کارفرما یا یکی از اعضای خانواده به او گفته است که مشکل نوشیدن الکل دارد، ابراز ناراحتی می‌کند.

دریافت کمک

درمان اختلال مصرف الکل (AUD) نیاز به ارزیابی کامل پزشکی و روانشناختی دارد. اختلالات جسمی همزمان، کمبود ویتامین و مشکلات روانی بالقوه باید مورد توجه قرار گیرند. در برخی موارد، یک داروی تثبیت کننده خلق یا ضد افسردگی ممکن است بخشی از برنامه کلی درمان باشد. داروی نالترکسون (ReVia) ممکن است به کاهش میل به نوشیدن و افزایش پرهیز در برخی از بیماران کمک کند، اما باید همراه با روان درمانی یا یک برنامه دوازده مرحله ای، مانند برنامه الکلی های گمنام، استفاده شود.

چند مطالعه از استفاده از دیسولفیرام (آنتابوز) پشتیبانی می‌کنند، دارویی که در صورت مصرف الکل توسط فرد، باعث حالت تهوع و سایر واکنش‌های ناخوشایند می‌شود. برای خانواده‌هایی که باید با اختلال مصرف الکل یکی از عزیزان خود کنار بیایند، گروه‌های حمایتی Al-Anon و مشابه آن برای خانواده‌ها می‌توانند مفید باشند. کلید موفقیت، کمک به فرد برای پذیرش نیاز به کمک و اصرار بر دریافت آن است.

نوشته وقتی الکل مشکل‌ساز می‌شود اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.