EGPA چیست؟

گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی آنژیت-EGPA یک بیماری بسیار نادر است که باعث التهاب رگ‌های خونی شما می‌شود. این بیماری می‌تواند به رگ‌های خونی کوچک و متوسط ​​​​آسیب برساند. پزشکان آن را واسکولیت رگ های خونی کوچک سندروم چرچ اشتراوس، گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی آنژیت (EGPA) و آنژیت آلرژیک نیز می‌نامند.

این بیماری اغلب بینی، سینوس‌ها، ریه‌ها، قلب، روده‌ها و اعصاب را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این التهاب همچنین می‌تواند بر کلیه‌ها، عضلات یا مفاصل تأثیر بگذارد.

EGPA بر اساس مرحله

علائم EGPA به مرحله بیماری شما بستگی دارد. سه مرحله وجود دارد. آنها همیشه به ترتیب اتفاق نمی‌افتند و ممکن است هر سه مرحله را نداشته باشید. مراحل عبارتند از:

آلرژیک: پزشک شما ممکن است آن را پیش‌درآمد نیز بنامد، به این معنی که در شروع بیماری اتفاق می‌افتد. این حالت می‌تواند از ماه‌ها تا سال‌ها ادامه داشته باشد. احتمالاً متوجه موارد زیر خواهید شد:

• آسم، اگر از قبل به آن مبتلا نیستید
• بدتر شدن آسم موجود
• تب یونجه
• سینوس‌های ملتهب
• پولیپ بینی

این علائم معمولاً زودتر بروز می‌کنند. ممکن است ۶ ماه یا ۲۰ سال قبل از واسکولیت ظاهر شوند.

ائوزینوفیلیک: بدن شما این نوع گلبول سفید را در پاسخ به آلرژی تولید می‌کند. در این مرحله، تعداد زیادی از آنها وجود دارد. آنها می‌توانند در قسمت‌های مختلف بدن، از جمله ریه‌ها، دستگاه گوارش و پوست تجمع یابند . علائم عبارتند از:

• کاهش وزن
• اشتها ندارد
• تب
• تعریق شبانه
• درد مفاصل
• آسم
• خستگی
• سرفه
• درد شکم

واسکولیت: التهاب رگ‌های خونی شما را تنگ می‌کند. این بدان معناست که خون کمتری به بدن شما می‌رسد. مراقب علائمی مانند موارد زیر باشید:

• ضعف، خستگی یا احساس بد عمومی
• کاهش وزن بدون هیچ تلاشی
• غدد لنفاوی متورم
• زخم‌ها یا بثورات پوستی
• مفاصل دردناک و متورم
• درد، بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن در پاها و دست‌ها
• درد شکم
• اسهال، حالت تهوع و استفراغ
• خون در ادرار یا مدفوع شما

چه چیزی باعث EGPA می‌شود؟

پزشکان دقیقاً نمی‌دانند چه چیزی باعث آن می‌شود. برخی از متخصصان فکر می‌کنند آلرژی‌ها نقش دارند. اما بسیاری از افراد مبتلا به آلرژی هرگز به آن مبتلا نمی‌شوند. برخی دیگر می‌گویند ترکیبی از ژن‌ها و چیزهایی در محیط شما، مانند آلرژن‌ها و داروها ، سیستم ایمنی بدن شما را بیش از حد فعال می‌کند. به جای محافظت از شما، این واکنش ایمنی را تشدید می‌کند که باعث التهاب در سراسر بدن شما می‌شود.

هیچ ارتباط اثبات‌شده‌ای با داروها وجود ندارد. و اگرچه نادر است، برخی افراد پس از استفاده از داروی آسم به نام مونته‌لوکاست به آن مبتلا شدند. برخی دیگر نیز هنگامی که از استروئیدهای خوراکی برای آلرژی و آسم به نسخه‌های استنشاقی روی آوردند، به آن مبتلا شدند.

EGPA چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشک شما علائم شما را بررسی خواهد کرد. شش مورد خاص (که آنها را معیار می‌نامند) وجود دارد که برای تشخیص به دنبال آنها می‌گردد. اگر فقط برخی از این علائم را داشته باشید، ممکن است به EGPA مشکوک شوند، اما برای اطمینان از تشخیص، وجود چهار مورد از این شش مورد لازم است: 

• آسم
• تعداد زیاد نوعی گلبول سفید خون به نام ائوزینوفیل
• علائم آسیب عصبی، مانند درد، سوزن سوزن شدن یا ضعف
• لکه‌ها یا ضایعات در عکس قفسه سینه
• مشکل سینوس
• گلبول‌های سفید خون خارج از رگ‌های خونی شما

هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص EGPA وجود ندارد. پزشک شما سابقه پزشکی شما را بررسی کرده و معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. آنها در مورد علائم شما، به خصوص آسم، از شما سؤال خواهند کرد.

همچنین ممکن است موارد زیر را دریافت کنید:

• آزمایش خون: پزشک پروتئین‌هایی را در خون شما که نشان‌دهنده التهاب هستند، بررسی می‌کند. همچنین گلبول‌های سفید اضافی را نیز بررسی می‌کند.
• آزمایش‌های تصویربرداری: این آزمایش‌ها می‌توانند شامل عکس‌برداری با اشعه ایکس، سی‌تی‌اسکن و ام‌آر‌آی برای بررسی مشکلات ریه‌ها و سینوس‌های شما باشند.
• بیوپسی: پزشک یک نمونه بافت کوچک از یک نقطه آسیب‌دیده، مانند ناحیه‌ای از پوست شما که دچار بثورات پوستی شده است، برمی‌دارد تا رگ‌های خونی ملتهب را بررسی کند. یا ممکن است بیوپسی از کلیه یا ریه انجام دهد.

عوامل خطر برای EGPA

هر کسی می‌تواند به EGPA مبتلا شود. اما مواردی که احتمال ابتلا به آن را افزایش می‌دهند عبارتند از:

• سن: به طور متوسط، افراد بین ۳۰ تا ۵۰ سال سن دارند که این بیماری در آنها تشخیص داده می‌شود.
• آسم یا مشکلات بینی: اکثر افرادی که به آن مبتلا می‌شوند، آسم مزمن، آلرژی بینی یا سینوزیت مزمن دارند .

عوارض EGPA

این بیماری بر بسیاری از اندام‌ها و سیستم‌ها تأثیر می‌گذارد و با گذشت زمان، می‌تواند باعث موارد زیر شود:

• آسیب عصبی: این بیماری بر سیستم عصبی محیطی شما که در سراسر بدن شما جریان دارد، تأثیر می‌گذارد. ممکن است در دست‌ها و پاهایتان دچار نوروپاتی – سوزن سوزن شدن، سوزش یا درد – شوید.
• جای زخم: زخم‌های روی پوست شما می‌توانند اثری از خود به جا بگذارند.
• پریکاردیت: غشای اطراف قلب شما می‌تواند ملتهب شود.
• میوکاردیت: عضلات قلب شما می‌توانند ملتهب شوند.
• مشکلات کلیوی: وقتی کلیه‌ها نتوانند مواد زائد را فیلتر کنند، مواد زائد در جریان خون شما تجمع پیدا می‌کنند.

درمان EGPA چیست؟

هیچ درمانی برای EGPA وجود ندارد. اما پزشک شما می‌تواند به شما در مدیریت آن کمک کند.

شما باید داروهایی مصرف کنید که سیستم ایمنی بدن شما را هدف قرار می‌دهند. هدف، محدود کردن یا جلوگیری از آسیب به بافت‌های سالم است. پزشک در مورد موارد زیر با شما صحبت خواهد کرد:

• استروئیدها: اینها رایج‌ترین داروهای تجویز شده برای این بیماری هستند. اکثر افراد پردنیزون (خوراکی) و پردنیزولون (وریدی) مصرف می‌کنند. اگر سیستم عصبی ، قلب، کلیه‌ها یا روده‌های شما تحت تأثیر قرار نگرفته باشد، احتمالاً با پردنیزون به تنهایی خوب خواهید شد. هنگامی که بیماری تحت کنترل قرار گرفت، پزشک شما به آرامی دوز را کاهش می‌دهد. ممکن است بتوانید آن را به طور کامل متوقف کنید.
• داروهای سیستم ایمنی: اگر استروئیدها کافی نباشند، پزشک ممکن است آزاتیوپرین (آزاسان، ایموران)، سیکلوفسفامید (سیتوکسان) یا متوترکسات را نیز تجویز کند. پزشک اغلب آزمایش خون انجام می‌دهد تا عوارض جانبی را بررسی کند. ممکن است پس از کنترل بیماری، بتوانید مصرف این دارو را کاهش دهید. این کار ممکن است 6 ماه یا چند سال طول بکشد.
• گلوبولین ایمنی داخل وریدی ( IVIG ): اگر سایر درمان‌ها مؤثر نباشند، می‌توانید این ترکیب پروتئینی را مصرف کنید. این دارو را معمولاً ماهی یک بار به صورت تزریق داخل وریدی (IV) دریافت می‌کنید.
• اصلاح‌کننده‌های پاسخ بیولوژیکی (بیولوژیک‌ها): این داروها ممکن است گام بعدی در برنامه درمانی شما باشند. برخلاف داروهایی که کل سیستم ایمنی بدن شما را هدف قرار می‌دهند، داروهای بیولوژیک بر بخش خاصی از فرآیند التهاب تمرکز می‌کنند. معمولاً آن را به صورت تزریق یا انفوزیون دریافت می‌کنید. این داروها می‌توانند احتمال ابتلا به عفونت را در شما افزایش دهند.

تغییرات سبک زندگی

مصرف طولانی مدت استروئید می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند. اگر این داروها را برای EGPA مصرف می‌کنید، چند تغییر می‌تواند به شما در مدیریت عوارض جانبی کمک کند:

سلامت استخوان‌هایتان را حفظ کنید: با پزشک خود در مورد ویتامین D و کلسیم صحبت کنید. از او بپرسید که آیا به اندازه کافی در رژیم غذایی خود دریافت می‌کنید یا به مکمل نیاز دارید .

ورزش : استروئیدها باعث افزایش وزن می‌شوند ، بنابراین فعال ماندن مهم است. فعالیت‌های هوازی مانند پیاده‌روی یا شنا را برای تقویت قلب خود انتخاب کنید. این داروها همچنین استخوان‌ها را ضعیف می‌کنند، بنابراین برای قوی نگه داشتن خود، تمرینات قدرتی و تمرینات تحمل وزن را انتخاب کنید.

سیگار کشیدن را ترک کنید : سیگار کشیدن به خودی خود برای سلامتی شما مضر است. اما می‌تواند عوارض جانبی استروئیدها را بدتر کند.

غذای سالم بخورید: استروئیدها می‌توانند قند خون شما را افزایش دهند و ممکن است منجر به دیابت نوع ۲ شوند . غذاهایی را انتخاب کنید که قند خون شما را ثابت نگه می‌دارند، مانند پروتئین بدون چربی ، میوه‌ها، غلات کامل و سبزیجات.

به پزشک مراجعه کنید: آنها می‌خواهند در طول درمان شما را تحت نظر داشته باشند و مطمئن شوند که بیماری شما عود نمی‌کند. می‌توانید انتظار موارد زیر را داشته باشید:

• عکس‌برداری با اشعه ایکس یا سایر آزمایش‌های تصویربرداری
• معاینات چشم
• قرائت فشار خون
• آزمایش‌های قند خون
• بررسی کلسترول

چشم‌انداز چیست؟

اغلب اوقات، علائم با درمان از بین می‌روند. پزشک شما این را بهبودی می‌نامد. بهترین نتایج معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که آنها اطلاعات زیادی در مورد بیماری داشته باشند و درمان را در اسرع وقت شروع کنند.

اگر EGPA به اندام‌ها و سیستم‌های شما منتقل شده باشد، دوران سخت‌تری نسبت به کسی که فرم خفیف‌تری از بیماری را دارد، خواهید داشت. اما با درمان سریع، حتی افرادی که به شدیدترین انواع بیماری مبتلا هستند نیز می‌توانند انتظار بهبود داشته باشند.

نوشته گرانولوماتوز ائوزینوفیلیک همراه با پلی آنژیت (EGPA) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سینوس‌های شما فضاهای پر از هوایی در داخل پیشانی، گونه‌ها و پشت پل بینی شما هستند. وقتی ملتهب می‌شوند – معمولاً به دلیل واکنش آلرژیک یا عفونت – متورم می‌شوند، مخاط بیشتری تولید می‌کنند و کانال‌هایی که آنها را تخلیه می‌کنند می‌توانند مسدود شوند.

تجمع فشار در سینوس‌های شما باعث دردی می‌شود که مانند سردرد احساس می‌شود.

علائم سردرد سینوسی

شما یک درد عمیق و مداوم در گونه‌ها، پیشانی یا پل بینی خود احساس خواهید کرد. این درد معمولاً با حرکت ناگهانی سر یا فشار آوردن به آن شدیدتر می‌شود. همزمان، ممکن است علائم سینوسی دیگری نیز داشته باشید، مانند:

• آبریزش بینی
• احساس پری در گوش‌هایتان
• تب
• تورم در صورت شما

انواع دیگری از سردرد که مرتباً عود می‌کنند، مانند میگرن یا سردرد تنشی، اغلب با سردرد سینوسی اشتباه گرفته می‌شوند. از آنجا که درمان مورد نیاز شما به نوع سردرد شما بستگی دارد، تشخیص اینکه آیا علائم شما ناشی از سینوس‌های شما است یا خیر، مهم است. اگر انسداد سینوسی، مانند عفونت، واقعاً علت باشد، احتمالاً تب خواهید داشت.

معمولاً پزشک می‌تواند بر اساس علائم و معاینه فیزیکی تشخیص دهد که آیا سینوس‌های شما مسدود شده‌اند یا خیر، اما در برخی موارد، ممکن است به سی‌تی‌اسکن یا ام‌آر‌آی نیاز داشته باشید.

علل سردرد سینوسی 

دلیل سردردهای سینوسی می‌تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. به طور کلی، به این دلیل است که سینوس‌های شما مسدود یا ملتهب می‌شوند. برخی از دلایل این امر عبارتند از:

• عفونت‌ها
• آلرژی، به ویژه تب یونجه
• پولیپ
• انسداد بینی، مانند انحراف تیغه بینی (سپتوم)
• مشکلات دندانی

گاهی اوقات، ممکن است بدون هیچ التهابی دچار سردرد سینوسی یا درد سینوس شوید. این اتفاق می‌تواند در صورت قرار گرفتن در معرض دود سیگار، عطر یا سایر مواد شیمیایی که ممکن است استنشاق کنید، رخ دهد.

تغییرات ناگهانی فشار هوا – مانند زمانی که در هواپیما هستید – نیز می‌تواند باعث درد سینوس شود.

تسکین سردرد سینوسی 

هدف معمولاً تسکین علائم و در صورت وجود عفونت، درمان آن است. ممکن است برای مدت کوتاهی آنتی‌بیوتیک و همچنین آنتی‌هیستامین یا ضد احتقان مصرف کنید. همچنین می‌توانید از ضد احتقان‌های استنشاقی بینی استفاده کنید ، اما فقط تا سه روز. استفاده طولانی‌تر می‌تواند علائم شما را بدتر کند.

همچنین می‌توانید از مسکن‌ها استفاده کنید، یا اگر آنها کمکی نکردند، پزشک می‌تواند کورتیکواستروئیدها را برای کاهش التهاب سینوس‌های شما تجویز کند. اگر یک واکنش آلرژیک باعث تشدید علائم سینوس شما شود، ممکن است به درمان پیشگیرانه آلرژی نیاز داشته باشید.

همچنین می‌توانید با ترفندهای ساده خانگی، مانند نوشیدن مایعات بیشتر یا استفاده از دستگاه بخور یا اسپری بینی آب نمک، احساس بهتری داشته باشید.

همچنین می‌توان با استفاده از یک دستگاه بیوالکترونیک که امواج میکروکارنت ساطع می‌کند، درد و فشار سینوس‌ها را کاهش داد. این دستگاه که بدون نسخه پزشک فروخته می‌شود، امواجی را ساطع می‌کند که رگ‌های خونی و اعصاب را هدف قرار می‌دهند تا گرفتگی و درد سینوس‌ها را کاهش دهند.

اگر بیش از حد داروهای ضد احتقان و مسکن مصرف کنید ، ممکن است دچار سردردهای ناشی از مصرف بیش از حد دارو شوید. اگر مدت طولانی است که از دارویی برای درمان سردرد خود استفاده می‌کنید، مشورت با پزشک بسیار مهم است. داروهای ضد احتقان همچنین می‌توانند فشار خون شما را افزایش دهند، بنابراین اگر فشار خون بالا دارید، قبل از مصرف با پزشک خود مشورت کنید.

در موارد نادر، ممکن است جراحی سینوس را برای برداشتن پولیپ یا باز کردن سینوس‌های کوچک یا دائماً متورم توصیه کنند.

چگونه فوراً از شر سردرد سینوسی خلاص شویم

اگرچه هیچ «درمان فوری» ۱۰۰٪ قابل اعتمادی وجود ندارد، اما برخی موارد می‌توانند سردرد سینوسی را به سرعت تسکین دهند. این موارد عبارتند از: 

• کمپرس گرم را روی نواحی ملتهب بمالید.
• برای رقیق و شل نگه داشتن مخاط، آب فراوان بنوشید.
• از دستگاه بخور استفاده کنید یا بخار را استنشاق کنید. می‌توانید مقداری آب را در قابلمه بجوشانید یا دوش آب گرم بگیرید.
• از قوری نتی یا نوعی سیستم شستشو استفاده کنید.
• برای تمیز کردن سینوس‌ها از اسپری‌های بینی آب نمک استفاده کنید.
• هنگام خواب سر خود را بالا نگه دارید.

آلرژی و سردرد سینوسی

آیا تا به حال شنیده‌اید که آلرژی باعث سردرد سینوسی می‌شود؟ قضیه به این سادگی نیست.

آلرژی‌ها می‌توانند باعث گرفتگی سینوس‌ها شوند که می‌تواند باعث سردرد شود. درمان آلرژی می‌تواند این گرفتگی را کاهش دهد، اما سردرد شما را تسکین نمی‌دهد. معمولاً باید این دو بیماری را جداگانه درمان کنید. برای دریافت کمک مناسب به پزشک مراجعه کنید.

خلاصه مطلب

سردردهای سینوسی زمانی اتفاق می‌افتند که سینوس‌های شما مسدود یا ملتهب می‌شوند و باعث درد در مناطقی مانند پیشانی، گونه‌ها یا بینی شما می‌شوند. این سردردها می‌توانند در اثر عفونت‌ها، آلرژی‌ها، مشکلات بینی یا حتی چیزهایی مانند دود یا تغییرات فشار هوا ایجاد شوند.

برای درمان سردردهای سینوسی، می‌توانید مسکن‌ها، ضد احتقان‌ها، اسپری‌های بینی و درمان‌های خانگی مانند نوشیدن مایعات و استفاده از بخار را امتحان کنید. در موارد شدید، پزشک ممکن است جراحی را برای باز کردن سینوس‌های مسدود شده یا برداشتن پولیپ‌ها پیشنهاد کند.

آلرژی‌ها می‌توانند باعث گرفتگی سینوس‌ها شوند که ممکن است منجر به سردرد شود، اما درمان آلرژی لزوماً درد را متوقف نمی‌کند. ممکن است لازم باشد برای احساس بهتر، گرفتگی و سردرد را جداگانه درمان کنید.

سوالات متداول در مورد سردردهای سینوسی

سردرد سینوسی چقدر باید طول بکشد؟

بیشتر سردردهای سینوسی معمولاً ۷ تا ۱۰ روز طول می‌کشند. اگر بیشتر طول کشید، ممکن است بخواهید به پزشک مراجعه کنید. ممکن است میگرن یا عفونت باکتریایی یا قارچی داشته باشید. در هر دو صورت، ممکن است برای کمک به شما به دارو نیاز داشته باشید.

چه نوشیدنی‌هایی به سردرد سینوسی کمک می‌کنند؟ 

برای روشن شدن موضوع، هیچ نوشیدنی نمی‌تواند سردرد سینوسی را درمان کند. با این حال، هیدراته نگه داشتن بدن با آب و مایعات گرم مانند سوپ یا چای می‌تواند به تسکین سردرد سینوسی شما کمک کند.

چه چیزی باعث عفونت سینوس‌ها و سردرد می‌شود؟

عفونت‌های سینوسی و سردردها می‌توانند توسط عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی، آلرژی‌ها، پولیپ‌های بینی، انحراف تیغه بینی یا مشکلات دندانی ایجاد شوند. دود سیگار یا حتی تغییرات فشار هوا نیز می‌توانند برای برخی افراد محرک باشند.

نوشته سردردهای سینوسی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

چگونه بفهمیم که بثورات پوستی خارش‌دار، قرمز و ملتهب شما درماتیت آتوپیک است یا درماتیت تماسی؟ این دو بیماری پوستی می‌توانند علائم مشابهی داشته باشند، اما علل و محرک‌های متفاوتی دارند. شما می‌توانید هم درماتیت آتوپیک و هم درماتیت تماسی داشته باشید.

اگر فکر می‌کنید درماتیت دارید، به پزشک مراجعه کنید. آنها می‌توانند وضعیت پوست شما را تشخیص داده و سپس درمان‌هایی را برای کمک به مدیریت یا جلوگیری از عود بیماری تجویز کنند.

درماتیت چیست؟

درماتیت یک اصطلاح رایج برای پوست قرمز، ملتهب، اغلب خشک و خارش‌دار است. انواع مختلفی از درماتیت وجود دارد، از جمله درماتیت آتوپیک که اگزما نیز نامیده می‌شود و درماتیت تماسی.

درماتیت آتوپیک مزمن یا طولانی مدت است. می‌تواند در هر سنی رخ دهد، اما اغلب در اوایل کودکی ظاهر می‌شود. درماتیت آتوپیک شایع‌ترین نوع اگزما است.

درماتیت آتوپیک باعث این علائم می‌شود:

• پوست قرمز، خارش‌دار، خشک، پوسته پوسته یا ترک خورده
• شیوع لکه‌های پوستی در هر قسمتی از بدن، مانند پوست سر، پلک‌ها، صورت، گردن، سینه، بازوها، آرنج‌ها، زانوها یا پاها
• برآمدگی‌های کوچک، قرمز و برآمده روی پوست که ممکن است هنگام خاراندن تاول بزنند، ترک بخورند و ترشح کنند
• پوست حساس و آسیب‌دیده پس از خاراندن

درماتیت تماسی نوع دیگری از بثورات پوستی قرمز و خارش‌دار است. پوست شما هنگام تماس با چیزی که باعث واکنش آلرژیک می‌شود، ملتهب می‌شود.

علائم درماتیت تماسی مشابه علائم درماتیت آتوپیک است:

• بثورات قرمز روی ناحیه‌ای از پوست که با چیزی که باعث واکنش می‌شود تماس پیدا می‌کند
• خارش شدید
• پوست ترک خورده، خشک یا پوسته پوسته
• برآمدگی‌های قرمز برجسته که ممکن است ترک خورده و ترشح داشته باشند
• پوست متورم، داغ و تاول زده

چطور آنها یکسان هستند؟

هم درماتیت آتوپیک و هم درماتیت تماسی می‌توانند باعث خارش شدید پوست شما شوند، به طوری که شما را در شب بیدار نگه دارند. بثورات و خارش ناشی از هر دو نوع درماتیت همچنین می‌تواند استرس زیادی را برای شما ایجاد کند.

حتی ممکن است هر دو بیماری درماتیت آتوپیک و درماتیت تماسی را با هم داشته باشید. هر دو بیماری پوستی می‌توانند تشدید شوند زیرا سیستم ایمنی بدن شما در پاسخ به یک عامل محرک، به صورت بثورات پوستی واکنش نشان می‌دهد. درماتیت آتوپیک پوست شما را بسیار حساس می‌کند. اگر پوست شما با چیزی مانند صابون دست یا پشم زبر تماس پیدا کند، احتمال واکنش به بثورات پوستی بیشتر می‌شود.

آیا آتوپیک است یا تماسی؟

چگونه متوجه شوید که به درماتیت آتوپیک یا درماتیت تماسی مبتلا هستید؟ در اینجا چند سرنخ وجود دارد:

وقتی شعله‌ور شدن اتفاق می‌افتد:

• درماتیت آتوپیک هر از گاهی عود می‌کند. ممکن است سال‌ها هیچ علامتی از التهاب پوستی نداشته باشید و سپس ناگهان ناگهان شیوع پیدا کند.
• درماتیت تماسی چند دقیقه یا چند ساعت پس از تماس پوست با ماده‌ی تحریک‌کننده، به سرعت شعله‌ور می‌شود. بثورات ممکن است چند هفته طول بکشد تا از بین بروند.

محل بروز بثورات پوستی :

• بثورات پوستی ناشی از درماتیت آتوپیک می‌توانند روی پوست بسیاری از نقاط بدن ظاهر شوند.
• وقتی درماتیت تماسی دارید، بثورات معمولاً در ناحیه‌ای از پوست شما که با ماده تماس داشته است، ظاهر می‌شود.
• بثورات پوستی ناشی از درماتیت آتوپیک معمولاً در هر دو طرف بدن، مانند پوست هر دو پا، ظاهر می‌شوند. بثورات پوستی ناشی از درماتیت تماسی معمولاً فقط در یک طرف بدن شما، جایی که پوست شما با عامل تحریک کننده تماس داشته است، ظاهر می‌شوند.

علل چیست؟

درماتیت آتوپیک و درماتیت تماسی ممکن است علل مختلفی داشته باشند:

ژن‌ها. درماتیت آتوپیک ناشی از یک کد معیوب در ژنی است که فیلاگرین، پروتئینی که سدی برای محافظت از لایه بیرونی پوست شما ایجاد می‌کند، را می‌سازد. افراد مبتلا به درماتیت آتوپیک دارای جهش ژنی هستند، بنابراین فیلاگرین کافی تولید نمی‌کنند. این باعث می‌شود پوست آنها متخلخل‌تر شود. رطوبت به راحتی از پوست آنها خارج می‌شود. پوست آنها بسیار خشک، خارش‌دار و حساس می‌شود. میکروب‌ها، مواد محرک و آلرژن‌ها راحت‌تر وارد پوست می‌شوند. پوست آنها با بثورات واکنش نشان می‌دهد.

آلرژی‌ها و پیوندهای خانوادگی. اغلب، افراد مبتلا به درماتیت آتوپیک در برهه‌ای از زندگی خود به آلرژی‌هایی مانند تب یونجه یا آسم نیز مبتلا می‌شوند. اگر شما یا یکی از اعضای خانواده‌تان آلرژی دارید، احتمال ابتلا به درماتیت آتوپیک نیز در شما بیشتر است. درماتیت تماسی ناشی از ژن‌های شما نیست و با سایر آلرژی‌ها مرتبط نیست. این بیماری در خانواده‌ها ارثی نیست.

عوامل خطر. اگر زن، سیاه‌پوست یا یکی از اعضای خانواده‌تان مبتلا به درماتیت آتوپیک باشد، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به درماتیت آتوپیک هستید.

آلرژی تماسی. درماتیت تماسی یک واکنش آلرژیک به چیزی است که پوست شما را لمس می‌کند. پوست شما تنها پس از تماس با ماده‌ای تحریک‌کننده مانند صابون یا عطر یا آلرژن مانند پیچک سمی ملتهب می‌شود.

بسیاری از افراد مبتلا به درماتیت تماسی، بثورات پوستی را در واکنش به یک ماده محرک تجربه می‌کنند. بقیه ممکن است درماتیت تماسی آلرژیک یا پوستی داشته باشند که به عنوان یک واکنش آلرژیک به صورت بثورات پوستی بروز می‌کند.

عوامل خطر. افرادی که در کار روزانه خود با مواد شیمیایی یا پاک‌کننده‌ها تماس دارند، مانند آرایشگران، مکانیک‌های خودرو، طراحان فضای سبز یا سرایداران، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به درماتیت تماسی هستند.

محرک‌های آنها چیست؟

درماتیت آتوپیک و درماتیت تماسی هر دو ممکن است محرک‌های خاصی داشته باشند که باعث شعله‌ور شدن بیماری شما می‌شوند. اگر بتوانید از محرک‌های خود اجتناب کنید، ممکن است بتوانید بثورات پوستی را آرام کنید یا حتی از آنها جلوگیری کنید.

• محرک‌های درماتیت آتوپیک ممکن است صابون‌ها یا مواد شوینده، گرد و غبار، گرده، عرق یا استرس باشند. دوش یا حمام طولانی و داغ نیز می‌توانند محرک باشند.
• محرک‌های درماتیت تماسی ممکن است چیزی باشند که پوست شما را تحریک می‌کنند، مانند مواد شوینده، مواد شیمیایی، سفیدکننده، گرد و غبار، شامپو، لوازم آرایش یا فلزاتی مانند نیکل در جواهرات یا زیپ. سایر محرک‌ها ممکن است باعث شوند پوست شما هنگام لمس آنها واکنش آلرژیک نشان دهد، مانند ژاکت پشمی، پیچک سمی، عطرها یا ماده نگهدارنده‌ای به نام تیمروسال.

چگونه تشخیص داده می‌شوند؟

اگر شما یا فرزندتان دچار بثورات پوستی هستید، به پزشک عمومی یا متخصص پوست مراجعه کنید. آنها می‌توانند با معاینه فیزیکی، درماتیت آتوپیک یا درماتیت تماسی را تشخیص دهند. آنها در مورد علائم و زمان بروز آنها و سابقه پزشکی و خانوادگی شما از شما سؤال خواهند کرد .

آنها همچنین ممکن است برای رد سایر بیماری‌های پوستی یا شناسایی محرک‌هایی که باعث بثورات شما می‌شوند، آزمایش پچ انجام دهند. آنها پچ‌های کوچکی را که با مواد مختلف پوشانده شده‌اند، به پوست می‌چسبانند تا ببینند آیا چیزی باعث واکنش می‌شود یا خیر.

درمان‌ها چیستند؟

سعی کنید از عوامل محرک خود دوری کنید:

• مراقب محصولاتی مانند صابون باشید که پوست شما را تحریک می‌کنند و در صورت امکان از آنها اجتناب کنید.
• پوست را مرطوب و خنک نگه دارید. از دستگاه بخور برای جلوگیری از خشکی بیش از حد هوا در خانه استفاده کنید.
• حتی اگر پوستتان خارش دارد، سعی کنید آن را زیاد نخارانید. یک قسمت از پوست که خارش دارد و زخم شده را با یک بانداژ سبک بپوشانید تا بیشتر آن را نخارانید.

داروهای موضعی . پزشک شما ممکن است کرم استروئیدی را برای درمان بثورات پوستی ناشی از درماتیت آتوپیک یا درماتیت تماسی تجویز کند. کرم‌های مهارکننده کلسینورین مانند تاکرولیموس (پروتوپیک) یا پیمکرولیموس (الیدل) یکی دیگر از درمان‌های تجویزی برای درماتیت آتوپیک در افراد ۲ سال به بالا هستند. کریسابورول ( یوکریسا ) یک داروی موضعی غیراستروئیدی قوی با نسخه است که برای درماتیت آتوپیک خفیف تا متوسط ​​نیز موجود است. پمادهای آنتی‌بیوتیک می‌توانند پوست ترک خورده یا لکه‌های دردناک را درمان کنند.

داروهای خوراکی. برای درماتیت آتوپیک شدیدتر، پزشک شما می‌تواند یک دوره کوتاه استروئیدهای خوراکی مانند پردنیزون را برای درمان عود بیماری تجویز کند. اگر درماتیت آتوپیک شدید به درمان‌های موضعی پاسخ ندهد، می‌تواند دوپیلوماب ( دوپیکسنت ) یا ترالوکینوماب ( ادبری ) و تزریق آنتی‌بادی مونوکلونال را نیز تجویز کند.

پزشک شما می‌تواند برای تسکین شدت درماتیت تماسی، استروئید خوراکی تجویز کند. همچنین می‌توانید برای کنترل خارش شدید ناشی از درماتیت تماسی، آنتی‌هیستامین خوراکی بدون نسخه مانند دیفن هیدرامین ( بنادریل ) مصرف کنید.

آیا درمان‌های خانگی می‌توانند کمک کنند؟

تعدادی درمان خانگی و بدون نسخه وجود دارد که می‌توانید برای مدیریت درماتیت امتحان کنید:

تسکین خارش. کرم‌های بدون نسخه حاوی ۱٪ هیدروکورتیزون یا آنتی‌هیستامین یا لوسیون کالامین می‌توانند به تسکین خارش ناشی از درماتیت تماسی کمک کنند.

مرطوب‌کننده‌ها. اگر درماتیت آتوپیک یا درماتیت تماسی دارید، پوست خود را مرطوب نگه دارید. حداقل دو بار در روز و پس از شستن پوست، لوسیون یا کرم بمالید.

درمان‌های حمام. برای تسکین پوست مبتلا به درماتیت آتوپیک یا درماتیت تماسی، در وان آب گرم یا ولرم حاوی جوش شیرین یا بلغور جو دوسر کلوئیدی (آوینو) غوطه‌ور شوید.

خنک بمانید. اگر درماتیت آتوپیک دارید، لباس‌های تنگ یا سنگین که پوست شما را تحریک می‌کنند یا باعث عرق کردن شما می‌شوند، نپوشید.

از پوست خود محافظت کنید. اگر درماتیت تماسی دارید، وقتی می‌دانید که ممکن است در خانه یا محل کار با چیزی مانند مواد شوینده تماس پیدا کنید، از دستکش استفاده کنید.

نوشته درماتیت آتوپیک در مقابل درماتیت تماسی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

خارش چیست؟

خارش به معنای خارش است. این بیماری می‌تواند با چندین اختلال از جمله خشکی پوست، بیماری‌های پوستی، بارداری و به ندرت سرطان مرتبط باشد.

خارش ممکن است فقط به یک قسمت از بدن شما محدود شود، یا می‌تواند عمومی باشد، به این معنی که در سراسر بدن پخش باشد.

انواع خارش

چندین نوع خارش متمایز وجود دارد که علل خاصی دارند یا قسمت خاصی از بدن شما را تحت تأثیر قرار می‌دهند. برخی از این موارد عبارتند از: 

خارش شبانه

این خارشی است که شب‌ها دارید و می‌تواند مانع از خواب کافی شما شود. عوامل زیادی می‌توانند باعث آن شوند، از تغییرات دمای بدن و سطح هورمون‌ها که در شب اتفاق می‌افتد گرفته تا ساس‌ها .

خارش براکیورادیال 

شما عمدتاً این خارش را در قسمت بیرونی ساعد خود احساس می‌کنید، اما می‌تواند روی بازوها، شانه‌ها و گردن نیز تأثیر بگذارد. پزشکان فکر می‌کنند ترکیبی از آسیب عصبی در گردن و قرار گرفتن بازوها در معرض آفتاب باعث آن می‌شود.

خارش اورمیک

افراد مبتلا به بیماری کلیوی شدید می‌توانند دچار خارشی شوند که گسترده و بسیار آزاردهنده است. دقیقاً مشخص نیست که چرا این اتفاق می‌افتد، اما ممکن است مربوط به تجمع مواد زائد در خون یا یک واکنش خودایمنی باشد که در آن سیستم ایمنی بدن شما به سلول‌های سالم حمله می‌کند.

خارش مقعدی

این خارشی است که به ناحیه اطراف مقعد شما محدود می‌شود. اغلب به دلیل خوب پاک نکردن ناحیه بعد از اجابت مزاج یا واکنش به مواد شیمیایی موجود در محصولات پاک‌کننده ایجاد می‌شود.

خارش ناشی از پیری

خارش عمومی بدن در افراد بالای ۶۵ سال امری رایج است. با افزایش سن، پوست خشک‌تر می‌شود و احتمال ابتلا به بیماری‌های زمینه‌ای که می‌توانند باعث خارش شوند، بیشتر می‌شود. اما اغلب، علت شناخته‌شده‌ای برای آن وجود ندارد.

عوامل خطر خارش

هر کسی می‌تواند دچار خارش شود، اما اگر شرایط زیر را داشته باشید، بیشتر مستعد ابتلا به آن هستید:

• آلرژی فصلی، تب یونجه ، آسم یا اگزما داشته باشید
• بالای ۶۵ سال سن دارند 
• باردار هستید 
• ابتلا به برخی بیماری‌های مزمن، از جمله دیابت، اچ‌آی‌وی/ایدز، بیماری کلیوی، بیماری کبدی، بیماری تیروئید و کم‌خونی
• ابتلا به هر نوع سرطان، به ویژه لوسمی یا لنفوم

علائم خارش

خارش باعث می‌شود که بخواهید خودتان را بخارانید. در کنار احساس خارش، ممکن است علائم دیگری نیز داشته باشید، به خصوص اگر خاراندن به پوست شما آسیب رسانده باشد. این علائم عبارتند از:

• درد یا سوزش
• پوست قرمز و ملتهب
• لکه‌ها، تاول‌ها یا انواع دیگر بثورات پوستی
• علائم خراش
• پوست ترک خورده یا شکسته
• تکه‌های پوسته پوسته یا چرمی
• پوست رنگ‌پریده

علل خارش

شما خارش دارید زیرا انتهای اعصاب پوست شما سیگنال خارش را به مغز شما می‌فرستند. عوامل مختلفی می‌توانند باعث این اتفاق شوند – برخی از آنها از خارج از بدن شما و برخی از داخل بدن شما ناشی می‌شوند.

مشکلات پوستی

خشکی پوست شایع‌ترین علت خارش است. درماتیت تماسی یکی دیگر از علل اصلی است. این یک تحریک یا واکنشی است که به دلیل تماس چیزی با پوست شما، مانند مواد شیمیایی موجود در مواد شوینده لباسشویی یا فلزات موجود در جواهرات، رخ می‌دهد.

سایر مشکلات پوستی عبارتند از:

• گزش حشرات و انگل‌ها
• عفونت‌هایی مانند فولیکولیت و زردزخم
• بیماری‌های پوستی از جمله اگزما و پسوریازیس
• واکنش‌های آلرژیک، مانند کهیر

بارداری

خارش در دوران بارداری امری رایج است. معمولاً جای نگرانی نیست. تغییرات هورمونی و کشیدگی پوست می‌تواند باعث آن شود. اما خارش شدید در اواخر بارداری می‌تواند نشانه یک مشکل جدی کبدی به نام کلستاز باشد. این می‌تواند برای کودک شما خطرناک باشد، بنابراین اگر دچار خارش شدید و مداوم شدید، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.

دارو

برخی از داروهای بدون نسخه و تجویزی که می‌توانند باعث خارش شوند عبارتند از:

• مسکن‌های حاوی مواد مخدر (اپیوئیدها)
• آسپرین
• داروهای فشار خون
• داروهای ضد مالاریا
• عوامل کنتراست مورد استفاده در آزمایش‌های تصویربرداری خاص

خارش همچنین می‌تواند یک عارضه جانبی انواع مختلفی از درمان سرطان باشد.

بیماری‌های زمینه‌ای

این بیماری کمتر رایج است، اما خارش می‌تواند نشانه‌ی بسیاری از بیماری‌های مختلف از جمله موارد زیر باشد:

• بیماری کبد
• بیماری کلیوی
• دیابت
• بیماری کیسه صفرا
• کم خونی
• اچ آی وی/ایدز
• بیماری تیروئید
• سرطان‌ها، از جمله لنفوم، لوسمی و سرطان پوست

مشکلات عصبی

خارش نوروپاتیک می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که اعصابی که سیگنال‌های خارش را به مغز شما می‌فرستند آسیب ببینند. این می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد:

• اسکلروز چندگانه
• زونا (پس از برطرف شدن بثورات پوستی)
• عصب منقبض شده
• سکته
• دیابت

مسائل روانشناختی

خارش روانی، خارشی است که علت فیزیکی ندارد. برخی از بیماری‌های روانی که ممکن است باعث خارش شوند عبارتند از اختلال وسواس فکری-عملی، اضطراب و افسردگی. 

تشخیص خارش

پیدا کردن علت خارش اولین قدم در درمان خارش است. اگر با این روش‌ها تسکین پیدا نکردید، اگر در تمام بدن خود خارش دارید یا علائم غیرمعمول دیگری دارید، به پزشک مراجعه کنید.

آنها با نگاه کردن به پوست شما و پرسیدن سوالاتی از شما شروع می‌کنند. آنها می‌خواهند چیزهایی مانند مدت زمان خارش، اینکه آیا چیزی آن را بهتر یا بدتر می‌کند و اینکه آیا علائم دیگری دارید را بدانند.

ممکن است آزمایش‌هایی از جمله آزمایش خون و تصویربرداری انجام دهید. پزشک ممکن است بیوپسی انجام دهد، که در آن یک قطعه کوچک از پوست را برداشته و زیر میکروسکوپ بررسی می‌کند.

درمان خارش

اگر خارش ناشی از یک بیماری زمینه‌ای باشد، درمان آن می‌تواند به شما کمک کند.

اگر علت واکنش دارویی باشد، تغییر به داروی دیگر ممکن است خارش را کاهش دهد. بدون مشورت با پزشک، هیچ داروی تجویزی را قطع یا تغییر ندهید.

در حالی که منتظر تأثیر این درمان‌ها هستید، یا اگر مشکل در خود پوست باشد، داروها یا استراتژی‌های مراقبت از خود می‌توانند کمک کنند.

داروهای خارش

داروهای ضد خارش یا روی پوست شما مالیده می‌شوند یا به صورت قرص مصرف می‌شوند که در سراسر بدن شما عمل می‌کنند. برخی از این داروها را می‌توانید بدون نسخه تهیه کنید، یا پزشک ممکن است آنها را تجویز کند. می‌توانید موارد زیر را امتحان کنید:

• داروهای موضعی سرکوب‌کننده سیستم ایمنی، از جمله استروئیدها و مهارکننده‌های کلسینورین
• کرم‌های خنک‌کننده یا بی‌حس‌کننده
• آنتی‌هیستامین‌ها
• استروئیدهای خوراکی
• داروهای ضد افسردگی

فتوتراپی

برخی از بیماری‌های پوستی خارش‌دار، از جمله اگزما و پسوریازیس، را می‌توان با قرار دادن پوست در معرض نور ماوراء بنفش درمان کرد. این کار معمولاً در مطب پزشک با استفاده از تجهیزات ویژه انجام می‌شود.

درمان‌های خانگی برای خارش پوست

اقداماتی که می‌توانید برای تسکین پوست خود انجام دهید عبارتند از:

• در وان حمام با جو دوسر یا جوش شیرین غوطه‌ور شوید.
• یک پارچه خنک یا مقداری یخ را روی ناحیه‌ای که می‌خارد قرار دهید.
• چندین بار در روز، به خصوص بعد از حمام یا دوش گرفتن، از یک مرطوب کننده غلیظ و بدون آلرژن استفاده کنید. 
• تمام تلاش خود را بکنید که خودتان را نخارانید، حتی اگر به معنای پوشیدن دستکش باشد.
• به جای خاراندن، سعی کنید محل خارش را فشار دهید، به آرامی مالش دهید یا (مانند ابزار ماساژ) آن را مرتعش کنید.

همچنین ممکن است به کاهش سطح استرس شما کمک کند و خواب را در اولویت قرار دهد.

چگونه از خارش پوست جلوگیری کنیم

بهترین راه برای جلوگیری از خارش، مراقبت از پوست است. برای محافظت از پوست خود:

• از کرم‌ها و لوسیون‌های پوستی استفاده کنید که پوست شما را مرطوب کرده و از خشکی آن جلوگیری می‌کنند.
• برای جلوگیری از آفتاب سوختگی و آسیب‌های پوستی، مرتباً از کرم‌های ضد آفتاب استفاده کنید.
• از صابون حمام ملایم استفاده کنید و به لوازم بهداشتی و شوینده‌های بدون آلرژن روی بیاورید. 
• حمام و دوش گرفتن را کوتاه نگه دارید و از آب ولرم — نه داغ — استفاده کنید.
• از پارچه‌های خاصی مانند پشم و الیاف مصنوعی که می‌توانند باعث خارش پوست شوند، اجتناب کنید. به جای آن از لباس‌ها و ملحفه‌های نخی استفاده کنید.
• از آنجایی که هوای گرم و خشک می‌تواند پوست را خشک کند، ترموستات خانه را پایین نگه دارید و از دستگاه بخور استفاده کنید .
• آب فراوان بنوشید.

خلاصه مطلب

خارش پوست می‌تواند علل مختلفی داشته باشد. شما می‌توانید با مرطوب نگه داشتن پوست خود، آن را درمان یا از آن پیشگیری کنید. اگر نمی‌دانید چه چیزی باعث آن می‌شود، اگر گسترده است یا اگر علائم غیرمعمول دیگری دارید، به پزشک مراجعه کنید.

سوالات متداول در مورد خارش

شایع‌ترین علت خارش چیست؟

خارش معمولاً ناشی از مشکلی در پوست شما، از جمله بیماری‌های پوستی، عفونت‌ها و گزش حشرات است. خشکی پوست شایع‌ترین علت آن است.

کدام آنتی هیستامین برای خارش بهتر است؟

آنتی‌هیستامین‌های خوراکی گاهی اوقات در برابر انواع خاصی از خارش مؤثر هستند و آن‌هایی که باعث خواب‌آلودگی شما می‌شوند، می‌توانند در صورتی که خارش شبانه شما را بیدار نگه می‌دارد، کمک کنند. تحقیقات نشان می‌دهد که آنتی‌هیستامین‌های به اصطلاح نسل دوم، مانند ستیریزین و ال اوراتادین، ممکن است انتخاب‌های بهتری نسبت به داروهای قدیمی‌تر باشند.

چه بیماری خودایمنی باعث خارش می‌شود؟

چندین بیماری خودایمنی می‌توانند باعث خارش شوند، از جمله پمفیگوئید تاولی، اسکلرودرمی، سندرم شوگرن ، درماتومیوزیت و ویتیلیگو. بثورات خارش‌دار می‌تواند با لوپوس و بیماری سلیاک مرتبط باشد. اختلال عملکرد سیستم ایمنی نیز در اگزما و پسوریازیس نقش دارد.

نوشته پوست، خارش و سوزش اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.