بررسی اجمالی ذات‌الریه شیمیایی

ذات‌الریه شیمیایی نوعی التهاب غیرمعمول ریه است. ذات‌الریه معمولاً توسط باکتری یا ویروس ایجاد می‌شود. در ذات‌الریه شیمیایی، التهاب بافت ریه ناشی از سموم یا مواد سمی است. تنها درصد کمی از ذات‌الریه‌ها توسط مواد شیمیایی ایجاد می‌شوند.

• بسیاری از مواد می‌توانند باعث ذات‌الریه شیمیایی شوند، از جمله مایعات، گازها و ذرات کوچک مانند گرد و غبار یا دود که به آنها ذرات معلق نیز گفته می‌شود. برخی از مواد شیمیایی فقط به ریه‌ها آسیب می‌رسانند ؛ با این حال، برخی از مواد سمی علاوه بر ریه‌ها، بر سایر اندام‌ها نیز تأثیر می‌گذارند و می‌توانند منجر به آسیب جدی به اندام‌ها یا مرگ شوند.
• ذات‌الریه شیمیایی می‌تواند در اثر آسپیراسیون ایجاد شود. آسپیراسیون به این معنی است که شما ترشحات دهانی یا محتویات معده را به داخل ریه‌های خود تنفس می‌کنید. این التهاب ناشی از اثرات سمی اسید معده و آنزیم‌ها بر بافت ریه است. باکتری‌های معده یا دهان نیز می‌توانند باعث ذات‌الریه باکتریایی شوند .
• ذات‌الریه شیمیایی تنها یکی از انواع التهاب ریه است. می‌توانید در مورد ذات‌الریه ویروسی و ذات‌الریه باکتریایی در بخش‌های جداگانه آنها مطالعه کنید.

علائم ذات‌الریه شیمیایی

علائم و نشانه‌های ذات‌الریه شیمیایی بسیار متفاوت است و عوامل زیادی می‌توانند شدت آن را تعیین کنند. به عنوان مثال، کسی که در یک استخر روباز بزرگ در معرض کلر قرار گرفته است، ممکن است فقط سرفه و سوزش چشم داشته باشد . شخص دیگری که در یک اتاق کوچک در معرض سطوح بالای کلر قرار گرفته است، ممکن است بر اثر نارسایی تنفسی بمیرد.

• عواملی که شدت علائم را تعیین می‌کنند عبارتند از:
  • نوع و قدرت ماده شیمیایی
  • محیط مواجهه — داخل، خارج از منزل، گرم، سرد
  • مدت زمان نوردهی — ثانیه، دقیقه، ساعت
  • شکل شیمیایی — گاز، بخار، ذرات معلق، مایع
  • اقدامات حفاظتی مورد استفاده
  • وضعیت پزشکی قبلی
  • سن شما
     
• ذات‌الریه شیمیایی ممکن است علائم و نشانه‌های زیر را داشته باشد:
  • علائم
    • سوزش بینی، چشم‌ها ، لب‌ها، دهان و گلو
    • سرفه خشک
    • سرفه مرطوب که مخاط شفاف، زرد یا سبز ایجاد می‌کند
    • خون یا ماده صورتی کف آلود در بزاق که باعث سرفه می‌شود
    • حالت تهوع یا درد شکم
    • درد قفسه سینه
    • تنگی نفس
    • تنفس دردناک یا پلوریت (التهاب پوشش بیرونی ریه‌ها)
    • سردرد
    • علائم شبه آنفولانزا
    • ضعف یا احساس ناخوشی عمومی
    • هذیان یا اختلال در جهت‌یابی
  • علائمی که ممکن است پزشک مشاهده کند
    • نفس‌های سریع یا سطحی
    • نبض سریع
    • سوختگی دهان، بینی یا پوست
    • پوست و لب‌های رنگ‌پریده
    • عرق کردن
    • مهارت‌های تفکر و استدلال تغییر یافته
    • بیهوش شدن
    • تورم چشم یا زبان
    • صدای گرفته یا خفه
    • بوهای شیمیایی در سایر نواحی بدن
    • آب دهان کف آلود ناشی از سرفه
    • تب

چه زمانی به دنبال مراقبت پزشکی باشیم؟

در صورت بروز هرگونه علائم ذات‌الریه شیمیایی، با پزشک خود یا مرکز کنترل مسمومیت محلی تماس بگیرید. هر فردی که علائم یا نشانه‌های جدی دارد باید فوراً با آمبولانس به نزدیکترین بخش اورژانس بیمارستان منتقل شود.

شناسایی مواد شیمیایی هم برای مرکز کنترل مسمومیت و هم برای پزشک مفید است. با این حال، این موضوع نباید بر مراقبت‌های پزشکی اولویت داشته باشد، به خصوص برای افرادی که علائم یا نشانه‌های شدیدی دارند.

ارزیابی فوری در بخش اورژانس بیمارستان برای درمان شرایط زیر ضروری است:

• بیهوش شدن
• سیانوز – تغییر رنگ آبی لب‌ها، زبان یا پوست
• دشواری در تنفس
• تغییر ناگهانی صدا
• تورم دهان یا گلو
• درد قفسه سینه
• تنگی نفس
• سرفه همراه با کف یا خلط خونی
• مهارت‌های تفکر و استدلال تغییر یافته
• قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی بالقوه کشنده
• استفراغ و آسپیراسیون

مرکز کنترل مسمومیت ممکن است شرایط دیگری را که مختص ماده شیمیایی است و نیاز به مراقبت‌های اورژانسی دارد، پیشنهاد کند.

معاینات و آزمایش‌های مربوط به ذات‌الریه شیمیایی

تشخیص و درمان ذات‌الریه شیمیایی بسته به علائم و نشانه‌ها متفاوت خواهد بود. اغلب، علائم خفیف، ماده شیمیایی شناخته شده و ارزیابی پزشکی مختصر و متمرکز خواهد بود.

• گاهی اوقات علائم و نشانه‌های جدی نیاز به اقدامات نجات‌بخش مانند تهویه مصنوعی، احیای قلبی پیشرفته یا درمان‌های پیچیده پزشکی دارند. در بیشتر موارد، پزشک برای مشاوره با متخصصان کنترل مسمومیت محلی مشورت خواهد کرد.
• پزشک ابتدا باید مطمئن شود که کارکنان بیمارستان در معرض خطر ابتلا به این بیماری نیستند.
• اولویت بعدی شناسایی ماده شیمیایی و بررسی اثرات این ماده شیمیایی بر ریه‌ها و بقیه بدن است.
• شرح حال کاملی از بیمار گرفته می‌شود که شامل مدت زمان مواجهه، محل مواجهه، شکل و غلظت ماده شیمیایی، سایر مشکلات پزشکی و علائم می‌شود. علاوه بر بررسی دقیق علائم حیاتی (ضربان قلب، فشار خون ، تعداد تنفس، دما و میزان اکسیژن موجود در خون )، پزشک حداقل چشم‌ها ، بینی، گلو، پوست، قلب ، ریه‌ها و شکم را ارزیابی خواهد کرد .

پس از انجام این مراحل، ارزیابی بیشتر ممکن است بسته به وضعیت فرد آسیب‌دیده، نوع قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و سایر عوامل متفاوت باشد.

درمان ذات‌الریه شیمیایی

مراقبت از خود در خانه

تصمیم شما برای مراجعه به پزشک به شدت علائم و سایر عوامل مواجهه بستگی دارد. اگر به طور تصادفی یک ماده شیمیایی را استنشاق کردید، احتمالاً به مشاوره پزشکی نیاز دارید. می‌توانید برای کمک با مرکز کنترل مسمومیت محلی خود تماس بگیرید. اگر علائم شما جدی است، به درمان فوری در بیمارستان نیاز خواهید داشت.

مراقبت در منزل ممکن است مهمترین جنبه مدیریت پزشکی باشد.

• به سرعت از ماده شیمیایی مضر یا محل تماس دور شوید. در صورت امکان، از قرار دادن دیگران در معرض همان ماده شیمیایی خودداری کنید. پس از دور شدن از محل، اقدامات ضدعفونی بیشتری مانند درآوردن لباس‌ها و دوش گرفتن را در نظر بگیرید.
• به مسئولین مربوطه اطلاع دهید تا از مشکلات بعدی جلوگیری شود.
• ماده شیمیایی را شناسایی و مهار کنید.
• ارزیابی پزشکی ممکن است شامل پلیس محلی، آتش نشانی، خدمات پزشکی اورژانس (EMS) و پرسنل مواد خطرناک باشد.

درمان پزشکی برای ذات‌الریه شیمیایی

ارزیابی و درمان متفاوت است. تقریباً همه افراد فشار خون، سطح اکسیژن، ضربان قلب و تعداد تنفس خود را اندازه‌گیری می‌کنند.

در بسیاری از افراد مبتلا به ذات‌الریه شیمیایی، درمان عمدتاً شامل مشاهده است. گاهی اوقات علائم به مرور زمان ایجاد می‌شوند و میزان آسیب وارده تا چند ساعت کاملاً مشخص نمی‌شود.

درمان‌های زیادی امکان‌پذیر است، از جمله موارد زیر:

• مایعات داخل وریدی
• اکسیژن از طریق ماسک یا لوله
• درمان تنفسی با دارو برای باز کردن لوله‌های تنفسی
• داروهای استروئیدی از طریق تزریق داخل وریدی یا خوراکی
• داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی خوراکی
• داروهای مسکن از طریق تزریق وریدی یا خوراکی
• تهویه مصنوعی (کمک به تنفس)
• آنتی‌بیوتیک‌های پیشگیرانه (گاهی اوقات)

مراحل بعدی – چشم‌انداز

پیش‌آگهی به میزان قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی و وضعیت پزشکی فرد بستگی دارد. به عنوان مثال، یک فرد مسن مبتلا به بیماری ریوی که در معرض مقادیر متوسط ​​کلرید آمونیوم بخار شده قرار گرفته است ، در مقایسه با یک ورزشکار جوان که هیچ مشکل ریوی ندارد، ممکن است دچار مشکلات جدی شود. به طور کلی، هرچه علائم شدیدتر باشد، احتمال ابتلا به عوارض کوتاه‌مدت و بلندمدت بیشتر است.

• عوارض کوتاه‌مدت علاوه بر مرگ احتمالی، شامل آسیب به سایر اندام‌ها نیز می‌شود.
• عوارض طولانی مدت شامل زخم ریه و ذات الریه مکرر است.

نوشته ذات‌الریه شیمیایی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

افراد مبتلا به دیابت زمانی که بدنشان قند کافی برای سوخت ندارد، دچار هیپوگلیسمی (افت قند خون) می‌شوند.

این می‌تواند به دلایل مختلفی از جمله رژیم غذایی، برخی داروها و شرایط و ورزش اتفاق بیفتد.

اگر دچار افت قند خون شدید، تاریخ و زمان وقوع آن و اقدامات انجام شده را یادداشت کنید. سوابق خود را با پزشک خود به اشتراک بگذارید تا بتوانند الگویی را پیدا کرده و داروهای شما را تنظیم کنند.

اگر در طول یک هفته بیش از یک واکنش افت قند خون بدون دلیل مشخص داشتید، با پزشک خود تماس بگیرید.

علائم

بیشتر افراد علائم هیپوگلیسمی را زمانی احساس می‌کنند که قند خونشان 70 میلی‌گرم در دسی‌لیتر (mg/dL) یا کمتر باشد.

هر فرد مبتلا به دیابت ممکن است علائم متفاوتی از هیپوگلیسمی داشته باشد. شما یاد خواهید گرفت که علائم خود را تشخیص دهید.

علائم اولیه شامل موارد زیر است:

• گیجی
• سرگیجه
• احساس لرز
• گرسنگی
• سردرد
• تحریک پذیری
• تپش قلب؛ نبض تند
• پوست رنگ‌پریده
• عرق کردن
• لرزیدن
• ضعف
• اضطراب

بدون درمان، ممکن است علائم شدیدتری از جمله موارد زیر را تجربه کنید:

• هماهنگی ضعیف
• تمرکز ضعیف
• بی‌حسی در دهان و زبان
• بیهوش شدن
• تشنج
• کابوس‌ها یا خواب‌های بد
• کما

داروهای دیابت مرتبط با هیپوگلیسمی

از پزشک خود بپرسید که آیا هر یک از داروهای شما می‌تواند باعث افت قند خون شود یا خیر.

درمان با انسولین می‌تواند باعث افت قند خون شود، و همچنین نوعی از داروهای دیابت به نام «سولفونیل اوره‌ها».

سولفونیل اوره‌های رایج مورد استفاده عبارتند از:

• گلیمپرید (آماریل)
• گلیپیزید (گلوکوترول)
• گلی‌بن‌کلامید (گلی‌بوراید، میکروناز)

سولفونیل اوره‌های قدیمی‌تر و کمتر رایج، بیشتر از برخی از داروهای جدیدتر باعث افت قند خون می‌شوند. نمونه‌هایی از داروهای قدیمی‌تر عبارتند از:

• کلرپروپامید (دیابینی)
• تولازامید (تولیناز)
• تولبوتامید (اوریناز)

همچنین اگر الکل بنوشید یا آلوپورینول (زیلوپریم)، ​​آسپرین، پروبنسید (بنمید، پروبالان) یا وارفارین (کومادین) را همراه با داروهای دیابت مصرف کنید، ممکن است دچار افت قند خون شوید.

اگر مهارکننده‌های آلفا گلوکوزیداز، بیگوانیدها (مانند متفورمین) و تیازولیدین‌دیون‌ها را به تنهایی مصرف کنید، نباید دچار افت قند خون شوید، اما اگر آنها را همراه با سولفونیل‌اوره‌ها یا انسولین مصرف کنید، ممکن است دچار افت قند خون شوید.

رژیم غذایی و هیپوگلیسمی

اگر انسولین بیشتری نسبت به مقدار کربوهیدراتی که می‌خورید یا می‌نوشید مصرف کنید، ممکن است دچار افت قند خون شوید.

برای مثال، می‌تواند اتفاق بیفتد:

• بعد از خوردن غذایی که قندهای ساده زیادی دارد
• اگر یک میان وعده را از دست بدهید یا یک وعده غذایی کامل نخورید
• اگر دیرتر از حد معمول غذا بخورید
• اگر بدون خوردن غذا الکل بنوشید

اگر دیابت دارید، به خصوص اگر داروهای دیابت مصرف می‌کنید، وعده‌های غذایی را حذف نکنید.

درمان

اگر دیابت دارید و فکر می‌کنید دچار افت قند خون شده‌اید، سطح قند خون خود را بررسی کنید.

آیا سطح قند خون شما اغلب بعد از وعده‌های غذایی که حاوی مقدار زیادی قند هستند، کاهش می‌یابد؟ رژیم غذایی خود را تغییر دهید. از غذاهای شیرین پرهیز کنید و در طول روز وعده‌های غذایی کوچک و مکرر بخورید.

اگر وقتی چیزی نخورده‌اید قند خونتان پایین می‌آید، قبل از خواب یک میان وعده، مانند یک پروتئین یا یک کربوهیدرات پیچیده‌تر، میل کنید.

در موارد هیپوگلیسمی شدید، ممکن است به تزریق باکسیمی ،  داسیگلوکاگون ( زگالوگ ) یا تزریق گلوکاگون ( گووک ) نیاز داشته باشید.

پزشک شما ممکن است متوجه شود که شما انسولین زیادی مصرف می‌کنید که اوج آن در ساعات عصر تا صبح است. در این صورت، ممکن است دوز انسولین شما را کاهش دهد یا زمان دریافت آخرین دوز آن را تغییر دهد.

وقتی قند خونتان پایین است

ابتدا، ۱۵ گرم کربوهیدرات سریع‌الاثر مانند موارد زیر بخورید یا بنوشید:

• سه تا چهار قرص گلوکز
• یک تیوب ژل گلوکز
• چهار تا شش عدد آبنبات سفت (بدون قند نباشد)
• ۱/۲ پیمانه آب میوه
• ۱ فنجان شیر بدون چربی
• نصف فنجان نوشابه (بدون قند نباشد)
• ۱ قاشق غذاخوری عسل (آن را زیر زبان خود قرار دهید تا سریعتر جذب جریان خون شود)

پانزده دقیقه پس از خوردن غذای حاوی قند، دوباره قند خون خود را بررسی کنید . اگر قند خون شما هنوز کمتر از ۷۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر است، یک وعده دیگر از یکی از غذاهای ذکر شده در بالا بخورید. این مراحل را تا زمانی که قند خون شما به حالت عادی برگردد، تکرار کنید.

اگر از حال رفتید

افت قند خون ممکن است باعث غش کردن شما شود. در این صورت، به کسی نیاز دارید که به شما گلوکاگون تزریق کند.

گلوکاگون یک داروی تجویزی است که قند خون را افزایش می‌دهد و اگر دچار افت شدید قند خون شوید، ممکن است به آن نیاز داشته باشید. مهم است که اعضای خانواده و دوستانتان بدانند که چگونه در صورت بروز واکنش افت قند خون، این دارو را تزریق کنند.

اگر فردی را مشاهده کردید که دچار واکنش شدید هیپوگلیسمی شده است، با 115 تماس بگیرید یا او را برای درمان به نزدیکترین بیمارستان ببرید. سعی نکنید به فرد بیهوش غذا، مایعات یا انسولین بدهید، زیرا ممکن است خفه شود.

وقتی قند خونتان پایین است رانندگی نکنید

خیلی خطرناک است. اگر در حال رانندگی هستید و علائم افت قند خون دارید، از جاده کنار بروید، قند خون خود را بررسی کنید و یک غذای شیرین بخورید. حداقل ۱۵ دقیقه صبر کنید، قند خون خود را بررسی کنید و در صورت لزوم این مراحل را تکرار کنید. قبل از رانندگی، یک منبع پروتئین و کربوهیدرات (مانند کراکر کره بادام زمینی یا پنیر و کراکر) بخورید.

آماده باشید. همیشه یک منبع قند در ماشین خود برای مواقع اضطراری داشته باشید.

جلوگیری از افت قند خون

اگر دیابت دارید، راه‌هایی که می‌توانید از افت قند خون جلوگیری کنید عبارتند از:

• برنامه غذایی خود را دنبال کنید.
• هر روز حداقل سه وعده غذایی با فاصله مساوی میل کنید و بین وعده‌های غذایی، طبق دستور پزشک، میان وعده میل کنید.
• وعده‌های غذایی خود را طوری برنامه‌ریزی کنید که فاصله بین آنها بیشتر از ۴ تا ۵ ساعت نشود.
• ۳۰ دقیقه تا ۱ ساعت بعد از غذا ورزش کنید. قبل و بعد از ورزش قند خون خود را بررسی کنید و با پزشک خود در مورد انواع تغییراتی که می‌توانید ایجاد کنید، مشورت کنید.
• قبل از مصرف، دوز انسولین و داروی دیابت خود را دوباره بررسی کنید.
• اگر الکل مصرف می‌کنید، در مصرف آن اعتدال را رعایت کنید و سطح قند خون خود را کنترل کنید.
• بدانید چه زمانی سطح داروی شما در اوج خود قرار دارد.
• قند خون خود را طبق دستور پزشک، هر چند وقت یکبار آزمایش کنید.
• یک دستبند شناسایی که روی آن نوشته شده دیابت دارید، همراه داشته باشید.

نوشته هیپوگلیسمی: وقتی قند خون شما خیلی پایین می‌آید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.