برداشتن چشم یک عمل جراحی شدید است که پزشکان به عنوان آخرین راه حل انجام می‌دهند، اگر هیچ درمان دیگری برای یک بیماری جدی چشم مؤثر نباشد. در مورد سرطان، برداشتن چشم ممکن است برای جلوگیری از گسترش آن به مغز و سایر اندام‌ها ضروری باشد. سه نوع برداشتن چشم وجود دارد – تخلیه چشم، انوکلئاسیون و تخلیه چشم. 

برداشتن چشم هرگز به راحتی انجام نمی‌شود. چشم پزشک شما قبل از رسیدن به این مرحله، تمام گزینه‌های درمانی موجود را بررسی کرده و همه آنها را با شما در میان گذاشته است. برداشتن چشم غیرقابل برگشت است و شما نمی‌توانید بینایی آن چشم را دوباره به دست آورید. 

سه نوع روش برای برداشت چشم وجود دارد:

Enucleation (انوکلیاسیون / تخلیه کامل کره چشم)
Evisceration (اویسِرِیشن / تخلیه محتویات داخل کره چشم)
Exenteration (اِگزِنتِرِیشن / برداشت گستردهٔ محتویات اربیت)

Enucleation چیست؟

انوکلیاسیون جراحی‌ای است که طی آن تمام کرهٔ چشم همراه با تمام محتویات آن برداشته می‌شود، در حالی که پلک‌ها، مژه‌ها، ابروها و پوست اطراف حفظ می‌گردند. پس از برداشت کره چشم، یک ایمپلنت اربیتال در کاسه چشم قرار داده می‌شود و سپس یک پروتز چشمی که ظاهری مشابه چشم طبیعی دارد جایگذاری می‌گردد.

Evisceration چیست؟

در اویسرِیشن، جراح قرنیه و تمام محتویات داخل کره چشم را خارج می‌کند، اما اسکلرا (صلبیه، بخش سفید چشم) و عضلات خارج‌چشمی را همان‌گونه که هستند باقی می‌گذارد. سپس یک ایمپلنت داخل «پوستهٔ صلبیه» قرار داده می‌شود. از آنجا که عضلات هنوز به اسکلرا متصل‌اند، اسکلرا مانند قبل قابلیت حرکت دارد.

مقایسه Enucleation و Evisceration

اویسرِیشن نسبت به انوکلیاسیون تهاجمی‌ کمتری دارد. در هر دو روش، مژه‌ها، ابروها و پلک‌ها باقی می‌مانند. با این حال، در اویسرِیشن، پوسته صلبیه و عضلات حرکتی چشم حفظ می‌شوند.
اویسرِیشن از نظر تکنیکی ساده‌تر از انوکلیاسیون است، اما خطر اندکی بیشتر بروز اُفتالمیت سمپاتیک دارد؛ عارضه‌ای نادر اما جدی که می‌تواند باعث تخریب بینایی در چشم مقابل شود و در نهایت نابینایی کامل ایجاد کند.
اگر تخلیه چشم به‌دلیل چشم دردناک و نابینای مزمن انجام شود، اویسرِیشن ممکن است کمتر مؤثر باشد، زیرا اعصاب مژگانی (ciliary nerves) در چشم باقی می‌مانند.

Exenteration چیست؟

اگزنتِرِیشن وسیع‌ترین و تهاجمی‌ترین روش است. در این عمل، جراح تمام کره چشم، پلک‌ها، ابروها و پوست اطراف را برمی‌دارد. اگزنتِرِیشن معمولاً برای درمان سرطان‌های چشمی که به بافت‌های اطراف اربیت گسترش یافته‌اند انجام می‌شود.

دلایل انجام جراحی برداشت چشم

برداشت چشم، آخرین راه درمانی محسوب می‌شود و پزشک تنها زمانی آن را توصیه می‌کند که هیچ درمان مؤثر دیگری وجود نداشته باشد. بیماری‌ها و شرایطی که ممکن است نیاز به برداشت چشم داشته باشند عبارت‌اند از:

• تومورهای داخل چشمی (Intraocular tumors) مانند رتینوبلاستوم یا ملانوم کوروئید
• آسیب شدید و غیرقابل ترمیم به چشم
• چشم نابینای دردناک شدید
• عفونت مقاوم و کنترل‌ناپذیر چشمی
• چشم نابینا و بدشکل به‌منظور بهبود نمای زیبایی‌شناختی

گاهی اوقات، پزشک ممکن است برای محافظت از چشم مقابل، چشم آسیب‌دیده را بردارد.

آسیب چشمی می‌تواند منجر به بروز یک واکنش التهابی به نام اُفتالمیت سمپاتیک (Sympathetic Ophthalmitis) در چشم مقابل شود؛ وضعیتی که ممکن است به کاهش شدید بینایی یا نابینایی منجر گردد. برداشتن چشم آسیب‌دیده می‌تواند چشم سالم را از این آسیب حفظ کند.

یک چشم نابینای دردناک می‌تواند منبع رنج و ناراحتی باشد.

برداشت چنین چشمی می‌تواند موجب کاهش درد چشمی، درد ناحیه صورت و ترشحات آزاردهندهٔ چشمی شود. تسکین کامل درد ممکن است چندین ماه پس از عمل جراحی اتفاق بیفتد.

این جراحی شما را تنها با بینایی یک چشم باقی می‌گذارد.

این موضوع ممکن است ناراحت‌کننده باشد، به‌ویژه اگر پیش از عمل در چشم برداشته‌شده دید داشته‌اید. از دست دادن بخشی از بدن تجربه‌ای بسیار دشوار و آسیب‌زا است، بنابراین ممکن است نیاز به مشاوره روان‌شناختی داشته باشید.

جراحی انوکلیاسیون (Enucleation Surgery)

انوکلیاسیون و سایر روش‌های برداشت چشم معمولاً تحت بیهوشی عمومی (General Anesthesia) انجام می‌شوند. در طول عمل کاملاً بیهوش هستید. متخصص بیهوشی (Anesthetist) پیش از جراحی وضعیت عمومی سلامت شما را ارزیابی می‌کند تا اطمینان یابد که بدن شما قادر به تحمل بیهوشی و جراحی خواهد بود.

چشم درون یک حفره استخوانی به نام اربيت (Orbit) محافظت می‌شود. در انوکلیاسیون، کرهٔ چشم (Eyeball) از اربیت خارج می‌شود. عصب بینایی (Optic Nerve) که پیام‌های بینایی را به مغز منتقل می‌کند، طی جراحی قطع می‌گردد. چندین عضله خارج‌چشمی (Extraocular Muscles) به کرهٔ چشم متصل‌اند که حرکت چشم را در جهت‌های مختلف ممکن می‌کنند؛ این عضلات نیز از کرهٔ چشم جدا می‌شوند.

سپس جراح یک ایمپلنت اربیتال (Orbital Implant) درون حفره چشم قرار می‌دهد. عضلات خارج‌چشمی به این ایمپلنت متصل می‌شوند تا ایمپلنت مانند یک چشم طبیعی حرکت کند. عضلات چشم به صورت هماهنگ در هر دو چشم عمل می‌کنند، بنابراین ایمپلنت نیز همانند چشم مقابل حرکت خواهد کرد.

در انوکلیاسیون، پلک‌ها، ملتحمه (Conjunctiva) و پوست اطراف حفظ می‌شوند. این بافت‌ها روی حفرهٔ چشم قرار می‌گیرند و ظاهر صورتی‌رنگ و طبیعی به آن می‌دهند.
چند هفته پس از عمل، چشم‌پزشک یک پروتز اربیتال (Artificial Eye / Ocular Prosthesis) برای شما تجویز می‌کند. این پروتز مانند یک لنز تماسی ضخیم روی ایمپلنت قرار می‌گیرد. چشم‌پزشک به شما آموزش می‌دهد چگونه این پروتز را بردارید، تمیز کنید و مجدداً جایگذاری کنید.

عوارض انوکلیاسیون

احتمال اندکی برای بروز عوارض پس از عمل وجود دارد، از جمله:

• خونریزی (Bleeding)
• تورم (Swelling)
• عفونت (Infection)
• ترشح از حفره چشم (Socket Discharge)
• تحریک حفره چشم (Socket Irritation)
• اِکسپوژر یا نمایان شدن ایمپلنت (Implant Exposure)

دوره نقاهت پس از جراحی برداشت چشم (Eye Removal Surgery Recovery)

بهبودی پس از جراحی برداشت چشم چندین هفته طول می‌کشد. جراح یک کانفورمر چشمی (Ocular Conformer) را به‌عنوان یک اقدام موقت روی ایمپلنت اربیتال (Orbital Implant) قرار می‌دهد. این وسیلهٔ فنجانی‌شکل از چسبندگی بافت‌ها و بسته شدن حفره در طی روند ترمیم جلوگیری می‌کند.
پزشک معمولاً ۶ تا ۸ هفته پس از عمل و پس از فروکش کردن تورم و ترمیم حفره چشم، کانفورمر را برمی‌دارد.

پس از بیدار شدن از بیهوشی ممکن است احساس درد داشته باشید. پزشک برای کاهش درد داروهای ضد درد تجویز می‌کند. همچنین ممکن است برای پیشگیری از عفونت، آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی یا موضعی تجویز شود. پلک‌ها طی چند روز متورم و کبود خواهند بود. پیش از ترخیص از بیمارستان، پزشک به شما آموزش می‌دهد چگونه حفره چشم را به‌درستی تمیز و مراقبت کنید.

پانسمان چشم معمولاً یک تا دو روز پس از عمل برداشته می‌شود. باز گذاشتن چشم روند ترمیم را تسهیل می‌کند، با این حال می‌توانید از عینک آفتابی تیره استفاده کنید. پزشک برای ادامه درمان در منزل قطره چشمی، آنتی‌بیوتیک خوراکی و داروهای ضد درد تجویز می‌کند.

شما باید به‌مدت یک ماه از خم شدن و بلند کردن اجسام سنگین خودداری کنید. به همین ترتیب، باید از شنا کردن و فعالیت ورزشی شدید پرهیز نمایید. معمولاً می‌توانید طی چند روز رانندگی و فعالیت‌های عادی خود را آغاز کنید. پانسمان چشم باید کاملاً خشک نگه داشته شود. جراح حدود یک هفته پس از عمل شما را ویزیت می‌کند تا روند ترمیم را ارزیابی کند.

بینایی پس از برداشت چشم (Vision After Eye Removal)

ایمپلنت اربیتال و پروتز چشمی هیچ‌گونه بینایی ایجاد نمی‌کنند؛ آن‌ها تنها به‌منظور ایجاد ظاهر طبیعی به کار می‌روند.

پس از عمل، تمام بینایی شما از چشم باقی‌مانده تأمین خواهد شد و همان سطح بینایی پیش از جراحی را حفظ می‌کند.
با توجه به اینکه تنها با یک چشم می‌بینید:

• تشخیص فاصله و درک عمق (Depth Perception) دشوارتر خواهد شد.
• میدان دید شما در سمت چشم برداشته‌شده کاهش می‌یابد.
• در بالا، پایین و سمت چشم سالم، میدان دید طبیعی باقی می‌ماند.
• برای دیدن سمت چشم برداشته‌شده باید سر خود را بیشتر بچرخانید.

اهمیت تصمیم‌گیری درباره برداشت چشم

برداشتن چشم تصمیمی بسیار دشوار و سنگین است. این جراحی تنها زمانی انجام می‌شود که هدف آن:

• کاهش درد شدید ناشی از یک چشم نابینای دردناک باشد، یا
• جلوگیری از گسترش تهدیدکنندهٔ حیات یک سرطان چشمی باشد.

هدف اصلی این جراحی رهایی از درد، حفظ کیفیت زندگی و فراهم کردن امکان زندگی بدون محدودیت است.

نوشته نکاتی که باید در مورد جراحی برداشتن چشم بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

دو دلیل اصلی برای خشکی چشم وجود دارد. یا چشمان شما به اندازه کافی اشک تولید نمی‌کنند، یا اشک‌های شما به اندازه کافی در چشم نمی‌مانند تا چشمان شما را مرطوب نگه دارند.

شما می‌توانید یک نوع خشکی چشم داشته باشید. همچنین می‌توانید هر دو را همزمان داشته باشید.

وقتی چشمانتان به اندازه کافی اشک نمی‌سازد

ممکن است این مورد را به نام خشکی چشم ناشی از کمبود اشک آبی بشنوید. غده‌ای در گوشه چشم شما به نام غده اشکی، اشک شما را می‌سازد. به طور معمول، این غده رطوبت کافی برای سالم نگه داشتن چشم شما ایجاد می‌کند. اشک‌ها گرد و غبار و هر چیز دیگری را که ممکن است وارد شود، می‌شویند. آنها همچنین از چشمان شما در برابر میکروب‌ها و عفونت محافظت می‌کنند.

وقتی غده اشکی شما به اندازه کافی اشک تولید نمی‌کند، باعث خشکی چشم می‌شود. نام دیگر این نوع، کراتوکونژکتیویت سیکا است. ممکن است به این دلیل به آن مبتلا شوید که چشمان شما پیر شده‌اند و قادر به تولید اشک مانند گذشته نیستند.

همچنین ممکن است به دلیل یک بیماری مانند موارد زیر به آن مبتلا شوید:

• دیابت
• روماتیسم مفصلی
• لوپوس
• اسکلرودرما
• سندرم شوگرن
• اختلالات تیروئید
• کمبود ویتامین آ

همچنین ممکن است این حالت را به عنوان یک عارضه جانبی دارویی مانند موارد زیر تجربه کنید:

• آنتی‌هیستامین‌ها
• ضد احتقان‌ها
• درمان جایگزینی هورمون
• داروهای ضد افسردگی
• داروی فشار خون
• داروی آکنه
• کنترل بارداری
• داروهای بیماری پارکینسون

گاهی اوقات، غدد اشکی می‌توانند پس از جراحی اصلاح بینایی با لیزر، در تولید اشک کافی مشکل داشته باشند. این مشکل معمولاً پس از چند ماه از بین می‌رود. همچنین اگر التهاب یا پرتودرمانی به غدد اشکی شما آسیب برساند، ممکن است به این نوع خشکی چشم مبتلا شوید.

وقتی اشک‌هایت به اندازه کافی دوام نمی‌آورند

وقتی اشک‌های شما خیلی سریع خشک می‌شوند تا به محافظت از چشمانتان کمک کنند ، دچار چیزی شده‌اید که پزشک ممکن است آن را خشکی چشم تبخیری بنامد. گاهی اوقات این اتفاق به دلیل مشکلی در ساختار اشک‌های شما رخ می‌دهد. در موارد دیگر، این مشکل ناشی از تغییرات در چشم یا محیط است.

اشک سه لایه دارد: لایه بیرونی چرب، لایه میانی آبکی و لایه داخلی مخاطی. لایه بیرونی چرب به جلوگیری از تبخیر سریع لایه میانی آبکی کمک می‌کند. لایه مخاطی، اشک را به طور مساوی روی سطح چشم پخش می‌کند. مشکل در هر یک از این لایه‌ها می‌تواند باعث خشکی چشم شود.

غددی در داخل پلک‌های شما به نام غدد میبومین، چربی اشک شما را تولید می‌کنند. گاهی اوقات این غدد مسدود می‌شوند. وقتی این اتفاق می‌افتد، اشک شما چربی کافی دریافت نمی‌کند. لایه آبکی اشک شما محافظت خود را از دست می‌دهد و اشک شما تبخیر می‌شود.

این حالت در افرادی که بیماری به نام بلفاریت (التهاب پلک) دارند یا افرادی که بیماری‌های پوستی مانند روزاسه دارند، رایج است.

علل دیگر

گاهی اوقات، خشکی چشم به این دلیل اتفاق می‌افتد که شما نمی‌توانید رطوبت را به مدت کافی در چشم خود نگه دارید. اشک‌ها خشک نمی‌شوند. آنها به راحتی خارج می‌شوند.

دلایل این امر عبارتند از:

• عوامل محیطی مانند باد، دود یا هوای خشک
• پلک نزدن به اندازه کافی، همانطور که ممکن است هنگام خیره شدن به صفحه نمایش یا مطالعه اتفاق بیفتد
• مشکلات پلک مانند اکتروپیون (چرخش پلک‌ها به سمت بیرون) یا انتروپیون (چرخش پلک‌ها به سمت داخل). گاهی اوقات، چشم‌ها نمی‌توانند پس از جراحی زیبایی پلک به طور کامل بسته شوند.
• اگر سطح در معرض دید چشم شما بزرگتر شود، اشک‌های شما ممکن است به سختی آن را بپوشانند. این اتفاق می‌تواند در صورت ابتلا به مشکلات تیروئید که باعث بیرون زدگی چشم شما می‌شود، یا اگر جراحی چشم داشته باشید که چشم شما را بیش از حد باز می‌کند، رخ دهد.

نوشته انواع خشکی چشم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بیرون زدگی چشم (اگزوفتالمی) چیست؟

بیرون زدگی چشم که به آن اگزوفتالمی نیز گفته می‌شود، زمانی است که چشم‌های شما بیش از حد معمول بیرون زده یا به بیرون می‌چسبند. بیرون زدگی چشم می‌تواند نتیجه یک بیماری یا مشکل پزشکی دیگر باشد. اگر چشمان شما به طور ناگهانی شروع به بیرون زدگی کرد و تغییراتی در بینایی، سردرد شدید یا احساس بیماری داشتید، باید فوراً به پزشک مراجعه کنید. 

اگزوفتالمی در مقابل پروپتوز

در حالی که اگزوفتالمی فقط چشم‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد، پروپتوز وضعیتی است که در آن هر عضوی بیرون زده می‌شود.

علل بیرون زدگی چشم

بیرون زدگی چشم می‌تواند نشانه عفونت، مشکلات تیروئید یا سایر مشکلات پزشکی باشد. مهم است که توسط پزشک معاینه شوید تا بتوانید درمان بیماری که باعث آن شده است را شروع کنید.

بیماری تیروئید چشمی

بیماری تیروئید چشمی علت اصلی بیرون زدگی چشم است. این بیماری حدود 30 درصد از افرادی را که به اختلال سیستم ایمنی بدن به نام بیماری گریوز مبتلا هستند، تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر به بیماری گریوز مبتلا هستید، بدن شما هورمون تیروئید زیادی تولید می‌کند.

هر کسی می‌تواند به بیماری گریوز مبتلا شود، اما معمولاً زنان قبل از ۴۰ سالگی به آن مبتلا می‌شوند.

اگرچه کمتر رایج است، بیماری چشمی گریوز می‌تواند در افرادی که غده تیروئید کم‌کار دارند نیز رخ دهد. در موارد نادر، افرادی که سطح هورمون تیروئید طبیعی دارند نیز می‌توانند به آن مبتلا شوند.

چرا بیماری گریوز باعث بیرون زدگی چشم می‌شود؟

در بیماری تیروئید چشمی، سیستم ایمنی بدن – که سیستم دفاعی بدن در برابر میکروب‌ها است – به بافت اطراف چشم حمله می‌کند. این باعث می‌شود که چشم‌ها متورم و به جلو فشار داده شوند و ظاهری برآمده به آنها بدهند.

جراحت

آسیب دیدگی چشم می‌تواند باعث تورم یا خونریزی در حدقه چشم شود. ممکن است چشم شما هنگام جمع شدن خون در پشت آن، برآمده شود.

علائم دیگر آسیب دیدگی چشم عبارتند از:

• درد مداوم
• یک چشم که به خوبی چشم دیگر حرکت نمی‌کند
• احساس اینکه چیزی در چشم شما است
• تغییرات بینایی، مانند مشکل در دیدن از چشم آسیب دیده

پزشک شما آسیب را درمان کرده و هرگونه مایع جمع شده را تخلیه می‌کند.

عفونت

بسیاری از عفونت‌ها می‌توانند به چشم حمله کرده و حدقه چشم شما را ملتهب کنند.

سلولیت حدقه چشم، یک عفونت شایع چشم است. اگر درمان نشود، می‌تواند به مشکلات جدی‌تری منجر شود. علائم این بیماری علاوه بر بیرون‌زدگی چشم‌ها عبارتند از:

• تورم پلک
• درد
• سختی در حرکت دادن چشم
• تب
• قرمزی در داخل یا اطراف چشم

اگر فکر می‌کنید عفونت علت بیرون‌زدگی چشم شماست، با پزشک خود تماس بگیرید. ممکن است به آنتی‌بیوتیک یا احتمالاً جراحی نیاز داشته باشید.

گلوکوم (آب سیاه)

در این اختلال چشمی، افزایش فشار در چشم‌ها به اعصابی که چشم‌ها را به مغز متصل می‌کنند آسیب می‌رساند. معمولاً این بیماری علائمی ندارد، اما در موارد شدید، فشار می‌تواند باعث بیرون‌زدگی چشم‌ها شود.

علائم دیگر شامل اشک اضافی و حساسیت به نور است.

از آنجا که معمولاً در مراحل اولیه هیچ علامتی وجود ندارد، بررسی و درمان گلوکوم برای جلوگیری از کاهش بینایی مهم است. پزشک شما داروهایی را برای کاهش فشار روی چشمان شما تجویز می‌کند. همچنین ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید.

تومور پشت چشم

تومور می‌تواند در پشت چشم تشکیل شود و آن را به جلو هل دهد. این تومور می‌تواند سرطانی (بدخیم) یا غیرسرطانی (خوش‌خیم) باشد. سایر علائم تومور پشت چشم عبارتند از:

• بی‌حسی، سوزن سوزن شدن یا درد در چشم
• تغییرات بینایی
• پلک متورم یا افتاده
• شما نمی‌توانید چشمان خود را همزمان با یکدیگر حرکت دهید، که منجر به دوبینی می‌شود.

پزشکان می‌توانند برخی از تومورها را با جراحی بردارند. اگر تومور سرطانی باشد، ممکن است به جراحی، پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی نیاز داشته باشید.

علائم بیرون زدگی چشم

علائم بیرون زدگی چشم عبارتند از:

• احساس خشکی و شن در چشمان شما
• فشار یا درد در چشمان شما
• پلک‌های پف‌کرده
• چشم‌های قرمز یا ملتهب
• حساسیت به نور
• دوبینی یا از دست دادن بینایی

اگر هر یک از این مشکلات را دارید، به پزشک مراجعه کنید. آنها علائم خاص چشم شما و همچنین سطح هورمون تیروئید شما را درمان خواهند کرد.

تشخیص بیرون زدگی چشم

برای تشخیص علت بیرون زدگی چشم، پزشک در مورد علائم و سابقه پزشکی شما سوال خواهد کرد. معاینه چشم شما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• با استفاده از لامپ شکافی، نگاهی نزدیک به چشمان خود بیندازید
• ارزیابی حرکت چشم و پلک شما
• به دنبال قرمزی، درد و ناراحتی باشید

همچنین ممکن است به آزمایش‌های دیگری مانند موارد زیر نیاز داشته باشید:

• اگزوفتالومتری، که میزان بیرون زدگی کره چشم از حدقه چشم را اندازه‌گیری می‌کند.
• آزمایش خون، از جمله آزمایش برای بیماری تیروئید
• تصویربرداری، مانند MRI یا سی تی اسکن، برای بررسی خونریزی، تومور یا علائم عفونت
• کشت خون یا بافت برای بررسی عفونت

درمان بیرون زدگی چشم

درمان‌های پف زیر چشم شامل موارد زیر است:

• اشک مصنوعی به شکل قطره یا ژل
• آنتی‌بیوتیک برای عفونت
• درمان‌هایی برای علت اصلی بیماری شما، مانند پرکاری تیروئید
• کورتیکواستروئیدها یا تپروتوموماب (تپزا) برای بیماری تیروئید چشمی
• درمان‌های دوبینی
• داروهایی که سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب می‌کنند
• جراحی برای ایجاد فضای بیشتر در پشت چشم و درمان سایر علائم و بیماری‌ها

چگونه به طور طبیعی پف چشم را برطرف کنیم

• هنگام دراز کشیدن، از بالش برای بالا نگه داشتن سر خود استفاده کنید.
• برای محافظت از چشمانتان در برابر نور شدید، از عینک آفتابی استفاده کنید.
• به چشمان خود استراحت دهید و از لنزهای تماسی استفاده نکنید و به عینک روی بیاورید.

خلاصه مطلب

اگر علائم بیرون زدگی چشم دارید – بیرون زدگی چشم از حدقه، درد، خشکی چشم ، قرمزی یا حساسیت به نور – مراجعه به پزشک برای تشخیص علت این بیماری مهم است. پزشک شما را معاینه می‌کند و یک یا چند آزمایش انجام می‌دهد تا مشخص شود که آیا ممکن است بیماری چشمی تیروئید، مشکل سلامتی دیگری یا آسیب دیدگی داشته باشید یا خیر. در حالی که برخی روش‌های طبیعی برای تسکین بیرون زدگی چشم وجود دارد، رایج‌ترین درمان‌ها شامل قطره‌های چشم و سایر داروها است. برخی از افراد ممکن است برای درمان این بیماری به جراحی نیاز داشته باشند.

نوشته چه چیزی باعث بیرون زدگی چشم (اگزوفتالمی) می‌شود؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.