عفونت ادراری چیست؟

عفونت دستگاه ادراری یا UTI، عفونتی در هر بخشی از سیستم ادراری شماست. سیستم ادراری شما از اجزای زیر تشکیل شده است:

• کلیه‌ها: تصفیه خون برای حذف مواد زائد، تبدیل مواد زائد به ادرار
• حالب‌ها:  لوله‌هایی که ادرار را از کلیه‌ها به مثانه شما منتقل می‌کنند
• مثانه: محل نگهداری موقت ادرار
• مجرای ادرار: لوله‌ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می‌کند

اگر زن هستید و آناتومی زنانه دارید، احتمال ابتلا به عفونت ادراری در شما زیاد است. برخی از متخصصان می‌گویند ۵۰٪ احتمال دارد که زنان در طول زندگی خود به آن مبتلا شوند و بسیاری از آنها عفونت‌های مکرری را تجربه می‌کنند که گاهی سال‌ها طول می‌کشد. حدود ۱ نفر از هر ۱۰ مرد در طول زندگی خود به عفونت ادراری مبتلا می‌شود. کودکان نیز می‌توانند به عفونت ادراری مبتلا شوند، اگرچه این نادر است – حدود ۱ یا ۲ نفر از هر ۱۰۰ نفر.

در اینجا نحوه برخورد با عفونت ادراری و چگونگی کاهش احتمال ابتلا به آن در وهله اول آورده شده است.

علائم عفونت ادراری

علائم عفونت ادراری می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• احساس سوزش هنگام ادرار کردن
• میل مکرر یا شدید به ادرار کردن، حتی اگر مقدار کمی ادرار دفع شود
• ادرار کدر، تیره، خونی یا با بوی عجیب
• احساس خستگی یا لرزش
• درد در آلت تناسلی یا رکتوم (مردان)
• آشفتگی ذهنی (بیشتر در افراد مسن)
• خیس کردن رختخواب (کودکان و بزرگسالان)

اگر عفونت ادراری به کلیه‌های شما سرایت کرده باشد، ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنید:

• درد یا فشار در کمر یا پایین شکم
• تهوع و استفراغ
• تب و لرز

انواع عفونت‌های دستگاه ادراری

عفونت می‌تواند در قسمت‌های مختلف دستگاه ادراری شما رخ دهد. هر نوع، بسته به محل عفونت، نام متفاوتی دارد.

• سیستیت (التهاب مثانه): ممکن است احساس کنید که نیاز زیادی به دفع ادرار دارید، یا ممکن است هنگام دفع ادرار درد داشته باشید. همچنین ممکن است درد در ناحیه پایین شکم و ادرار کدر یا خونی داشته باشید.
• پیلونفریت (عفونت دستگاه توبولوانترستیشیال کلیه): این بیماری می‌تواند باعث تب، لرز، حالت تهوع، استفراغ و درد در قسمت بالای کمر یا پهلو شود.
• اورتریت (التهاب مجرای ادرار): این بیماری می‌تواند باعث ترشح و سوزش هنگام ادرار شود.

علل عفونت‌های دستگاه ادراری

عفونت‌های ادراری یکی از دلایل اصلی است که پزشکان به زنان می‌گویند بعد از دستشویی رفتن، خود را از جلو به عقب خشک کنند. مجرای ادرار – لوله‌ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می‌کند – نزدیک به مقعد است. باکتری‌های روده بزرگ، مانند E. coli، گاهی اوقات می‌توانند از مقعد خارج شده و به مجرای ادرار وارد شوند. از آنجا، آنها می‌توانند به مثانه شما منتقل شوند و اگر عفونت درمان نشود، می‌توانند به کلیه‌های شما سرایت کنند. اکثر عفونت‌های ادراری توسط باکتری E. coli ایجاد می‌شوند.

زنان، مجرای ادرار کوتاه‌تری نسبت به مردان، دارند. این امر باعث می‌شود باکتری‌ها راحت‌تر به مثانه آنها برسند. 

عوامل خطر عفونت ادراری

برخی از زنان به دلیل ژن‌هایشان بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ادراری هستند. شکل مجاری ادراری آنها احتمال ابتلا به عفونت را در دیگران بیشتر می‌کند. زنان مبتلا به دیابت ممکن است در معرض خطر بیشتری باشند زیرا سیستم ایمنی ضعیف آنها باعث می‌شود که کمتر بتوانند با عفونت‌ها مبارزه کنند. 

سایر عوامل خطر عبارتند از:

• عفونت ادراری قبلی
• فعالیت جنسی (رابطه جنسی می‌تواند باکتری‌های واژن را وارد دستگاه ادراری شما کند)
• سن (کودکان و سالمندان بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ادراری هستند)
• یائسگی (باعث تغییر در باکتری‌های داخل واژن می‌شود)
• بارداری (باعث تغییرات هورمونی در دستگاه ادراری می‌شود)
• استفاده از اسپرم‌کش (باعث تغییر در باکتری‌های داخل واژن می‌شود)
• استفاده از دیافراگم (وارد کردن آن با دست ممکن است باکتری‌ها را به واژن شما اضافه کند)
• پروستات بزرگ‌شده
• آموزش توالت رفتن
• کاتترها
• هر چیزی که بر جریان ادرار تأثیر بگذارد، مانند سنگ کلیه، سکته مغزی یا آسیب نخاعی
• اسکلروز چندگانه

شایع‌ترین عوامل خطر برای عود عفونت ادراری در زنانی که در دوران یائسگی نیستند عبارتند از: 

• داشتن رابطه جنسی سه بار یا بیشتر در هفته
• استفاده از اسپرم‌کش
• شرکای جنسی جدید یا متعدد
• ابتلا به عفونت ادراری قبل از ۱۵ سالگی

عفونت ادراری در مردان

عفونت‌های دستگاه ادراری در مردان جوان بسیار نادر است. این عفونت‌ها در مردان بالای ۵۰ سال شایع‌تر هستند زیرا ممکن است غده پروستات آنها بزرگ شده باشد. در صورت بزرگ شدن، پروستات (غده ای در نزدیکی انتهای مثانه) می‌تواند جریان ادرار از مثانه را مسدود کند. این بدان معناست که مثانه به طور کامل تخلیه نمی‌شود و احتمال رشد باکتری‌ها و ایجاد عفونت را افزایش می‌دهد.

سایر عوامل خطر برای مردان عبارتند از:

• ختنه نشده بودن
• انسداد جزئی مجرای ادرار
• لوله کاتتر که برای رفع انسداد جزئی مجرای ادرار قرار داده می‌شود

عفونت ادراری در یائسگی

عفونت ادراری پس از یائسگی به دلیل کاهش سطح استروژن افزایش می‌یابد. استروژن کارهای زیادی برای بدن شما انجام می‌دهد، از جمله:

• کمک به مرطوب ماندن بافت‌های واژن و مجرای ادرار
• قوی نگه داشتن عضلات مجرای ادرار
• افزایش سطح باکتری‌های سالم در واژن و مثانه

با از دست دادن استروژن، باکتری‌های سالم کمتری در اطراف خود دارید، به این معنی که بیشتر مستعد ابتلا به عفونت‌های باکتریایی مانند عفونت ادراری هستید. اگر بیش از سه بار در یک سال یا دو بار در شش ماه دچار عفونت ادراری شده‌اید، به پزشک خود اطلاع دهید. ممکن است لازم باشد آزمایش‌هایی انجام دهند تا از سلامت کل سیستم ادراری شما اطمینان حاصل شود. همچنین ممکن است علاوه بر آنتی‌بیوتیک، کرم استروژن واژینال نیز تجویز کنند.

 آزمایش عفونت دستگاه ادراری

اگر مشکوک به عفونت ادراری هستید، به پزشک مراجعه کنید. آنها برای تأیید تشخیص عفونت ادراری، یکی از سه آزمایش زیر را برای شما تجویز می‌کنند:

نوار ادرار. این یک روش سریع برای آزمایش است، زیرا تقریباً بلافاصله نتایج را دریافت می‌کنید. یک پرستار یا تکنسین آزمایشگاه یک نوار پلاستیکی نازک حاوی مواد شیمیایی را در یک فنجان ادرار شما فرو می‌کند. اگر گلبول‌های سفید خون یا باکتری در ادرار وجود داشته باشد، مواد شیمیایی تغییر رنگ می‌دهند. 

آزمایش ادرار. نمونه‌ای از ادرار شما به آزمایشگاه ارسال می‌شود و در آنجا زیر میکروسکوپ از نظر علائم عفونت ادراری مانند وجود گلبول‌های سفید خون، خون یا باکتری بررسی می‌شود. این آزمایش ممکن است در صورتی انجام شود که آزمایش نوار ادراری منفی باشد اما شما هنوز علائم عفونت ادراری داشته باشید یا ناهنجاری دیگری در آزمایش وجود داشته باشد. 

کشت ادرار. اگر چندین عفونت ادراری داشته‌اید یا درمان مؤثر نبوده است، ممکن است کشت ادرار انجام شود. در این آزمایش، تکنسین آزمایشگاه اجازه می‌دهد باکتری‌های موجود در نمونه ادرار شما رشد کنند تا مشخص شود چه نوع باکتری شما را آلوده می‌کند. این رشد معمولاً ۱ تا ۲ روز طول می‌کشد، به علاوه چند روز دیگر طول می‌کشد تا پزشک نتایج را دریافت کند. ممکن است آنتی‌بیوتیک‌های مختلفی علیه باکتری‌ها آزمایش شوند تا مشخص شود کدام یک مؤثر هستند. 

سایر آزمایش‌های عفونت ادراری

اگر مکرراً دچار عفونت ادراری می‌شوید و پزشک به وجود مشکلی در دستگاه ادراری شما مشکوک است، ممکن است موارد زیر را با دقت بیشتری بررسی کند:

سونوگرافی: این آزمایش با استفاده از امواج صوتی، تصویری از کلیه‌ها و مثانه شما نشان می‌دهد.

سیستوسکوپی: یک لوله بلند و انعطاف‌پذیر به نام سیستوسکوپ که دارای لنز است، داخل مجرای ادرار و مثانه شما را بررسی می‌کند. در طول این معاینه، پزشک ممکن است یک قطعه کوچک از بافت مثانه را برای بررسی سرطان یا سایر بیماری‌ها بردارد.

اورودینامیک: این آزمایش‌ها مشخص می‌کنند که آیا مثانه به درستی کار می‌کند یا خیر.

IVP (پیلوگرام داخل وریدی): یک ماده رنگی به داخل ورید تزریق می‌شود و یک تکنسین تصاویر اشعه ایکس را بررسی می‌کند تا ببیند ماده رنگی با چه سرعتی از کلیه به حالب و سپس به مثانه حرکت می‌کند. اگر خیلی آهسته حرکت کند، می‌تواند به معنای انسداد یا مشکل دیگری در کلیه‌های شما باشد.

سی‌تی‌اسکن: این روش تصاویر سه‌بعدی از کلیه شما ایجاد می‌کند و ممکن است همزمان با IVP انجام شود، زیرا هر دو آزمایش از رنگ کنتراست استفاده می‌کنند.

اگر پزشک به عفونت ادراری دستگاه گوارش فوقانی مشکوک شود، ممکن است آزمایش خون ( شمارش کامل خون ) نیز تجویز کند. این آزمایش برای اطمینان از عدم انتشار عفونت به جریان خون شما انجام می‌شود.

درمان‌های عفونت دستگاه ادراری

هیچ قرص بدون نسخه‌ای برای درمان عفونت ادراری وجود ندارد. اغلب، برای درمان آنها داروهای تجویزی، عمدتاً آنتی‌بیوتیک‌ها، تجویز می‌شود.

داروی عفونت ادراری

آنتی‌بیوتیک‌ها معمولاً ظرف ۳ روز تا ۶ هفته اثر می‌کنند. مثل همیشه، حتماً تمام داروهای تجویز شده خود را مصرف کنید، حتی پس از اینکه احساس بهتری داشتید. آنتی‌بیوتیک‌های محبوب عبارتند از:

• آموکسی سیلین (آموکسیل)
• سفالوسپورین‌ها (بیوسف، کفلکس)
• داکسی سایکلین (آدوکسا، مونودوکس)
• فلوروکینولون‌ها (سیپرو، لواکین)
• فسفومایسین (مونورول)
• نیتروفورانتوئین (فورادانتین، ماکروبید، ماکرودانتین)
• تری متوپریم-سولفامتوکسازول (باکتریم)

اگر باردار هستید و عفونت کلیه دارید، تب بالا، درد شدید دارید یا نمی‌توانید غذا یا مایعات را در معده خود نگه دارید، ممکن است لازم باشد به بیمارستان بروید و آنتی‌بیوتیک و مایعات داخل وریدی (IV) دریافت کنید. به محض اینکه حال شما شروع به بهبود کرد، به خانه می‌روید و مصرف قرص‌های آنتی‌بیوتیک را ادامه می‌دهید. معمولاً کل دوره درمان 5 تا 10 روز طول می‌کشد. 

آنتی‌بیوتیک‌های تجویز شده به صورت داخل وریدی شامل برخی از همان انواعی هستند که به صورت قرص تجویز می‌شوند، مانند کارباپنم‌ها، سفالوسپورین‌ها، فلوروکینولون‌ها و پنی‌سیلین.

افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، می‌توانند در دستگاه ادراری خود دچار عفونت‌های ویروسی مانند HIV یا SARS-CoV-2 (کووید) و همچنین پس از پیوند عضو یا سلول‌های بنیادی شوند. اگرچه نادرتر است، اما عفونت‌های ادراری با بار زیاد ویروس‌ها، برخلاف عفونت‌های ادراری باکتریایی، می‌توانند خطر مرگ بالایی داشته باشند. درمان شامل تجویز داروهای ضد ویروسی است که به نوع ویروس شما بستگی دارد. در برخی موارد، هیچ داروی خاصی برای درمان ویروس در دسترس نیست.

عفونت‌های ادراری مقاوم به آنتی‌بیوتیک

عفونت‌های ادراری در زنان بسیار شایع است، به این معنی که آنتی‌بیوتیک‌های زیادی تجویز شده است. پزشکان دریافته‌اند که بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های رایج تجویز شده دیگر علیه باکتری‌های عامل عفونت ادراری مؤثر نیستند. یک مطالعه نشان داد که ۸۰٪ از نمونه‌های ادراری که عفونت ادراری را نشان می‌دادند، حداقل در برابر دو آنتی‌بیوتیک رایج تجویز شده، از جمله آموکسی‌سیلین/کلاوولانیک اسید، آمپی‌سیلین، پیپراسیلین و تری‌متوپریم/سولفامتوکسازول، مقاوم بودند.

این مقاومت به دلیل استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌ها است. مردم گاهی اوقات آنها را برای بیماری‌های ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا مصرف می‌کنند، اگرچه مؤثر نیستند. همچنین افراد اغلب دوره کامل آنتی‌بیوتیک‌های خود را تمام نمی‌کنند و به محض اینکه احساس بهتری پیدا می‌کنند، مصرف را متوقف می‌کنند. این امر باکتری‌ها را بدون کشتن آنها “تحت فشار” قرار می‌دهد، بنابراین آنها برای زنده ماندن جهش می‌یابند و در نتیجه در برابر آن آنتی‌بیوتیک خاص مقاوم می‌شوند. 

اگر آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی مؤثر نباشند، احتمالاً باید برای دریافت درمان‌های داخل وریدی به بیمارستان مراجعه کنید که هزینه و زمان بیشتری دارد. بنابراین، حتماً دوره مصرف آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی خود را کامل کنید تا مطمئن شوید عفونت شما کاملاً از بین رفته و خطر مقاومت آنتی‌بیوتیکی و بازگشت عفونت ادراری کاهش یابد.

نکات دیگر برای درمان عفونت ادراری

• برای کاهش سوزش و درد مثانه ، از داروهای بدون نسخه (مانند اوریستات) یا داروهای تجویزی (مانند فنازوپیریدین) استفاده کنید. این داروها را بیش از ۲ روز مصرف نکنید. این داروها عفونت ادراری را درمان نمی‌کنند – برای این منظور هنوز به آنتی‌بیوتیک نیاز دارید. 
• برای تب و درد، استامینوفن (تیلنول) یا ایبوپروفن (آلیو، موترین) مصرف کنید.
• ممکن است یک پد گرمکن مفید باشد.
• برای کمک به دفع باکتری‌ها از بدن، آب زیادی بنوشید. 

آب زغال اخته اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت ادراری توصیه می‌شود. این توت قرمز حاوی تانن است که ممکن است از چسبیدن باکتری E. coli – شایع‌ترین علت عفونت‌های دستگاه ادراری – به دیواره مثانه، جایی که می‌توانند باعث عفونت شوند، جلوگیری کند. اما تحقیقات نشان نداده است که این ماده تأثیر زیادی در کاهش عفونت‌ها دارد. همچنین شواهدی مبنی بر توصیه قرص یا عصاره زغال اخته یافت نشده است.

دی-مانوز قندی است که به طور طبیعی در میوه‌هایی مانند کرنبری و سیب یافت می‌شود. این قند با جلوگیری از اتصال باکتری E. coli به سلول‌های دستگاه ادراری عمل می‌کند. دی-مانوز به عنوان مکملی برای درمان عفونت ادراری به فروش می‌رسد. مطالعات موجود نشان می‌دهد که دی-مانوز می‌تواند عفونت ادراری را درمان کند، اما این مطالعات از بالاترین کیفیت برخوردار نبودند. بنابراین متخصصان در حال حاضر آن را توصیه نمی‌کنند. اما اگر عفونت ادراری مکرر دارید، می‌توانید دی-مانوز را همراه با یک آنتی‌بیوتیک امتحان کنید.

دانشمندان همچنین در حال بررسی واکسن‌هایی برای پیشگیری از عفونت ادراری هستند. یکی از آنها، MV140، در استرالیا، مکزیک و بریتانیا با نام تجاری Uromune تأیید شده است. این واکسن هنوز در بسیاری از کشورها تأیید نشده است. شما آن را هر روز به مدت ۳ ماه زیر زبان اسپری می‌کنید. این واکسن می‌تواند تا یک سال از عفونت ادراری مکرر جلوگیری کند. 

عفونت مزمن ادراری

یک مطالعه نشان داد که ۱۵٪ از مردان عفونت ادراری مکرر داشته‌اند. حدود ۲۶٪ از زنان برای بار دوم عفونت ادراری داشته‌اند و برخی بارها و بارها به آن مبتلا می‌شوند. اگر سالی دو بار یا بیشتر در عرض ۶ ماه دچار عفونت ادراری شوید، به این معنی است که عفونت ادراری مکرر دارید.

در بیشتر موارد، هر عفونت توسط نوع یا گونه‌ی متفاوتی از باکتری‌ها ایجاد می‌شود. اما برخی از باکتری‌ها می‌توانند به سلول‌های بدن شما حمله کرده و تکثیر شوند و کلونی از باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک ایجاد کنند. سپس آنها از سلول‌ها خارج شده و دوباره به دستگاه ادراری شما حمله می‌کنند.

درمان عفونت مزمن ادراری

اگر عفونت ادراری مکرر (مزمن) دارید، از پزشک خود بخواهید که یک برنامه درمانی توصیه کند. برخی از گزینه‌ها عبارتند از:

• دوز پایین آنتی‌بیوتیک در مدت زمان طولانی‌تر برای جلوگیری از عفونت‌های مکرر
• یک دوز آنتی‌بیوتیک بعد از رابطه جنسی، که یک عامل شایع عفونت است
• آنتی‌بیوتیک‌ها به مدت ۱ یا ۲ روز هر بار که علائم ظاهر می‌شوند
• درمان پیشگیرانه غیر آنتی‌بیوتیکی (این درمان می‌تواند شامل محصولات کرنبری، دی-مانوز، متنامین به همراه ویتامین C یا کرم استروژن واژینال در زنان یائسه باشد.)

آزمایش ادرار در منزل ، که می‌توانید بدون نسخه پزشک تهیه کنید، می‌تواند به شما کمک کند تا تصمیم بگیرید که آیا نیاز به مراجعه به پزشک دارید یا خیر. اگر برای عفونت ادراری آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنید، می‌توانید آزمایش کنید تا ببینید آیا عفونت را درمان کرده‌اند یا خیر (اگرچه هنوز باید دوره درمان خود را تمام کنید). 

پیشگیری از عفونت ادراری

در اینجا چند نکته برای پیشگیری از عفونت ادراری (UTI) آورده شده است :

• قبل از استفاده از توالت یا دوش گرفتن، دست‌های خود را بشویید.
• به محض اینکه احساس نیاز به ادرار کردن کردید، مثانه خود را مرتباً خالی کنید؛ عجله نکنید و مطمئن شوید که مثانه خود را به طور کامل تخلیه کرده‌اید.
• بعد از استفاده از توالت، خود را از جلو به عقب پاک کنید. و با همان دستمال توالت، خود را به عقب و جلو پاک نکنید. این یک روش خوب است، اگرچه مطالعات نشان نداده‌اند که بر عود عفونت ادراری تأثیر می‌گذارد.
• مقدار زیادی آب بنوشید. شش تا هشت لیوان در روز ایده‌آل است.
• دوش گرفتن را به وان حمام ترجیح دهید. حمام کردن به باکتری‌های پوست اجازه می‌دهد تا وارد مجرای ادرار شوند.
• از لیف و اسفنج حمام که حتی پس از شسته شدن هم می‌توانند باکتری‌ها را در خود نگه دارند، خودداری کنید. به جای آن از لیف حمام استفاده کنید. 
• در زمان حمام از صابون مایع ملایم و بدون عطر به جای صابون جامد استفاده کنید.
• ابتدا ناحیه مجرای ادرار خود را (وقتی لیف تمیز است) قبل از بقیه بدن بشویید. از یک حرکت جارویی از جلو به عقب استفاده کنید.
• از اسپری‌های بهداشتی زنانه، دوش‌های معطر و محصولات حمام معطر دوری کنید؛ آنها فقط باعث افزایش تحریک می‌شوند.
• قبل از رابطه جنسی، ناحیه تناسلی خود را تمیز کنید.
• بعد از رابطه جنسی ادرار کنید تا باکتری‌هایی که ممکن است وارد مجرای ادرار شما شده باشند، از بین بروند.
• اگر از دیافراگم‌ ضد بارداری و کاندوم‌های بدون روان‌کننده یا ژل‌های اسپرم‌کش برای پیشگیری از بارداری استفاده می‌کنید، ممکن است بخواهید روش دیگری را جایگزین کنید. دیافراگم‌ها می‌توانند رشد باکتری‌ها را افزایش دهند، در حالی که کاندوم‌های بدون روان‌کننده و اسپرم‌کش‌ها می‌توانند دستگاه ادراری شما را تحریک کنند. همه این موارد می‌توانند علائم عفونت ادراری را بیشتر کنند.
• در طول رابطه جنسی از روان کننده های مبتنی بر آب استفاده کنید.
• با پوشیدن لباس زیر نخی و گشاد، ناحیه تناسلی خود را خشک نگه دارید. شلوار جین تنگ و لباس زیر نایلونی نپوشید؛ آنها می‌توانند رطوبت را به دام بیندازند و محیط مناسبی برای رشد باکتری‌ها ایجاد کنند.
• آب زغال اخته بنوشید یا عصاره زغال اخته مصرف کنید. اگرچه شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد این موارد می‌توانند عفونت ادراری را درمان کنند، اما شواهد بیشتری وجود دارد که نشان می‌دهد می‌توانند به جلوگیری از عود مجدد آن کمک کنند. 
• برای افزایش مقاومت بدن در برابر عفونت‌ها، ویتامین C بیشتری مصرف کنید.
• برای زنانی که یائسگی را پشت سر گذاشته‌اند، ممکن است کرم استروژن واژینال تجویز شود تا مقاومت در برابر عفونت‌ها افزایش یابد.
• اتنامین هیپورات را امتحان کنید. این داروی تجویزی آنتی‌بیوتیک نیست و بنابراین نمی‌تواند عفونت ادراری را درمان کند. اما طبق برخی مطالعات، می‌تواند از بازگشت آنها جلوگیری کند، زیرا می‌تواند رشد باکتری‌ها را متوقف کند. 
• مکمل‌های D-mannose را امتحان کنید. مطالعات هنوز قطعی نیستند، اما برخی نشان می‌دهند که این مکمل‌ها می‌توانند از بازگشت عفونت ادراری جلوگیری کنند . دوز صحیح مشخص نیست، اما اغلب ۵۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز پیشنهاد می‌شود.

عوارض عفونت ادراری

اغلب اوقات، عفونت‌های ادراری مشکلات جدی ایجاد نمی‌کنند. اما اگر عفونت دستگاه ادراری شما درمان نشود، ممکن است موارد زیر را داشته باشید:

• عفونت‌های مکرر 
• آسیب دائمی کلیه ناشی از عفونت کلیه
• مجرای ادرار تنگ (در مردان)
• سپسیس، یک التهاب تهدید کننده زندگی در بدن

بارداری و عفونت ادراری

حدود ۸٪ از زنان باردار دچار عفونت ادراری می‌شوند. اگر موارد زیر را داشته باشید، بیشتر در معرض خطر هستید:

• سابقه عفونت ادراری قبلی داشته باشید
• دیابت داشته باشید
• قبلاً بچه دار شده باسید
• درآمد کمی داشته باشید

در صورت عدم درمان، احتمال ابتلا به عفونت کلیه وجود دارد که با موارد زیر مرتبط است:

• زایمان زودرس نوزاد
• داشتن نوزادی با وزن کم هنگام تولد

درمان معمولاً شامل یک دوره مصرف آنتی‌بیوتیک به مدت ۳ تا ۷ روز است. همه آنتی‌بیوتیک‌ها را نمی‌توان در دوران بارداری مصرف کرد.

خلاصه مطلب

عفونت‌های دستگاه ادراری (UTI) در بین زنان بسیار شایع است. دلیل این امر این است که مجرای ادرار – لوله‌ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می‌کند – نزدیک به مقعد است، جایی که باکتری E. coli در آن زندگی می‌کند. درمان معمولاً آنتی‌بیوتیک است. حتماً آنتی‌بیوتیک‌ها را به تعداد روزهایی که پزشک به شما گفته است مصرف کنید و مصرف آنها را زود قطع نکنید. 

سوالات متداول در مورد عفونت ادراری

چه عواملی در سبک زندگی باعث عفونت ادراری می‌شوند؟

شما می‌توانید با پاک کردن مقعد از جلو به عقب، به خصوص بعد از اجابت مزاج؛ نوشیدن مقدار زیادی آب؛ ادرار کردن بعد از رابطه جنسی؛ نوشیدن آب زغال اخته یا مصرف مکمل‌های زغال اخته؛ و ادرار کردن به محض احساس نیاز، احتمال ابتلا به عفونت ادراری را کاهش دهید.

عفونت ادراری چقدر طول می‌کشد؟

اگر عفونت ادراری درمان نشود، ممکن است خود به خود در عرض یک هفته برطرف شود. این اتفاق حدود ۲۰٪ مواقع می‌افتد، به خصوص اگر شروع به نوشیدن مقدار زیادی آب کنید. اما این احتمال نیز وجود دارد که عفونت ادراری در صورت عدم درمان به کلیه‌ها منتقل شود و مشکلات بیشتری ایجاد کند. مصرف یک دوره آنتی‌بیوتیک بسیار ایمن‌تر است که باید عفونت را در عرض ۳ تا ۵ روز برطرف کند.

آیا ممکن است عفونت ادراری بدون درد داشته باشید؟

بله. اگرچه بیشتر اوقات هنگام دفع ادرار سوزش یا درد دارید، اما ممکن است عفونت ادراری بدون علامت باشد. این بیماری در افراد مسن یا کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند شایع‌تر است. به این نوع عفونت مثانه، باکتریوری بدون علامت گفته می‌شود.

نوشته عفونت‌های دستگاه ادراری (UTI) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بارداری در سنین بالا چیست؟

بارداری در سنین بالا اصطلاحی است که به ندرت برای بچه‌دار شدن در سن ۳۵ سالگی یا بالاتر استفاده می‌شود. متخصصان مراقبت‌های بهداشتی اکنون بیشتر احتمال دارد که آن را «سن بالای مادر» بنامند. از نظر فنی، معیار سن بارداری در سنین بالا این است که آیا در تاریخ مقرر ۳۵ سال یا بیشتر خواهید داشت یا خیر.

بیشتر افراد سالمی که بعد از ۳۵ سالگی و حتی تا ۴۰ سالگی باردار می‌شوند، نوزادان سالمی به دنیا می‌آورند. این بدان معنا نیست که نباید به روش‌های هوشمندانه‌ای برای اطمینان از سلامت خود و فرزندتان در دوران بارداری فکر کنید.

خطرات بارداری در سنین بالا

صرف نظر از سن بارداری، ممکن است مشکلاتی ایجاد شود. اما برخی از این مشکلات در بارداری در سنین بالا بیشتر محتمل هستند، از جمله:

• فشار خون بالا، که می‌تواند منجر به پره اکلامپسی (فشار خون بسیار بالا و آسیب به اندام‌ها) شود
• دیابت بارداری
• سقط جنین یا مرده‌زایی
• مشکلات زایمان که شما را مجبور به سزارین می‌کند
• زایمان زودرس
• وزن کم هنگام تولد
• اختلالات کروموزومی در نوزاد، مانند سندرم داون

وقتی متولد می‌شوید، تعداد مشخصی تخمک دارید. با هر چرخه قاعدگی، تخمک آزاد می‌کنید. با افزایش سن، تعداد تخمک‌های شما کاهش می‌یابد و تخمک‌های موجود نیز بیشتر در معرض اختلالات کروموزومی قرار می‌گیرند. به همین دلیل است که خطر نقص‌های مادرزادی افزایش می‌یابد. 

همچنین با افزایش سن، احتمال ابتلا به بسیاری از بیماری‌های مزمن بیشتر می‌شود. برای مثال، چه باردار باشید چه نباشید، احتمال ابتلا به فشار خون بالا در ۳۵ سالگی بیشتر از ۲۵ سالگی است. 

بچه‌دار شدن در سنین بالاتر، احتمال دوقلو یا چندقلو بودن را افزایش می‌دهد و این موضوع همچنین خطر عوارض را بالا می‌برد. تغییرات هورمونی با افزایش سن، احتمال آزاد شدن بیش از یک تخمک در هر چرخه را افزایش می‌دهد. فناوری‌های تولید مثلی که به باردار شدن شما کمک می‌کنند، مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF)، نیز در چندقلوزایی نقش دارند. 

مزایای بارداری در سنین بالا

از سوی دیگر، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد با به تعویق انداختن بچه‌دار شدن تا سن بالاتر، ممکن است به خود و فرزندتان لطف کنید. مطالعات نشان داده‌اند:

• افرادی که در زمان زایمان سن بالاتری دارند، معمولاً تحصیلات بهتری دارند و درآمد بیشتری دارند، بنابراین ممکن است نسبت به افراد جوان‌تر، منابع بیشتری داشته باشند.
• اگر در زمان زایمان سن بیشتری داشته باشید، احتمالاً عمر طولانی‌تری خواهید داشت.
• فرزند شما ممکن است در نهایت سالم‌تر، سازگارتر و تحصیل‌کرده‌تر شود.

چگونه می‌توانم شانس داشتن یک نوزاد سالم را افزایش دهم؟

معاینات و مشاوره قبل از بارداری. وقتی تصمیم گرفتید که برای بچه دار شدن آماده هستید، قبل از بارداری این اقدامات را انجام دهید.

به پزشک مراجعه کنید. برای اطمینان از آمادگی جسمی و روحی برای بارداری، معاینه شوید.

مراقبت‌های دوران بارداری را به موقع و منظم انجام دهید. ۸ هفته اول بارداری برای رشد کودک شما مهم است. مراقبت‌های دوران بارداری به موقع و منظم می‌تواند شانس شما را برای داشتن یک بارداری ایمن و یک نوزاد سالم افزایش دهد. مراقبت‌های دوران بارداری شامل غربالگری، معاینات منظم، آموزش بارداری و زایمان و مشاوره و پشتیبانی می‌شود.

دریافت مراقبت‌های دوران بارداری همچنین محافظت بیشتری برای زنان بالای ۳۵ سال فراهم می‌کند. این به پزشک شما اجازه می‌دهد تا از بیماری‌هایی که در بین زنانی که در سن بالاتر باردار می‌شوند، شایع‌تر است، مطلع باشد . به عنوان مثال، سن شما ممکن است خطر ابتلا به دیابت بارداری و پره اکلامپسی، بیماری که باعث فشار خون بالا همراه با وجود پروتئین در ادرار می‌شود، را افزایش دهد. در طول ویزیت‌های دوران بارداری، پزشک فشار خون شما را بررسی می‌کند ، ادرار شما را از نظر پروتئین و قند آزمایش می‌کند و سطح گلوکز خون شما را آزمایش می‌کند. این به آنها اجازه می‌دهد تا مشکلات را زود تشخیص داده و درمان کنند.

ویتامین‌های دوران بارداری مصرف کنید. همه زنان در سن باروری باید روزانه ویتامین دوران بارداری حاوی حداقل ۴۰۰ میکروگرم اسید فولیک مصرف کنند. دریافت روزانه اسید فولیک کافی قبل و در طول ۳ ماه اول بارداری می‌تواند به جلوگیری از نقص در مغز و نخاعکودک شما کمک کند . مصرف اسید فولیک برای زنان با سن بالاتر که احتمال بیشتری برای داشتن نوزادانی با نقص مادرزادی دارند، محافظت بیشتری ایجاد می‌کند. برخی از ویتامین‌های دوران بارداری حاوی ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ میکروگرم اسید فولیک هستند. این مقدار هنوز هم در دوران بارداری بی‌خطر است. در واقع، برخی از زنان برای محافظت در برابر نقص‌های مادرزادی به بیش از ۴۰۰ میکروگرم نیاز دارند. بدون مشورت با پزشک، بیش از ۱۰۰۰ میکروگرم (۱ میلی‌گرم) اسید فولیک مصرف نکنید. زنانی که سابقه تولد نوزادی با نقص لوله عصبی دارند، به ۴۰۰۰ میکروگرم نیاز دارند.

آزمایش ژنتیک برای بارداری بعد از ۳۵ سالگی 

با پزشک خود در مورد غربالگری‌های ژنتیکی که می‌خواهید در دوران بارداری خود انجام دهید – در صورت وجود – صحبت کنید. آزمایش DNA جنینی بدون سلول (cffDNA) شرایط خاصی را در کودک شما، از جمله سندرم داون، بررسی می‌کند. برای این آزمایش، متخصصان مراقبت‌های بهداشتی DNA را از خون شما و خون کودک شما می‌گیرند. این غربالگری همچنین می‌تواند شرایطی مانند تریزومی ۱۳ و تریزومی ۱۸ را تشخیص دهد. 

آزمایش‌های دیگری که باید در نظر گرفته شوند عبارتند از آمنیوسنتز و نمونه‌برداری از پرزهای جفتی. این آزمایش‌ها همچنین می‌توانند برای تشخیص برخی اختلالات ژنتیکی استفاده شوند.  

آمنیوسنتز نمونه‌ای از مایع آمنیوتیک و سلول‌های رحم شما را می‌گیرد. نمونه‌برداری از پرزهای جفتی (CVS) نمونه‌ای از سلول‌های جفت را می‌گیرد. هر دو آزمایش احتمال سقط جنین را کمی افزایش می‌دهند، بنابراین با پزشک خود صحبت کنید و بهترین انتخاب را برای خود بسنجید. 

نوع دیگری از آزمایش، غربالگری چهارگانه یا غربالگری چهارگانه است. پزشک شما این آزمایش را در سه ماهه دوم، بین هفته‌های ۱۵ تا ۲۰، به شما پیشنهاد می‌دهد. شما یک نمونه خون (از بازوی خود) می‌دهید و آزمایشگاه سطح چهار ماده را در خون شما بررسی می‌کند. این چهار ماده عبارتند از:

• AFP (آلفا فتوپروتئین)
• HCG (گنادوتروپین جفتی انسان)
• استریول (نوعی استروژن)
• اینهیبین-A 

اگر برخی از این مواد را خیلی زیاد یا خیلی کم داشته باشید، به این معنی است که کودک شما در معرض خطر سندرم داون، تریزومی ۱۸ و نقص لوله عصبی است. غربالگری چهارگانه یک آزمایش خون ساده است و برای شما و کودکتان بسیار ایمن است.

دستورالعمل‌های بارداری در سن بالا برای مادران

متخصصان زنان و زایمان – پزشکانی که در دوران بارداری از شما مراقبت می‌کنند و نوزادان را به دنیا می‌آورند – دستورالعمل‌هایی برای سن بالای مادر دارند. این دستورالعمل‌ها بهترین شیوه‌ها بر اساس تحقیقات هستند. از جمله توصیه‌ها: 

• مصرف روزانه دوز پایین آسپرین برای جلوگیری از پره اکلامپسی در صورتی که علاوه بر سن، عامل خطر دیگری نیز داشته باشید
• در مورد گزینه‌های غربالگری ژنتیکی قبل از تولد با پزشک خود صحبت کنید 

در همان مقاله، پزشکان خاطرنشان کردند که سزارین صرفاً به دلیل سن بالا ضروری نیست. زایمان طبیعی می‌تواند ایمن باشد. این به سلامت شما، سلامت نوزادتان و ترجیحات شما بستگی دارد.

چگونه می‌توانم خطر مشکلات بارداری را کاهش دهم؟

شما نیز مانند فرزندتان شایسته‌ی مراقبت و توجه هستید. مراقبت از خودتان به شما کمک می‌کند تا هرگونه مشکل سلامتی را مدیریت کنید و از دیابت و فشار خون بالا مرتبط با بارداری در امان باشید . و هرچه سالم‌تر باشید، برای کوچولویتان بهتر خواهد بود.

سایر قرارهای ملاقات با پزشک را رعایت کنید. اگر مشکل سلامتی مزمنی مانند دیابت یا فشار خون بالا دارید، ویزیت‌های منظم پزشک خود را از دست ندهید. مدیریت بیماری قبل از بارداری، سلامت شما و فرزندتان را حفظ می‌کند. برای معاینات و جرم‌گیری منظم به دندانپزشک خود نیز مراجعه کنید. داشتن دندان‌ها و لثه‌های سالم، احتمال زایمان زودرس و تولد نوزادی با وزن کم را کاهش می‌دهد.

یک رژیم غذایی سالم و متعادل داشته باشید . خوردن غذاهای متنوع به شما کمک می‌کند تا تمام مواد مغذی مورد نیاز خود را دریافت کنید. مقدار زیادی میوه و سبزیجات، غلات کامل، لوبیا، گوشت بدون چربی و لبنیات کم‌چرب انتخاب کنید. شما باید حداقل چهار وعده لبنیات و سایر غذاهای غنی از کلسیم را هر روز بخورید و بنوشید. این کار باعث می‌شود دندان‌ها و استخوان‌های شما در حین رشد کودک سالم بمانند . منابع غذایی خوب اسید فولیک، مانند سبزیجات برگ سبز، لوبیا خشک، جگر و برخی از مرکبات را در رژیم غذایی خود بگنجانید .

به میزان توصیه‌شده توسط پزشک وزن اضافه کنید. زنانی که شاخص توده بدنی (BMI) طبیعی دارند، باید در دوران بارداری ۲۵ تا ۳۵ پوند وزن اضافه کنند. اگر قبل از بارداری اضافه وزن داشته‌اید، پزشک ممکن است ۱۵ تا ۲۵ پوند وزن اضافه کند. زنان چاق باید حدود ۱۱ تا ۲۰ پوند وزن اضافه کنند. افزایش وزن به میزان مناسب، احتمال کندی رشد نوزاد را کاهش می‌دهد. همچنین خطر زایمان زودرس را کاهش می‌دهد. و احتمال ابتلا به مشکلات بارداری مانند دیابت بارداری و فشار خون بالا را کاهش می‌دهد .

مرتباً ورزش کنید. این به شما کمک می‌کند تا در دوران بارداری وزن سالمی داشته باشید ، قدرت خود را حفظ کنید و استرس خود را کاهش دهید. فقط مطمئن شوید که برنامه ورزشی خود را با پزشک خود مرور می‌کنید. به احتمال زیاد می‌توانید روال ورزشی معمول خود را در طول بارداری ادامه دهید. اما پزشک می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید که آیا نیاز به کاهش یا تغییر روال خود دارید یا خیر.

سیگار کشیدن و نوشیدن الکل را متوقف کنید. صرف نظر از سن، سیگار کشیدن و نوشیدن الکل در دوران بارداری توصیه نمی‌شود. الکل خطر طیف وسیعی از نقص‌های ذهنی و جسمی را در کودک شما افزایش می‌دهد. سیگار کشیدن احتمال تولد نوزاد با وزن کم را افزایش می‌دهد که در زنان با سن بالاتر شایع‌تر است. عدم استعمال دخانیات همچنین می‌تواند به جلوگیری از پره اکلامپسی کمک کند.

از پزشک خود در مورد داروها سوال کنید. آنها می‌توانند به شما بگویند که مصرف چه داروهایی در دوران بارداری و شیردهی بی‌خطر است. این شامل داروهای تجویزی و بدون نسخه، مکمل‌ها و داروهای طبیعی می‌شود.

بهبودی از بارداری در سنین بالا 

۱۲ هفته پس از زایمان، گاهی اوقات سه ماهه چهارم نامیده می‌شود و زمان مهمی برای سلامتی شماست. این امر به ویژه در صورتی که ۳۵ سال یا بیشتر سن داشته باشید، صادق است. 

مرگ و میر مادران – میزان مرگ و میر برای کسانی که باردار هستند یا بارداری آنها در 6 هفته گذشته به پایان رسیده است – در ایالات متحده رو به افزایش است. اگر سن شما بالاتر است، به ویژه در معرض خطر هستید. باید در 3 هفته اول پس از زایمان با پزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که به خوبی در حال بهبودی هستید. اگر عوارض بارداری یا زایمان داشته‌اید، ممکن است در یک یا دو هفته اول به معاینه نیاز داشته باشید.

برخی از مشکلات نیاز به مراقبت‌های پزشکی فوری دارند. اگر هر یک از این علائم را دارید، فوراً کمک بگیرید: 

• تب و لرز
• تنگی نفس 
• سرگیجه
• خونریزی روشن که سریع است و خونابه ندارد 

بچه‌دار شدن در سنین بالاتر ممکن است کاهش وزنی که در دوران بارداری به دست آورده‌اید را برای شما دشوارتر کند.  

سوالات متداول بارداری در سنین بالا

آیا اگر بالای ۳۵ سال سن داشته باشید، باردار شدن سخت‌تر می‌شود؟

شما بین اواخر نوجوانی و اواخر دهه بیست سالگی به اوج باروری خود می‌رسید. تا زمانی که به سن سی سالگی می‌رسید، باروری شروع به کاهش می‌کند و این روند در دهه سی سالگی سرعت می‌گیرد. این بدان معنا نیست که باردار نخواهید شد، اما ممکن است بیشتر طول بکشد. در بین زوج‌های سالم در دهه بیست و اوایل دهه سی سالگی، حدود یک چهارم زوج‌ها در هر چرخه قاعدگی باردار می‌شوند. تا سن چهل سالگی، این میزان به یک دهم کاهش یافته است.

چرا اگر بالای ۳۵ سال سن داشته باشید و باردار باشید، عوارض بیشتری وجود دارد؟

صرف نظر از بارداری، خطر ابتلا به مشکلات سلامتی با افزایش سن افزایش می‌یابد. اما ما از تحقیقات می‌دانیم که حتی افرادی که قبلاً هیچ مشکل سلامتی نداشته‌اند، می‌توانند دچار عوارض بارداری شوند. 

اگر سن بارداری من بالا باشد، احتمال سقط جنین چقدر است؟

اگر بین ۳۵ تا ۴۰ سال سن دارید، احتمال سقط جنین ۲۰ تا ۳۰ درصد است. وقتی به ۴۰ سالگی می‌رسید، این خطر افزایش می‌یابد. 

نوشته بارداری بعد از ۳۵ سالگی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.