اختلالات مصرف الکل (AUD) احتمالاً شایع‌ترین اختلالات روانی در سراسر جهان هستند. در کشوری مانند آمریکا تقریباً از هر هفت نفر، یک نفر در برهه‌ای از زندگی خود از AUD رنج می‌برد. شیوع AUD در بین مردان حدود سه تا پنج برابر بیشتر از زنان است. با این وجود، الکل می‌تواند عواقب جدی در زنان داشته باشد، زیرا آنها نسبت به اثرات مخرب الکل بر کبد، قلب و مغز حساس‌تر هستند. زنان همچنین در مقایسه با مردان با مصرف مقدار یکسان، سطح الکل خون بالاتری دارند- احتمالاً به دلیل تفاوت‌های جنسیتی در نحوه تجزیه و توزیع الکل در بافت‌های بدن.

بلای جان الکل

سوءمصرف و وابستگی به الکل در سراسر جهان آسیب‌های غیرقابل محاسبه‌ای به بار می‌آورد. آمارهای جهانی نشان می‌دهد که مصرف الکل سالانه 3 میلیون نفر را در سراسر دنیا به کام مرگ می‌کشاند همچنین منجر به معلولیت و از دست رفتن سلامت میلیون‌ها نفر می‌شود. خطر اصلی سلامتی مرتبط با مصرف الکل، سیروز کبدی است که نهمین علت اصلی مرگ و میر در ایالات متحده در سال ۱۹۸۸ بود. مصرف الکل همچنین با تصادفات رانندگی، خشونت و خودکشی مرتبط است. اغلب، مصرف الکل با یک اختلال روانی دیگر مانند افسردگی، اضطراب یا اختلال شخصیت همراه است. در برخی موارد، مصرف الکل می‌تواند ناشی از تلاش برای “خوددرمانی” یکی از این اختلالات دیگر با الکل باشد – اما در بسیاری از موارد، مصرف الکل اختلال اصلی و زمینه‌ای است. با این وجود، هنگامی که فردی هم مصرف الکل و هم اختلال خلقی یا اضطرابی عمده دارد، باید هر دو مشکل در درمان مورد توجه قرار گیرد.

چه چیزی باعث « اعتیاد به الکل » می‌شود – اصطلاح رایج اما ضعیفی که معمولاً برای اختلال مصرف الکل (AUD) به کار می‌رود؟ این موضوع برای دهه‌ها حتی در بین متخصصان مراقبت‌های بهداشتی نیز محل بحث بوده است. اجماع نوظهور این است که AUDها ناشی از تعامل پیچیده بین عوامل بیولوژیکی و روانی-اجتماعی هستند. در حالی که نقش دقیق وراثت در AUDها مشخص نیست، به نظر می‌رسد برخی از انواع AUDها در خانواده‌ها ارثی هستند و حداقل تا حدی با عوامل ژنتیکی مرتبط هستند. در حالی که سرزنش کسی به دلیل داشتن AUD ممکن است غیرقابل توجیه باشد، اما مسئول دانستن فرد برای دریافت کمک بسیار مهم است. به هر حال، دیابت یک اختلال بیولوژیکی است، اما افراد دیابتی همچنان در قبال مصرف انسولین خود مسئول هستند.

تشخیص و برخورد با AUDها

چطور متوجه می‌شوید که شما یا یکی از عزیزانتان به مشکل جدی نوشیدن الکل دچار شده‌اید؟ میزان واقعی الکلی که می‌نوشد، مبنای خوبی برای پاسخ به این سوال نیست. اصرار فرد بر اینکه «هر زمان که بخواهم می‌توانم نوشیدن را کنار بگذارم» نیز مبنای خوبی نیست. اکثر الکلی‌های مزمن، در برهه‌ای از زمان، نوشیدن را برای مدت طولانی کنار گذاشته‌اند، اما این بدان معنا نیست که می‌توانند بدون کمک، مشکل را کنترل کنند: تقریباً همیشه، فرد الکلیِ ترک کرده، مگر اینکه به نوعی درمان سوءمصرف مواد ادامه دهد، دوباره به مصرف الکل روی می‌آورد. وقتی فرد مورد نظر موارد زیر را داشته باشد، باید به مصرف الکل مشکوک شوید:

• مقدار بیشتری از الکل نسبت به مقدار مورد نظر می‌نوشد — برای مثال، فرد می‌گوید: «من فقط برای سفر یکی می‌نوشم» و در نهایت پنج آبجو می‌نوشد.
• زمان زیادی را صرف نوشیدن یا بهبودی از نوشیدن می‌کند.
• در انجام تعهدات اجتماعی، شغلی یا سایر تعهدات مهم مشکل دارد.
• با وجود اینکه الکل بارها باعث مشکلات جسمی یا روانی شده است، همچنان به نوشیدن ادامه می‌دهد.
• به تدریج برای رسیدن به همان حس خوب، به الکل بیشتری نیاز دارد.
• با قطع مصرف الکل، علائم ترک (لرزش، تعریق ، “دیدن چیزها”) را تجربه می‌کند.
• دائماً وقتی دیگران در مورد نوشیدن الکل او ابراز نگرانی می‌کنند، یا پزشک، کارفرما یا یکی از اعضای خانواده به او گفته است که مشکل نوشیدن الکل دارد، ابراز ناراحتی می‌کند.

دریافت کمک

درمان اختلال مصرف الکل (AUD) نیاز به ارزیابی کامل پزشکی و روانشناختی دارد. اختلالات جسمی همزمان، کمبود ویتامین و مشکلات روانی بالقوه باید مورد توجه قرار گیرند. در برخی موارد، یک داروی تثبیت کننده خلق یا ضد افسردگی ممکن است بخشی از برنامه کلی درمان باشد. داروی نالترکسون (ReVia) ممکن است به کاهش میل به نوشیدن و افزایش پرهیز در برخی از بیماران کمک کند، اما باید همراه با روان درمانی یا یک برنامه دوازده مرحله ای، مانند برنامه الکلی های گمنام، استفاده شود.

چند مطالعه از استفاده از دیسولفیرام (آنتابوز) پشتیبانی می‌کنند، دارویی که در صورت مصرف الکل توسط فرد، باعث حالت تهوع و سایر واکنش‌های ناخوشایند می‌شود. برای خانواده‌هایی که باید با اختلال مصرف الکل یکی از عزیزان خود کنار بیایند، گروه‌های حمایتی Al-Anon و مشابه آن برای خانواده‌ها می‌توانند مفید باشند. کلید موفقیت، کمک به فرد برای پذیرش نیاز به کمک و اصرار بر دریافت آن است.

نوشته وقتی الکل مشکل‌ساز می‌شود اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اسکیزوفرنی چیست؟

این یک بیماری روانی جدی است که بدون مراقبت می‌تواند ناتوان‌کننده باشد. حدود ۱٪ از آمریکایی‌ها به آن مبتلا هستند. افراد مبتلا به این بیماری ممکن است صداهایی بشنوند، مناظر خیالی ببینند یا باور کنند که دیگران افکار آنها را کنترل می‌کنند. این احساسات می‌تواند فرد را بترساند و منجر به رفتار نامنظم شود. اگرچه درمانی وجود ندارد، اما درمان معمولاً می‌تواند جدی‌ترین علائم را مدیریت کند. برخلاف سوءتفاهم رایج، اسکیزوفرنی همان اختلال شخصیت چندگانه نیست.

علائم چیست؟

آنها عبارتند از:

• توهم: شنیدن یا دیدن چیزهای خیالی
• هذیان: باورهای غلط و عمیق
• کاتاتونی: وضعیتی که در آن فرد برای مدت طولانی از نظر فیزیکی در یک موقعیت ثابت می‌ماند، حرکات عجیب و غریب انجام می‌دهد یا به طور مناسب به دیگران پاسخ نمی‌دهد.
   

برخی نشانه‌ها، مانند عدم لذت بردن از زندگی روزمره و کناره‌گیری از فعالیت‌های اجتماعی، ممکن است شبیه افسردگی باشند.

چگونه بر افکار تأثیر می‌گذارد

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی ممکن است در سازماندهی افکار خود یا ایجاد ارتباط منطقی مشکل داشته باشند. آنها ممکن است احساس کنند که ذهنشان از یک فکر نامربوط به فکر دیگر می‌پرد. گاهی اوقات آنها دچار “انزوای فکر” می‌شوند، احساسی که افکار از سرشان پاک می‌شوند، یا “انسداد فکر” می‌کنند، زمانی که جریان تفکر کسی ناگهان قطع می‌شود. 

تأثیرات بر رفتار

این بیماری از بسیاری جهات تأثیر عمده‌ای دارد. افراد ممکن است صحبت کنند و منظورشان را نرسانند، یا کلمات را از خودشان دربیاورند. ممکن است آشفته باشند یا هیچ احساسی از خود نشان ندهند. بسیاری در تمیز نگه داشتن خود یا خانه‌هایشان مشکل دارند. برخی رفتارها مانند قدم زدن را تکرار می‌کنند. علیرغم انگ اجتماعی، خطر خشونت علیه دیگران کم است.

چه کسی به اسکیزوفرنی مبتلا می‌شود؟

هر کسی می‌تواند. این بیماری به طور مساوی بین مردان و زنان و در بین گروه‌های قومی رایج است. علائم معمولاً بین سنین ۱۶ تا ۳۰ سالگی شروع می‌شوند. علائم اولیه ممکن است هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها قبل از اولین حادثه روان‌پریشی کامل بروز کنند. این بیماری در مردان زودتر از زنان شروع می‌شود. اسکیزوفرنی به ندرت در دوران کودکی یا بعد از ۴۵ سالگی شروع می‌شود. افرادی که در خانواده خود اسکیزوفرنی یا سایر اختلالات روان‌پریشی دارند، ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به آن باشند.

چه چیزی باعث اسکیزوفرنی می‌شود؟

دانشمندان علت اسکیزوفرنی را نمی‌دانند. ژن‌ها، تجربیات و محیط فرد ممکن است همگی در این امر دخیل باشند. نظریه‌ها شامل میزان فعالیت و عملکرد صحیح برخی از نواحی مغز و همچنین مشکلات مربوط به مواد شیمیایی مغز مانند دوپامین و گلوتامات است. همچنین ممکن است تفاوت‌های ساختاری مانند از دست دادن سلول‌های عصبی که منجر به حفره‌های پر از مایع یا “بطن‌های” بزرگتر در مغز می‌شود، وجود داشته باشد.

چگونه پزشکان آن را تشخیص می‌دهند

هیچ آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص اسکیزوفرنی وجود ندارد، بنابراین پزشکان معمولاً تشخیص را بر اساس سابقه و علائم فرد انجام می‌دهند. آنها ابتدا سایر علل پزشکی را رد می‌کنند. در نوجوانان، ترکیبی از سابقه خانوادگی و رفتارهای خاص می‌تواند به پیش‌بینی شروع اسکیزوفرنی کمک کند. دوره‌ای که علائم برای اولین بار ظاهر می‌شوند و قبل از اولین دوره روان‌پریشی (FEP)، دوره پیش‌درآمد نامیده می‌شود. این دوره می‌تواند روزها، هفته‌ها یا حتی سال‌ها طول بکشد. گاهی اوقات تشخیص آن دشوار است زیرا معمولاً هیچ عامل محرک خاصی وجود ندارد. دوره پیش‌درآمد با چیزی همراه است که می‌توان آن را به عنوان تغییرات رفتاری ظریف، به ویژه در نوجوانان، درک کرد. این رفتارها شامل کناره‌گیری از گروه‌های اجتماعی و ابراز سوءظن‌های غیرمعمول است، اما این برای تشخیص کافی نیست.

داروهایی که آن را درمان می‌کنند

داروهای تجویزی می‌توانند علائمی مانند تفکر غیرطبیعی، توهم و هذیان را کاهش دهند. برخی افراد عوارض جانبی نگران‌کننده‌ای از جمله لرزش و افزایش وزن دارند. داروها همچنین ممکن است با سایر داروها یا مکمل‌ها تداخل داشته باشند. اما در بیشتر موارد، دارو برای درمان اسکیزوفرنی ضروری است.

نقش درمان

مشاوره می‌تواند به افراد کمک کند تا راه‌های بهتری برای تشخیص و مدیریت رفتارها و افکار مشکل‌ساز خود پیدا کنند و نحوه ارتباط خود با دیگران را بهبود بخشند. هرچه درمان زودتر انجام شود، نتیجه بهتر خواهد بود. در درمان شناختی رفتاری (CBT)، افراد یاد می‌گیرند که واقعیت افکار خود را آزمایش کنند و علائم را بهتر مدیریت کنند. سایر اشکال درمان با هدف بهبود مهارت‌های مراقبت از خود، ارتباط و روابط انجام می‌شود.

برنامه های توانبخشی

برنامه‌های توانبخشی برای اسکیزوفرنی به افراد می‌آموزد که چگونه کارهای روزمره مانند استفاده از حمل و نقل عمومی، مدیریت پول، خرید مواد غذایی یا پیدا کردن و حفظ شغل را انجام دهند. این برنامه‌ها زمانی بهترین عملکرد را دارند که در یک رویکرد تیمی مانند مراقبت‌های ویژه هماهنگ (CSC) گنجانده شوند. این درمان شامل داروها، درمان و خدمات اجتماعی همراه با مداخلات شغلی و آموزشی است.

پایبندی به برنامه

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی گاهی اوقات به دلیل عوارض جانبی یا عدم درک بیماری خود، داروهای خود را قطع می‌کنند. این امر خطر بازگشت علائم جدی را افزایش می‌دهد که می‌تواند منجر به یک دوره روان‌پریشی (که در آن فرد ارتباط خود را با واقعیت از دست می‌دهد) شود. مشاوره منظم می‌تواند به افراد کمک کند تا به درمان خود پایبند باشند و از عود یا نیاز به بستری شدن در بیمارستان جلوگیری کنند.

چالش‌های کاری

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب در یافتن یا حفظ شغل مشکل دارند. این تا حدودی به این دلیل است که این بیماری بر تفکر، تمرکز و ارتباط تأثیر می‌گذارد. اما همچنین از این واقعیت ناشی می‌شود که علائم در بزرگسالی، زمانی که بسیاری از افراد شغل خود را شروع می‌کنند، شروع می‌شوند. توانبخشی حرفه‌ای و شغلی می‌تواند به افراد کمک کند تا مهارت‌های شغلی عملی را توسعه دهند.

وقتی یکی از عزیزانتان این بیماری را دارد

روابط برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی می‌تواند دشوار باشد. افکار و رفتارهای غیرمعمول آنها ممکن است دوستان، همکاران و اعضای خانواده را از آنها دور نگه دارد. درمان می‌تواند کمک کند. یک نوع درمان بر شکل‌گیری و پرورش روابط تمرکز دارد. اگر به کسی که اسکیزوفرنی دارد نزدیک هستید، ممکن است بخواهید به یک گروه حمایتی بپیوندید یا خودتان مشاوره بگیرید تا بتوانید از آنها حمایت بگیرید و درباره آنچه که آنها تجربه می‌کنند بیشتر بدانید.

الکل و مواد مخدر خطرناک هستند

افراد مبتلا به اسکیزوفرنی بسیار بیشتر از سایر افراد در معرض سوءمصرف الکل یا مواد مخدر غیرقانونی هستند . برخی از مواد، از جمله ماری جوانا و کوکائین، می‌توانند علائم را بدتر کنند. سوءمصرف مواد مخدر همچنین با درمان‌های اسکیزوفرنی تداخل دارد. اگر کسی را می‌شناسید که با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کند، به دنبال برنامه‌های ترک اعتیادی باشید که برای افراد مبتلا به اسکیزوفرنی طراحی شده‌اند.

قبل از بارداری صحبت کنید

زنان مبتلا به اسکیزوفرنی که قصد بارداری دارند باید با پزشکان خود صحبت کنند تا مطمئن شوند که مصرف داروهایشان در دوران بارداری مشکلی ندارد. مطالعات در مورد ایمنی داروهای اسکیزوفرنی در دوران بارداری دلگرم کننده است. اما اگرچه هیچ ارتباط قطعی بین داروهای اسکیزوفرنی و نقص مادرزادی یا عوارض جدی بارداری وجود ندارد، اما مهم است که ابتدا در مورد آن با پزشک خود صحبت کنید. 

وقتی یکی از اقوام از مبتلایان است

متقاعد کردن فرد مبتلا به اسکیزوفرنی برای دریافت کمک می‌تواند دشوار باشد. درمان اغلب زمانی آغاز می‌شود که یک دوره روان‌پریشی منجر به بستری شدن در بیمارستان شود. پس از تثبیت وضعیت فرد، اعضای خانواده می‌توانند این کارها را برای جلوگیری از عود بیماری انجام دهند:

• فرد را تشویق کنید که مصرف دارو را ادامه دهد
• در قرارهای بعدی با آنها همراه شوید
• حامی باشید و با احترام برخورد کنید

نوشته اسکیزوفرنی چگونه بر رفتار، گفتار و موارد دیگر تأثیر می‌گذارد؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.