استرس واکنشی به شرایط نامطلوب و چالش‌برانگیز و پاسخی به زندگی روزمره است. استرس از نظر عاطفی، جسمی و رفتاری بر ما تأثیر می‌گذارد. میزان مناسب استرس می‌تواند نیروی مثبتی باشد که به ما کمک می‌کند تا بهترین عملکرد خود را داشته باشیم و هوشیار و پرانرژی بمانیم. اما استرس بیش از حد می‌تواند ما را دچار تنش و اضطراب کند و باعث مشکلات خواب شود.

نشانه‌های استرس چیست؟

علائم رایج استرس شامل افسردگی، مشکلات خواب، تنش، اضطراب، اشتباهات کاری، تمرکز ضعیف و بی‌تفاوتی است. ممکن است علائم جسمی مانند سردرد، ناراحتی معده، خستگی، کاهش اشتها و درد قفسه سینه، گردن یا کمر داشته باشید. اگر سطح بالای استرس ناخواسته به درستی مدیریت نشود، سلامت و احساس خوب بودن شما می‌تواند آسیب ببیند. بنابراین یادگیری نحوه مدیریت استرس مهم است.

نکاتی برای مدیریت استرس برای خواب بهتر

این نکات می‌تواند به شما در کاهش استرس کمک کند و امیدواریم خواب شبانه بهتری داشته باشید:

• ارزیابی کنید که چه چیزی استرس‌زا است. اولین قدم برای کنترل استرس، فهمیدن علت آن است. به وضعیت جسمی و فعالیت‌های روزانه خود نگاهی دقیق بیندازید. آیا درد دارید ؟ آیا در محل کار بیش از حد کار می‌کنید؟ پس از شناسایی عوامل استرس‌زا، می‌توانید برای کاهش آنها اقداماتی انجام دهید.
• به دنبال حمایت اجتماعی باشید. گذراندن وقت با خانواده و دوستان یک سپر مهم در برابر استرس است. به اشتراک گذاشتن مشکلات خود با افرادی که از شما مراقبت می‌کنند می‌تواند مفید باشد.
• مدیریت فکر را تمرین کنید. آنچه فکر می‌کنیم، چگونه فکر می‌کنیم، آنچه انتظار داریم و آنچه به خودمان می‌گوییم، اغلب تعیین‌کننده‌ی احساس ما و میزان موفقیت ما در مدیریت سطوح بالای استرس است. می‌توانید یاد بگیرید الگوهای فکری که باعث ایجاد استرس می‌شوند را تغییر دهید. افکاری که باید مراقب آنها باشید شامل افکاری است که در مورد چگونگی شرایط هستند و افکاری که مجموعه‌ای از شرایط را بیش از حد تعمیم می‌دهند (مثلاً: «من در تمام کارم شکست خورده‌ام چون یک مهلت را از دست دادم.»). بسیاری از ویدیوها، نوارها و کتاب‌ها می‌توانند به شما در یادگیری تمرین‌های مدیریت فکر کمک کنند.
• ورزش. فعالیت بدنی می‌تواند به شما کمک کند تا انرژی خود را تخلیه کنید و استرس را کاهش دهید. علاوه بر این، عضلات انعطاف‌پذیر و شل، در پاسخ به استرس، کمتر دچار گرفتگی و درد می‌شوند. اما بهتر است حداقل ۲ ساعت قبل از خواب ورزش کنید تا دمای بدن شما به حالت عادی برگردد. اگر بیماری خاصی دارید یا بالای ۵۰ سال سن دارید، بهتر است قبل از شروع یک برنامه ورزشی با پزشک خود مشورت کنید.
• یاد بگیرید که آرام باشید. کارهایی مانند یوگا ، مدیتیشن یا تنفس عمیق را تمرین کنید . سعی کنید قبل از خواب یک حمام آب گرم بگیرید و وسایل الکترونیکی را خاموش کنید تا به شما در آرامش کمک کند.
• یک رژیم غذایی سالم داشته باشید. غذاهای ناسالم و قندهای تصفیه‌شده که ارزش غذایی پایینی دارند و کالری بالایی دارند، می‌توانند باعث شوند احساس کمبود انرژی و کسالت کنیم. یک رژیم غذایی سالم، کم قند، کم کافئین و کم الکل، می‌تواند سلامت را ارتقا داده و استرس را کاهش دهد.
• خواب کافی داشته باشید. خواب خوب شبانه به شما کمک می‌کند تا راحت‌تر با استرس‌های روزانه مقابله کنید. وقتی خسته هستید، صبورتر و راحت‌تر آشفته می‌شوید که می‌تواند استرس را افزایش دهد. اکثر بزرگسالان به ۷ تا ۹ ساعت خواب شبانه نیاز دارند. رعایت بهداشت خواب همراه با تاکتیک‌های کاهش استرس می‌تواند به بهبود کیفیت خواب شما کمک کند.
• مسئولیت‌ها را واگذار کنید. اغلب، داشتن مسئولیت‌های زیاد می‌تواند منجر به استرس شود. با واگذاری مسئولیت‌ها، وقت خود را آزاد کنید و استرس را کاهش دهید.

این مراحل می‌تواند به بسیاری از افراد کمک کند تا در طول شب خواب راحتی داشته باشند. با این حال، اگر مرتباً با مشکلات خواب مواجه می‌شوید، با پزشک خود صحبت کنید. آنها می‌توانند شما را از نظر مشکلات پزشکی احتمالی مانند پرکاری تیروئید یا اختلالات خواب یا یک بیماری روانی مانند اختلال اضطراب بررسی کرده و درمان را توصیه کنند.

نوشته نکاتی برای کاهش استرس و خواب بهتر اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

حمایت از یکی از اعضای خانواده یا دوست مبتلا به اسکیزوفرنی به معنای کمک به آنها برای دریافت درمان پزشکی و روانی مورد نیازشان است. اما این همچنین به معنای مراقبت از خودتان در همان زمان است.

از این پیشنهادات برای ایجاد یک برنامه عملی که برای هر دوی شما مفید باشد، استفاده کنید.

خودتان را آموزش دهید

اسکیزوفرنی یک بیماری روانی دشوار برای درک است. بنابراین تا جایی که می‌توانید یاد بگیرید. هرچه اطلاعات بیشتری داشته باشید، برای مقابله با آن آماده‌تر خواهید بود.

همچنین بهتر می‌توانید از دوست یا عضوی از خانواده‌تان که مبتلا به اسکیزوفرنی است حمایت کنید. و این می‌تواند احتمال اینکه آنها حتی در شرایط سخت، به درمان خود پایبند بمانند را افزایش دهد.

هدفمند باشید

پزشک با عزیز شما یک برنامه سلامتی تنظیم می‌کند که شامل اهداف خاصی خواهد بود. اگر مطمئن نیستید که برای شروع درمان با چه کسی تماس بگیرید، پزشک خانواده خود را امتحان کنید، که ممکن است شما را به یک روانپزشک ارجاع دهد.

وظیفه شما به عنوان مراقب این است که به عزیزتان یادآوری کنید که پایبندی به اهدافش چقدر مهم است و او را تشویق کنید که به مصرف داروهایش ادامه دهد. او باید برنامه درمانی خود را دنبال کند تا از بازگشت بیماری جلوگیری کند و از بدتر شدن علائمش جلوگیری کند.

جزئیات را پیگیری کنید

در تمام قرارهای ملاقات با پزشک، همراه عزیزتان باشید. این کار کمک به او در برنامه درمانی‌اش را برای شما آسان‌تر می‌کند. از پزشک او هر چقدر که لازم است سوال بپرسید و جزئیات را حفظ کنید. به یاد داشته باشید: پزشک آنجاست تا به هر دوی شما کمک کند.

همچنین، از هر قرار ملاقات یادداشت‌برداری کنید. برخی از مواردی که باید در نظر بگیرید عبارتند از:

• علائم اخیر عزیزتان (چه علائمی دارند و از چه زمانی شروع شده‌اند)
• هرگونه شرایط پزشکی دیگری که ممکن است داشته باشند
• منابع جدید استرس (این موارد می‌تواند شامل تغییرات اساسی در زندگی باشد.)
• داروها، ویتامین‌ها، گیاهان دارویی یا هر مکمل دیگری که مصرف کرده‌اند، به همراه دوز مصرفی

به گروه‌های پشتیبانی بپیوندید

اعضای خانواده یا دوست خود را تشویق کنید که به یک گروه بپیوندند و مطمئن شوید که در جلسات شرکت می‌کنند. در این گروه‌های حمایتی، آنها در میان سایر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی خواهند بود که تجربیات خود را به اشتراک می‌گذارند. این ممکن است به آنها کمک کند تا کمتر احساس تنهایی کنند.

یاد بگیرید چگونه استرس را مدیریت کنید

فعالیت‌هایی مانند یوگا، تای چی و مدیتیشن می‌تواند به هر دوی شما احساس آرامش بیشتری بدهد. سعی کنید آنها را به طور منظم انجام دهید تا بتوانید در مواقع بحرانی از آنها استفاده کنید.

یاد بگیرید چگونه پاسخ دهید

وقتی کسی که مبتلا به اسکیزوفرنی است دچار توهم (شنیدن یا دیدن چیزهایی که وجود ندارند) یا هذیان (باور به چیزهایی که واقعیت ندارند، حتی وقتی که نادرستی آنها ثابت می‌شود) می‌شود، باور دارد که آنها واقعی هستند. به چالش کشیدن باورهایش با گفتن اینکه اینطور نیست، کمکی به او نمی‌کند.

در عوض، به آنها بگویید که هر کدام از شما مسائل را به روش خودتان می‌بینید. با احترام، مهربان و حامی باشید و در صورت نیاز با پزشک آنها تماس بگیرید.

اگر آنها دچار توهمات رفتاری می‌شوند ، آرام باشید، با ۱۱۵ تماس بگیرید و به امدادگر بگویید که اسکیزوفرنی دارند. در حالی که منتظر امدادگران هستید، بحث نکنید، فریاد نزنید، انتقاد نکنید، تهدید نکنید، در را مسدود نکنید، آنها را لمس نکنید یا بالای سرشان نایستید. همچنین از تماس مستقیم چشمی خودداری کنید، که می‌تواند باعث شود آنها احساس تهدید کنند.

آماده پاسخگویی باشید

اگر فرد مبتلا به اسکیزوفرنی دچار یک دوره روان‌پریشی شود، به این معنی که توهمات یا هذیان‌های او بسیار بدتر و شدیدتر شود، باید سریعاً وضعیت را بررسی کنید و تصمیم بگیرید که با چه کسی تماس بگیرید. اگر شخص دیگری در دسترس است، از او بخواهید که در حالی که شما با پزشک تماس می‌گیرید یا با 115 تماس می‌گیرید، در کنار عزیزتان بماند.

اگر عزیزتان تهدید به خودکشی کرد، او را تنها نگذارید. اگر رفتارش خطرناک شد، فوراً با 110 تماس بگیرید و درخواست پلیس کنید. به او بگویید که اسکیزوفرنی دارد و وضعیت را برایش توضیح دهید، اما بگذارید خودش آن را مدیریت کند. پلیس باید برای ارزیابی و مدیریت افراد مبتلا به اختلالات روان‌پریشی و سایر انواع پریشانی‌های عاطفی آموزش دیده باشد. با پزشک او نیز تماس بگیرید تا او را از وضعیت مطلع کنید.

همچنین می‌توانید اپلیکیشن «بسته منابع بحران روانپزشکی» (از مرکز حمایت از درمان) را روی گوشی هوشمند خود دانلود کنید. این اپلیکیشن دارای استانداردهای خاص ایالتی در مورد بستری اورژانسی است و می‌تواند در مواقع بحرانی مفید باشد.

نشانه‌های خودکشی را بشناسید

بیشتر افراد مبتلا به اسکیزوفرنی برای دیگران بی‌ضرر هستند. آنها بیشتر از هر کس دیگری به خودشان آسیب می‌زنند. گاهی اوقات این شامل تلاش برای گرفتن جان خود نیز می‌شود. شما باید هرگونه صحبت در مورد خودکشی را جدی بگیرید و به اشعار، یادداشت‌ها یا هر چیز دیگری که عزیزتان در مورد مرگ می‌نویسد توجه کنید.

در تماس باشید

وقتی فرد مبتلا به اسکیزوفرنی احساس تنهایی می‌کند، ممکن است افکار خودکشی در او افزایش یابد. اگر در نزدیکی او زندگی نمی‌کنید، می‌توانید با برقراری ارتباط از طریق تلفن، پیامک، ایمیل و نامه به او کمک کنید. ارسال یادداشت‌های کوتاه مانند کارت پستال و کارت تبریک می‌تواند به آنها یادآوری کند که چقدر برایتان مهم هستند.

مراقب خودت باش

مراقبت از فرد مبتلا به اسکیزوفرنی می‌تواند طاقت‌فرسا باشد. شما باید هر روز مراقبت از خود را در اولویت اصلی قرار دهید. احساس غم، عصبانیت، تنهایی یا ترس از نظر دیگران برای مراقبان امری عادی است.

با دوستان و خانواده خود تماس بگیرید و به آنها بگویید که به چه چیزی نیاز دارید. آنها می‌توانند:

• بدون قضاوت کردن به حرف‌هایتان گوش دهید
• اطلاعات و پزشکان را پیدا کنید
• داستان‌های امیدبخش، حمایت اخلاقی و راهنمایی معنوی را به اشتراک بگذارید
• پیشنهاد کمک مالی
• کارهای خانه را انجام دهید و از بچه‌هایتان مراقبت کنید

 مهم‌تر از همه، خوب غذا بخورید، به اندازه کافی بخوابید ، ورزش کنید و در فعالیت‌های سرگرم‌کننده شرکت کنید. شما نمی‌توانید ۲۴ ساعته در دسترس باشید. بنابراین تعطیلات بدون احساس گناه را برنامه‌ریزی کنید و هر از گاهی به خودتان استراحت کامل بدهید.

درباره انگ بیماری روانی اطلاعات کسب کنید

انگ بیماری روانی هنوز وجود دارد، اگرچه جامعه در سال‌های اخیر پذیرش و درک بیشتری از مسائل مربوط به سلامت روان پیدا کرده است.

خانواده‌های افرادی که بیماری روانی دارند می‌توانند برای مقابله با آن اقدامات خاصی را انجام دهند:

• به یاد داشته باشید که شما و عزیزانتان حق انتخاب دارید. بیماری‌های روانی و جسمی، اطلاعات خصوصی و شخصی هستند. شما می‌توانید تصمیم بگیرید که در مورد بیماری روانی خود به چه کسی و چه چیزی بگویید.
• به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید. مشکلات سلامت روان می‌توانند شایع‌تر از آن چیزی باشند که فکر می‌کنید. از هر چهار نفر در ایالات متحده، یک نفر در برهه‌ای از زندگی خود به نوعی بیماری روانی مبتلا می‌شود. بسیاری از افراد دیگر نیز با موقعیت‌های مشابهی دست و پنجه نرم می‌کنند. مردم معمولاً با افسردگی، اضطراب، سوءمصرف مواد و سایر اختلالات سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کنند.
• امیدوار باشید و به یاد داشته باشید که درمان مؤثر است. داروها و درمان‌های روانی-اجتماعی ایمن و مؤثر در دسترس هستند و درمان‌های جدیدتری نیز در حال توسعه هستند. در نتیجه، بسیاری از افرادی که بیماری روانی دارند از زندگی پرباری برخوردارند.
• از عزیزتان به خاطر درخواست کمک قدردانی کنید. درمان سلامت روان می‌تواند دشوار باشد، زیرا افراد اغلب باید در امتحان کردن داروهای جدید، کنار آمدن با عوارض جانبی و یادگیری رفتارهای جدید صبور باشند. کمک به عزیزتان برای اینکه نسبت به خودش یا دیگران احساس خوبی داشته باشد، مهم است.
• فعال بمانید و خود را با افراد حامی احاطه کنید. انزوای اجتماعی می‌تواند یکی از عوارض جانبی منفی انگ مرتبط با بیماری روانی باشد. منزوی کردن خود و انجام ندادن کارهایی که از آنها لذت می‌برید، شما را در معرض خطر بالای افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. ریسک کنید و فعالیت‌های جدیدی را در جامعه خود امتحان کنید.

نوشته وقتی کسی که دوستش دارید اسکیزوفرنی دارد اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

نوشته کاترین پونته، از زبان استفانی واتسون

من دوران کودکی شاد و معمولی داشتم. همیشه جاه‌طلب بودم، هرچند تا حدودی نامطمئن. والدینم از پرتغال به تورنتو، کانادا مهاجرت کردند. هیچ‌کدام از آنها دبیرستان را تمام نکردند. من خیلی مشتاق بودم که با رفتن به دانشگاه به عنوان اولین نفر در خانواده‌ام، آنها را راضی کنم. بنابراین همیشه برای عملکرد خوب، احساس فشار می‌کردم.

من مدرک لیسانس هنر خود را در رشته سیاست و مدرک حقوق گرفتم. پس از چند سال کار در برزیل، به ایالات متحده نقل مکان کردم و برنامه MBA را در دانشکده بازرگانی وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا شروع کردم. نه تنها از اینکه در سطح همکلاسی‌هایم عمل نمی‌کردم، احساس ناامنی می‌کردم، بلکه برای اولین بار در زندگی‌ام تنها بودم. والدینم در کانادا بودند و شوهر آینده‌ام در نیویورک کار می‌کرد.

استرس تحصیلی و شغلی، همراه با تنهایی، باعث شد که من گوشه‌گیر و منزوی شوم. در سال ۲۰۰۰، افسردگی اساسی در من تشخیص داده شد. فکر می‌کردم این فقط یک مرحله گذرا است. به روانپزشک مراجعه کردم و دارو مصرف کردم، اما پس از چند هفته بدون بهبود، مصرف آن را متوقف کردم.

تقریباً در همان زمان، پدرم شغلش را که ۳۰ سال در آن کار کرده بود، از دست داد. من توسط یکی از همکلاسی‌هایم مورد تجاوز جنسی قرار گرفتم. همه این عوامل استرس‌زا دست به دست هم دادند و من شروع به رفتارهای نامنظم و خارج از شخصیتم کردم. یک ایمیل طولانی و بی‌ربط برای همکلاسی‌هایم فرستادم — همه ۸۰۰ نفرشان.

معاون دانشکده‌ام در وارتون گفت: «یه چیزی درست نیست. باید تو رو به دفتر مشاوره ببریم.» ظرف ۵ دقیقه، اختلال دوقطبی را در من تشخیص دادند.

انکار

من از پذیرش تشخیص خود امتناع ورزیدم. احساس می‌کردم به خاطر تمام چیزهایی که تجربه می‌کردم، بیمار هستم.

داروهای جدیدی را امتحان کردم، اما ایده مصرف آنها را دوست نداشتم. برای من، این پذیرش این بود که مشکلی دارم و واقعاً برایم سخت بود که بپذیرم اختلال دوقطبی دارم.

من موفق شدم از وارتون فارغ‌التحصیل شوم، اما خیلی زود دچار افسردگی عمیقی شدم و کاملاً بی‌انگیزه شدم. حتی وقتی به نیویورک نقل مکان کردم و با شوهر آینده‌ام دوباره ازدواج کردم، دوران بسیار سختی بود. گاهی اوقات آنقدر احساس افسردگی می‌کردم که نمی‌توانستم از رختخواب بیرون بیایم.

بحران

به مدت ۶ سال، تحت درمان نبودم. سپس در سال ۲۰۰۶، دچار یک بحران بزرگ شدم. فکر می‌کردم دنیا به آخر رسیده و من پیام‌آوری هستم که قرار است آن را نجات دهد. وقتی یک روز شوهرم به خانه آمد، آپارتمان یک فاجعه بود. من آن را از هم پاشیده بودم. شیدایی و روان‌پریشی من آنقدر شدید شده بود که مجبور شد با ۹۱۱ تماس بگیرد.

سه افسر پلیس و دو امدادگر به آپارتمان من رسیدند. بیشتر شبیه یک دستگیری جنایی بود تا یک اورژانس پزشکی. آنها مرا به ویلچر بستند و با آمبولانس به بیمارستان بردند.

به اورژانس روانپزشکی رسیدم. پزشکی که مرا بستری کرده بود، راهنمای تشخیصی و آماری انجمن روانپزشکی آمریکا (DSM) را در مورد اختلال دوقطبی باز کرد. از من پرسید: «آیا هیچ یک از این علائم را تجربه می‌کنی؟» و به صفحه اشاره کرد. گفتم: «نه، نه، نه.» اما او گفت: «بله، بله، بله.»

به مدت دو روز، روی برانکارد در راهروی اورژانس روانپزشکی دراز کشیده بودم، چون بیمارستان هیچ اتاق بازی نداشت. برای اینکه از حالت شیدایی شدیدم پایین بیایم، به من آرامبخش‌های قوی تزریق کردند. در یک واحد قرنطینه در حالی که با کمربندهای چرمی بسته شده بودم، به هوش آمدم. اوضاع نگران‌کننده بود.

قبل از ترخیص، مجبور شدم برای درمان با یک روانپزشک قرار ملاقات بگذارم. ظرف چند هفته پس از شروع مصرف دارو، احساس کردم که درمان شده‌ام و دیگر نیازی به آن ندارم. بنابراین مصرف دارو را قطع کردم، بیمار شدم و دوباره در بیمارستان بستری شدم. سه بار در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ در بیمارستان بستری شدم. یک دوره شیدایی جداگانه منجر به دستگیری من به دلیل ورود غیرقانونی به یک عبادتگاه برای دعا شد، زیرا دوباره فکر می‌کردم دنیا به پایان رسیده است.

یک مسیر جدید

نقطه عطف زندگی من در آخرین بستری شدنم در سال ۲۰۱۴ اتفاق افتاد، زمانی که ویدیویی از زنی مبتلا به اسکیزوفرنی تماشا کردم. باورم نمی‌شد که او واقعاً زندگی کاملی دارد. او شرکت خودش را اداره می‌کرد. به نظر می‌رسید که کاملاً پایدار است. خوشحال به نظر می‌رسید.

کم کم داشتم باور می‌کردم که من هم می‌توانم شاد باشم.

من در گروه‌های حمایتی همسالان شرکت کردم، با افراد دیگری که بیماری روانی دارند ملاقات و صحبت کردم. این واقعاً کمک کرد. در واقع، برای بهبودی من بسیار مهم بود. آنها درک می‌کنند که زندگی با بیماری روانی چگونه است. این به من امید داد و انگیزه‌ای برای اقدام شد.

باید داروی مناسب و روانپزشک مناسب را پیدا می‌کردم. من به مدت ۵ سال تحت نظر دو روانپزشک بودم و احساس می‌کردم که آنها فقط مرا زنده نگه می‌دارند. آنها سعی داشتند علائم من را برطرف کنند و از بستری شدن من در بیمارستان جلوگیری کنند، اما وضعیت من بهبود نمی‌یافت.

من تحت رژیم دارویی بودم که باعث می‌شد روزی ۱۴ ساعت بخوابم و باعث شده بود ۶۰ پوند وزن اضافه کنم. وضعیتم بدتر می‌شد. مجبور شدم یک پزشک جدید پیدا کنم.

یک کلینیک اختلال دوقطبی که در کالیفرنیا با آن تماس گرفته بودم، مرا به یک روان‌داروشناس محلی ارجاع داد — پزشکی که در استفاده از دارو برای درمان اختلالات روانی تخصص دارد. احساس می‌کردم یا این را امتحان می‌کنم یا همچنان ناراضی خواهم ماند.

وقتی با دکتر ملاقات کردم، به او گفتم: «می‌خواهم مصرف این دارو را که باعث خواب‌آلودگی‌ام می‌شود، کنار بگذارم. دیگر نمی‌خواهم چاق باشم. می‌خواهم بتوانم کار کنم و کاری با زندگی‌ام انجام دهم، نه اینکه این زندگی آرام و بی‌حسی که دارم را داشته باشم.»

پزشکم گزینه‌های دارویی را به من پیشنهاد داد و سپس نظر خودم را پرسید. این یک رویکرد درمانی کاملاً متفاوت از آنچه تا به حال تجربه کرده بودم بود، به نام تصمیم‌گیری مشارکتی. از اینکه او واقعاً از من می‌پرسید چه دارویی را ترجیح می‌دهم، شوکه شدم. این برای من نشانه‌ای بود که او به نظر من احترام می‌گذارد.

پزشک جدیدم فقط برای رفع علائم و عوارض جانبی و جلوگیری از خطرات مرا درمان نکرد، بلکه برای رسیدن به اهداف زندگی‌ام مرا درمان کرد.

او مصرف دارویی که باعث می‌شد روزی ۱۴ ساعت بخوابم و کاهش وزن تقریباً غیرممکن می‌شد را قطع کرد. سپس شش دارو، از جمله تثبیت‌کننده‌های خلق و خو برای شیدایی و افسردگی‌ام، برایم تجویز کرد. ظرف ۲ روز، خوابم به ۱۰ ساعت در روز کاهش یافت. ظرف ۶ ماه، ۵۰ پوند وزن کم کردم.

من از مصرف دارو خوشم نمی‌آید، اما وقتی دیدم که داروها به من اجازه می‌دهند زندگی کامل‌تر و معنادارتری داشته باشم، مصرف آنها را پذیرفتم. از سال ۲۰۱۶ وضعیتم پایدار بوده است.

همسرم نیز نقش فوق‌العاده مهمی در بهبودی من داشته است. خانواده‌ها می‌توانند نقش مهمی در بهبودی عزیزانشان داشته باشند.

مادرم اخیراً برای دکترم کارت تبریک فرستاد. در آن نوشته بود: «از اینکه کتی ما را به ما برگرداندید، متشکرم.» دکتر گفت که این کارت باعث شده اشک در چشمانش جمع شود.

حرکت رو به جلو

وقتی در بخش روانپزشکی هستید، هیچ آرزوی بهبودی یا گلی وجود ندارد. امید خیلی کمی وجود دارد که خوب شوید. وقتی حالم رو به بهبودی رفت، مادرم شروع کرد به فرستادن کارت تبریک در هفته، و آنها واقعاً حالم را بهتر می‌کردند. من هم می‌خواستم همین کار را برای دیگران انجام دهم.

من این برنامه را با بازدید ماهی دو بار از بخش‌های روانپزشکی دو بیمارستان در نیویورک شروع کردم. از مردم می‌خواهم کارت‌های تبریک به من اهدا کنند که من آنها را بین بیماران توزیع می‌کنم. بیماران نیز کارت‌ها را تزئین می‌کنند و پیام‌های خود را روی آنها برای سایر بیماران می‌گذارند. در طول این بازدیدها، من با بیماران صحبت می‌کنم و تجربه زندگی‌ام را به اشتراک می‌گذارم. این باعث می‌شود آنها روحیه بگیرند. آنها می‌گویند: “اوه، تو یکی از ما هستی. تو می‌دانی ما در چه وضعیتی هستیم و چه احساسی داریم.”

من همچنین یک انجمن پشتیبانی آنلاین همتایان برای افرادی که با بیماری روانی، سوءمصرف مواد و رویدادهای استرس‌زای زندگی زندگی می‌کنند، به نام ForLikeMinds ایجاد کردم. ما بیش از 10،000 عضو داریم. این مکانی است که افراد می‌توانند در آن ملاقات کنند و تجربیات خود را به اشتراک بگذارند. حمایت همتایان در طول بهبودی‌ام برای من واقعاً مهم بود.

علاوه بر این، من اخیراً یک سرویس مربیگری به نام Peersights ایجاد کرده‌ام. من به افراد و خانواده‌هایی که با بیماری روانی زندگی می‌کنند کمک می‌کنم تا بهبودی خود را دنبال کنند. هدف این است که امید را در آنها زنده کنم، به آنها کمک کنم منابعی را که برای بهبود نیاز دارند پیدا کنند و ارتباط بین خودشان و با پزشکان را بهبود بخشند تا بتوانند بهتر از نیازهای خود دفاع کنند.

نوشته چگونه درمان اختلال دوقطبی به من کمک کرده است اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۲۱

کیرستن دانست

این بازیگر ۴۲ ساله فاش کرده است که وقتی در دهه ۲۰ زندگی‌اش بوده، برای کمک به درمان افسردگی به یک مرکز توانبخشی مراجعه کرده است. دانست می‌گوید سال‌ها با این بیماری دست و پنجه نرم کرده و متوجه شده که خشم زیادی را در خود فرو می‌برد. او می‌گوید: «تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که دارو چیز خیلی خوبی است و واقعاً می‌تواند به شما کمک کند تا از چیزی خلاص شوید. من از مصرف دارو می‌ترسیدم و بنابراین مدت زیادی آن را تحمل می‌کردم. توصیه می‌کنم در صورت نیاز از کمک دیگران استفاده کنید.»

۲ / ۲۱

دواین جانسون

او یکی از پردرآمدترین بازیگران هالیوود است، اما «راک» اخیراً در مصاحبه با روزنامه بریتانیایی اکسپرس درباره افسردگی صحبت کرد. جانسون که مادرش را در ۱۵ سالگی از اقدام به خودکشی نجات داده بود، گفت: «مبارزه و درد واقعی است.» او بعداً در توییتی نوشت: «افسردگی هرگز تبعیض قائل نمی‌شود. مدت زیادی طول کشید تا متوجه این موضوع شوم، اما نکته کلیدی این است که از ابراز احساسات نترسیم. به خصوص ما مردها تمایل داریم آن را در دل خود نگه داریم. تو تنها نیستی.»

۳ / ۲۱

کیتی پری

این ستاره پاپ در یک پخش زنده ۹۶ ساعته در یوتیوب، از مشکلاتش با افسردگی گفت. پری در یک جلسه احساسی با سیری ست نام سینگ، مجری برنامه «درمانگر» از کانال وایس‌لند، گفت که این موضوع را با او در میان گذاشته است زیرا می‌خواسته طرفدارانش خود واقعی‌اش را ببینند. «اگر مردم ببینند که من درست مثل خودشان هستم، می‌توانند به همان اندازه رویاهای بزرگ داشته باشند.»  

۴ / ۲۱

جان هام

درست مانند شخصیتش دان دریپر در سریال «مردان دیوانه»، هام با مشکلات سختی دست و پنجه نرم کرده است. او در مورد دوره‌های افسردگی خود صریح بوده و می‌گوید که پس از مرگ پدرش در دوران دانشگاه، دوران سختی را پشت سر گذاشته است. هام در مصاحبه‌ای با مجله «این‌استایل»، در مورد مزایای روان‌درمانی صحبت کرد. «ما در جهانی زندگی می‌کنیم که پذیرفتن هر چیز منفی در مورد خود، به عنوان یک ضعف تلقی می‌شود، در حالی که در واقع یک نقطه قوت است. گفتن اینکه «من به کمک نیاز دارم» نشانه ضعف نیست.»

۵ / ۲۱

لیدی گاگا

این ستاره پاپ که از جمله آهنگ‌های معروفش می‌توان به «پاپاراتزی» و «پوکر فیس» اشاره کرد، می‌گوید که در تمام طول زندگی‌اش با افسردگی و اضطراب دست و پنجه نرم کرده است. گاگا از اعتراف به مصرف دارو برای افسردگی خجالت نمی‌کشد. او در مصاحبه‌ای با مجله بیلبورد گفت که فکر می‌کند صحبت کردن مردم در مورد سلامت روانشان مهم است. «اگر داستان‌هایمان را به اشتراک بگذاریم و در کنار هم بمانیم، قوی‌تر هستیم.»

۶ / ۲۱

مایکل فلپس

به گزارش سی‌ان‌ان، این شناگر که ۲۸ مدال المپیک کسب کرده است، گفت که اولین «دوران افسردگی» او در سال ۲۰۰۴ اتفاق افتاد، اما به گفته سی‌ان‌ان، بدترین دوران او پس از بازی‌های ۲۰۱۲ بود. فلپس گفت که ۳ تا ۵ روز تنها در اتاق خوابش نشسته بود «و نمی‌خواست زنده باشد» و می‌دانست که به کمک نیاز دارد. پس از اینکه به دنبال درمان رفت و شروع به صحبت در مورد احساساتش کرد، گفت «زندگی آسان شد». حالا او می‌فهمد که «خوب نبودن اشکالی ندارد».

۷ / ۲۱

کریستن بل

این بازیگر که به خاطر صداپیشگی شخصیت آنا در فیلم فروزن شناخته می‌شود، می‌گوید از دوران دانشگاه دچار افسردگی بوده است. بل در مقاله‌ای برای وب‌سایت Motto می‌گوید: «هیچ ضعفی در مبارزه با بیماری روانی وجود ندارد.» او می‌گوید که برای روشن‌تر کردن این اختلال و کاهش انگ اجتماعی پیرامون آن، بیماری افسردگی‌اش را اعلام عمومی کرده است. 

۸ / ۲۱

بروس اسپرینگستین

«رئیس» در دهه ۶۰ زندگی‌اش دچار افسردگی شد که «مدت زیادی طول کشید»، او به برنامه «صبح یکشنبه سی‌بی‌اس » گفت: «انگار این چیزی است که شما را در خود فرو می‌برد. من به جایی رسیدم که نمی‌خواستم از رختخواب بیرون بیایم.» او گفت که این موضوع روی کارش تأثیری نداشت و «قدرت و عشق» همسرش پتی اسکیالفا کلیدی بود. «او می‌گفت: ‘حالت خوب می‌شود. شاید امروز یا فردا نه، اما همه چیز درست خواهد شد.» او همچنین برای این بیماری از درمان و دارو کمک گرفت.

۹ / ۲۱

گوئینت پالترو

این بازیگر برنده جایزه اسکار، وقتی درباره مبارزه ۵ ماهه‌اش پس از تولد فرزند دومش، موسی، صحبت کرد، نوری بر افسردگی پس از زایمان تاباند. او در سال ۲۰۱۱ به مجله Good Housekeeping گفت : «احساس می‌کردم مثل یک زامبی هستم. نمی‌توانستم به قلبم دسترسی داشته باشم. نمی‌توانستم به احساساتم دسترسی داشته باشم. نمی‌توانستم ارتباط برقرار کنم.» او پس از مرگ پدرش در سال ۲۰۰۲ نیز با افسردگی بالینی دست و پنجه نرم می‌کرد. 

۱۰ / ۲۱

اشلی جاد

این بازیگر سریال Kiss the Girls دوران کودکی‌ای داشته که خودش آن را «ناکارآمد» می‌نامد. او احساس انزوا و ناامنی می‌کرد. در نتیجه، در بزرگسالی غم عمیقی را تجربه می‌کند. با این حال، اوضاع زمانی بهتر شد که در سال ۲۰۰۶ به یک مرکز درمانی مراجعه کرد. او به مجله Glamour گفت : «به کمک نیاز داشتم. درد زیادی داشتم.»

۱۱ / ۲۱

نائومی جاد

نائومی جاد، مادر اشلی و چهره شاخص موسیقی کانتری، در آوریل ۲۰۲۲ پس از مبارزه‌ای طولانی با افسردگی، خودکشی کرد. او به رابین رابرتز، از نویسندگان ABC News و WebMD، گفت که در سال ۲۰۱۰ دچار چیزی شده که آن را «افسردگی کاملاً ناتوان‌کننده و تهدیدکننده زندگی» می‌نامید. او می‌گوید: «به خانه می‌آمدم و به مدت ۳ هفته از خانه بیرون نمی‌رفتم و لباس خوابم را در نمی‌آوردم، بهداشت معمول را رعایت نمی‌کردم. واقعاً بد بود.» او در کتابش « رودخانه زمان: سقوط من به افسردگی و چگونگی ظهور من با امید» درباره افسردگی خود نوشته است. 

۱۲ / ۲۱

رایان فیلیپ

بازیگر فیلم «نیت‌های بی‌رحمانه» می‌گوید که مبارزه‌اش با افسردگی از سنین جوانی آغاز شده است. او اخیراً به مجله ال گفته است: «فکر می‌کنم با افزایش سن، افسردگی کمی کاهش می‌یابد، اما من ذاتاً آدم غمگینی هستم.» با این حال، فیلیپ اجازه نداده است که این بیماری مانع از درخشش او روی پرده سینما شود. او اخیراً در فیلم « سنت کلر» بازی کرده است.

۱۳ / ۲۱

جی کی رولینگ

زنی که پشت هری پاتر بود، شادی را به میلیون‌ها نفر هدیه داد، اما اعتراف می‌کند که هنگام نوشتن رمان‌های جادویی احساس ناامیدی می‌کرده است. خلق و خوی تاریک او حتی الهام‌بخش موجودات مکنده روح در مجموعه داستان‌هایش، معروف به دمنتورها، بوده است. او در سال ۲۰۱۰ به اپرا وینفری گفت: «توصیف [افسردگی] برای کسی که هرگز در آن نبوده بسیار دشوار است، زیرا غم نیست. اما این فقدان سرد احساس است — آن احساس واقعاً تهی.» 

۱۴ / ۲۱

شریل کرو

این خواننده که نه بار برنده جایزه گرمی شده، حتی قبل از ابتلا به سرطان پستان و تومور خوش‌خیم مغز، با افسردگی دست و پنجه نرم می‌کرد. او در سال ۲۰۱۴ به روزنامه تلگراف لندن گفت : «من حس قوی مالیخولیا دارم. من در سنین پایین به دلیل نیاز به احساس کردن چیزی، پیانو می‌نواختم.»

۱۵ / ۲۱

تری بردشاو

این عضو تالار مشاهیر NFL و مفسر محبوب فوتبال معتقد است که سال‌ها افسردگی داشته، اما تا اواخر دهه ۹۰ میلادی بیماری‌اش تشخیص داده نشده و تحت درمان قرار نگرفته بود. او اکنون داستان خود را به اشتراک می‌گذارد، به این امید که انگ اجتماعی پیرامون این بیماری روانی را کاهش دهد. او در سال ۲۰۰۳ به شیکاگو تریبون گفت: «فکر کردم شاید بتوانم به مردم در افزایش آگاهی کمک کنم، به مردان کمک کنم تا قدرت و شجاعت پیدا کنند.»

۱۶ / ۲۱

باز آلدرین

حتی قدم گذاشتن روی ماه هم نتوانست جلوی احساس افسردگی باز آلدرین را بگیرد. در واقع، شهرت ناگهانی این فضانورد پس از فرود بر ماه در سال ۱۹۶۹ منجر به طلاق او، به علاوه مشکلات مربوط به الکل و افسردگی شد. او به نیویورک تایمز گفت که ناراحتی در خانواده‌اش موروثی است. مادر و پدربزرگ مادری‌اش از این بیماری رنج می‌بردند، تا جایی که هر دو متأسفانه خودکشی کردند. بنابراین آلدرین به دنبال درمان رفت و رئیس انجمن ملی سلامت روان شد.

۱۷ / ۲۱

تیپر گور

در سال ۱۹۹۹، زمانی که ال گور معاون رئیس جمهور بود، بانوی دوم، مبارزات خود را با غم و اندوه به اشتراک گذاشت. او پس از اینکه پسرش یک تصادف رانندگی نزدیک به مرگ داشت، تحت درمان قرار گرفت. او در سرمقاله‌ای در روزنامه USA Today نوشت: «من می‌دانم که مراقبت‌های سلامت روان خوب چقدر می‌تواند مهم باشد، زیرا شخصاً از آن بهره‌مند شده‌ام.» داروها و مشاوره به او کمک کرد تا بهتر شود.

۱۸ / ۲۱

وین بردی

تصویر عمومی شاد این کمدین، مبارزه طولانی او با بیماری روانی را پنهان می‌کرد. بردی تجربه خود را در سال ۲۰۱۴ به برنامه «اینترتینمنت تونایت» اینگونه توصیف کرد: «شما نمی‌خواهید تکان بخورید؛ نمی‌توانید در تاریکی تکان بخورید.» او در تلاش برای متوقف کردن استاندارد دوگانه در هالیوود، جایی که به نظر می‌رسد اعتراف به مشکل مواد مخدر قابل قبول‌تر از افسردگی بالینی است، این موضوع را مطرح کرد.

۱۹ / ۲۱

جیم کری

مردی که پشت برخی از دیوانه‌ترین شخصیت‌های سینما، از گرینچ گرفته تا ایس ونتورا، قرار دارد، می‌گوید روزهای تاریکی را پشت سر گذاشته است. او آشکارا از مصرف داروهای ضد افسردگی استقبال می‌کند و زندگی بسیار پاک و معنوی‌ای دارد. او به برنامه ۶۰ دقیقه گفت : «من به ندرت قهوه می‌نوشم. من در مورد پرهیز از الکل و مواد مخدر بسیار جدی هستم. زندگی بیش از حد زیباست.»

۲۰ / ۲۱

رابین ویلیامز

مرگ او بر اثر خودکشی در سال ۲۰۱۴ میلیون‌ها نفر را شوکه کرد، اما این بازیگر/کمدین برنده جایزه اسکار سابقه افسردگی، سوءمصرف مواد و الکل را داشت. او به پارکینسون مبتلا شده بود و ممکن بود نوعی زوال عقل داشته باشد. در سال ۲۰۰۶، او اوج و فرودهای زندگی خود را برای تری گراس از NPR شرح داد. «آیا گاهی اوقات به سبک شیدایی اجرا می‌کنم؟ بله. آیا همیشه شیدایی هستم؟ نه. آیا غمگین می‌شوم؟ اوه بله. آیا این موضوع به من ضربه شدیدی می‌زند؟ اوه بله.»

۲۱ / ۲۱

چهره‌های تاریخی

حتی شانزدهمین رئیس جمهور آمریکا نیز دوره‌هایی از چیزی را که خودش آن را مالیخولیا می‌نامید، تجربه کرد. آبراهام لینکلن در سال ۱۸۴۱ به یکی از شرکای حقوقی خود نوشت: «اگر آنچه من احساس می‌کنم به طور مساوی بین تمام خانواده بشر تقسیم می‌شد، حتی یک چهره شاد روی زمین وجود نداشت. اینکه آیا من هرگز بهتر خواهم شد یا نه، نمی‌توانم بگویم.» او به شدت به دوستان، خانواده و یک پزشک معتمد برای گذراندن تاریک‌ترین دوران خود متکی بود. از دیگر چهره‌های تاریخی که طبق گزارش‌ها با افسردگی دست و پنجه نرم می‌کردند می‌توان به ارنست همینگوی، وینستون چرچیل، زیگموند فروید، روانکاو، و ژنرال ویلیام تی. شرمن اشاره کرد.

نوشته افراد مشهور مبتلا به افسردگی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

نوشته‌ی دکتر جفری رادو، MD، MPH، با همکاری کری ویگینتون 

جفری رادو دانشیار گروه روانپزشکی و علوم رفتاری در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورث وسترن است. اطلاعات اینجا نشان دهنده دانش و تجربه او به عنوان یک متخصص پزشکی است. لازم به ذکر است که رادو در توسعه یا آزمایش‌های بالینی لوماتپرون (کاپلیتا) نقشی نداشته است. 

اختلال افسردگی اساسی (MDD) یک بیماری روانی شایع و اغلب طولانی مدت است. این بیماری می‌تواند باعث خلق و خوی بد، خستگی، تمرکز ضعیف و از دست دادن علاقه به چیزهایی شود که قبلاً از آنها لذت می‌بردید. 

داروهای ضد افسردگی مانند SSRIها و SNRIها معمولاً اولین قدم در درمان هستند و برای برخی افراد به خوبی عمل می‌کنند. اما همه افراد تسکین را مشاهده نمی‌کنند. برخی فقط تا حدی بهبود می‌یابند، در حالی که برخی دیگر اصلاً پاسخ نمی‌دهند. اینجاست که درمان‌های اضافی وارد عمل می‌شوند. 

یکی از گزینه‌های موجود، لوماتپرون، ماده‌ی مؤثر کاپلیتا، است. تحقیقات نشان می‌دهد که این دارو می‌تواند علائم افسردگی را در ترکیب با یک داروی ضد افسردگی استاندارد کاهش دهد. انتظار می‌رود سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) آن را در اواخر سال 2025 به عنوان یک درمان کمکی یا اضافه برای بزرگسالان مبتلا به اختلال افسردگی اساسی که از داروهای فعلی خود سودی نمی‌برند، تأیید کند. 

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه عملکرد این دارو و اینکه به چه کسانی ممکن است کمک کند، با دکتر جفری رادو، روانپزشک در مرکز پزشکی نورث وسترن در شیکاگو با تخصص در درمان افسردگی و تحقیقات بالینی صحبت کردیم.

این درمان برای چه کسانی مناسب است؟

لوماتپرون برای بزرگسالانی که افسردگی اساسی دارند و از قبل داروی ضد افسردگی مصرف می‌کنند اما هنوز احساس بهبودی کامل ندارند، در نظر گرفته شده است. این در واقع نسبتاً رایج است. اولین داروی ضد افسردگی اغلب تا حدودی کمک می‌کند، اما نه آنقدر که شما را به بهبودی برساند. این به معنای علائم کم یا بدون علائم است. 

وقتی این اتفاق می‌افتد، پزشک شما ممکن است به جای تغییر فوری دارو، اضافه کردن داروی دوم را پیشنهاد کند. در صورت تأیید FDA، لوماتپرون می‌تواند در این شرایط در نظر گرفته شود.

این دارو چه تفاوتی دارد؟

لوماتپرون در میان داروهای ضد روان‌پریشی نسل دوم منحصر به فرد است زیرا همزمان بر روی چندین پیام‌رسان شیمیایی اما با رویکردی انتخابی‌تر عمل می‌کند. این دارو هم سروتونین و هم دوپامین را تنظیم می‌کند و اثرات پایین‌دستی بر گلوتامات، ماده شیمیایی دیگری که با خلق و خو و تفکر مرتبط است، دارد. 

از آنجایی که همه اینها در افسردگی نقش دارند، ایده این است که لوماتپرون ممکن است مسیر دیگری برای احساس بهتر به شما ارائه دهد زیرا چندین پیام‌رسان شیمیایی را هدف قرار می‌دهد. و از آنجایی که قبلاً به طور ایمن به عنوان درمانی برای اسکیزوفرنی و افسردگی دوقطبی استفاده شده است، پزشکان آن را به عنوان یک گزینه منطقی برای افسردگی اساسی نیز می‌بینند.

چقدر مؤثر است؟ چقدر سریع اثر می‌کند؟

در دو مطالعه بزرگ که در مجموع شامل تقریباً ۱۰۰۰ نفر بود، پس از حدود شش هفته بهبودهای واضحی مشاهده شد. این بازه زمانی اصلی است که محققان بررسی کردند و لوماتپرون بهتر از دارونما عمل کرد. اما نشانه‌هایی وجود دارد که ممکن است زودتر شروع به کار کند. 

برخی افراد در عرض یک یا دو هفته اول تغییراتی را نشان دادند. در مجموع، به نظر می‌رسد لوماتپرون سریع‌تر از داروهای ضد افسردگی استاندارد عمل می‌کند، که ممکن است یک ماه یا بیشتر طول بکشد تا نتایج خود را نشان دهند، و این چیزی است که اغلب در سایر داروهای ضد روان‌پریشی که به عنوان درمان‌های اضافی استفاده می‌شوند، مشاهده می‌کنیم.

مصرف ان چگونه است؟

لوماتپرون قرصی است که باید روزی یک بار همراه با داروی ضد افسردگی مصرف کنید. می‌توانید آن را همراه با غذا یا با معده خالی مصرف کنید. اگر باعث خواب‌آلودگی شما می‌شود، پزشک ممکن است مصرف آن را در شب توصیه کند. در غیر این صورت، می‌توانید آن را در هر ساعتی از روز که برای شما مناسب‌تر است، تا زمانی که به آن پایبند باشید، مصرف کنید. 

آیا عوارض جانبی وجود دارد؟ چگونه آنها را مدیریت می‌کنید؟

مانند همه داروها، لوماتپرون می‌تواند عوارض جانبی ایجاد کند. اما مواردی که پزشکان معمولاً در مورد داروهای ضد روان‌پریشی نگران می‌کنند – افزایش وزن، قند خون بالا یا تغییرات کلسترول – در اینجا مسئله بزرگی به نظر نمی‌رسد. در مجموع، به نظر می‌رسد اکثر افراد آن را بهتر از بسیاری از داروهای ضد روان‌پریشی دیگر تحمل می‌کنند. 

وزن و نتایج آزمایشگاهی افراد در این مطالعات تقریباً ثابت ماند. لوماتپرون همچنین باعث مشکلات حرکتی زیادی مانند لرزش یا بی‌قراری نشد، که می‌تواند با سایر داروهای این دسته اتفاق بیفتد. 

شایع‌ترین عوارض جانبی احساس خستگی، خواب‌آلودگی یا خشکی دهان است. این عوارض معمولاً ظرف چند هفته و با عادت کردن بدن به دارو بهبود می‌یابند. 

البته، هر کسی واکنش متفاوتی نشان می‌دهد. برخی افراد ممکن است به سادگی تحمل یک داروی خاص را نداشته باشند. اگر عوارض جانبی پس از چند هفته از بین نرفتند یا شروع به تداخل با زندگی روزمره کردند، بهتر است از پزشک خود در مورد گزینه‌های دیگر سوال کنید. 

آیا این درمان بی‌خطر است؟

«ایمن» می‌تواند معانی مختلفی داشته باشد. اما لوماتپرون چندین سال است که برای سایر بیماری‌ها در بازار موجود است و هیچ چیز جدید یا نگران‌کننده‌ای در استفاده واقعی از آن مشاهده نشده است. 

همانطور که قبلاً گفتم، یکی از بزرگترین نگرانی‌ها در مورد داروهای ضد روان‌پریشی، افزایش وزن، قند خون بالا یا تغییرات کلسترول است که همه اینها می‌توانند خطر ابتلا به دیابت یا بیماری قلبی را افزایش دهند. در مطالعات، این اعداد با لوماتپرون ثابت مانده‌اند که اطمینان‌بخش است. 

البته هیچ دارویی کاملاً عاری از عوارض جانبی نیست. اما با نگاهی کلی، از جمله این واقعیت که هیچ مشکل ایمنی جدی در آزمایش‌های افسردگی مشاهده نشد، پزشکان مشخصات ایمنی آن را در مقایسه با بسیاری از داروهای دیگر در این دسته، دلگرم‌کننده می‌دانند. 

و اگر سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) آن را تأیید کند، به این معنی است که متخصصان به این نتیجه رسیده‌اند که مزایای آن بر خطراتش غلبه دارد. 

چقدر طول می‌کشه؟

اگر لوماتپرون مفید باشد، پزشک ممکن است توصیه کند که برای مدت طولانی آن را مصرف کنید، به خصوص اگر بیش از یک دوره افسردگی داشته‌اید. اما این بدان معنا نیست که برای همیشه باید آن را مصرف کنید. واقعاً به وضعیت شما بستگی دارد. 

نیاز به درمان طولانی مدت برای افسردگی بسیار رایج است و جای هیچ گونه دلسردی نیست. شما و پزشکتان می‌توانید تصمیم بگیرید که چه چیزی برای شما منطقی‌تر است. 

چند وقت یکبار به پیگیری نیاز خواهید داشت؟

وقتی درمان جدیدی برای افسردگی شروع می‌کنید، پزشک معمولاً پس از دو تا سه هفته شما را معاینه می‌کند. این کار برای اطمینان از این است که دارو طبق انتظار عمل می‌کند، شما آن را تحمل می‌کنید و اوضاع بدتر نمی‌شود. 

اگر مفید باشد و عوارض جانبی قابل کنترل باشند، می‌توان این ویزیت‌ها را به مرور زمان با فاصله انجام داد. از آنجا که لوماتپرون یک داروی ضد روان‌پریشی است، احتمالاً پزشک شما معاینات استانداردی را نیز انجام خواهد داد. 

در ابتدا، معمولاً وزن، فشار خون، کلسترول و قند خون شما آزمایش می‌شود. این موارد حدود ۱۲ هفته دوباره بررسی می‌شوند، و سپس سالی یک بار پس از آن، تا مطمئن شویم همه چیز طبق برنامه پیش می‌رود.

چگونه می‌توان فهمید که آیا این دارو برای فرد مناسب است یا خیر؟

با پزشکی که داروی ضد افسردگی شما را تجویز می‌کند شروع کنید. این پزشک می‌تواند پزشک مراقبت‌های اولیه یا روانپزشک شما باشد. مستقیماً موضوع را مطرح کنید. می‌توانید بپرسید: «آیا کاپلیتا گزینه خوبی برای من است؟» این گفتگو به شما و پزشکتان کمک می‌کند تا با هم تصمیم بگیرید که آیا این دارو مناسب است یا خیر. 

لازم به ذکر است که لوماتپرون، مانند تمام داروهای ضد روان‌پریشی، دارای هشدار روی جعبه خود در مورد استفاده در بزرگسالان مسن مبتلا به روان‌پریشی مرتبط با زوال عقل است. این دارو برای افراد این گروه تأیید نشده است. همچنین برای کودکان یا نوجوانان نیز تأیید نشده است. 

این دارو با چه دقتی مورد مطالعه قرار گرفت؟

محققان لوماتپرون را در دو کارآزمایی بالینی بزرگ برای افسردگی آزمایش کردند. هر یک از این کارآزمایی‌ها حدود ۵۰۰ نفر را تحت نظر داشتند. این یعنی در مجموع نزدیک به ۱۰۰۰ بیمار، که برای این نوع تحقیق، عدد قابل توجهی است. 

مطالعات ۵۰۱ و ۵۰۲ شش هفته طول کشید و «دوسوکور» بودند. این بدان معناست که نه افراد مورد مطالعه و نه محققان نمی‌دانستند چه کسی داروی واقعی را در مقابل چه کسی دارونما دریافت می‌کند. این امر به قابل اعتمادتر شدن نتایج کمک می‌کند. 

افراد از نظر تغییرات علائم و عوارض جانبی به دقت تحت نظر بودند و آزمایش‌ها از استانداردهای سختگیرانه‌ای که سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای اثبات اثربخشی دارو الزامی می‌داند، پیروی می‌کردند. نتایج واضح بود: در مقایسه با دارونما، افراد بیشتری که لوماتپرون مصرف می‌کردند، علائم افسردگی خود را بهبود بخشیدند و تعداد بیشتری به بهبودی کامل رسیدند. 

بهبودی فقط به معنای احساس بهتر نیست، بلکه به معنای نداشتن علائم یا علائم کم است که هدف درمان نیز همین است. و با آزمایش‌های بزرگ و خوب طراحی‌شده‌ای مانند این، احتمال اینکه این مزایا به‌طور تصادفی اتفاق افتاده باشند، کمتر است.

همچنین یک مطالعه‌ی تکمیلی شش ماهه وجود داشت که به بررسی استفاده‌ی طولانی‌مدت‌تر پرداخت. این کارآزمایی اطمینان بیشتری داد که دارو در طول زمان به خوبی عمل خواهد کرد و هیچ مشکل ایمنی جدیدی در طول درمان طولانی‌مدت ایجاد نخواهد شد. 

نوشته لوماتپرون برای اختلال افسردگی اساسی: بینش‌های تخصصی، حقایق کلیدی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.