مزوتلیوما سرطان مزوتلیوم است، غشایی که داخل حفره‌های بدن مانند شکم یا قفسه سینه را می‌پوشاند. از هر چهار مورد بیماری مزوتلیوما، سه مورد از حفره قفسه سینه شروع می‌شود. مزوتلیوما همچنین می‌تواند در حفره شکم و اطراف قلب شروع شود.

صرف نظر از محل منشأ آنها، سلول‌های بدخیم مزوتلیوم می‌توانند به بافت‌های مجاور حمله کرده و به آنها آسیب برسانند. سلول‌های سرطانی همچنین می‌توانند متاستاز دهند یا به سایر قسمت‌های بدن گسترش یابند.

اغلب زمانی که مزوتلیوما تشخیص داده می‌شود، بیماری پیشرفته است. میزان بقای ۵ ساله حدود ۵٪ تا ۱۰٪ است. اکثر بیماران مبتلا به مزوتلیومای ریه در نتیجه نارسایی تنفسی یا پنومونی جان خود را از دست می‌دهند. برخی از بیماران هنگامی که تومور از طریق دیافراگم، عضله‌ای که قفسه سینه و حفره شکم را از هم جدا می‌کند، گسترش می‌یابد، دچار انسداد روده کوچک می‌شوند. تعداد کمتری از افراد در اثر عوارض قلبی، زمانی که تومور به پریکارد – کیسه نازکی که قلب را احاطه کرده است – و خود قلب حمله می‌کند، جان خود را از دست می‌دهند.

علل مزوتلیوما

عامل اصلی خطر ابتلا به مزوتلیوما کار با آزبست است. آزبست گروهی از مواد معدنی با الیاف میکروسکوپی نازک است. از آنجا که این الیاف در برابر گرما، آتش و مواد شیمیایی مقاوم هستند و الکتریسیته را هدایت نمی‌کنند، آزبست استخراج شده و به طور گسترده در صنایع ساخت و ساز، خودرو و سایر صنایع مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگر الیاف ریز آزبست در هوا آزاد شوند، همانطور که در فرآیند تولید هستند، می‌توانند استنشاق یا بلعیده شوند و منجر به مشکلات جدی سلامتی شوند. تا 75٪ از موارد مزوتلیوما را می‌توان با قرار گرفتن در معرض آزبست در محل کار مرتبط دانست. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد اعضای خانواده و سایر افرادی که با کارگران آزبست زندگی می‌کنند، خطر ابتلا به مزوتلیوما و احتمالاً سایر بیماری‌های مرتبط با آزبست را افزایش می‌دهند. این خطر ممکن است نتیجه قرار گرفتن در معرض گرد و غبار آزبست باشد که روی لباس و موی کارگران آزبست به خانه آورده می‌شود. مواردی از مزوتلیوما نیز در افرادی که در نزدیکی معادن آزبست زندگی می‌کنند، مشاهده شده است.

با این حال، مزوتلیوما در برخی افراد بدون هیچ گونه مواجهه شناخته شده با آزبست گزارش شده است. سایر علل غیر معمول اما احتمالی عبارتند از:

زئولیت‌ها.  این مواد معدنی از نظر شیمیایی با آزبست مرتبط هستند. طبق گفته انجمن سرطان، یکی از این مواد معدنی مرتبط، اریونیت، در خاک برخی مناطق ترکیه رایج است. اعتقاد بر این است که قرار گرفتن در معرض اریونیت مسئول میزان بالای مزوتلیوما در آن مناطق است.

تابش.  انجمن سرطان آمریکا خاطرنشان می‌کند که چند گزارش منتشر شده از مزوتلیوما وجود دارد که پس از قرار گرفتن در معرض دوزهای بالای تابش به قفسه سینه یا شکم یا پس از تزریق دی اکسید توریم (توروتراست)، ماده‌ای که تا دهه 1950 توسط پزشکان در برخی از عکس‌های اشعه ایکس قفسه سینه استفاده می‌شد، ایجاد شده‌اند.

ویروس SV40.  طبق گفته انجمن سرطان، برخی مطالعات روی حیوانات آزمایشگاهی این احتمال را مطرح کرده‌اند که عفونت با ویروس میمونی ۴۰ (SV40) ممکن است خطر ابتلا به مزوتلیوما را افزایش دهد. برخی از واکسن‌های تزریقی فلج اطفال که بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ تجویز شدند، به SV40 آلوده بودند و حدود ۳۰ میلیون نفر در ایالات متحده را در معرض این ویروس قرار دادند. تاکنون، بزرگترین مطالعاتی که به این موضوع در انسان پرداخته‌اند، افزایش خطر ابتلا به مزوتلیوما یا سایر سرطان‌ها را در بین افرادی که در کودکی واکسن‌های آلوده دریافت کرده‌اند، نشان نداده‌اند.

ژنتیک.  برخی از متخصصان معتقدند که برخی افراد ممکن است از نظر ژنتیکی مستعد ابتلا به مزوتلیوما باشند. میزان ابتلا به این بیماری در بین جمعیت‌ها متفاوت است.

علائم مزوتلیوما

علائم مزوتلیوما معمولاً تا 20 تا 50 سال پس از قرار گرفتن در معرض آزبست ظاهر نمی‌شوند.

علائم اصلی مزوتلیومای ریه، تنگی نفس و درد قفسه سینه است. تجمع مایع در پرده جنب ناشی از مزوتلیوما، اگر به اندازه کافی بزرگ باشد، ممکن است در تنگی نفس نیز نقش داشته باشد.

علائم مزوتلیومای صفاقی (شکمی) می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• کاهش وزن
• تورم و درد در شکم
• اختلالات انعقاد خون
• انسداد روده
• کم خونی
• تب

اگر سرطان به سایر قسمت‌های بدن گسترش یافته باشد، علائم ممکن است شامل درد، مشکلات بلع یا تورم گردن یا صورت باشد.

از آنجا که بسیاری از بیماری‌ها این علائم را دارند، داشتن این علائم لزوماً به معنای ابتلا به مزوتلیوما نیست. مراجعه به پزشک برای تعیین علت آنها مهم است.

سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی

از آنجا که مزوتلیوما شایع نیست، اغلب در ابتدا اشتباه تشخیص داده می‌شود. اگر علائمی دارید که نشان می‌دهد ممکن است مزوتلیوما داشته باشید، پزشک شما احتمالاً یک شرح حال پزشکی کامل می‌گیرد تا علائم و موارد احتمالی که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می‌دهند، به ویژه قرار گرفتن در معرض آزبست، را بررسی کند. قرار گرفتن در معرض آزبست عامل شماره ۱ است که احتمال مزوتلیوما را افزایش می‌دهد.

پزشک شما همچنین در مورد سلامت عمومی شما سؤال خواهد کرد و معاینه‌ای برای بررسی علائم احتمالی مزوتلیوما انجام خواهد داد. این علائم ممکن است شامل مایع در حفره قفسه سینه، شکم یا پریکارد (غشای نازک اطراف قلب) باشد.

بسته به یافته‌های معاینه، پزشک ممکن است شما را برای آزمایش مزوتلیوما ارجاع دهد.

آزمایش‌های تشخیص مزوتلیوما

چندین نوع آزمایش مختلف برای مزوتلیوما وجود دارد که عبارتند از:

آزمایش خون.  سطح خون سه ماده – فیبولین-۳، استئوپونتین و پپتیدهای محلول مرتبط با مزوتلین (SMRPs) – اغلب در افراد مبتلا به مزوتلیوما بالاتر است. اگرچه این آزمایش‌های خون نمی‌توانند تشخیص مزوتلیوما را تأیید کنند – اما قبل از اینکه بتوانند در یک محیط بالینی به طور قابل اعتمادی استفاده شوند، مطالعات بیشتری لازم است – اما سطح بالای این مواد، احتمال ابتلا به این بیماری را بیشتر می‌کند.

آزمایش نمونه مایع و بافت.  اگر تجمع مایع در بدن شما ممکن است مربوط به مزوتلیوما باشد، پزشک شما می‌تواند با وارد کردن سوزنی از طریق پوست به ناحیه تجمع مایع، نمونه‌ای از مایع را خارج کند. سپس مایع می‌تواند زیر میکروسکوپ برای یافتن سلول‌های سرطانی بررسی شود. در صورت یافتن سلول‌های سرطانی، آزمایش‌های بیشتر می‌توانند تشخیص دهند که آیا سرطان مزوتلیوما است یا خیر.

این آزمایش بسته به محل قرارگیری مایع، نام‌های مختلفی دارد:

• توراسنتز- حفره قفسه سینه
• پاراسنتز- شکم
• پریکاردیوسنتز- غشای اطراف قلب

حتی اگر پزشک شما سلول‌های مزوتلیوما را در مایع پیدا نکند، لزوماً به این معنی نیست که شما مزوتلیوما ندارید. گاهی اوقات برای تشخیص مزوتلیوما به نمونه‌هایی از بافت واقعی (بیوپسی) نیاز است.

بیوپسی.  روش‌هایی برای برداشتن بافت جهت بررسی مزوتلیوما وجود دارد. این روش‌ها عبارتند از:

• بیوپسی سوزنی.  این شامل وارد کردن یک سوزن بلند و توخالی از طریق پوست برای برداشتن یک قطعه کوچک از تومور است. پزشک شما ممکن است از آزمایش‌های تصویربرداری برای هدایت سوزن به داخل تومور استفاده کند. در برخی موارد، نمونه ممکن است برای تشخیص بسیار کوچک باشد و به یک روش تهاجمی‌تر نیاز باشد.
• توراکوسکوپی، لاپاراسکوپی و مدیاستینوسکوپی.  در این روش‌ها، پزشک یک اسکوپ نازک و روشن را از طریق یک برش کوچک در پوست وارد می‌کند تا نواحی احتمالی مزوتلیوما را ببیند. ابزارهای کوچکی که از طریق برش‌های دیگر وارد می‌شوند، می‌توانند برای برداشتن تکه‌هایی از بافت برای بررسی زیر میکروسکوپ استفاده شوند. روش خاص به ناحیه مورد بررسی بستگی دارد:
  • توراکوسکوپی فضای بین ریه‌ها و دیواره قفسه سینه را بررسی می‌کند.
  • لاپاراسکوپی، داخل شکم را بررسی می‌کند.
  • مدیاستینوسکوپی مرکز قفسه سینه، اطراف قلب را بررسی می‌کند.
• بیوپسی جراحی.  در برخی موارد، ممکن است برای گرفتن نمونه بافتی به اندازه کافی بزرگ برای تشخیص، به روش‌های تهاجمی‌تری نیاز باشد. در این صورت، جراح ممکن است توراکوتومی (باز کردن حفره قفسه سینه) یا لاپاراتومی (باز کردن حفره شکم) را برای برداشتن نمونه بزرگتری از تومور یا کل تومور انجام دهد.
• بیوپسی اندوبرونشی با هدایت سونوگرافی.  این روش شامل عبور یک لوله بلند، نازک و انعطاف‌پذیر از طریق گلو برای بررسی ریه‌ها از نظر تومور است. این لوله همچنین دارای سونوگرافی است، بنابراین پزشک می‌تواند تومور و محل مناسب برای بیوپسی را بهتر شناسایی کند. در صورت یافتن تومور، پزشک می‌تواند نمونه کوچکی از آن را از طریق لوله بردارد.

آزمایش‌های تصویربرداری.  این آزمایش‌ها به پزشک شما اجازه می‌دهند تا بدون ایجاد برش، داخل بدن شما را مشاهده کند. آزمایش‌های تصویربرداری که معمولاً در تشخیص مزوتلیوما استفاده می‌شوند عبارتند از:

• عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه.  عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه ممکن است ضخیم شدن غیرطبیعی رسوبات کلسیم در پوشش ریه، وجود مایع در فضای بین ریه‌ها و دیواره قفسه سینه یا تغییرات در ریه‌ها را نشان دهد که می‌تواند نشان‌دهنده مزوتلیوما باشد.
• توموگرافی کامپیوتری (سی‌تی اسکن).  سی‌تی اسکن روشی است که از چندین اشعه ایکس و یک کامپیوتر برای ایجاد تصاویر دقیق از داخل بدن استفاده می‌کند. سی‌تی اسکن اغلب برای جستجوی علائم سرطان، کمک به یافتن محل سرطان و بررسی شیوع آن استفاده می‌شود.
• توموگرافی گسیل پوزیترون (PET).  این آزمایش شامل تزریق یک ترکیب حاوی اتم رادیواکتیو و سپس گرفتن عکس از بدن است. سلول‌های سرطانی مقادیر زیادی از ترکیب رادیواکتیو را جذب می‌کنند و در تصاویر روشن‌تر از بافت طبیعی نشان داده می‌شوند. سپس پزشکان آزمایش‌های بیشتر را روی این نواحی که احتمال سرطان در آنها وجود دارد، متمرکز می‌کنند.
• تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI).  اسکن‌های MRI از امواج رادیویی و آهنرباهای قوی برای ایجاد تصاویر دقیق از بدن استفاده می‌کنند. از آنجا که تصاویر دقیقی از بافت‌های نرم ارائه می‌دهند، ممکن است به پزشک شما در یافتن محل تومور کمک کنند. برای مزوتلیوماهایی که دیافراگم (عضله گنبدی شکل زیر ریه‌ها) را درگیر می‌کنند، اسکن‌های MRI ممکن است به ویژه مفید باشند.

پیش آگهی مزوتلیوما

موارد خاصی بر پیش‌آگهی مزوتلیوما و همچنین گزینه‌های درمانی شما تأثیر می‌گذارند. این موارد شامل موارد زیر است:

• مرحله سرطان یا میزان گسترش سرطان در بدن. این مرحله معمولاً بر اساس اندازه تومور، وجود سلول‌های سرطانی در غدد لنفاوی و گسترش سرطان به خارج از محل اصلی آن تعیین می‌شود.
• اندازه مزوتلیوما
• آیا می‌توان مزوتلیوما را به طور کامل با جراحی برداشت
• میزان مایع در قفسه سینه یا شکم
• سن و سلامت عمومی شما
• نوع سلول‌های مزوتلیوما
• اینکه آیا سرطان به تازگی تشخیص داده شده یا قبلاً درمان شده و دوباره عود کرده است

درمان‌های مزوتلیوما

درمان مزوتلیوما به عوامل مختلفی از جمله موارد ذکر شده در بالا بستگی دارد. سه نوع درمان استاندارد استفاده می‌شود: جراحی، پرتودرمانی و شیمی‌درمانی. درمان مزوتلیوما اغلب شامل ترکیبی از دو یا هر سه مورد است.

جراحی.  جراحی‌های اصلی مورد استفاده در درمان مزوتلیوما عبارتند از:

• برداشتن موضعی گسترده، که سرطان را به همراه مقداری از بافت سالم اطراف آن برمی‌دارد
• پلورکتومی و دِکورتیکاسیون، که در آن جراح بخشی از پوشش ریه‌ها، پوشش قفسه سینه و سطح خارجی ریه‌ها را برمی‌دارد.
• پنومونکتومی خارج از پلور، که شامل برداشتن کل یک ریه و بخشی از پوشش قفسه سینه، دیافراگم و پوشش کیسه اطراف قلب است.
• پلورودز، که شامل استفاده از یک ماده شیمیایی یا دارو برای ایجاد زخم روی پوشش ریه و چسبیدن آن به ریه است. ایجاد زخم مانع از تجمع مایع می‌شود. این روش برای کنترل علائم استفاده می‌شود و به معنای درمان قطعی نیست.

پرتودرمانی.  این نوع درمان سرطان از اشعه ایکس پرانرژی و سایر انواع پرتوها برای از بین بردن سلول‌های مزوتلیوما یا جلوگیری از رشد آنها استفاده می‌کند. پرتودرمانی ممکن است به صورت خارجی یا داخلی انجام شود. پرتودرمانی خارجی از دستگاهی در خارج از بدن برای ارسال پرتو به سمت سرطان استفاده می‌کند. پرتودرمانی داخلی از یک ماده رادیواکتیو که در سوزن‌ها، دانه‌ها، سیم‌ها یا کاتترها قرار داده شده است و مستقیماً در ناحیه نزدیک مزوتلیوما قرار می‌گیرد، استفاده می‌کند.

شیمی‌درمانی.  در این روش از داروها برای متوقف کردن رشد سلول‌های مزوتلیومای سرطانی استفاده می‌شود، چه با کشتن سلول‌ها و چه با متوقف کردن تقسیم آنها. شیمی‌درمانی می‌تواند از طریق دهان، تزریق به رگ یا عضله برای ورود به جریان خون و رسیدن به سلول‌های مزوتلیوما در سراسر بدن، یا قرار دادن مستقیم آن در ناحیه آسیب‌دیده بدن برای تأثیر عمده بر سلول‌های مزوتلیوما در آن ناحیه انجام شود. گاهی اوقات، پزشکان از بیش از یک داروی شیمی‌درمانی استفاده می‌کنند. به این روش، شیمی‌درمانی ترکیبی می‌گویند.

ایمونوتراپی. در این روش از داروهای خاصی برای کمک به سیستم ایمنی بدن شما در مبارزه با سرطان استفاده می‌شود. ترکیب نیوولوماب (اپدیوو) و ایپیلیموماب (یرووی) توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای مزوتلیومای غیرقابل جراحی تأیید شده است. این نوع مزوتلیوما در بخش بزرگی از بدن گسترش یافته و با جراحی قابل درمان نیست. 

میدان‌های درمان‌کننده تومور (TTF). این نوع درمان از شیمی‌درمانی و میدان‌های الکتریکی با فرکانس‌های خاص برای کاهش سرعت تقسیم سلول‌های سرطانی استفاده می‌کند.

نوشته مزوتلیوما اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

کافی است که فقط با فکر کردن به آن، دلتان بخواهد پلک بزنید. یک توپ بیسبال درست به سمت چشمتان می‌آید. یا تصادفاً مایع تمیزکننده‌ی لوله فاضلاب را می‌پاشید و کمی از آن وارد چشمتان می‌شود. و به همین سادگی، دچار آسیب چشمی می‌شوید.

بافت‌های ظریف داخل و اطراف چشم شما نیاز به محافظت و توجه دارند. دریابید که چه چیزی باعث بیشتر آسیب‌های چشمی می‌شود و چگونه می‌توان از آنها جلوگیری کرد.

ضربه به چشم

ضربه به چشم با جسم سختی مانند توپ بیسبال، سنگ یا مشت می‌تواند به چشم، پلک‌ها و عضلات یا استخوان‌های اطراف چشم آسیب برساند.

اگر آسیب خفیف باشد، ممکن است پلک متورم یا زیر چشم سیاه شود. اگر شدیدتر باشد، ممکن است متوجه خونریزی داخل چشم نیز شوید.

اگر ضربه به اندازه کافی محکم باشد، می‌تواند استخوان‌های اطراف چشم شما را بشکند. گاهی اوقات عضلات چشم در داخل استخوان شکسته گیر می‌کنند و باید با جراحی آزاد شوند.

بریدن یا خراشیدن

یک چوب، انگشت یا شیء دیگر می‌تواند به طور تصادفی وارد چشم شما شود و قرنیه ، پوشش گنبدی شکل شفاف روی چشم شما را خراش دهد. خراش می‌تواند علائمی مانند موارد زیر ایجاد کند:

• تاری دید
• حساسیت به نور
• درد
• سرخی
• اشک‌های بیش از حد

خراش‌های کوچک معمولاً خود به خود بهبود می‌یابند. آسیب‌های عمیق‌تر می‌توانند باعث مشکلات بینایی طولانی مدت شوند.

جسم در چشم

دانه‌های شن، تراشه‌های چوب، براده‌های فلز یا خرده‌های شیشه می‌توانند وارد چشم شوند. یک جسم تیز در داخل چشم می‌تواند قرنیه را خراشیده یا ببرد.

وجود چیزی در چشم باعث احساس ناراحتی می‌شود و ممکن است باعث آبریزش چشم شود. وقتی قرنیه خراشیده می‌شود، احساس می‌کنید چیزی داخل چشم شماست و نمی‌توانید آن را بیرون بیاورید.

سوختگی‌های شیمیایی

رفتن صابون، شامپو یا لوازم آرایش به چشم امری رایج است. اگرچه این موارد ممکن است کمی سوزش ایجاد کنند، اما شستشوی چشم با آب می‌تواند مفید باشد.
 

برخی مواد شیمیایی می‌توانند باعث سوختگی‌های بسیار جدی در داخل چشم شما شوند. از جمله خطرناک‌ترین مواد شیمیایی، مواد قلیایی مانند پاک‌کننده‌های فر یا لوله‌های فاضلاب و کودها هستند. آن‌ها خیلی سریع به بافت‌های چشم حمله می‌کنند و باعث آسیب یا حتی نابینایی می‌شوند. اسیدهایی مانند سفیدکننده و مواد شیمیایی استخر نیز می‌توانند باعث آسیب شوند، اما به اندازه مواد شیمیایی مضر نیستند. بخارات مواد شیمیایی می‌توانند باعث سوزش شوند.

میزان آسیب به ماده شیمیایی، مدت زمان ماندن آن در چشم و عمق نفوذ آن بستگی دارد. بهترین راه برای درمان سوختگی شیمیایی، شستشوی چشم با آب خنک به مدت حداقل ۱۵ دقیقه است. سپس به پزشک مراجعه کنید.

تابش

اشعه ماوراء بنفش خورشید یا UV می‌تواند چشمان شما را بسوزاند، همانطور که می‌تواند پوست شما را بسوزاند . نشانه‌هایی که نشان می‌دهد بیش از حد در معرض اشعه ماوراء بنفش قرار گرفته‌اید عبارتند از قرمزی چشم، حساسیت به نور، اشک‌ریزش و احساسی مانند اینکه چیزی در چشمان شما وجود دارد.

در دراز مدت، قرار گرفتن بیش از حد در معرض نور خورشید و سایر انواع تشعشعات می‌تواند احتمال ابتلا به آب مروارید یا دژنراسیون ماکولا، که از بین رفتن ناحیه کوچکی از شبکیه است، را افزایش دهد.

چه زمانی با پزشک تماس بگیریم

شما می‌توانید بسیاری از آسیب‌های جزئی چشم را خودتان درمان کنید. بریدگی عمیق و آسیب‌های مرتبط با از دست دادن بینایی، درد یا شکستگی استخوان نیاز به کمک پزشکی دارند. همچنین برای هر چیز تیزی مانند یک تکه فلز یا شیشه در چشم خود به پزشک مراجعه کنید.

اگر هر یک از این علائم آسیب جدی‌تر چشم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تغییر محسوس در بینایی
• تورم در چشم
• دوبینی
• درد شدید
• پلک پاره شده
• درد عمیق در اطراف چشم و ابرو
• سردرد

چه زمانی با 115 تماس بگیریم؟

در صورت وجود موارد زیر، فوراً به اورژانس مراجعه کنید یا با ۱۱۵ تماس بگیرید:

• یک تکه فلز، شیشه یا جسم دیگر در چشم شما فرو رفته است
• یک ماده شیمیایی وارد چشم شما شده است و درد پس از شستشوی چشم با آب از بین نرفته است.

چگونه از چشمان خود محافظت کنیم و از آسیب دیدگی جلوگیری کنیم

بهترین راه برای محافظت از چشمانتان این است که هر زمان که با مواد شیمیایی کار می‌کنید یا در اطراف فلز، شیشه یا اشیاء دیگری هستید که ممکن است به چشمانتان برخورد کنند، از عینک ایمنی یا محافظ چشم استفاده کنید. همچنین هنگام استفاده از ابزارهایی مانند ماشین چمن‌زنی، هرس‌کننده یا دمنده برگ، عینک ایمنی بزنید.

محافظ چشم برای ورزش‌هایی مانند اسکواش و راکتبال ضروری است. اگر بیسبال یا فوتبال بازی می‌کنید، با محافظی که به کلاه ایمنی‌تان وصل می‌شود از چشمان خود محافظت کنید.

راه‌های دیگر برای محافظت در برابر آسیب‌های چشمی:

• قبل از چمن زنی، سنگ‌های کوچک و سایر زباله‌ها را از چمن خود جدا کنید تا ماشین چمن زنی آنها را به سمت چشمان شما پرتاب نکند.
• هرگونه ابزار یا تجهیزاتی را که ممکن است هنگام استفاده از آنها خراب شوند، تعمیر یا تعویض کنید.
• قبل از استفاده از مواد شیمیایی مانند کود یا محصولات تمیز کننده، دستورالعمل ها را بخوانید. هرگز مواد شیمیایی را با هم مخلوط نکنید، مگر اینکه روی برچسب آنها ذکر شده باشد.
• هنگام کار با تجهیزات در محل کار، از محافظ ماشین آلات و صفحات محافظ کار استفاده کنید.
• وقتی بیرون می‌روید، از عینک آفتابی استفاده کنید که ۹۹ تا ۱۰۰ درصد از تابش خورشید را مسدود کند.

نوشته علل اصلی آسیب‌های چشمی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.