چه زمانی برای پلورزی به پزشک مراجعه کنیم؟

پلورزی، که التهاب پوشش داخلی ریه‌ها (پلور) است و هنگام تنفس باعث درد می‌شود، همیشه نیازی به درمان ندارد. اما اگر درد قفسه سینه دارید یا فکر می‌کنید که ممکن است پلورزی داشته باشید، همیشه باید به پزشک مراجعه کنید. گاهی اوقات پلورزی نشانه یک مشکل جدی‌تر مانند پنومونی است. و درد قفسه سینه می‌تواند نشانه یک بیماری تهدیدکننده زندگی مانند حمله قلبی یا لخته شدن خون باشد.

در صورت داشتن موارد زیر با پزشک خود تماس بگیرید:

• درد شدید در قفسه سینه یا شانه هنگام نفس کشیدن، به خصوص هنگام نفس عمیق کشیدن
• تنگی نفس
• سرفه‌ای که خلط تولید نمی‌کند

درد قفسه سینه شما ممکن است هنگام سرفه، عطسه یا حرکت دادن قسمت بالای بدن بدتر شود. می‌توانید با تنفس سطحی آن را تسکین دهید.

در صورت وجود موارد زیر، فوراً به پزشک مراجعه کنید:

• درد شدید قفسه سینه بدون دلیل مشخص
• درد قفسه سینه همراه با علائمی مانند حالت تهوع، تعریق یا سرفه خونی
• مشکل در تنفس یا کبودی پوست 

پلورزی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پلورزی اغلب ناشی از عفونت، بیماری خودایمنی یا بیماری ریوی است. اگر پزشک شما پلورزی را تشخیص دهد، سعی خواهد کرد علت آن را نیز تشخیص دهد.

پزشک شما احتمالاً با پرسیدن در مورد علائم شما شروع می‌کند. آنها همچنین هنگام تنفس با گوشی پزشکی به صدای قفسه سینه شما گوش می‌دهند. این ممکن است صدای سایش پلور – صدای سایشی ناشی از لغزش دو لایه پلور روی یکدیگر – را تشخیص دهد. پلور یک لایه نازک از بافت‌ها است که هم قسمت بیرونی ریه‌ها و هم داخل حفره قفسه سینه شما را احاطه کرده است. سایش پلور در پایان دم و شروع بازدم، صدای خراشیده و گوشخراشی ایجاد می‌کند.

ممکن است برای بررسی شدت پلورزی و علت آن به آزمایش‌های دیگری نیاز داشته باشید. این آزمایش‌ها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

آزمایش خون. این آزمایش‌ها می‌توانند به پزشک شما بگویند که آیا ممکن است عفونت داشته باشید یا خیر. همچنین می‌توانند نشان دهند که آیا شما یک اختلال خودایمنی مانند لوپوس یا آرتریت روماتوئید دارید یا خیر. 

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه. این عکس‌ها می‌توانند نشان دهند که آیا ریه‌های شما به درستی باد می‌شوند، آیا پنومونی دارید یا خیر ، یا اینکه آیا بین دنده‌ها و ریه‌های شما هوا یا مایع وجود دارد یا خیر. مایع اطراف ریه‌ها، پلورال افیوژن نامیده می‌شود. آن‌ها ممکن است از سایر آزمایش‌های تصویربرداری مانند سی‌تی‌اسکن یا سونوگرافی استفاده کنند .

توراسنتز. اگر پزشک شما مایع پلور زیادی پیدا کند، ممکن است نمونه‌ای از آن را برای تجزیه و تحلیل بردارد. آنها محل دقیق مایع را پیدا می‌کنند، به شما بی‌حسی موضعی تزریق می‌کنند، سپس از یک سوزن برای استخراج مایع استفاده می‌کنند. آنها اغلب از سونوگرافی برای هدایت در طول این روش استفاده می‌کنند. پزشک شما آزمایش‌هایی روی نمونه انجام می‌دهد تا علت تجمع مایع را پیدا کند.

الکتروکاردیوگرام (EKG). برای این آزمایش، پزشک الکترودهایی را به قفسه سینه شما متصل می‌کند که قلب شما را کنترل می‌کنند. این به آنها کمک می‌کند تا مشکلات قلبی را به عنوان علت درد قفسه سینه شما رد کنند.

توراکوسکوپی (پلوروسکوپی). پزشک شما لوله‌ای با دوربین کوچک به نام توراکوسکوپ را از طریق برشی در دیواره قفسه سینه شما وارد می‌کند. این به او اجازه می‌دهد تا داخل قفسه سینه شما را ببیند تا ببیند چه چیزی باعث پلورزی شما شده است و/یا نمونه‌ای از بافت را برای بیوپسی بردارد. 

برونکوسکوپی. این روش مشابه توراکوسکوپی است، با این تفاوت که پزشک لوله‌ای را که دوربین در آن قرار دارد از طریق بینی یا دهان شما وارد ریه‌هایتان می‌کند. این به او اجازه می‌دهد تا داخل مجاری هوایی شما را بررسی کند.

بیوپسی. پزشک شما می‌تواند برای نمونه‌برداری از بافت پلور شما در آزمایشگاه، بیوپسی تجویز کند. آن‌ها می‌توانند نمونه را با توراکوسکوپ، سوزن یا از طریق یک برش کوچک در دیواره قفسه سینه شما تهیه کنند.

پلورزی چگونه درمان می‌شود؟

درمان پلورزی به علت آن بستگی دارد. پلورزی که ناشی از عفونت ویروسی باشد ممکن است ظرف چند روز خود به خود از بین برود. 

درمان پلورزی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

آنتی‌بیوتیک‌ها . پزشک ممکن است برای پلورزی ناشی از عفونت باکتریایی،  آنتی‌بیوتیک تجویز کند.

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs). داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن می‌توانند درد و التهاب خفیف قفسه سینه را کاهش دهند.

استروئیدها. اگر درد و التهاب شما جدی‌تر باشد، پزشک ممکن است داروهای کورتیکواستروئیدی را توصیه کند.  

شربت سرفه . گاهی اوقات، پزشکان شربت سرفه کدئین‌دار را برای کنترل سرفه‌ای که درد را بدتر می‌کند، تجویز می‌کنند.

روش تخلیه مایع. اگر مقدار زیادی مایع اضافی در قفسه سینه شما جمع شود، یا اگر مایع عفونی شود، پزشک می‌تواند یک سوزن یا لوله برای تخلیه آن وارد کند. 

اگر یک بیماری مانند سرطان یا یک بیماری خودایمنی باعث ایجاد پلورزی شما شده باشد، به درمان آن بیماری نیاز خواهید داشت. برخی از بیماری‌هایی که باعث پلورزی می‌شوند، مانند سل یا آمبولی ریوی، ممکن است نیاز به درمان در بیمارستان داشته باشند. 

پیشگیری از پلورزی

شما نمی‌توانید پیش‌بینی کنید که آیا یک بیماری یا آسیب‌دیدگی باعث ایجاد پلورزی می‌شود یا خیر. اما می‌توانید با انجام موارد زیر به محافظت از سلامت ریه‌های خود و جلوگیری از عفونت‌ها کمک کنید: 

• سیگار نکشیدن
• دریافت واکسن‌هایی که پزشک توصیه می‌کند، مانند واکسن آنفولانزا و واکسن پنومونی
• شستن دست‌ها به خوبی و مکرر
• پیروی از توصیه‌های درمانی پزشک برای هرگونه بیماری که دارید
• رسیدن به وزن بدنی سالم و حفظ آن

خلاصه مطلب

پلورزی التهاب پوشش داخلی ریه‌ها (پلور) است که هنگام نفس کشیدن یا سرفه باعث درد می‌شود. درمان پلورزی ممکن است شامل آنتی‌بیوتیک‌ها یا مسکن‌ها باشد. ممکن است برای بیماری که باعث آن شده است، به درمان نیاز داشته باشید. هر زمان که درد قفسه سینه بی‌دلیل داشتید، به پزشک مراجعه کنید، زیرا برخی از مواردی که باعث آن می‌شوند بسیار جدی هستند.  

سوالات متداول در مورد درمان پلورزی

چه چیزی به از بین رفتن پلورزی کمک می‌کند؟

پلورزی ناشی از عفونت ویروسی ممکن است خود به خود از بین برود. برای پلورزی ناشی از عفونت باکتریایی، آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند کمک کنند. اگر مایع اضافی در اطراف ریه‌های شما وجود داشته باشد (افیوژن پلور)، ممکن است پزشک شما نیاز به تخلیه آن داشته باشد. هنگامی که به دلیل یک بیماری مانند سرطان یا بیماری خودایمنی به پلورزی مبتلا هستید، درمان آن بیماری می‌تواند به تسکین پلورزی کمک کند. 

آیا آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند به پلورزی کمک کنند؟

آنتی‌بیوتیک‌ها می‌توانند به رفع پلورزی ناشی از عفونت باکتریایی کمک کنند. اما به پلورزی ناشی از عفونت ویروسی یا سایر مشکلات سلامتی کمکی نمی‌کنند.

آیا پلورزی یک وضعیت اورژانسی است؟

پلورزی معمولاً یک وضعیت اورژانسی نیست. اما در صورت مشاهده موارد زیر، فوراً به پزشک مراجعه کنید:

• درد شدید قفسه سینه 
• درد قفسه سینه همراه با حالت تهوع، تعریق یا سرفه خونی
• مشکل در تنفس 

 پلورزی چقدر طول می‌کشد؟

بسته به علت ایجاد آن، پلورزی می‌تواند از چند روز تا چند هفته طول بکشد.

آیا حمام آب گرم به تسکین پلورزی کمک می‌کند؟

در طول بهبودی از پنومونی، استفاده از کیسه آب گرم می‌تواند به کاهش درد قفسه سینه کمک کند. حمام آب گرم نیز می‌تواند همین اثر را داشته باشد. همچنین می‌توانید روی سمتی از قفسه سینه که درد دارید دراز بکشید.  

آیا پلورزی در عکس رادیولوژی مشخص می‌شود؟

پزشک شما نمی‌تواند پنومونی را در عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه مشاهده کند، اما می‌تواند مواردی مانند عفونت یا مایع اضافی را ببیند که به او کمک می‌کند تا علت درد قفسه سینه شما را تشخیص دهد.

اگر دچار پلورزی هستم، چه کارهایی را نباید انجام دهم؟

اگر علائم پلورزی دارید، موارد زیر را انجام ندهید:

• آنها را نادیده بگیرید. اگر درد قفسه سینه بدون دلیل دارید، مراجعه به پزشک مهم است.
• سیگار کشیدن. سیگار کشیدن به ریه‌های شما آسیب می‌رساند و می‌تواند سرفه را افزایش دهد، که درد پلورزی را بدتر می‌کند.  
• ورزش‌های سنگین انجام دهید. حرکت دادن بالاتنه می‌تواند درد شما را افزایش دهد. 

نوشته درمان پلورزی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پلورال افیوژن که به آن “آب آوردن ریه‌ها” نیز گفته می‌شود، تجمع مایع اضافی بین غشاهای نازکی است که ریه‌ها و دیواره قفسه سینه شما را می‌پوشانند. این غشاها (پلور) معمولاً حاوی چند قاشق چایخوری مایع آبکی هستند تا به ریه‌های شما کمک کنند مرطوب بمانند و به راحتی حرکت کنند. 

اما برخی شرایط پزشکی می‌توانند باعث تجمع یا نشت مایع به فضای پلور شوند. مایع اضافی می‌تواند به ریه‌های شما فشار وارد کند و باعث تنگی نفس، درد قفسه سینه و سرفه شود.

اما با درمان، پزشک شما می‌تواند مایع را تخلیه کند تا علائم شما را تسکین دهد و علت افیوژن پلور شما را پیدا کند. تشخیص زودهنگام می‌تواند به درمان زودهنگام علت و تسریع بهبودی شما کمک کند. انواع افیوژن پلور، نحوه تشخیص و درمان آن را بررسی کنید.

انواع پلورال افیوژن چیست؟

در ابتدا، پزشک ممکن است پلورال افیوژن شما را به عنوان “ترانسوداتیو” یا “اگزوداتیو” طبقه‌بندی کند تا نحوه تجمع مایع را توصیف کند.

افیوژن پلور ترانسوداتیو

اصطلاح ترانسوداتیو به معنای عبور یا عبور کردن است. اگر موارد زیر را داشته باشید، مایع اضافی از رگ‌های خونی شما نشت می‌کند و در اطراف ریه‌های شما جمع می‌شود:

• فشار خون بالاتر
• مقادیر کمتر پروتئین‌های خون 

بیماری‌هایی مانند بیماری‌های قلبی، کلیوی و کبدی می‌توانند باعث تجمع مایع ترانسوداتیو شوند.

پلورال افیوژن اگزوداتیو

اصطلاح اگزوداتیو به معنای بیرون زدن یا تراوش کردن است. تجمع مایع اگزوداتیو می‌تواند در صورت وجود موارد زیر رخ دهد:

• التهاب
• عفونت
• سرطان

بیش از نیمی از افرادی که مایع اگزوداتیو دارند، پنومونی دارند ، اما فقط حدود ۸۰،۰۰۰ تا ۱۶۰،۰۰۰ نفر سرطان دارند.

چه چیزی باعث پلورال افیوژن می‌شود؟

بیش از ۵۰ بیماری مختلف پزشکی می‌توانند باعث پلورال افیوژن شوند. اما شایع‌ترین علل آن نارسایی قلبی، سیروز (بیماری کبدی) و مشکلات کلیوی است. 

نشت مایع از رگ‌های خونی

مایع ترانسوداتیو می‌تواند از رگ‌های خونی شما خارج شود زیرا قلب شما خون کمتری را پمپ می‌کند. 

علل شایع نشت رگ‌های خونی عبارتند از:

• نارسایی احتقانی قلب
• بیماری کبد
• بیماری کلیوی
• آمبولی ریوی، لخته شدن خون در ریه‌های شما

مایع مرتبط با التهاب

بیشتر التهابی که باعث افیوژن پلور اگزوداتیو می‌شود، ناشی از پنومونی است، اما دلایل دیگر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• سرطان: معمولاً  سرطان ریه ، اما انواع دیگر سرطان که به ریه‌ها یا پرده جنب گسترش می‌یابند نیز می‌توانند باعث تجمع مایع شوند.
• عفونت: ویروس‌ها، باکتری‌ها یا انگل‌ها می‌توانند باعث پنومونی ، سل ، کووید-۱۹ و تجمع مایع در ریه‌های شما شوند. کووید که معمولاً اگزوداتیو است، می‌تواند باعث مایع ترانسوداتیو ریه نیز شود.
• بیماری‌های بافت همبند: لوپوس اریتماتوی لوپوس، آرتریت روماتوئید ، بیماری بافت همبند مختلط و سندرم اهلرز-دنلوس می‌توانند پلور را ملتهب کنند.

علل دیگر

شرایط مختلفی می‌توانند غشاهای نازک اطراف ریه‌های شما را ملتهب کنند یا باعث نشت مایعات به حفره پلور شوند. 

پلورال افیوژن می‌تواند در نتیجه موارد زیر رخ دهد:

• غرق شدن
• سوختگی‌های الکتریکی
• پانکراتیت
• پرتو درمانی
• قرار گرفتن در معرض داروهای خاص
• قرار گرفتن در معرض آزبست
• شیلوتوراکس (آسیب سیستم لنفاوی با وجود کیلوس در مایع)
• تروما به قفسه سینه شما

مایع موجود در قفسه سینه شما همچنین می‌تواند حاوی خون (هموتوراکس)، چرک (افیوژن چرکی) یا سلول‌های سرطانی باشد.

علائم پلورال افیوژن چیست؟

هر کسی بسته به علت، می‌تواند علائم متفاوتی برای پلورال افیوژن داشته باشد. برخی افراد علائمی ندارند، اما مقادیر بیشتری مایع می‌تواند در ریه‌های شما جمع شود. اگر مایع به حجم متوسط ​​یا زیادی برسد، می‌تواند به ریه‌های شما فشار وارد کند و منجر به علائم شود. 

با علائم پلورال افیوژن، ممکن است موارد زیر را داشته باشید:

• تنگی نفس
• درد قفسه سینه، به خصوص اگر نفس عمیق بکشید ( ذات الجنب یا درد پلورتیک)
• تب
• سرفه

پلورال افیوژن چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشک علائم، سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی شما را بررسی می‌کند. 

آنها از شما خواهند پرسید که آیا موارد زیر را دارید:

• در شش ماه گذشته عفونت تنفسی داشته‌اید
• داروهای خاصی مصرف کرده است
• در معرض آزبست قرار گرفته‌اید
• اخیراً تحت هرگونه اقدام پزشکی قرار گرفته‌اید
• عفونت دستگاه ادراری (UTI) داشت
• دیالیز انجام داده‌اید یا مایع از شکم شما خارج شده است (آسیت)
• سپسیس با تجربه
• اخیراً افتاده است

پزشک شما همچنین ممکن است روی قفسه سینه شما ضربه بزند و با گوشی پزشکی به صدای آن گوش دهد. برای تأیید ابتلا به پلورال افیوژن، احتمالاً آزمایش تصویربرداری انجام خواهید داد.

سونوگرافی

یک پروب روی سینه شما قرار داده می‌شود تا تصاویری از داخل بدن شما ایجاد کند. این آزمایش به پزشک شما کمک می‌کند تا محل مایع را پیدا کند، حجم مایع را اندازه‌گیری کند و وجود هرگونه تومور را بررسی کند.

توراسنتز

اگر هنوز مشخص نیست که چرا مایع در ریه‌های شما وجود دارد یا اینکه برای تسکین علائم شما نیاز به تخلیه آن وجود دارد، پزشک شما می‌تواند روشی به نام  توراسنتز انجام دهد . یک سوزن و لوله‌ای به نام کاتتر از بین دنده‌های شما به فضای پلور وارد می‌شود. پزشک شما مایع ریه را خارج کرده و آن را از نظر عفونت یا سلول‌های سرطانی آزمایش می‌کند.

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه به پزشک کمک می‌کند تا وجود مایع در اطراف ریه‌های شما را بررسی کند. اگر دچار پلورال افیوژن باشید، ممکن است در حالی که به پهلو دراز کشیده‌اید، عکس‌های اشعه ایکس بیشتری از شما گرفته شود. این عکس‌ها می‌توانند نشان دهند که آیا مایع آزادانه در فضای پلور جریان دارد یا خیر.

سی تی اسکن

یک اسکنر سی تی اسکن به سرعت تعداد زیادی عکس اشعه ایکس می‌گیرد و یک کامپیوتر تصاویری از کل قفسه سینه، از داخل و خارج، تهیه می‌کند. سی تی اسکن می‌تواند جزئیات بیشتری نسبت به عکس اشعه ایکس قفسه سینه نشان دهد. این اسکن می‌تواند به تشخیص پلورال افیوژن شما کمک کند و اگر توده ریوی دارید، به پزشک شما نشان دهد.

آزمایش خون و مایع پلور

اگر پزشک شما مشکوک باشد که یک بیماری خاص باعث افیوژن پلور شما می‌شود، آزمایش خون تجویز می‌کند. گاهی اوقات، آنها می‌توانند مقدار یک ماده را در خون شما با مقدار آن در مایع پلور مقایسه کنند.

پزشک شما می‌تواند مایع پلور را برای موارد زیر آزمایش کند:

• گلبول‌های سفید و قرمز خون
• پروتئین کل
• گلوکز
• کلسترول
• آنزیم‌های خاصی مانند لاکتات دهیدروژناز برای بررسی آسیب بافتی 

مایع ترانسوداتیو اغلب شفاف و آبکی است، اما مایع اگزوداتیو می‌تواند بوها و رنگ‌های مختلفی داشته باشد. این مایع ممکن است از لوله تغذیه، کیلوس لنفاوی یا کلسترول شما به رنگ شیری درآید. اما اگر مایع ریه شما زرد یا سبز باشد، ممکن است با آنزیم‌های پانکراس، صفرا یا عفونت مخلوط شده باشد.

آزمایش میکروبیولوژی

اگر عفونت داشته باشید، پزشک ممکن است مایع پلور شما را از نظر باکتری و سایر میکروب‌ها آزمایش کند. این می‌تواند به شناسایی نوع باکتری، ویروس، قارچ یا انگلی که باعث تجمع مایع در اطراف ریه‌های شما می‌شود، کمک کند. سل، نوکاردیا و پنومونی معمولاً باعث افیوژن پلور می‌شوند. 

آزمایش سیتولوژی

اگر از دخانیات استفاده می‌کنید یا در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سرطان ریه هستید، پزشک ممکن است آزمایش سیتولوژی انجام دهد. این آزمایش می‌تواند مایع پلور شما را از نظر سلول‌های سرطانی بررسی کند و هرگونه ساختاری را که در بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس و آرتریت روماتوئید یافت می‌شود، مشاهده کند .

درمان‌های پلورال افیوژن چیست؟

پزشک شما بر تخلیه مایع و یافتن علت آن تمرکز می‌کند تا بتواند بیماری شما را درمان کند. این می‌تواند علائم شما را تسکین دهد، فشار را از ریه‌های شما بردارد و به شما کمک کند تا بهتر نفس بکشید. 

در برخی موارد، ممکن است موارد زیر را دریافت کنید:

• آنتی‌بیوتیک‌ها برای مبارزه با عفونت
• داروهای استروئیدی یا NSAID برای کاهش تورم و التهاب
• داروی گشادکننده برونش برای گشاد کردن مجاری هوایی شما
• داروی ادرارآور برای دفع آب اضافی از بدن

تنفس عمیق

اگر علائمی ندارید، پزشک ممکن است وضعیت شما را تحت نظر داشته باشد، یک اسپیرومتر تشویقی به شما بدهد و از شما بخواهد تمرینات تنفس عمیق انجام دهید. اسپیرومتر تشویقی یک دستگاه کوچک به اندازه بطری است که شما هوا را در آن می‌دمید تا ریه‌هایتان پر از هوا شود. تمرینات تنفس عمیق می‌تواند ریه‌های شما را منبسط کرده و از عوارض جلوگیری کند.

توراسنتز

اگر پلورال افیوژن شما بزرگتر، عفونی یا ملتهب باشد، توراسنتز می‌تواند مایع را تخلیه کند تا به شما کمک کند احساس بهتری داشته باشید. اما اگر بیماری شما درمان نشود، پلورال افیوژن می‌تواند دوباره برگردد. اگر پلورال افیوژن شما ادامه یابد، پزشک احتمالاً درمان‌های دیگری را ارائه خواهد داد.

توراکوستومی لوله‌ای (لوله سینه‌ای)

پزشک شما برش کوچکی در دیواره قفسه سینه شما ایجاد می‌کند و لوله پلاستیکی را وارد فضای پلور شما می‌کند. این لوله ممکن است برای چند روز در محل خود باقی بماند.

تخلیه پلور

اگر پلورال افیوژن شما دوباره عود کند، پزشک ممکن است یک کاتتر طولانی مدت را از طریق پوست شما به داخل فضای پلور وارد کند. پزشک به شما نشان خواهد داد که چگونه پلورال افیوژن خود را در خانه تخلیه کنید.

پلورودز

اگر یک بیماری مزمن پزشکی باعث پلورال افیوژن مکرر شود، می‌توان با انجام یک عمل جراحی، پلور را مسدود کرد. پزشک شما یک ماده محرک (مانند تالک یا داکسی سایکلین ) را از طریق قفسه سینه به فضای پلور تزریق می‌کند. این ماده پلور و دیواره قفسه سینه را ملتهب می‌کند و باعث می‌شود لایه‌های بافت ریه شما به طور محکم به هم بچسبند. و در بیشتر موارد، این می‌تواند از بازگشت پلورال افیوژن جلوگیری کند.

پلورکتومی و دکورتیکاسیون

جراح شما می‌تواند هرگونه بافت سفت، ناسالم یا ملتهب داخل پرده جنب را بردارد. اگر تومورهای ریه یا سایر مشکلات ریوی دارید، این روش می‌تواند کمک کند. آنها برش‌های کوچکی (توراکوسکوپی)، برش‌های بزرگی ( توراکوتومی ) ایجاد می‌کنند یا از جراحی توراکوسکوپی با کمک ویدئو (VATS) استفاده می‌کنند.

خلاصه مطلب

پلورال افیوژن (افیوژن پلور) مایع را بین غشاهای نازکی به نام پلور که سطح ریه‌ها و داخل دیواره قفسه سینه شما را می‌پوشانند، به دام می‌اندازد. مایع ترانسوداتیو از رگ‌های خونی شما نشت می‌کند، اما مایع اگزوداتیو به دلیل التهاب ریه تجمع می‌یابد. بسیاری از بیماری‌ها می‌توانند باعث پلورال افیوژن شوند، اما نارسایی قلبی، سیروز و مشکلات کلیوی شایع‌ترین آنها هستند. اگر تنگی نفس، درد قفسه سینه، تب یا سرفه دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

سوالات متداول در مورد پلورال افیوژن

چه گزینه‌های درمانی برای پلورال افیوژن وجود دارد؟

بسته به میزان مایع، وجود عفونت و علت، پزشک ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

• انتظار هوشیارانه با اسپیرومتر تشویقی و تمرینات تنفس عمیق، در صورتی که علائمی ندارید
• داروهایی برای خلاص شدن از شر آب اضافی، مبارزه با عفونت و کاهش تورم و التهاب
• توراسنتز برای تخلیه مایع در صورت وجود علائم یا حجم بالای مایع ریه
• لوله سینه، تخلیه پلور یا پلورودز برای بستن حفره پلور در صورت بازگشت مایع
• عمل جراحی دِکورتیکاسیون برای برداشتن هرگونه تومور یا بافت ناسالم از اطراف ریه‌ها و کمک به تنفس بهتر شما

آیا ممکن است پلورال افیوژن خود به خود از بین برود؟

اگر علائمی ندارید و مقدار کمی مایع در اطراف ریه شما وجود دارد، ممکن است پلورال افیوژن شما به خودی خود از بین برود. اما پزشک احتمالاً شما را تحت نظر خواهد داشت، علائم عفونت را بررسی می‌کند و به شما اسپیرومتری تشویقی با تمرینات تنفس عمیق می‌دهد.

نوشته پلورال افیوژن چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

مزوتلیوما سرطان مزوتلیوم است، غشایی که داخل حفره‌های بدن مانند شکم یا قفسه سینه را می‌پوشاند. از هر چهار مورد بیماری مزوتلیوما، سه مورد از حفره قفسه سینه شروع می‌شود. مزوتلیوما همچنین می‌تواند در حفره شکم و اطراف قلب شروع شود.

صرف نظر از محل منشأ آنها، سلول‌های بدخیم مزوتلیوم می‌توانند به بافت‌های مجاور حمله کرده و به آنها آسیب برسانند. سلول‌های سرطانی همچنین می‌توانند متاستاز دهند یا به سایر قسمت‌های بدن گسترش یابند.

اغلب زمانی که مزوتلیوما تشخیص داده می‌شود، بیماری پیشرفته است. میزان بقای ۵ ساله حدود ۵٪ تا ۱۰٪ است. اکثر بیماران مبتلا به مزوتلیومای ریه در نتیجه نارسایی تنفسی یا پنومونی جان خود را از دست می‌دهند. برخی از بیماران هنگامی که تومور از طریق دیافراگم، عضله‌ای که قفسه سینه و حفره شکم را از هم جدا می‌کند، گسترش می‌یابد، دچار انسداد روده کوچک می‌شوند. تعداد کمتری از افراد در اثر عوارض قلبی، زمانی که تومور به پریکارد – کیسه نازکی که قلب را احاطه کرده است – و خود قلب حمله می‌کند، جان خود را از دست می‌دهند.

علل مزوتلیوما

عامل اصلی خطر ابتلا به مزوتلیوما کار با آزبست است. آزبست گروهی از مواد معدنی با الیاف میکروسکوپی نازک است. از آنجا که این الیاف در برابر گرما، آتش و مواد شیمیایی مقاوم هستند و الکتریسیته را هدایت نمی‌کنند، آزبست استخراج شده و به طور گسترده در صنایع ساخت و ساز، خودرو و سایر صنایع مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگر الیاف ریز آزبست در هوا آزاد شوند، همانطور که در فرآیند تولید هستند، می‌توانند استنشاق یا بلعیده شوند و منجر به مشکلات جدی سلامتی شوند. تا 75٪ از موارد مزوتلیوما را می‌توان با قرار گرفتن در معرض آزبست در محل کار مرتبط دانست. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد اعضای خانواده و سایر افرادی که با کارگران آزبست زندگی می‌کنند، خطر ابتلا به مزوتلیوما و احتمالاً سایر بیماری‌های مرتبط با آزبست را افزایش می‌دهند. این خطر ممکن است نتیجه قرار گرفتن در معرض گرد و غبار آزبست باشد که روی لباس و موی کارگران آزبست به خانه آورده می‌شود. مواردی از مزوتلیوما نیز در افرادی که در نزدیکی معادن آزبست زندگی می‌کنند، مشاهده شده است.

با این حال، مزوتلیوما در برخی افراد بدون هیچ گونه مواجهه شناخته شده با آزبست گزارش شده است. سایر علل غیر معمول اما احتمالی عبارتند از:

زئولیت‌ها.  این مواد معدنی از نظر شیمیایی با آزبست مرتبط هستند. طبق گفته انجمن سرطان، یکی از این مواد معدنی مرتبط، اریونیت، در خاک برخی مناطق ترکیه رایج است. اعتقاد بر این است که قرار گرفتن در معرض اریونیت مسئول میزان بالای مزوتلیوما در آن مناطق است.

تابش.  انجمن سرطان آمریکا خاطرنشان می‌کند که چند گزارش منتشر شده از مزوتلیوما وجود دارد که پس از قرار گرفتن در معرض دوزهای بالای تابش به قفسه سینه یا شکم یا پس از تزریق دی اکسید توریم (توروتراست)، ماده‌ای که تا دهه 1950 توسط پزشکان در برخی از عکس‌های اشعه ایکس قفسه سینه استفاده می‌شد، ایجاد شده‌اند.

ویروس SV40.  طبق گفته انجمن سرطان، برخی مطالعات روی حیوانات آزمایشگاهی این احتمال را مطرح کرده‌اند که عفونت با ویروس میمونی ۴۰ (SV40) ممکن است خطر ابتلا به مزوتلیوما را افزایش دهد. برخی از واکسن‌های تزریقی فلج اطفال که بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ تجویز شدند، به SV40 آلوده بودند و حدود ۳۰ میلیون نفر در ایالات متحده را در معرض این ویروس قرار دادند. تاکنون، بزرگترین مطالعاتی که به این موضوع در انسان پرداخته‌اند، افزایش خطر ابتلا به مزوتلیوما یا سایر سرطان‌ها را در بین افرادی که در کودکی واکسن‌های آلوده دریافت کرده‌اند، نشان نداده‌اند.

ژنتیک.  برخی از متخصصان معتقدند که برخی افراد ممکن است از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به مزوتلیوما باشند. میزان ابتلا به این بیماری در بین جمعیت‌ها متفاوت است.

علائم مزوتلیوما

علائم مزوتلیوما معمولاً تا 20 تا 50 سال پس از قرار گرفتن در معرض آزبست ظاهر نمی‌شوند.

علائم اصلی مزوتلیومای ریه، تنگی نفس و درد قفسه سینه است. تجمع مایع در پرده جنب ناشی از مزوتلیوما، اگر به اندازه کافی بزرگ باشد، ممکن است در تنگی نفس نیز نقش داشته باشد.

علائم مزوتلیومای صفاقی (شکمی) می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• کاهش وزن
• تورم و درد در شکم
• اختلالات انعقاد خون
• انسداد روده
• کم خونی
• تب

اگر سرطان به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته باشد، علائم ممکن است شامل درد، مشکلات بلع یا تورم گردن یا صورت باشد.

از آنجا که بسیاری از بیماری‌ها این علائم را دارند، داشتن این علائم لزوماً به معنای ابتلا به مزوتلیوما نیست. مراجعه به پزشک برای تعیین علت آنها مهم است.

سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی

از آنجا که مزوتلیوما شایع نیست، اغلب در ابتدا اشتباه تشخیص داده می‌شود. اگر علائمی دارید که نشان می‌دهد ممکن است مزوتلیوما داشته باشید، پزشک شما احتمالاً یک شرح حال پزشکی کامل می‌گیرد تا علائم و موارد احتمالی که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهند، به ویژه قرار گرفتن در معرض آزبست، را بررسی کند. قرار گرفتن در معرض آزبست عامل شماره ۱ است که احتمال مزوتلیوما را افزایش می‌دهد.

پزشک شما همچنین در مورد سلامت عمومی شما سؤال خواهد کرد و معاینه‌ای برای بررسی علائم احتمالی مزوتلیوما انجام خواهد داد. این علائم ممکن است شامل مایع در حفره قفسه سینه، شکم یا پریکارد (غشای نازک اطراف قلب) باشد.

بسته به یافته‌های معاینه، پزشک ممکن است شما را برای آزمایش مزوتلیوما ارجاع دهد.

آزمایش‌های تشخیص مزوتلیوما

چندین نوع آزمایش مختلف برای مزوتلیوما وجود دارد که عبارتند از:

آزمایش خون.  سطح خون سه ماده – فیبولین-۳، استئوپونتین و پپتیدهای محلول مرتبط با مزوتلین (SMRPs) – اغلب در افراد مبتلا به مزوتلیوما بالاتر است. اگرچه این آزمایش‌های خون نمی‌توانند تشخیص مزوتلیوما را تأیید کنند – اما قبل از اینکه بتوانند در یک محیط بالینی به طور قابل اعتمادی استفاده شوند، مطالعات بیشتری لازم است – اما سطح بالای این مواد، احتمال ابتلا به این بیماری را بیشتر می‌کند.

آزمایش نمونه مایع و بافت.  اگر تجمع مایع در بدن شما ممکن است مربوط به مزوتلیوما باشد، پزشک شما می‌تواند با وارد کردن سوزنی از طریق پوست به ناحیه تجمع مایع، نمونه‌ای از مایع را خارج کند. سپس مایع می‌تواند زیر میکروسکوپ برای یافتن سلول‌های سرطانی بررسی شود. در صورت یافتن سلول‌های سرطانی، آزمایش‌های بیشتر می‌توانند تشخیص دهند که آیا سرطان مزوتلیوما است یا خیر.

این آزمایش بسته به محل قرارگیری مایع، نام‌های مختلفی دارد:

• توراسنتز- حفره قفسه سینه
• پاراسنتز- شکم
• پریکاردیوسنتز- غشای اطراف قلب

حتی اگر پزشک شما سلول‌های مزوتلیوما را در مایع پیدا نکند، لزوماً به این معنی نیست که شما مزوتلیوما ندارید. گاهی اوقات برای تشخیص مزوتلیوما به نمونه‌هایی از بافت واقعی (بیوپسی) نیاز است.

بیوپسی.  روش‌هایی برای برداشتن بافت جهت بررسی مزوتلیوما وجود دارد. این روش‌ها عبارتند از:

• بیوپسی سوزنی.  این شامل وارد کردن یک سوزن بلند و توخالی از طریق پوست برای برداشتن یک قطعه کوچک از تومور است. پزشک شما ممکن است از آزمایش‌های تصویربرداری برای هدایت سوزن به داخل تومور استفاده کند. در برخی موارد، نمونه ممکن است برای تشخیص بسیار کوچک باشد و به یک روش تهاجمی‌تر نیاز باشد.
• توراکوسکوپی، لاپاراسکوپی و مدیاستینوسکوپی.  در این روش‌ها، پزشک یک اسکوپ نازک و روشن را از طریق یک برش کوچک در پوست وارد می‌کند تا نواحی احتمالی مزوتلیوما را ببیند. ابزارهای کوچکی که از طریق برش‌های دیگر وارد می‌شوند، می‌توانند برای برداشتن تکه‌هایی از بافت برای بررسی زیر میکروسکوپ استفاده شوند. روش خاص به ناحیه مورد بررسی بستگی دارد:
  • توراکوسکوپی فضای بین ریه‌ها و دیواره قفسه سینه را بررسی می‌کند.
  • لاپاراسکوپی، داخل شکم را بررسی می‌کند.
  • مدیاستینوسکوپی مرکز قفسه سینه، اطراف قلب را بررسی می‌کند.
• بیوپسی جراحی.  در برخی موارد، ممکن است برای گرفتن نمونه بافتی به اندازه کافی بزرگ برای تشخیص، به روش‌های تهاجمی‌تری نیاز باشد. در این صورت، جراح ممکن است توراکوتومی (باز کردن حفره قفسه سینه) یا لاپاراتومی (باز کردن حفره شکم) را برای برداشتن نمونه بزرگتری از تومور یا کل تومور انجام دهد.
• بیوپسی اندوبرونشی با هدایت سونوگرافی.  این روش شامل عبور یک لوله بلند، نازک و انعطاف‌پذیر از طریق گلو برای بررسی ریه‌ها از نظر تومور است. این لوله همچنین دارای سونوگرافی است، بنابراین پزشک می‌تواند تومور و محل مناسب برای بیوپسی را بهتر شناسایی کند. در صورت یافتن تومور، پزشک می‌تواند نمونه کوچکی از آن را از طریق لوله بردارد.

آزمایش‌های تصویربرداری.  این آزمایش‌ها به پزشک شما اجازه می‌دهند تا بدون ایجاد برش، داخل بدن شما را مشاهده کند. آزمایش‌های تصویربرداری که معمولاً در تشخیص مزوتلیوما استفاده می‌شوند عبارتند از:

• عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه.  عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه ممکن است ضخیم شدن غیرطبیعی رسوبات کلسیم در پوشش ریه، وجود مایع در فضای بین ریه‌ها و دیواره قفسه سینه یا تغییرات در ریه‌ها را نشان دهد که می‌تواند نشان‌دهنده مزوتلیوما باشد.
• توموگرافی کامپیوتری (سی‌تی اسکن).  سی‌تی اسکن روشی است که از چندین اشعه ایکس و یک کامپیوتر برای ایجاد تصاویر دقیق از داخل بدن استفاده می‌کند. سی‌تی اسکن اغلب برای جستجوی علائم سرطان، کمک به یافتن محل سرطان و بررسی شیوع آن استفاده می‌شود.
• توموگرافی گسیل پوزیترون (PET).  این آزمایش شامل تزریق یک ترکیب حاوی اتم رادیواکتیو و سپس گرفتن عکس از بدن است. سلول‌های سرطانی مقادیر زیادی از ترکیب رادیواکتیو را جذب می‌کنند و در تصاویر روشن‌تر از بافت طبیعی نشان داده می‌شوند. سپس پزشکان آزمایش‌های بیشتر را روی این نواحی که احتمال سرطان در آنها وجود دارد، متمرکز می‌کنند.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI).  اسکن‌های MRI از امواج رادیویی و آهنرباهای قوی برای ایجاد تصاویر دقیق از بدن استفاده می‌کنند. از آنجا که تصاویر دقیقی از بافت‌های نرم ارائه می‌دهند، ممکن است به پزشک شما در یافتن محل تومور کمک کنند. برای مزوتلیوماهایی که دیافراگم (عضله گنبدی شکل زیر ریه‌ها) را درگیر می‌کنند، اسکن‌های MRI ممکن است به ویژه مفید باشند.

پیش آگهی مزوتلیوما

موارد خاصی بر پیش‌آگهی مزوتلیوما و همچنین گزینه‌های درمانی شما تأثیر می‌گذارند. این موارد شامل موارد زیر است:

• مرحله سرطان یا میزان گسترش سرطان در بدن. این مرحله معمولاً بر اساس اندازه تومور، وجود سلول‌های سرطانی در غدد لنفاوی و گسترش سرطان به خارج از محل اصلی آن تعیین می‌شود.
• اندازه مزوتلیوما
• آیا می‌توان مزوتلیوما را به طور کامل با جراحی برداشت
• میزان مایع در قفسه سینه یا شکم
• سن و سلامت عمومی شما
• نوع سلول‌های مزوتلیوما
• اینکه آیا سرطان به تازگی تشخیص داده شده یا قبلاً درمان شده و دوباره عود کرده است

درمان‌های مزوتلیوما

درمان مزوتلیوما به عوامل مختلفی از جمله موارد ذکر شده در بالا بستگی دارد. سه نوع درمان استاندارد استفاده می‌شود: جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی. درمان مزوتلیوما اغلب شامل ترکیبی از دو یا هر سه مورد است.

جراحی.  جراحی‌های اصلی مورد استفاده در درمان مزوتلیوما عبارتند از:

• برداشتن موضعی گسترده، که سرطان را به همراه مقداری از بافت سالم اطراف آن برمی‌دارد
• پلورکتومی و دِکورتیکاسیون، که در آن جراح بخشی از پوشش ریه‌ها، پوشش قفسه سینه و سطح خارجی ریه‌ها را برمی‌دارد.
• پنومونکتومی خارج از پلور، که شامل برداشتن کل یک ریه و بخشی از پوشش قفسه سینه، دیافراگم و پوشش کیسه اطراف قلب است.
• پلورودز، که شامل استفاده از یک ماده شیمیایی یا دارو برای ایجاد زخم روی پوشش ریه و چسبیدن آن به ریه است. ایجاد زخم مانع از تجمع مایع می‌شود. این روش برای کنترل علائم استفاده می‌شود و به معنای درمان قطعی نیست.

پرتودرمانی.  این نوع درمان سرطان از اشعه ایکس پرانرژی و سایر انواع پرتوها برای از بین بردن سلول‌های مزوتلیوما یا جلوگیری از رشد آنها استفاده می‌کند. پرتودرمانی ممکن است به صورت خارجی یا داخلی انجام شود. پرتودرمانی خارجی از دستگاهی در خارج از بدن برای ارسال پرتو به سمت سرطان استفاده می‌کند. پرتودرمانی داخلی از یک ماده رادیواکتیو که در سوزن‌ها، دانه‌ها، سیم‌ها یا کاتترها قرار داده شده است و مستقیماً در ناحیه نزدیک مزوتلیوما قرار می‌گیرد، استفاده می‌کند.

شیمی‌درمانی.  در این روش از داروها برای متوقف کردن رشد سلول‌های مزوتلیومای سرطانی استفاده می‌شود، چه با کشتن سلول‌ها و چه با متوقف کردن تقسیم آنها. شیمی‌درمانی می‌تواند از طریق دهان، تزریق به رگ یا عضله برای ورود به جریان خون و رسیدن به سلول‌های مزوتلیوما در سراسر بدن، یا قرار دادن مستقیم آن در ناحیه آسیب‌دیده بدن برای تأثیر عمده بر سلول‌های مزوتلیوما در آن ناحیه انجام شود. گاهی اوقات، پزشکان از بیش از یک داروی شیمی‌درمانی استفاده می‌کنند. به این روش، شیمی‌درمانی ترکیبی می‌گویند.

ایمونوتراپی. در این روش از داروهای خاصی برای کمک به سیستم ایمنی بدن شما در مبارزه با سرطان استفاده می‌شود. ترکیب نیوولوماب (اپدیوو) و ایپیلیموماب (یرووی) توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای مزوتلیومای غیرقابل جراحی تأیید شده است. این نوع مزوتلیوما در بخش بزرگی از بدن گسترش یافته و با جراحی قابل درمان نیست. 

میدان‌های درمان‌کننده تومور (TTF). این نوع درمان از شیمی‌درمانی و میدان‌های الکتریکی با فرکانس‌های خاص برای کاهش سرعت تقسیم سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند.

نوشته مزوتلیوما اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

توراسنتز چیست؟

توراسنتز (Thoracentesis) روشی است که در آن پزشک با استفاده از یک سوزن و کاتتر، مایع اضافی را از فضای بین ریه‌ها و دیواره قفسه سینه، که «فضای پلور» (Pleural Space) نامیده می‌شود، خارج می‌کند. ممکن است این روش را با نام‌های دیگری مانند توراکوسنتز (Thoracocentesis)، آسپیراسیون پلور (Pleural Aspiration) یا پلورال تپ (Pleural Tap) نیز بشنوید.

به‌طور طبیعی حدود ۴ قاشق چای‌خوری مایع در این ناحیه وجود دارد. این مایع از ساییده شدن غشاهای اطراف ریه‌ها (پلورا) بر روی یکدیگر هنگام تنفس جلوگیری می‌کند. اما برخی بیماری‌ها می‌توانند باعث تجمع مایع در این فضا شوند؛ وضعیتی که به آن پلورال افیوژن (Pleural Effusion) گفته می‌شود. این تجمع مایع فشار بیشتری بر ریه‌ها وارد کرده و تنفس را دشوارتر می‌کند.

پزشکان توراسنتز را هم برای تخلیه مایع اضافی و هم برای تعیین علت تجمع آن انجام می‌دهند. در بسیاری از موارد، از سونوگرافی برای هدایت سوزن هنگام عبور از دیواره قفسه سینه و ورود به فضای پلور استفاده می‌شود. بسته به شدت بیماری، این روش می‌تواند یک اقدام کوتاه‌مدت و سرپایی باشد.

موارد کاربرد توراسنتز

خارج کردن مایع اضافی از فضای پلور موجب کاهش تنگی نفس، درد قفسه سینه و فشار وارد بر ریه‌ها می‌شود. همچنین آزمایش‌های آزمایشگاهی روی مایع خارج‌شده می‌توانند علت تجمع مایع را مشخص کنند.

شایع‌ترین علت پلورال افیوژن، نارسایی احتقانی قلب است؛ وضعیتی که در آن قلب قادر نیست خون را به‌طور مؤثر به سراسر بدن پمپ کند.

سایر بیماری‌هایی که ممکن است باعث افیوژن پلورال شوند عبارت‌اند از:

• تجمع چرک در فضای پلور (امپیم یا Empyema)
• لخته خون در ریه
• سرطان
• فشار خون بالا در عروق ریوی (پرفشاری خون ریوی)
• نارسایی کبد
• پنومونی (ذات‌الریه)
• واکنش به داروها
• سل
• عفونت‌های ویروسی، قارچی یا باکتریایی

آمادگی برای انجام توراسنتز

علاوه بر دستورالعمل‌های پزشک، نکات زیر را نیز در نظر داشته باشید:

• پزشک پیش از انجام توراسنتز فشار خون و سطح اکسیژن خون شما را اندازه‌گیری خواهد کرد.
• ممکن است پیش از انجام این روش آزمایش خون درخواست شود. این آزمایش می‌تواند عملکرد کلیه‌ها و طبیعی بودن فرایند انعقاد خون را ارزیابی کند.
• اگر سابقه اختلالات خونریزی‌دهنده دارید، حتماً پزشک را مطلع کنید.
• فهرستی از تمام داروها و مکمل‌های مصرفی خود، از جمله داروهای بدون نسخه، تهیه کنید. اگر آسپیرین، داروهای رقیق‌کننده خون یا هر داروی دیگری که خطر خونریزی را افزایش می‌دهد مصرف می‌کنید، حتماً به پزشک اطلاع دهید. ممکن است لازم باشد مصرف برخی داروها پیش از انجام این روش متوقف شود.
• پزشک را از هرگونه حساسیت دارویی یا حساسیت به لاتکس، چسب یا داروهای بی‌حسی آگاه کنید.
• اگر احتمال بارداری وجود دارد، پزشک را مطلع سازید.
• باید لباس مخصوص بیمارستان بپوشید و تمام زیورآلات خود را خارج کنید.
• ممکن است پزشک توصیه کند فردی شما را به منزل برساند، زیرا داروهای مورد استفاده برای کاهش درد می‌توانند موجب خواب‌آلودگی یا گیجی شوند.

نحوه انجام توراسنتز

ااحتمالاً پیش از انجام توراسنتز، یک روش تصویربرداری مانند سونوگرافی یا رادیوگرافی قفسه سینه انجام خواهد شد تا محل دقیق تجمع مایع مشخص شود.

در اغلب موارد، مراحل انجام توراسنتز به شکل زیر است:

• بهترین وضعیت برای انجام توراسنتز نشستن روی صندلی یا تخت، با قرار دادن دست‌ها روی یک میز است. این وضعیت فاصله بین دنده‌ها را افزایش می‌دهد.
• ناحیه مورد نظر تمیز و بی‌حس می‌شود. در برخی موارد، به‌ویژه برای کودکان کم‌سن، داروهای خواب‌آور نیز تجویز می‌شود.
• پزشک سوزن را از بین دنده‌های پشت وارد می‌کند. در بسیاری از موارد، برای هدایت سوزن از تصاویر سونوگرافی استفاده می‌شود.
• یک کاتتر (لوله باریک) به سوزن متصل شده و مایع از طریق آن تخلیه می‌شود. ممکن است مقداری فشار احساس کنید، اما نباید درد داشته باشید.
• پزشک ممکن است در مراحل مختلف از شما بخواهد بی‌حرکت بمانید، بازدم انجام دهید یا نفس خود را نگه دارید.
• پس از تخلیه مقدار کافی مایع، سوزن خارج شده و محل ورود آن پانسمان می‌شود. محل ورود سوزن بدون نیاز به بخیه بسته خواهد شد.
• پس از پایان کار، پزشک ممکن است مجدداً سونوگرافی یا رادیوگرافی قفسه سینه انجام دهد تا وضعیت ریه‌ها را بررسی کند.

توراسنتز معمولاً حدود ۱۵ دقیقه طول می‌کشد، اما در صورت وجود حجم زیاد مایع، ممکن است زمان بیشتری لازم باشد.

مراقبت‌های پس از توراسنتز

بعپس از انجام این روش، پرستار فشار خون، ضربان قلب و وضعیت تنفسی شما را به‌دقت تحت نظر خواهد گرفت. همچنین ممکن است پانسمان محل ورود سوزن پیش از ترخیص بررسی شود.

با باز شدن مجدد ریه‌ها، ممکن است تا حدود یک ساعت پس از انجام توراسنتز دچار سرفه‌های مکرر شوید.

پس از بازگشت به منزل، دستورالعمل‌های پزشک را درباره رژیم غذایی و فعالیت بدنی رعایت کنید.

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر با پزشک تماس بگیرید:

• تب ۱۰۰٫۴ درجه فارنهایت (۳۸ درجه سانتی‌گراد) یا بیشتر
• قرمزی، تورم یا خروج خون یا مایع از محل ورود سوزن
• مشکلات تنفسی یا درد قفسه سینه

نمونه‌های مایع پلور برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال شده و پزشک نتایج را به شما اطلاع خواهد داد.

عوارض احتمالی توراسنتز

هر اقدام پزشکی با خطراتی همراه است. اگرچه توراسنتز به‌طور کلی روشی ایمن محسوب می‌شود، اما عوارض زیر ممکن است رخ دهند:

• ادم ریوی (تجمع مایع در ریه‌ها)
• پنوموتوراکس (کلاپس یا فروریختگی ریه)
• عفونت در محل ورود سوزن
• آسیب به کبد یا طحال (بسیار نادر)

نتایج توراسنتز

معمولاً چندین آزمایش روی مایع گرفته شده در طول توراسنتز شما انجام می‌شود. به این آزمایش، آنالیز مایع پلور گفته می‌شود. این آزمایش می‌تواند به پزشک شما نشان دهد که چه نوع مایعی در فضای پلور شما وجود دارد:

ترانسودات مایعی آبکی با سطوح پایین پروتئین است. این مایع زمانی ایجاد می‌شود که فشار در رگ‌های خونی باعث نشت مایع به فضای پلور شما شود. این اغلب نشانه‌ای از موارد زیر است:

• نارسایی قلبی
• بیماری کلیوی
• بیماری کبدی، مانند سیروز

اگزودا مایعی کدر حاوی مقادیر بالای پروتئین است. این مایع ممکن است در اثر عفونت‌ها، التهاب و بیماری‌هایی که سیستم ایمنی یا رگ‌های خونی شما را درگیر می‌کنند، مانند موارد زیر، ایجاد شود:

• بیماری‌های خودایمنی مانند لوپوس و آرتریت روماتوئید
• سرطان
• بیماری‌های ریوی مانند پنومونی یا آسیب ریوی
• پانکراتیت

ترشحات می‌تواند سرنخ‌های بیشتری در مورد وضعیت شما ارائه دهد زیرا ممکن است حاوی مواد دیگری مانند خون، سلول‌های سرطانی یا باکتری باشد.

پزشک شما ممکن است بسته به آنچه که فکر می‌کند ممکن است باعث ایجاد پلورال افیوژن شود، آزمایش‌های بیشتری روی نمونه مایع شما برای بررسی مواد خاص تجویز کند. همچنین ممکن است به آزمایش‌های دیگری مانند آزمایش خون یا ادرار، بیوپسی یا برونکوسکوپی نیاز داشته باشید.

پس از ارزیابی یافته‌ها، و همچنین علائم و سابقه پزشکی شما، پزشک نتایج را به شما اطلاع می‌دهد و یک برنامه درمانی ارائه می‌دهد.

خلاصه مطلب

توراسنتز یک روش کوتاه‌مدت و غیرجراحی است که در آن پزشک مایع اضافی تجمع‌یافته در فضای بین ریه‌ها و قفسه سینه را تخلیه می‌کند. این کار موجب کاهش فشار وارد بر قفسه سینه و بهبود علائم می‌شود. همچنین نمونه‌ای از مایع برای آزمایش فراهم می‌کند تا علت تجمع آن مشخص شود.

سوالات متداول توراسنتز

بهبودی پس از توراسنتز چقدر طول می‌کشد؟

ممکن است لازم باشد برای چند روز از فعالیت‌های سنگین خودداری کنید، اما معمولاً می‌توانید به محض احساس آمادگی، فعالیت‌های روزمره خود را از سر بگیرید. پانسمان محل ورود سوزن نیز معمولاً پس از ۲۴ ساعت قابل برداشتن است.

آیا هنگام انجام توراسنتز بیدار هستم؟

بله. در طول این روش کوتاه‌مدت بیدار خواهید بود. پزشک از بی‌حسی موضعی برای بی‌حس کردن محل ورود سوزن استفاده می‌کند.

توراسنتز چقدر دردناک است؟

هنگام تزریق داروی بی‌حسی موضعی ممکن است احساس سوزش خفیفی داشته باشید. همچنین هنگام ورود سوزن به فضای پلور ممکن است مقداری فشار یا ناراحتی احساس شود. با این حال، بی‌حسی موضعی باعث بی‌حس شدن ناحیه شده و بنابراین انجام توراسنتز معمولاً دردناک نیست.

نوشته توراسنتز (Thoracentesis): آنچه باید انتظار داشته باشید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.