اختلالات خوردن می‌تواند مشکلات جدی برای سلامتی کودکان و نوجوانان ایجاد کند. در اینجا به مواردی که باید مراقب آنها باشید، اشاره می‌کنیم.

اختلالات خوردن در کودکان و نوجوانان باعث تغییرات جدی در عادات غذایی می‌شود که می‌تواند منجر به مشکلات سلامتی عمده و حتی تهدیدکننده زندگی شود. سه نوع اصلی اختلالات خوردن عبارتند از:

• بی‌اشتهایی عصبی، وضعیتی که در آن کودک به دلیل ترس شدید و غیرمنطقی از چاق شدن، از خوردن کالری کافی خودداری می‌کند.
• بولیمیا، وضعیتی که در آن کودک به شدت پرخوری می‌کند (بی‌رویه غذا می‌خورد) و سپس با استفراغ یا استفاده از ملین‌ها برای جلوگیری از افزایش وزن، غذا را دفع می‌کند.
• پرخوری عصبی، وضعیتی که در آن کودک ممکن است به سرعت غذا بخورد، اما بدون بالا آوردن

در کودکان و نوجوانان، اختلالات خوردن می‌توانند با هم همپوشانی داشته باشند. به عنوان مثال، برخی از کودکان بین دوره‌های بی‌اشتهایی و پرخوری عصبی متناوب هستند.

اختلالات خوردن معمولاً در دوران نوجوانی یا اوایل بزرگسالی بروز می‌کنند. با این حال، می‌توانند در دوران کودکی نیز شروع شوند. زنان بسیار آسیب‌پذیرتر هستند. تخمین زده می‌شود که تنها ۵ تا ۱۵ درصد از افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی یا پرخوری عصبی، مرد هستند. در مورد پرخوری افراطی، این تعداد به ۳۵ درصد در مردان افزایش می‌یابد.

چه چیزی باعث اختلالات خوردن می‌شود؟

پزشکان مطمئن نیستند که چه چیزی باعث اختلالات خوردن می‌شود. آنها ترکیبی از عوامل بیولوژیکی، رفتاری و اجتماعی را در این امر دخیل می‌دانند. به عنوان مثال، جوانان ممکن است تحت تأثیر تصاویر فرهنگی قرار گیرند که بدن‌های بسیار لاغر را برای سالم بودن ترجیح می‌دهند. همچنین، بسیاری از کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلالات خوردن با یک یا چند مورد از مشکلات زیر دست و پنجه نرم می‌کنند:

• پریشانی
• ترس از اضافه وزن
• احساس درماندگی
• عزت نفس پایین

برای مقابله با این مسائل، کودکان و نوجوانان ممکن است عادات غذایی مضری را در پیش بگیرند. در واقع، اختلالات خوردن اغلب با سایر مشکلات روانپزشکی مانند موارد زیر همراه است:

• اختلالات اضطرابی
• افسردگی
• سوء مصرف مواد

خطرات اختلالات خوردن

اختلالات خوردن در کودکان و نوجوانان می‌تواند منجر به مشکلات جسمی جدی و حتی مرگ شود. اگر هر یک از علائم اختلالات خوردن ذکر شده در زیر را مشاهده کردید، فوراً با پزشک فرزندتان تماس بگیرید. اختلالات خوردن با اراده‌ی صرف برطرف نمی‌شوند. فرزند شما برای کمک به بازیابی وزن طبیعی و عادات غذایی به درمان نیاز دارد . درمان همچنین به مسائل روانی اساسی می‌پردازد. به یاد داشته باشید که بهترین نتایج زمانی حاصل می‌شود که اختلالات خوردن در مراحل اولیه درمان شوند.

بی‌اشتهایی در کودکان و نوجوانان

کودکان و نوجوانان مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی، تصویر بدنی تحریف‌شده‌ای دارند . افراد مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی، حتی زمانی که به طرز خطرناکی لاغر هستند، خود را چاق می‌دانند. آن‌ها وسواس لاغری دارند و حتی از حفظ حداقل وزن طبیعی نیز امتناع می‌کنند.

طبق گزارش موسسه ملی سلامت روان، تقریباً از هر 25 دختر و زن، یک نفر در طول زندگی خود دچار بی‌اشتهایی عصبی می‌شود. اکثر آنها انکار می‌کنند که اختلال خوردن دارند.

علائم بی‌اشتهایی عصبی عبارتند از:

• اضطراب ، افسردگی ، کمال‌گرایی یا خودانتقادی شدید
• رژیم گرفتن حتی زمانی که فرد لاغر یا نحیف است
• ورزش بیش از حد یا اجباری
• ترس شدید از چاق شدن، حتی اگر فرد کمبود وزن داشته باشد
• قاعدگی که نامنظم می‌شود یا متوقف می‌شود
• کاهش سریع وزن ، که فرد ممکن است سعی کند آن را با لباس‌های گشاد پنهان کند
• عادات غذایی عجیب، مانند اجتناب از وعده‌های غذایی، غذا خوردن مخفیانه، زیر نظر داشتن هر لقمه غذا یا خوردن فقط غذاهای خاص در مقادیر کم
• علاقه غیرمعمول به غذا

بی‌اشتهایی عصبی می‌تواند منجر به چندین مشکل جدی برای سلامتی شود. این مشکلات عبارتند از:

• آسیب به اندام‌های اصلی، به ویژه مغز ، قلب و کلیه‌ها
• ضربان قلب نامنظم
• کاهش فشار خون ، نبض ، دمای بدن و میزان تنفس
• حساسیت به سرما
• نازک شدن استخوان‌ها

بی‌اشتهایی عصبی تقریباً از هر 10 مورد، یک مورد منجر به مرگ می‌شود. شایع‌ترین علل مرگ شامل ایست قلبی، عدم تعادل الکترولیت و خودکشی است .

درمان بی‌اشتهایی

اولین هدف درمان، بازگرداندن وزن و عادات غذایی طبیعی به فرد جوان است. بستری شدن در بیمارستان، گاهی اوقات برای چند هفته، ممکن است ضروری باشد. در موارد سوء تغذیه شدید یا تهدید کننده زندگی، ممکن است تغذیه از طریق لوله یا داخل وریدی مورد نیاز باشد.

درمان طولانی مدت به مسائل روانشناختی می‌پردازد. درمان‌ها شامل موارد زیر است:

• داروی ضد افسردگی
• رفتار درمانی
• روان‌درمانی
• گروه‌های پشتیبانی

بولیمیا در کودکان و نوجوانان

مانند کودکان و نوجوانان مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی، جوانان مبتلا به پرخوری عصبی نیز از افزایش وزن می‌ترسند و از بدن خود به شدت ناراضی هستند.

آنها مکرراً در مدت زمان کوتاهی غذای زیادی می‌خورند. اغلب کودک یا نوجوان احساس از دست دادن کنترل می‌کند. جوانان مبتلا به بولیمیا که پس از پرخوری احساس انزجار و شرمندگی می‌کنند، سعی می‌کنند با ایجاد استفراغ یا استفاده از ملین‌ها، قرص‌های لاغری ، داروهای ادرارآور یا تنقیه از افزایش وزن جلوگیری کنند. پس از تخلیه معده، احساس تسکین می‌کنند.

پزشکان پس از اینکه فرد حداقل دو یا چند دوره در هفته به مدت حداقل سه ماه داشته باشد، تشخیص پرخوری عصبی (بولیمیا) را مطرح می‌کنند.

افراد مبتلا به پرخوری عصبی معمولاً در محدوده وزن طبیعی نوسان دارند، اگرچه ممکن است اضافه وزن نیز داشته باشند. از هر 25 زن، یک نفر در طول زندگی خود به پرخوری عصبی مبتلا می‌شود.

علائم بولیمیا عبارتند از:

• سوء مصرف مواد مخدر و الکل
• سوء استفاده از ملین‌ها و سایر درمان‌ها برای جلوگیری از افزایش وزن
• اضطراب
• پرخوری در مصرف مقادیر زیاد غذا
• غذا خوردن مخفیانه یا داشتن عادات غذایی غیرمعمول
• ورزش بیش از حد
• نوسانات خلقی
• تأکید بیش از حد بر ظاهر فیزیکی
• گذراندن وقت در دستشویی به طور منظم بعد از غذا خوردن
• غم و اندوه
• ایجاد جای زخم روی بند انگشتان به دلیل استفاده از انگشتان برای ایجاد استفراغ
• علاقه غیرمعمول به غذا
• استفراغ بعد از غذا خوردن

عوارض می‌تواند جدی باشد. اسیدهای معده ناشی از استفراغ مزمن می‌توانند باعث موارد زیر شوند:

• آسیب به مینای دندان
• التهاب مری
• تورم غدد بزاقی در گونه‌ها

علاوه بر این، بولیمیا می‌تواند سطح پتاسیم خون را نیز کاهش دهد . این می‌تواند منجر به ریتم‌های خطرناک و غیرطبیعی قلب شود.

درمان پرخوری عصبی

هدف درمان، شکستن چرخه‌ی پرخوری و پاکسازی است. درمان‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• داروهای ضد افسردگی
• اصلاح رفتار
• درمان فردی، خانوادگی یا گروهی
• مشاوره تغذیه

پرخوری عصبی در کودکان و نوجوانان

پرخوری عصبی شبیه به پرخوری عصبی است. این شامل خوردن مزمن و خارج از کنترل مقادیر زیاد در مدت زمان کوتاه، حتی تا حد ناراحتی است. با این حال، افراد پرخور غذا را از طریق استفراغ یا روش‌های دیگر دفع نمی‌کنند. در نتیجه، آنها تمایل به اضافه وزن یا چاقی دارند.

افراد مبتلا به پرخوری عصبی ممکن است در مدیریت احساسات خود دچار مشکل باشند. خشم، نگرانی، استرس، غم یا کسالت ممکن است باعث پرخوری عصبی شود. اغلب، افراد مبتلا به پرخوری عصبی از پرخوری خود ناراحت هستند و ممکن است افسرده شوند.

وزن اضافی ناشی از پرخوری، پسر یا دختر شما را در معرض خطر این مشکلات سلامتی قرار می‌دهد:

• بیماری قلبی
• فشار خون بالا
• کلسترول بالا
• دیابت نوع ۲

درمان پرخوری عصبی

درمان‌ها شامل موارد زیر است:

• رفتار درمانی
• داروها، از جمله داروهای ضد افسردگی
• روان‌درمانی

نوشته اختلالات خوردن در کودکان و نوجوانان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

تلاش برای وزن ایده‌آل منجر به اختلال خوردن قبل از حضور در برنامه شد

او با اجرای آهنگ «جایی آن سوی رنگین‌کمان» مجری بداخلاق برنامه امریکن آیدل، سایمون کاول، را شگفت‌زده کرد. حالا کاترین مک‌فی، نایب قهرمان آیدل، با افشای مبارزه‌اش با اختلال پرخوری عصبی، همین کار را برای زنان مشکل‌دار در سراسر کشور انجام می‌دهد.

طبق گزارش‌های مجله پیپل ، مک‌فی زمانی که برای برنامه تلویزیونی محبوب امریکن آیدل تست بازیگری می‌داد، روزی هفت بار استفراغ می‌کرد . با این حال، مک‌فی ۲۲ ساله قبل از شروع فیلمبرداری، در یک برنامه سه ماهه در مرکز اختلالات خوردن لس‌آنجلس کالیفرنیا شرکت کرد. او اولین بار مشکل خود را در شماره ماه اوت مجله Teen People که در ۳۰ ژوئن به دکه‌های روزنامه‌فروشی می‌آید، گزارش کرد.

مک‌فی در مصاحبه با مجله پیپل گفت که در ۱۳ سالگی وسواس کاهش وزن پیدا کرده بود، اما تا ۱۷ سالگی شروع به پرخوری و استفراغ نکرده بود. همانطور که در مورد بسیاری از دانشجویان مختلط صدق می‌کند، مشکلات او در دوران دانشگاه بدتر شد.

طبق آمار «بی‌اشتهایی عصبی و اختلالات خوردن مرتبط»، حدود ۴٪ از زنان در سن دانشگاه به پرخوری عصبی مبتلا هستند. پرخوری عصبی با پرخوری در مصرف مقادیر زیاد غذا و به دنبال آن پاکسازی جبرانی ( استفراغ ، استفاده از ملین‌ها ، ورزش بیش از حد) برای جلوگیری از افزایش وزن مشخص می‌شود .

بولیمیا در صورت عدم درمان می‌تواند عواقب پزشکی جدی مانند ضعف ، ناهنجاری‌های بالقوه کشنده در ریتم قلب ، آسیب کلیوی و فرسایش دندان‌ها داشته باشد . همچنین می‌تواند به تارهای صوتی آسیب برساند که می‌تواند برای خواننده‌ای مانند مک‌فی ویرانگر باشد. این یکی از دلایلی است که او تصمیم گرفت به کمک نیاز دارد.

تأثیر رسانه‌ها

اگرچه مک‌فی متوجه شد که رفتارش خودویرانگر است، اما فکر می‌کرد که این تنها راه موفقیت به عنوان یک خواننده است. مدیر برنامه‌هایش اغلب با گفتن اینکه اگر وزن کم کند، اجراها شروع می‌شوند، این موضوع را تقویت می‌کرد.

وندی کرامر، نماینده روابط حرفه‌ای در مرکز رنفرو در فیلادلفیا، می‌گوید: «پیامی که زنان و دختران جوان هر روز برای رسیدن به وزن مشخصی دریافت می‌کنند، آنقدر غیرواقعی و دست‌نیافتنی است که آنها را در معرض شکست قرار می‌دهد و باعث می‌شود احساس خوبی نسبت به بدن خود نداشته باشند.»

رنفرو متخصص درمان زنان مبتلا به اختلالات خوردن است. کرامر می‌گوید: «ما با یک اپیدمی اختلالات خوردن مواجه هستیم و مطمئناً نحوه‌ی بمباران شدن ما توسط تصاویر افراد مشهور که بسیار لاغر هستند، بر نحوه‌ی نگاه دختران به خودشان تأثیر می‌گذارد.» او مک‌فی را درمان نکرده است.

پیام‌های ترکیبی

طرفداران مک‌فی احتمالاً با ادامه مسابقه متوجه کوچک شدن بدن این خواننده شدند. کرامر می‌گوید: «این ممکن است پیام متفاوتی داشته باشد، زیرا او اینجا می‌گوید که با پرخوری عصبی دست و پنجه نرم می‌کرده و تحت درمان قرار گرفته، اما بعد در برنامه لاغرتر شده است. این یک شمشیر دولبه است.»

کرامر می‌گوید افراد مبتلا به پرخوری عصبی لزوماً لاغر نیستند. «آنها می‌توانند وزن طبیعی، کمبود وزن یا اضافه وزن داشته باشند. اما از برنامه مشخص بود که او وزن کم کرده است.»

او می‌گوید این واقعیت که مک‌فی علنی شده «فوق‌العاده است، زیرا بستری را برای والدین فراهم می‌کند تا از اینکه دخترانشان ممکن است با اختلالات خوردن دست و پنجه نرم کنند، آگاه باشند، به خصوص که برنامه‌ی امریکن آیدل یک برنامه‌ی بسیار محبوب است. این می‌تواند نقطه‌ی شروعی برای بحث در مورد اختلالات خوردن و مشکلات تصویر بدنی با دخترانشان باشد.»

او می‌گوید: «وقتی یک سلبریتی اعتراف می‌کند که مشکلی داشته، می‌تواند مفید باشد، چون این کار دری را برای دیگر زنان جوان باز می‌کند تا بگویند ‘من تنها نیستم’ و کمک بگیرند. در نهایت، [مک‌فی] یک مشکل را به عرصه عمومی کشانده است و اکنون ما این فرصت را داریم که نشان دهیم می‌توان بهبود یافت.»

نحوه درمان بولیمیا

طبق گفته‌ی Teen People، درمان مک‌فی شامل خواندن کتاب « تغذیه‌ی شهودی: یک برنامه‌ی انقلابی که مؤثر است» نوشته‌ی اولین تریبول و اِلیس رِش و همچنین شرکت در جلسات درمان فردی و گروهی شش روز در هفته بود.

مک‌فی به این مجله می‌گوید که از دو هفته قبل از ورود به برنامه تلویزیونی، پرخوری نکرده و از آن زمان نگرش بسیار سالم‌تری نسبت به غذا در پیش گرفته است.

دکتر لیندا همیلتون توضیح می‌دهد که امروزه، درمان پرخوری عصبی معمولاً شامل یک رویکرد چندرشته‌ای است، از جمله معاینه پزشکی، روانپزشکی که می‌تواند داروهای مفیدی مانند داروهای ضد افسردگی تجویز کند، روانشناس برای کمک به مقابله با محرک‌های عاطفی و مشاوره تغذیه. همیلتون یک روانشناس بالینی در شهر نیویورک است که اغلب هنرمندان نمایشی مبتلا به اختلالات خوردن را درمان می‌کند. او مک‌فی را درمان نکرده است.

او می‌گوید: «احتمالاً برای اینکه بتوانید به طور کامل بر [پرخوری عصبی] غلبه کنید، به یک سال کامل نیاز دارید و استرس احتمالاً باعث بازگشت علائم می‌شود. اما این بدان معنا نیست که باید دوباره به یک دوره کامل پرخوری عصبی دچار شوید.» مک‌فی در مجله People اذعان می‌کند که هنوز در حال یادگیری مقابله با استرس است و جویدن ناخن‌هایش را متوقف نکرده است.

عوامل محرک اختلالات خوردن

همیلتون توضیح می‌دهد: «مثل اکثر زنان، مک‌فی با ایده‌آل‌هایش جور در نمی‌آید. بنابراین، شما وارد این روال رژیم گرفتن می‌شوید و این واقعاً می‌تواند از نظر فیزیولوژیکی شما را به سمت پرخوری سوق دهد. اگر کالری خیلی کمی مصرف کنید، بدن شما سیگنال‌هایی برای پرخوری ارسال می‌کند.»

او می‌گوید این یک تله رایج است. «اغلب اوقات، رژیم گرفتن شما را به سمت پرخوری عصبی سوق می‌دهد و ممکن است دچار پرخوری عصبی شوید.»

همیلتون به سرعت اشاره می‌کند که علل دیگری نیز برای این اختلال خوردن وجود دارد. پرخوری عصبی همچنین می‌تواند ناشی از افسردگی ، اضطراب یا سوءاستفاده جنسی باشد.

همیلتون می‌گوید: «اینکه او [پرخوری عصبی] را آشکار کرده و درباره آن صحبت می‌کند، خیلی مثبت است، چون می‌تواند یک الگو باشد. اینکه او قبل از استفاده از نوار بهداشتی تحت درمان قرار گرفته، نشان از هوشمندی اوست، چون هر چه زودتر بتوانید درمان را شروع کنید، پیش‌آگهی بهتر است.»

همیلتون می‌گوید: «او خیلی شجاع بود که پا پیش گذاشت و پیامش این است که نمی‌خواهد دیگران هم در همان مسیری که او افتاد، بیفتند.»

نوشته نایب قهرمان امریکن آیدل به پرخوری عصبی اعتراف کرد اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

حتی زنانی که در دوران بارداری وزن کم می‌کنند، اگر کمال‌گرا باشند، می‌توانند دچار بی‌اشتهایی شوند.

این موضوع مختص دوران نوجوانی نیست: همسران، مادران جدید، زنان شاغل و فرزندان مجرد در حال ابتلا به اختلالات خوردن هستند .

زنان در دهه‌های ۲۰، ۳۰، ۴۰ و ۵۰ زندگی خود علائم بی‌اشتهایی یا پرخوری عصبی را نشان می‌دهند. کارشناسان می‌گویند این مشکل اغلب آنقدر نامحسوس شروع می‌شود که نه خود زن و نه خانواده‌اش متوجه نمی‌شوند چه اتفاقی دارد می‌افتد. با این حال، این مشکل می‌تواند تهدیدکننده زندگی باشد.

در بی‌اشتهایی عصبی، این اختلال ممکن است به سادگی با یک رژیم غذایی شروع شود. در بولیمیا (پرخوری عصبی) فرد به پرخوری و سپس بالا آوردن غذا، چه از طریق استفراغ و چه از طریق مصرف ملین‌ها، دچار می‌شود و هدف، لاغر شدن است.

این زنان اغلب زندگی پرباری دارند و می‌خواهند با افزایش وزن در میانسالی مبارزه کنند. یا ممکن است یک بحران عاطفی باعث آن شود. افسردگی از طلاق، مرگ، یا ترک خانه توسط فرزند ناشی می‌شود. ممکن است اعتماد به نفس او آسیب دیده باشد. ممکن است احساس تنهایی کند.

معمولاً، این نگرانی‌ها در مورد تصویر بدن و وزن – تلاش هر زنی برای مطابقت با استانداردهای جامعه – دامن می‌زند.

دکتر دیوید هرزوگ، مدیر برنامه اختلالات خوردن هاروارد در بیمارستان عمومی ماساچوست در بوستون، می‌گوید: «بعضی‌ها 20 سال یا بیشتر با این مشکلات دست و پنجه نرم کرده‌اند… برای برخی دیگر، به نظر می‌رسد که این مشکلات از یائسگی یا زمانی که همسر خود را از دست می‌دهند، شروع می‌شود.»

او به WebMD می‌گوید: «ما زنانی را می‌بینیم که هنگام تلاش برای کاهش وزن دوران بارداری، دچار بی‌اشتهایی می‌شوند. این مشکل حتی می‌تواند در دوران بارداری و با مشکلات وزنی شروع شود. زنان در مورد تصویر بدن خود وسواس پیدا می‌کنند، آنها رژیم‌های غذایی و برنامه‌های کاهش وزن زیادی را دنبال می‌کنند. اما در برهه‌ای از زمان، آرزوی کاهش وزن به یک وسواس تبدیل می‌شود.»

هرزوگ می‌گوید بخش زیادی از این مشکل به دلیل «فرهنگ افراط و تفریط» ماست. «ما تمایل داریم کارها را در حد اعتدال انجام ندهیم. اینجاست که [این زنان] دچار مشکل می‌شوند. حد وسطی وجود ندارد. آنها می‌خواهند بی‌نقص باشند. آنها نمی‌خواهند معمولی باشند.»

با این حال، دکتر والتر اچ. کی، استاد روانپزشکی دانشکده پزشکی دانشگاه پیتسبورگ، توضیح می‌دهد که به نظر می‌رسد برخی از ویژگی‌های ارثی، برخی از زنان را در برابر اختلالات خوردن آسیب‌پذیرتر می‌کند. کی در حال تدوین یک مطالعه بین‌المللی بر روی زنان مبتلا به اختلالات خوردن است تا مشخص کند که آیا ژن یا ژن‌هایی ممکن است برخی را مستعد ابتلا به بی‌اشتهایی عصبی کند یا خیر.

آیا می‌تواند ژنتیکی باشد؟

کی به WebMD می‌گوید مطالعات متعدد در طول دهه گذشته نشان داده‌اند که ژنتیک نقش دارد. «اختلالات خوردن در خانواده‌ها ارثی هستند. مطالعات نشان می‌دهد که دوقلوهای همسان بیشتر از دوقلوهای غیرهمسان احتمال ابتلا به اختلالات خوردن را دارند.»

او توضیح می‌دهد که استعداد ژنتیکی احتمالاً ویژگی‌های شخصیتی خاصی – گرایش به اضطراب، وسواس، کمال‌گرایی – را ایجاد می‌کند که برخی افراد را به ویژه مستعد ابتلا به اختلالات خوردن می‌کند. «ارتباط ژنتیکی منطقی است، زیرا بسیاری از افراد در این جامعه رژیم می‌گیرند اما تعداد نسبتاً کمی از افراد به اختلال خوردن مبتلا می‌شوند.»

مسئله مهم: کی می‌گوید: «اینها می‌توانند اختلالات خطرناکی باشند، مردم می‌توانند در اثر آنها بمیرند. مراجعه افراد به پزشک بسیار مهم است.»

او می‌گوید این کار همیشه آسان نیست، زیرا بسیاری از زنان مبتلا به اختلالات خوردن خود را دارای مشکل نمی‌دانند. «این می‌تواند باعث تنش و مشکلی شود که به راحتی حل نمی‌شود. شما می‌توانید یک دختر ۱۴ ساله را مجبور به درمان کنید، اما این کار برای یک زن ۶۰ ساله بسیار دشوار است. اغلب به یک مبارزه تبدیل می‌شود زیرا خانواده بسیار نگران است. ممکن است نوعی رویارویی لازم باشد.»

چه زمانی باید نگران باشید؟ هرزوگ می‌گوید: «وقتی کسی تغییر چشمگیری در اندازه بدنش دارد، این باید یک سرنخ باشد.» علائم دیگر عبارتند از:

• تغییر چشمگیر در الگوهای غذایی
• رد دعوت به صرف شام در جمع‌های دوستانه
• اغلب میز را به سمت دستشویی ترک می‌کند
• تغییر شدید خلق و خو

فقط به یاد داشته باشید: اگرچه رژیم‌های غذایی خاصی ممکن است “شدید” به نظر برسند- مانند رژیم‌های خام‌خواری یا گیاهخواری – اما به طور کلی تهدیدکننده زندگی نیستند، هرزوگ می‌گوید: “همچنین، برخی از زنان از نظر ژنتیکی بسیار لاغر هستند، متابولیسم بالاتری دارند و در حالی که دیگران ممکن است افزایش وزن داشته باشند، آنها افزایش وزن نخواهند داشت. همه متابولیسم یکسانی ندارند.”

نوشته بی‌اشتهایی عصبی زنان مسن را درگیر کرده است اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بی‌اشتهایی عصبی فقط مختص سفیدپوستان و زنان نیست. چه اتفاقی دارد می‌افتد؟

فکر می‌کنید بی‌اشتهایی عصبی یک بیماری دوران نوجوانی است، یا عادتی که دختران سفیدپوست لوس و پولدار به آن مبتلا می‌شوند؟ دوباره فکر کنید.

زنان سفیدپوست در سنین نوجوانی و دهه بیست زندگی هنوز بیشترین موارد بی‌اشتهایی عصبی را در ایالات متحده تشکیل می‌دهند، اما کارشناسان می‌گویند زنان ۴۰ و ۵۰ ساله، مردان، زنان سیاه‌پوست و اسپانیایی‌تبار و حتی دختران کوچک ۸ یا ۹ ساله نیز با بی‌اشتهایی عصبی، پرخوری عصبی و سایر اختلالات خوردن به مطب پزشکان مراجعه می‌کنند.

این افراد به سختی می‌توانند از نمونه‌های رایج دهه ۱۹۸۰ باشند، زمانی که فیلم‌هایی مانند «بهترین دختر کوچولوی دنیا» تصویر بدنی تحریف‌شده و عادات غذایی پرنده‌وار نوجوانان و زنان جوان سفیدپوست مرفه در دهه بیست زندگی‌شان را به تصویر می‌کشید. تحقیقات نیز عمدتاً بر این گروه از بیماران متمرکز بود.

حالا، متخصصان از خود می‌پرسند، چه اتفاقی دارد می‌افتد؟ آیا اختلالات خوردن در این جمعیت‌ها رو به افزایش است – یا بالاخره شاهد چیزی هستیم که همیشه وجود داشته است؟

دکتر دایان میکلی، رئیس مشترک انجمن ملی اختلالات خوردن (NEDA، www.nationaleatingdisorders.org) و بنیانگذار و مدیر مرکز اختلالات خوردن ویلکینز در گرینویچ، کانکتیکات، می‌گوید: «این ترکیبی از هر دو است.»

او می‌گوید: «من ۲۵ سال است که در مرکزمان پذیرش انجام می‌دهم و شکی نیست که بیماران ما در حال پیر شدن هستند و ما بیماران میانسال بیشتری داریم. این بیماری از نوجوانی شروع می‌شود که در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شکوفا شد. اکثر بیماران بهبود می‌یابند، اما برخی نه و پیرتر می‌شوند.»

تعداد کمی از این موارد نشان‌دهنده شروع واقعاً جدید بیماری در سن ۳۵ یا ۴۵ سالگی است. میکلی می‌گوید: «در عوض، این عود بیماری است که ممکن است از دوران نوجوانی به آن مبتلا بوده باشند. ما گاهی اوقات بیمارانی را می‌بینیم که در میانسالی دچار بی‌اشتهایی عصبی شده‌اند، اما افزایش بیماران مسن‌تر که برای مراقبت مراجعه می‌کنند، عمدتاً در میان کسانی است که مدت طولانی به آن مبتلا بوده‌اند.»

با این وجود، بسیاری از این زنان برای اولین بار در دهه‌های ۳۰، ۴۰ و ۵۰ زندگی خود به دنبال مراقبت‌های بهداشتی هستند. چرا حالا؟

دکتر داگ بونل، رئیس سابق NEDA و مدیر بالینی مرکز رنفرو در کنتیکت می‌گوید : «برای زنان در دهه ۳۰ زندگی‌شان، ممکن است این تمایل به بچه‌دار شدن باشد و این امر آنها را مجبور می‌کند با چیزی روبرو شوند که ممکن است بر باروری آنها تأثیر بگذارد.»

او اضافه می‌کند: «در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ زندگی، آنچه ممکن است باعث عود بیماری و تصمیم به درمان شود، اغلب نوعی اختلال است: طلاق، مرگ، سرطان یا ترس از بیماری‌های دیگر، سندرم آشیانه خالی – هر نوع گذار رشدی.»

بی‌اشتهایی عصبی هم جوان‌تر می‌شود

همانطور که موضوع بی‌اشتهایی عصبی پیرتر می‌شود، چهره‌ی آن نیز جوان‌تر می‌شود.

بونل می‌گوید: «مدت‌هاست که بچه‌ها در مورد وزن و چاق یا لاغر بودن در سنین پایین صحبت می‌کنند. اما آنچه اکنون می‌بینیم، ظهور زودهنگام‌تر رفتارهای اختلال خوردن واقعی است. تحقیقات به آنچه که از نظر بالینی می‌بینیم، نرسیده است، اما به طور روایی، ما دختران ۱۰، ۹ و ۸ ساله مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی کامل را درمان می‌کنیم.»

یک چالش دلخراش برای تشخیص این دختران: یک معیار تشخیصی کلیدی برای بی‌اشتهایی عصبی، قطع قاعدگی است، اما تعداد فزاینده‌ای از این دختران آنقدر جوان هستند که حتی اولین پریود خود را هم تجربه نکرده‌اند.

علاوه بر سن، قومیت نیز عامل تعیین‌کننده‌ای در موارد فعلی بی‌اشتهایی عصبی است. بونل می‌گوید: «برای دختران و زنان سفیدپوست و اسپانیایی‌تبار، میزان بی‌اشتهایی عصبی اساساً قابل تشخیص نیست. از سوی دیگر، به نظر می‌رسد اگر آمریکایی آفریقایی‌تبار باشید، نوعی عامل محافظتی در برابر بی‌اشتهایی عصبی وجود دارد.»

مطالعات نشان داده‌اند که در مقایسه با زنان سفیدپوست، آسیایی و اسپانیایی‌تبار، تعداد بسیار کمی از زنان آفریقایی-آمریکایی مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی هستند. اما این بدان معنا نیست که آنها از اختلالات خوردن در امان هستند.

دکتر گیل بروکس، معاون رئیس و مدیر بالینی مرکز رنفرو در فلوریدا می‌گوید: «در برخی تحقیقات مشخص شده است که زنان آفریقایی-آمریکایی حتی نسبت به زنان سفیدپوست، میزان بالاتری از سوءمصرف ملین‌ها را برای کنترل وزن دارند که جای تعجب دارد.» «ما همچنین شاهد میزان بالایی از مصرف داروهای ادرارآور هستیم.» به طور خلاصه، زنان جوان سیاه‌پوست بیشتر احتمال دارد که «پرخوری و استفراغ» کنند تا اینکه با رفتار بی‌اشتهایی به خودشان گرسنگی بدهند.

این نیز ممکن است در حال تغییر باشد. زنان آفریقایی-آمریکایی نیز به بی‌اشتهایی عصبی مبتلا می‌شوند. برای مثال، یک مطالعه در سال ۲۰۰۱ نشان داد که ۲٪ از زنان آفریقایی-آمریکایی در یک دانشگاه بزرگ در غرب میانه آمریکا به این اختلال مبتلا هستند. کائلین کارسون، یک تشویق‌کننده و ستاره دو و میدانی ۲۰ ساله اهل میشیگان، در تابستان ۲۰۰۱ پس از ۱۴ ماه مبارزه با بی‌اشتهایی عصبی درگذشت.

بروکس می‌گوید: «هر نوع کارکرد محافظتی که از ارتباط فرهنگی زیاد ناشی می‌شود، با گذشت زمان از بین می‌رود، زیرا فشارها بر زنان رنگین‌پوست، همانطور که بر زنان سفیدپوست وارد می‌شود، افزایش می‌یابد تا عزت نفسشان بر اساس اندازه بدن تعیین شود.»

او اضافه می‌کند: «وقتی یک دختر جوان وارد محیطی می‌شود که عمدتاً سفیدپوستان در آن زندگی می‌کنند، جایی که با تصاویر و فشار برای داشتن ظاهری خاص مورد حمله قرار می‌گیرد، ویژگی‌های محافظتی فرهنگ بسیار کم‌اثرتر می‌شود.»

بی‌اشتهایی عصبی: فقط مشکل زنان نیست

در اواسط دهه ۱۹۸۰، متخصصان معتقد بودند که تعداد زنان مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی، ده برابر مردان است. اما در سال ۲۰۰۱، یک مطالعه کانادایی که در مجله روانپزشکی آمریکا منتشر شد، نشان داد که تعداد زنان مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی، تنها چهار برابر مردان است.

بونل می‌گوید: «تعدادی مرکز درمانی در کشور وجود دارد که متخصص درمان مردان و پسران مبتلا به بی‌اشتهایی عصبی هستند و به نظر می‌رسد که شاهد افزایش تقاضا هستند.» آیا این به این دلیل است که بی‌اشتهایی عصبی در مردان افزایش یافته است یا صرفاً به این دلیل است که پزشکان بالاخره این بیماری را در مردان تشخیص می‌دهند؟ «احتمالاً کمی از هر دو مورد وجود دارد.»

در سال ۲۰۰۳، یک نظرسنجی بی‌بی‌سی از متخصصان سلامت روان کودکان و نوجوانان در بریتانیا نشان داد که تقریباً سه چهارم آنها معتقد بودند که بی‌اشتهایی عصبی در مردان کمتر از حد تشخیص داده می‌شود و به خوبی درک نمی‌شود.

علاوه بر این، شکی نیست که فشار فراگیر اجتماعی در مورد تصویر بدن، بیش از پیش به مردان نیز سرایت کرده است. برای اثبات این موضوع، کافی است به نزدیکترین دکه مجله فروشی خود نگاهی بیندازید، جایی که مجلات مردانه متعددی را خواهید یافت که همان مدل‌های بی‌نقص و غیرواقعی را به نمایش می‌گذارند که به طور سنتی در مجلات Vogue و Cosmo یافت می‌شدند .

بونل می‌گوید: «پسران و مردان اکنون به طور فزاینده‌ای در معرض انتظارات غیرواقع‌بینانه‌ای در مورد ظاهر خود قرار دارند و در کنار فشار ملی علیه چاقی، شاهد تنش بیشتر و بیشتری در پسران در مورد ظاهر فیزیکی‌شان هستیم.»

آیا فشارهای فرهنگی مقصرند؟

متخصصان معتقدند که هنوز اطلاعات بسیار کمی در مورد بی‌اشتهایی عصبی و سایر اختلالات خوردن در جمعیت‌های «غیرسنتی»، مانند مردان، گروه‌های اقلیت، زنان مسن و کودکان خردسال، در دست است. اما بسیاری معتقدند که این موضوع ممکن است به فراگیر بودن فشارهای فرهنگی مربوط باشد. میکلی می‌گوید: «ما فرهنگی داریم که از چاقی می‌ترسد و تصورات غیرواقعی در مورد اینکه یک نوع بدن چقدر و در چه سنی باید لاغر باشد، دارد.»

بونل می‌گوید: «یکی از چیزهایی که ما سعی در کشف آن داشته‌ایم این است که چقدر از این اختلالات را می‌توان به عوامل بیولوژیکی ذاتی نسبت داد و چقدر از فرهنگ ناشی می‌شود.» (تعداد فزاینده‌ای از مطالعات به ارتباط ژنتیکی قوی برای بی‌اشتهایی عصبی اشاره می‌کنند.)

او خاطرنشان می‌کند: «پاسخ واضح این است که همیشه هر دو. اما این روزها، فشار فرهنگی در مورد وزن بسیار زیاد است، تمرکز بر چاقی بسیار شدید است و فرهنگ بسیار گسترش یافته است.» شاید با بلندتر و شدیدتر شدن این فرهنگ، آسیب‌پذیری نهفته بیشتر آشکار می‌شود.

نوشته چهره در حال تغییر بی‌اشتهایی عصبی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.