اگر به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا هستید، پزشک ممکن است مهارکننده‌های جانوس کیناز (JAK) را برای کمک به کاهش درد و تورم مفاصل شما پیشنهاد کند. این داروها سیستم ایمنی بیش فعال شما – دفاع بدن در برابر میکروب‌ها – را تضعیف می‌کنند تا از آسیب به مفاصل شما جلوگیری شود.

مهارکننده‌های JAK به خانواده‌ای از داروها به نام DMARDها (داروهای ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری) تعلق دارند. سه مهارکننده JAK، باریسیتینیب (Olumiant)، توفاسیتینیب (Xeljanz) و آپاداسیتینیب (Rinvoq)، توسط سازمان غذا و دارو برای درمان آرتریت روماتوئید تأیید شده‌اند. در صورت موفقیت در آزمایش‌های بالینی، تعداد بیشتری از آنها در چند سال آینده عرضه خواهند شد.

نحوه عملکرد مهارکننده‌های JAK

اگر به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، بدن شما پروتئین‌های زیادی به نام سیتوکین تولید می‌کند که در التهاب نقش دارند. برخی از سیتوکین‌ها به گیرنده‌های سلول‌های ایمنی متصل می‌شوند، مانند کلیدی که در قفل جا می‌شود. وقتی این اتفاق می‌افتد، پیام‌هایی به سلول ارسال می‌شود تا سیتوکین‌های بیشتری تولید کند.

مهارکننده‌های JAK با مسدود کردن مسیر پیام‌رسانی، روند کار را مختل می‌کنند. این کار سیستم ایمنی بدن شما را آرام کرده و به کاهش علائم آرتریت روماتوئید شما کمک می‌کند.

چه کسی سود می‌برد؟

ممکن است شما جزو افراد زیادی باشید که مبتلا به آرتریت روماتوئید هستند و علائمشان با داروهای قدیمی‌تر مانند آدالیموماب (هومیرا) یا متوترکسات (ترکسال) به خوبی کنترل می‌شود. در این صورت، ممکن است به مهارکننده JAK نیازی نداشته باشید.

اما داروهای قدیمی‌تر همیشه برای همه مؤثر نیستند. به عنوان مثال، حدود ۶۵٪ از افرادی که داروهای DMARD مصرف می‌کنند، از علائم رهایی می‌یابند. اگر شما در این گروه نیستید، یک مهارکننده JAK ممکن است تفاوتی ایجاد کند. در یک مطالعه، حدود نیمی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید که با داروهای بیولوژیکی بهبود نیافتند ، پس از مصرف مهارکننده JAK توفاسیتینیب به مدت ۳ ماه، علائمی داشتند که شدت کمتری داشت.

یکی دیگر از مزایای مهارکننده‌های JAK این است که می‌توانید آنها را از طریق دهان مصرف کنید. شما باید داروهای بیولوژیکی مانند آدالیموماب را به پوست خود تزریق کنید، در حالی که پزشکان سایر داروها را به جریان خون تزریق می‌کنند. اما می‌توانید مهارکننده‌های JAK را به صورت قرص مصرف کنید.

عوارض جانبی

از آنجا که مهارکننده‌های JAK برخی از فعالیت‌های سیستم ایمنی را متوقف می‌کنند، می‌توانند شما را در معرض انواع مختلف عفونت‌ها قرار دهند. در آزمایش‌های بالینی، تعداد انگشت‌شماری از افرادی که توفاسیتینیب مصرف می‌کردند، به سل (TB)، یک بیماری جدی باکتریایی ریه، مبتلا شدند. همچنین ممکن است هنگام مصرف مهارکننده‌های JAK، احتمال ابتلا به بیماری‌های ویروسی رایج مانند هرپس زوستر (زونا) افزایش یابد. اما این داروها “نیمه عمر” کوتاهی دارند، به این معنی که اگر مصرف آنها را متوقف کنید، بدن شما به زودی توانایی کامل خود را برای مبارزه با عفونت به دست می‌آورد.

مهارکننده‌های JAK گاهی اوقات می‌توانند به دلیل تأثیری که بر پروتئینی در بدن شما که برای ساخت گلبول‌های قرمز خون لازم است، می‌گذارند، باعث کم‌خونی شوند. آن‌ها همچنین می‌توانند تعداد گلبول‌های سفید خون را کاهش دهند.

این داروها ممکن است سطح کلسترول شما را بالا ببرند، اما می‌توانید با مصرف همزمان یک داروی استاتین مانند آتورواستاتین (لیپیتور) از این عارضه جانبی جلوگیری کنید.

برخی از پزشکان همچنین نگران این هستند که اگر مهارکننده‌های JAK مصرف کنید، احتمال ابتلا به سرطان در شما افزایش یابد، زیرا این داروها فرآیندهای سیستم ایمنی را که از تومورها جلوگیری می‌کنند، مسدود می‌کنند. همچنین ممکن است هنگام استفاده از این داروها، احتمال لخته شدن خون در شما افزایش یابد. پزشک شما هنگام تصمیم‌گیری در مورد مناسب بودن مهارکننده‌های JAK برای شما، خطرات ناشی از آنها را در نظر خواهد گرفت، به خصوص اگر سیگاری هستید یا در معرض خطر بیماری قلبی یا سرطان هستید.

از آنجا که این داروها نسبتاً جدید هستند، پزشکان ایمنی طولانی مدت آنها را زیر نظر دارند. با پزشک خود مشورت کنید تا مطمئن شوید که مصرف این داروها همراه با داروهای دیگر هیچ آسیبی ایجاد نمی‌کند.

نوشته مهارکننده‌های JAK برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

جاردیانس (امپاگلیفلوزین) دارویی برای  دیابت نوع ۲ است که در سال ۲۰۱۴ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید شد. این دارو برای کمک به کاهش سطح قند خون در بزرگسالان و کودکان مبتلا به دیابت نوع ۲ و کاهش خطر ابتلا به حوادث عمده مانند حملات قلبی و سکته مغزی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ و بیماری قلبی تأیید شده است. استفاده از این دارو در دیابت نوع ۱ تأیید نشده است. جاردیانس همچنین برای استفاده در افراد بدون دیابت که نارسایی قلبی یا بیماری کلیوی دارند، تأیید شده است. 

چگونه برای دیابت نوع ۲ موثر است؟

جاردیانس قند خون را کاهش می‌دهد. به طور معمول، کلیه‌ها قند را به گونه‌ای فیلتر می‌کنند که در جریان خون باقی بماند و از طریق ادرار از بدن خارج نشود. پروتئین کلیوی مسئول این فرآیند، کوترانسپورتر سدیم-گلوکز-۲ (SGLT2) است. جاردیانس با متوقف کردن موقت عملکرد پروتئین‌های SGLT2، اجازه می‌دهد قند (گلوکز) بیشتری از طریق ادرار از بدن خارج شود. از طریق این فرآیند، می‌تواند باعث کاهش وزن و کاهش فشار خون نیز شود.

چگونه برای دیابت نوع ۲ مورد مطالعه قرار گرفت؟

مطالعات بالینی برای بررسی ایمنی و اثربخشی جاردیانس در کاهش HbA1c (آزمایش خونی که میانگین کنترل قند خون ۳ ماهه شما را نشان می‌دهد) و قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. اکثر مطالعات، HbA1c بالا را ۷٪ یا بالاتر تعریف کردند. مطالعات بر روی بزرگسالان و کودکان (۱۰ تا ۱۷ ساله) مبتلا به دیابت نوع ۲ متمرکز بودند. در یک مطالعه، اثرات جاردیانس بر دیابت نوع ۲ در بین افراد مبتلا به بیماری کلیوی بررسی شد. در مطالعه دیگری، اثرات جاردیانس بر رویدادهای مهم مانند مرگ ناشی از بیماری قلبی، حمله قلبی یا سکته مغزی در بین افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ و بیماری قلبی بررسی شد. برخی مطالعات همچنین به بررسی تأثیر جاردیانس بر وزن بدن و فشار خون پرداختند. جاردیانس با دارونمایی که حاوی هیچ دارویی نبود و با سایر داروهای دیابت از جمله انسولین، لیناگلیپتین، متفورمین، پیوگلیتازون و سولفونیل اوره‌ها (مانند گلیمپرید) مقایسه شد. 

این مطالعات شامل افرادی با نژاد سفید، سیاه‌پوست یا آسیایی، از جمله افرادی که خود را اسپانیایی یا لاتین تبار می‌دانستند، بود. اکثر مطالعات شامل افرادی با قند خون بسیار بالا (به عنوان مثال، افرادی با قند خون ناشتا بالای ۲۴۰ میلی‌گرم در دسی‌لیتر)، افرادی که اخیراً حمله قلبی یا سکته مغزی داشته‌اند، افرادی که داروهای کاهش وزن یا برنامه کاهش وزن دیگری مصرف می‌کنند، یا افرادی که مشکلات کبدی دارند، نمی‌شد. فقط یک مطالعه شامل افرادی با مشکلات کلیوی بود.

مزایا چه بود؟

نتایج مطالعات بالینی در زیر ارائه شده است. نتایج شما ممکن است با نتایج مطالعات بالینی متفاوت باشد. قومیت، نژاد، موقعیت جغرافیایی، جنسیت، وزن بدن و مدت زمان ابتلا به دیابت بر میزان اثربخشی Jardiance تأثیری نداشت.

جاردیانس در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 

اثرات جاردیانس در بزرگسالانی که دیابت نوع 2 داشتند و HbA1c بالایی داشتند، مورد مطالعه قرار گرفت. برخی از شرکت‌کنندگان هیچ داروی دیابت دیگری مصرف نمی‌کردند و برخی دیگر ترکیبی از داروهایی مانند انسولین، متفورمین، پیوگلیتازون یا سولفونیل اوره مصرف می‌کردند. این مطالعات 18 تا 78 هفته طول کشید. در مقایسه با دارونما، میانگین کاهش HbA1c با هر دو دوز مورد مطالعه جاردیانس بیشتر بود. کاهش بیشتر فشار خون و کاهش وزن نیز در هر دو دوز جاردیانس در مقایسه با دارونما مشاهده شد.

جاردیانس در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 با بیماری کلیوی

اثرات جاردیانس در بزرگسالانی که دیابت نوع 2، بیماری کلیوی خفیف تا شدید و HbA1c بالایی داشتند، مورد بررسی قرار گرفت. در مقایسه با داروهای دیابت موجود که این افراد مصرف می‌کردند، میانگین کاهش HbA1c از ابتدای مطالعه تا هفته 24 با افزودن جاردیانس بیشتر بود. با این حال، افراد شرکت‌کننده در این مطالعه هیچ تغییری در قند خون ناشتا نداشتند.

جاردیانس در کودکان مبتلا به دیابت نوع 2

اثرات جاردیانس در کودکان 10 تا 17 ساله مبتلا به دیابت نوع 2 و دارای HbA1c بالا مورد بررسی قرار گرفت. در مقایسه با دارونما، میانگین کاهش HbA1c و قند خون ناشتا از ابتدای مطالعه تا هفته 26 با Jardiance بیشتر بود.

جاردیانس در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 و بیماری قلبی

اثرات جاردیانس در بزرگسالانی که دیابت نوع 2، بیماری قلبی و HbA1c بالایی داشتند، مورد بررسی قرار گرفت. بیماران در این مطالعه به طور متوسط ​​​​3.1 سال پیگیری شدند. در مقایسه با دارونما، جاردیانس مرگ و میر مرتبط با قلب، حملات قلبی و سکته مغزی را کاهش داد.

چه نوع تداخلات دارویی ممکن است رخ دهد؟

مصرف جاردیانس با سایر داروهای دیابت مانند انسولین و سولفونیل اوره می‌تواند باعث افت قند خون شود. پزشک شما ممکن است هنگام شروع مصرف جاردیانس، دوز سایر داروهای دیابت شما را کاهش دهد تا از افت قند خون جلوگیری شود.

جاردیانس با افزایش دفع قند از طریق ادرار، قند خون را کاهش می‌دهد. اگر در حال حاضر دارویی مصرف می‌کنید که باعث افزایش ادرار می‌شود، مانند داروهای ادرارآور مانند کلرتالیدون و هیدروکلروتیازید، اضافه کردن جاردیانس ممکن است باعث کم آبی بدن شود. حتماً به اندازه کافی آب بنوشید.

جاردیانس می‌تواند با یک داروی سلامت روان به نام لیتیوم تداخل داشته باشد و سطح خونی آن را کاهش دهد. اگر لیتیوم مصرف می‌کنید و شروع به مصرف جاردیانس کرده‌اید، پزشک ممکن است از شما بخواهد که آزمایش خون انجام دهید تا سطح لیتیوم شما بیشتر کنترل شود.

چگونه آن را مصرف کنم؟

جاردیانس یک قرص خوراکی است که روزی یک بار مصرف می‌شود. پزشک شما یا دوز روزانه یک قرص کامل یا نصف قرص را تجویز می‌کند. دستورالعمل مصرف را که می‌توانید از داروساز خود دریافت کنید، مطالعه کنید. پزشک شما ممکن است توصیه کند که آن را صبح‌ها مصرف کنید تا افزایش ادرار بیشتر در طول روز اتفاق بیفتد و کمتر خواب شما را مختل کند. جاردیانس ۳ تا ۱۴ روز پس از قطع دارو همچنان به کار خود ادامه می‌دهد.

چطور می‌توانم بفهمم که آیا کار می‌کند یا نه؟

شما می‌توانید متوجه شوید که آیا جاردیانس مؤثر است یا خیر، زیرا قند خون و HbA1c شما کاهش می‌یابد. در مطالعات، کاهش قند خون و HbA1c در 4 هفته اول پس از شروع درمان مشاهده شده است، اما کاهش بیشتر ممکن است در ماه‌های بعدی رخ دهد. به خاطر داشته باشید که HbA1c معیاری از میانگین قند خون 3 ماهه شماست، بنابراین تغییر آن زمان می‌برد. اگر در طول مصرف جاردیانس آزمایش قند ادرار انجام دهید، مشاهده سطوح بالاتر گلوکز در ادرار طبیعی است.

چگونه می‌توانم از عوارض جانبی جلوگیری کنم یا اگر عارضه جانبی در حال رخ دادن است، آن را تشخیص دهم؟

جاردیانس می‌تواند باعث افت قند خون (هیپوگلیسمی) شود که می‌تواند جدی باشد و منجر به مرگ شود. در صورت تغییر در رژیم غذایی، برنامه ورزشی یا داروهای دیابت، ممکن است لازم باشد قند خون خود را بیشتر بررسی کنید. همچنین می‌تواند باعث از دست دادن آب بدن شود که می‌تواند منجر به کم‌آبی بدن شود. در صورت مصرف جاردیانس، حتماً به خوبی آب بنوشید. پزشک شما ممکن است بخواهد آزمایش‌های کامل کلیه را برای شما انجام دهد تا مطمئن شود که کلیه‌های شما تحت تأثیر کم‌آبی قرار نمی‌گیرند.

یک وضعیت خطرناک به نام کتواسیدوز دیابتی می‌تواند رخ دهد. وقتی بدن شما به دلیل عدم تولید یا مصرف کافی انسولین نمی‌تواند از قندی که مصرف می‌کنید استفاده کند، بدن شما از فرآیندی به نام کتوز برای دریافت انرژی استفاده می‌کند. کتوز منجر به تولید مواد شیمیایی به نام کتون می‌شود که pH خون شما را تغییر می‌دهند و می‌توانند خطرناک و حتی کشنده باشند. اگر مانند حالت معمول غذا نخورید یا دوز انسولین را فراموش کنید، احتمال بروز این وضعیت بیشتر است. علائم کتواسیدوز شامل حالت تهوع، استفراغ، درد شکم، خستگی یا تنگی نفس است. پزشک ممکن است از شما بخواهد سطح کتون خود را در خانه (از طریق آزمایش ادرار خانگی) کنترل کنید. در صورت بروز علائم کتواسیدوز، مصرف Jardiance را متوقف کرده و فوراً به پزشک مراجعه کنید.

خطر عفونت‌ها ممکن است افزایش یابد، که برخی از آنها ممکن است جدی باشند. از آنجا که جاردیانس قند بیشتری را وارد ادرار می‌کند و باکتری‌ها و مخمرها در محیطی با قند بالا رشد می‌کنند، جاردیانس می‌تواند باعث عفونت‌های قارچی کلیه، مثانه و دستگاه تناسلی شود که احتمالاً منجر به عفونت‌های جدی‌تر می‌شود. هنگام مصرف جاردیانس، حتماً به خوبی آب بنوشید و بهداشت معمول (مانند دوش گرفتن روزانه) را رعایت کنید. عفونت جدی ناحیه تناسلی یا پرینه به نام فاشئیت نکروزان پرینه (قانقاریای فورنیه) می‌تواند رخ دهد و منجر به بستری شدن در بیمارستان، جراحی و مرگ شود. در صورت بروز تب یا خستگی همراه با درد، قرمزی یا تورم ناحیه تناسلی یا پرینه، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید. 

افزایش قطع عضو انگشت پا، پا و ساق پا در افرادی که جاردیانس مصرف می‌کنند، به ویژه در افرادی که سابقه بیماری وریدی به نام بیماری شریان محیطی دارند یا قبلاً مشکلات پای دیابتی یا قطع عضو داشته‌اند، مشاهده شده است. روزانه پاهای خود را بررسی کنید و در صورت وجود هرگونه زخم، جراحت یا هرگونه عفونت مشکوک، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.

واکنش‌های آلرژیک ممکن است رخ دهد که می‌تواند جدی باشد. در صورت بروز تورم لب‌ها، صورت، زبان یا گلو (آنژیوادم) یا کهیر، مصرف جاردیانس را متوقف کرده و فوراً به پزشک مراجعه کنید. جاردیانس ممکن است در دوران بارداری بی‌خطر نباشد و استفاده از آن در دوران شیردهی نیز بی‌خطر نیست. در صورت بارداری یا شیردهی، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید.

نوشته مدیریت دیابت نوع ۲ با جاردیانس اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

تأیید داروهایی به نام «آگونیست‌های پپتید شبه گلوکاگون (GLP-1)» منجر به تغییرات عمده‌ای در نحوه  مدیریت دیابت نوع  2 شده است. این داروها به روشی متفاوت از سایر داروهای مورد استفاده برای درمان دیابت نوع 2 عمل می‌کنند. ماده مؤثر موجود در ریبلسوس، سماگلوتید است که در محصولات دیگری مانند Ozempic و Wegovy نیز یافت می‌شود.

افرادی که دیابت نوع ۲ دارند، مقدار قند خونشان که گلوکز نیز نامیده می‌شود، افزایش می‌یابد. افزایش قند خون به این دلیل اتفاق می‌افتد که  انسولین بدن آنطور که باید عمل نمی‌کند. انسولین توسط پانکراس شما ساخته می‌شود و قند خون شما را کاهش می‌دهد. آگونیست‌های GLP-1، مانند ریبلسوس، با اتصال به گیرنده GLP-1 و فعال کردن آن، هورمون GLP-1 خود بدن را تقلید می‌کنند.

آگونیست‌های GLP-1 قبلی فقط به صورت تزریقی در دسترس بودند. Rybelsus (reb-EL-sus) در سال ۲۰۱۷ به عنوان اولین و تنها داروی خوراکی در کلاس خود برای درمان دیابت نوع ۲ تأیید شد. 

در زیر سوالات و پاسخ‌های رایج در مورد ریبلسوس و اینکه آیا برای شما مناسب است یا خیر را خواهید یافت. 

ریبلسوس چگونه دیابت نوع ۲ را درمان می‌کند؟

ریبلسوس قند خون شما را از سه طریق کاهش می‌دهد: 

• این دارو لوزالمعده شما را تحریک می‌کند تا بعد از غذا خوردن انسولین تولید کند.
• این دارو مانع از آزاد شدن قند ذخیره شده در کبد شما می‌شود.
• حرکت غذا را در بدن شما کند می‌کند.

چگونه ریبلسوس مصرف کنم؟

ریبلسوس را به صورت خوراکی و با معده خالی و حداکثر ۴ اونس آب ساده مصرف کنید. مهم است که ریبلسوس را هنگام بیدار شدن از خواب، حداقل ۳۰ دقیقه قبل از اولین غذا، نوشیدنی (به جز آب ساده) یا سایر داروهایی که از طریق دهان مصرف می‌کنید، مصرف کنید. انتظار کمتر از ۳۰ دقیقه یا مصرف ریبلسوس با غذا، نوشیدنی (به غیر از آب ساده) یا سایر داروهایی که از طریق دهان مصرف می‌کنید، می‌تواند میزان جذب ریبلسوس توسط بدن شما را کاهش دهد و باعث شود ریبلسوس به خوبی عمل نکند. قرص را به طور کامل ببلعید. قرص را نشکنید، خرد نکنید یا نجوید.

ریبلسوس یک بار در روز مصرف می‌شود. این دارو به صورت قرص‌های ۳ میلی‌گرمی، ۷ میلی‌گرمی و ۱۴ میلی‌گرمی موجود است. دوز ۳ میلی‌گرمی یک بار در روز به بدن شما کمک می‌کند تا به مصرف دارو عادت کند، اما بعید است که قند خون شما را کاهش دهد. معمولاً برای شروع درمان، ریبلسوس ۳ میلی‌گرمی به مدت ۳۰ روز برای شما تجویز می‌شود. معمولاً پس از ریبلسوس ۳ میلی‌گرمی، ریبلسوس ۷ میلی‌گرمی برای کاهش قند خون شما تجویز می‌شود. بسته به سطح قند خون و هموگلوبین A1 c (HbA1c  ) ، که یک آزمایش خون است که سطح قند خون شما را در ۲ تا ۳ ماه گذشته اندازه‌گیری می‌کند، پزشک شما ممکن است دوز شما را پس از مصرف ۷ میلی‌گرم به مدت حداقل ۳۰ روز به ۱۴ میلی‌گرم افزایش دهد. داشتن HbA1c پایین‌تر ممکن است خطر ابتلا به مشکلات ناشی از دیابت را کاهش دهد. پزشک شما ممکن است HbA1c شما را کنترل کند و به شما در تعیین اهداف HbA1c کمک کند.  

چگونه ریبلسوس برای دیابت نوع 2 مورد مطالعه قرار گرفت؟

مطالعات بالینی برای بررسی ایمنی و اثربخشی ریبلسوس برای افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ انجام شد. مطالعات با بررسی HbA1c، تأثیر ریبلسوس بر قند خون را در طول زمان بررسی کردند. کاهش وزن نیز اندازه‌گیری شد. افراد می‌توانستند ریبلسوس را به تنهایی یا همراه با سایر داروهای دیابت نوع ۲ مصرف کنند. ریبلسوس با دارونمایی که حاوی هیچ دارویی نبود و در مقایسه با سایر داروهای دیابت نوع ۲ مقایسه شد. این مطالعات شامل افرادی بود که آمریکایی‌های سفیدپوست، آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار یا آمریکایی‌های آسیایی‌تبار بودند، از جمله افرادی که خود را اسپانیایی یا لاتین تبار می‌دانستند. افراد در این مطالعات بین ۵۵ تا ۷۰ سال سن داشتند، میانگین HbA1c آنها بین ۷ تا ۱۰.۵ درصد و میانگین وزن بدن آنها بین ۱۸۹ تا ۲۱۱ پوند بود.  

چه مزایایی با ریبلسوس مشاهده شد؟

در مجموع، افرادی که ریبلسوس را به تنهایی یا همراه با سایر داروهای دیابت نوع ۲ مصرف می‌کردند، در مقایسه با افرادی که دارونما مصرف می‌کردند، HbA1c پایین‌تری داشتند و وزن بیشتری از دست دادند. ریبلسوس صرف نظر از سن، جنسیت، نژاد، وزن، مدت زمان دیابت یا عملکرد کلیه مؤثر بود. نتایج شما ممکن است با آنچه در مطالعات بالینی مشاهده شده است، متفاوت باشد.

ریبلسوس به عنوان تنها داروی دیابت نوع 2

ریبلسوس با دارونما در بین افرادی که قند خونشان با رژیم غذایی و ورزش کنترل نشده بود، مقایسه شد. در مقایسه با دارونما، بهبود بیشتری در HbA1c و وزن از ابتدای مطالعه تا هفته 26 با ریبلسوس مشاهده شد. 

ریبلسوس در افرادی که عملکرد کلیه آنها کاهش یافته است 

در افرادی که دوز ثابتی از داروهای دیگر دیابت از جمله  متفورمین و/یا سولفونیل اوره، یا  انسولین پایه با یا بدون متفورمین در افرادی که عملکرد کلیه ضعیفی داشتند، مصرف می‌کردند، ریبلسوس ۱۴ میلی‌گرمی با دارونما مقایسه شد. در مقایسه با دارونما، بهبود بیشتری در HbA1c و وزن بدن از ابتدای مطالعه تا هفته ۲۶ با ریبلسوس مشاهده شد.

ریبلسوس با دارونما در میان افرادی که قند خونشان با  انسولین با یا بدون داروی دیگری برای دیابت به نام  متفورمین کنترل نشده بود، مقایسه شد . در مقایسه با دارونما، بهبود بیشتری در HbA1c و وزن بدن از ابتدای مطالعه تا هفته 26 با ریبلسوس مشاهده شد. 

ریبلسوس همچنین با سایر داروهای دیابت نوع ۲ مقایسه شد. در این مطالعات، افراد داروهای دیگری برای دیابت نوع ۲ مانند متفورمین مصرف می‌کردند. در زیر خلاصه‌ای از مقایسه ریبلسوس با سایر داروهایی که در مقابل آنها مورد مطالعه قرار گرفته است، آورده شده است.

• در مقایسه با Jardiance (امپاگلیفلوزین) با دوز ۲۵ میلی‌گرم، یک بار در روز، افرادی که ریبلسوس با دوز ۱۴ میلی‌گرم، یک بار در روز مصرف می‌کردند، کاهش بیشتری در HbA1c خود مشاهده کردند. افرادی که ریبلسوس یا Jardiance مصرف می‌کردند، به طور مشابهی وزن کم کردند.  
• در مقایسه با Januvia (sitagliptin) با دوز ۱۰۰ میلی‌گرم، یک بار در روز، افرادی که ریبلسوس را با دوز ۷ میلی‌گرم یا ۱۴ میلی‌گرم، یک بار در روز مصرف می‌کردند، کاهش بیشتری در HbA1c خود مشاهده کردند و وزن بیشتری از دست دادند.
• در مقایسه با ویکتوزا (لیراگلوتاید) با دوز ۱.۸ میلی‌گرم که یک بار در روز تزریق می‌شود، افرادی که ریبلسوس با دوز ۱۴ میلی‌گرم را یک بار در روز مصرف می‌کردند، کاهش HbA1c مشابهی را مشاهده کردند، اما وزن بیشتری از دست دادند.

ریبلسوس به علاوه سایر داروهای دیابت نوع 2 

ریبلسوس ۱۴ میلی‌گرمی با امپاگلیفلوزین (با دوز ۲۵ میلی‌گرم) در بین افرادی که دیابت نوع ۲ آنها با داروی دیگری به نام متفورمین کنترل نشده بود، مقایسه شد. در مقایسه با امپاگلیفلوزین، بهبود بیشتری در HbA1c از ابتدای مطالعه تا هفته ۲۶ با ریبلسوس مشاهده شد. افرادی که ریبلسوس یا امپاگلیفلوزین دریافت کردند، مقدار مشابهی وزن کم کردند.

ریبلسوس با سیتاگلیپتین (با دوز ۱۰۰ میلی‌گرم) مقایسه شد. افراد تحت درمان با سایر داروهای دیابت (متفورمین با یا بدون دارویی به نام سولفونیل اوره مانند گلیمپیرید یا گلیپیزید) بودند که کنترل قند خونشان کنترل نشده بود. در مقایسه با سیتاگلیپتین، بهبود بیشتری در HbA1c و وزن بدن از ابتدای مطالعه تا هفته ۲۶ با ریبلسوس مشاهده شد.

۱۴ میلی‌گرم ریبلسوس با دارویی برای دیابت نوع ۲ به نام لیراگلوتاید (با دوز ۱.۸ میلی‌گرم) و همچنین با دارونما مقایسه شد. افراد تحت درمان با داروهای دیگر دیابت به نام متفورمین با یا بدون دارویی به نام  مهارکننده SGLT-2  (بگزاگلیفلوزین، کاناگلیفلوزین، داپاگلیفلوزین، امپاگلیفلوزین یا ارتوگلیفلوزین) کنترل نشده بودند. در مقایسه با دارونما، بهبود بیشتری در HbA1c و وزن بدن از ابتدای مطالعه تا هفته ۲۶ با ریبلسوس مشاهده شد. اثر ریبلسوس و لیراگلوتاید بر HbA1c مشابه بود، اما افراد با ریبلسوس وزن بیشتری از دست دادند.

چگونه می‌توانم بفهمم که ریبلسوس مؤثر است؟

وقتی شروع به مشاهده سطح قند خون و کاهش HbA1c خود می‌کنید، می‌توانید متوجه شوید که آیا Rybelsus مؤثر است یا خیر. بر اساس مطالعات بالینی، ریبلوس ممکن است اثرات کامل کاهش HbA1c خود را پس از چند ماه نشان دهد. در مورد نظارت بر سطح قند خون خود در خانه با پزشک خود صحبت کنید. یک دفترچه یادداشت قند خون تهیه کنید که بتوانید میزان قند خون خود را در آن ثبت کنید تا در ویزیت‌های خود با پزشک خود به همراه داشته باشید. پزشک شما احتمالاً HbA1c شما را در طول مصرف ریبلوس کنترل خواهد کرد و ممکن است دوز ریبلوس شما را افزایش دهد، داروی دیگری برای دیابت نوع 2 اضافه کند یا داروی شما را برای دیابت نوع 2 به داروی دیگری تغییر دهد.

عوارض جانبی ریبلسوس چیست و چگونه می‌توانم از آنها پیشگیری یا آنها را مدیریت کنم؟

شایع‌ترین عوارض جانبی ریبلوس عبارتند از حالت تهوع، درد معده، اسهال، کاهش اشتها، استفراغ و یبوست. حالت تهوع، استفراغ و اسهال شایع‌ترین عوارض جانبی در شروع مصرف ریبلوس هستند. اگر این عوارض جانبی را دارید، حتماً آب زیادی بنوشید تا از کم‌آبی بدن جلوگیری شود. اگر استفراغ یا اسهالی دارید که بهبود نمی‌یابد، با پزشک خود تماس بگیرید.

برای جلوگیری از عوارض جانبی، باید کمترین دوز ریبلسوس را که برای کنترل قند خون شما مؤثر است، مصرف کنید. در اینجا روش‌های بیشتری برای مدیریت عوارض جانبی ریبلسوس آورده شده است.

• از غذاهای چرب، شیرین و تند پرهیز کنید. 
• وعده‌های غذایی کوچک‌تر و مکرر بخورید. 
• به آرامی غذا بخورید. 
• بعد از غذا خوردن دراز نکشید. 
• رژیم غذایی کم چرب، شامل خوردن سوپ و ماست، را حفظ کنید. 
• غذاهای ملایم مانند کراکر و برنج بخورید. 
• هیدراته بمانید.
• از بوهای قوی مانند بوهای ناشی از پخت و پز، عطر یا دود خودداری کنید. 

چه زمانی باید مصرف ریبلسوس را قطع کنم؟

اگر درد شدید معده دارید که از بین نمی‌رود، مصرف ریبلسوس را متوقف کنید و فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. درد ممکن است به پشت شما سرایت کند و ممکن است استفراغ کنید. این موارد ممکن است علائم التهاب لوزالمعده به نام  پانکراتیت باشد . در صورت ابتلا به پانکراتیت، پزشک خود را مطلع کنید. ریبلسوس در افرادی که پانکراتیت داشتند مورد مطالعه قرار نگرفته است و این دارو نباید برای افرادی که به آن مبتلا می‌شوند، ادامه یابد.

اگر می‌خواهید باردار شوید، با پزشک خود مشورت کنید. مصرف ریبلسوس باید حداقل ۲ ماه قبل از بارداری متوقف شود. پس از آخرین دوز مصرفی، حدود ۵ هفته طول می‌کشد تا ریبلسوس از بدن خارج شود. 

چه تداخلاتی با غذا یا سایر داروها می‌تواند با ریبلسوس رخ دهد؟

ریبلسوس با کند کردن حرکت غذا در بدن شما عمل می‌کند. به همین دلیل، ممکن است بر جذب سایر داروهایی که از طریق دهان مصرف می‌کنید تأثیر بگذارد. اگر احساس می‌کنید سایر داروهایی که از طریق دهان مصرف می‌کنید، هنگام مصرف ریبلسوس به خوبی گذشته عمل نمی‌کنند، با پزشک خود مشورت کنید.

ریبلسوس همچنین با تحریک تولید انسولین پس از غذا خوردن عمل می‌کند و از آزاد شدن قندهای ذخیره شده در کبد جلوگیری می‌کند. اگر ریبلسوس را با انسولین یا برخی داروهای دیگر برای دیابت مانند سولفونیل اوره مصرف کنید، ممکن است قند خون پایین ( هیپوگلیسمی ) رخ دهد. در مورد قند خون پایین با پزشک خود صحبت کنید تا بدانید چه عددی خیلی پایین است. 

اگر قند خون شما خیلی پایین آمد، مقداری قند بخورید. منابع قندی شامل قرص گلوکز، ژل گلوکز، 112 میلی‌لیتر آبمیوه یا نوشابه غیررژیمی، یا یک قاشق غذاخوری شکر، عسل یا شربت ذرت است. در صورت بروز هر یک از علائم زیر در مورد قند خون پایین یا اگر قند خون شما خیلی پایین رفت، با پزشک خود تماس بگیرید. 

• سرگیجه
• لرزش
• عرق کردن
• اضطراب
• بدخلقی یا تغییرات خلقی
• گرسنگی
• ضربان قلب سریع
• خواب‌آلودگی
• سردرد
• سوزن سوزن شدن گونه‌ها، لب‌ها یا زبان

نوشته چگونه ریبلسوس دیابت نوع ۲ را کنترل می‌کند؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

تیروایا برای خشکی چشم

برخی از افراد مبتلا به خشکی چشم، اشک کافی برای مرطوب نگه داشتن چشمان خود تولید نمی‌کنند. این مشکل اغلب با قطره‌های چشم قابل درمان است. برخی از قطره‌های چشم، به نام اشک مصنوعی در دسترس هستند و به مرطوب کردن چشم‌ها کمک می‌کنند. سایر قطره‌های چشم که با نسخه پزشک در دسترس هستند، با کمک به چشم‌ها برای تولید بیشتر اشک خود عمل می‌کنند. 

در سال ۲۰۲۱، تیروایا اولین اسپری بینی برای درمان خشکی چشم شد. این دارو به روشی متفاوت از قطره‌های چشمی عمل می‌کند و به چشم‌ها کمک می‌کند تا اشک بیشتری تولید کنند. 

تیروایا چگونه برای خشکی چشم موثر است؟

وقتی چشمان فرد به اندازه کافی اشک برای مرطوب ماندن تولید نمی‌کند، یا وقتی اشک‌ها آنطور که باید عمل نمی‌کنند، می‌تواند باعث خشکی چشم شود. افرادی که خشکی چشم دارند اغلب احساس خراشیدگی در چشم دارند، انگار چیزی آنجاست. همچنین ممکن است چشم دچار سوزش، گزگز یا قرمزی شود. خشکی چشم می‌تواند باعث تاری دید یا حساسیت بیشتر چشم به نور شود.

بهترین درمان برای خشکی چشم به علت ایجاد علائم شما بستگی دارد. به عنوان مثال، در برخی موارد، خشکی چشم توسط محیط شما ایجاد یا بدتر می‌شود. در این صورت، تغییرات خاصی در سبک زندگی می‌تواند علائم شما را بهبود بخشد، مانند اجتناب از هوای خشک، محدود کردن زمان قرار گرفتن در معرض صفحه نمایش و نوشیدن آب بیشتر. برخی از افراد همچنین می‌توانند با استفاده از قطره‌های چشمی بدون نسخه که به مرطوب نگه داشتن چشم‌ها کمک می‌کنند، علائم خود را مدیریت کنند. این قطره‌ها اغلب اشک مصنوعی نامیده می‌شوند.

در افرادی که خشکی چشم شدید دارند، بدن ممکن است برای مرطوب نگه داشتن چشم‌ها به کمک برای تولید اشک بیشتر نیاز داشته باشد. ماده‌ی مؤثر موجود در تیروایا، دارویی به نام وارنیکلین است که به گیرنده‌های خاصی در بینی به نام گیرنده‌های نیکوتینی متصل می‌شود. با اتصال به این گیرنده‌ها، این دارو یک مسیر عصبی خاص (مسیر پاراسمپاتیک عصب سه قلو) را فعال می‌کند که میزان لایه‌ی اشک تولید شده توسط چشم را افزایش می‌دهد. این می‌تواند به شما کمک کند تا اشک بیشتری تولید کنید و علائم خشکی چشم را کاهش دهید.

مطالعات ONSET برای خشکی چشم

دو مطالعه بالینی برای ارزیابی ایمنی و اثربخشی تیروایا برای درمان خشکی چشم انجام شد. همه افراد شرکت‌کننده در این مطالعات خشکی چشم متوسط ​​یا شدید داشتند و در مقطعی از 6 ماه گذشته از اشک مصنوعی برای مدیریت علائم خود استفاده کرده بودند. افراد شرکت‌کننده در این مطالعات حداقل 22 سال سن داشتند و میانگین سنی آنها 58 تا 65 سال بود. اکثر افراد شرکت‌کننده در این مطالعه سفیدپوست (81 تا 86 درصد) و اکثر آنها زن (حدود 75 درصد) بودند.

اثربخشی با یک آزمایش خاص به نام آزمایش شیرمر ارزیابی شد که میزان اشک تولید شده توسط چشم‌ها را اندازه‌گیری می‌کند. آزمایش شیرمر قبل از شروع مطالعه و دوباره پس از ۴ هفته حضور افراد در مطالعه انجام شد. 

تیروایا با اسپری بینی دارونما مقایسه شد. افراد حاضر در این مطالعات نمی‌دانستند که آیا دارو یا دارونما دریافت می‌کنند. از همه خواسته شد که به مدت ۴ هفته، روزی دو بار از اسپری بینی خود استفاده کنند.

چه مزایایی در این مطالعات بالینی مشاهده شد؟

پس از ۴ هفته درمان، میزان اشک تولید شده توسط چشم در افرادی که از تیروایا استفاده می‌کردند، نسبت به افرادی که از دارونما استفاده می‌کردند، بیشتر افزایش یافت. یک مطالعه همچنین به بررسی تعداد افرادی پرداخت که افزایش اشک چشمشان به اندازه‌ای زیاد بود که چشمانشان تقریباً به میزان طبیعی یا نرمال اشک تولید می‌کرد. تقریباً نیمی از افرادی که از تیروایا استفاده می‌کردند (۴۷٪) افزایش این مقدار را داشتند، در مقایسه با حدود یک چهارم (۲۸٪) از افرادی که از دارونما استفاده می‌کردند. 

تیروایا چقدر سریع کار خواهد کرد؟

اگر تیروایا مؤثر باشد، ممکن است در هفته اول متوجه تغییر در علائم خود شوید. اکثر افراد در 2 تا 4 هفته اول متوجه بهبود علائم خود می‌شوند یا بهبود آنها ادامه می‌یابد. 

اگر به نظر نمی‌رسد که تیروایا پس از حدود یک ماه علائم خشکی چشم شما را بهبود بخشد، به پزشک خود اطلاع دهید. پزشک شما ممکن است گزینه‌های دیگری را برای درمان خشکی چشم شما در نظر بگیرد. 

چگونه از آن استفاده کنم؟

تیروایا مایعی است که به داخل بینی اسپری می‌شود (اسپری بینی). باید دو بار در روز، با فاصله حدود ۱۲ ساعت، در هر سوراخ بینی اسپری شود. 

مهم است بدانید که تیروایا مانند اکثر اسپری‌های بینی نیست. اگر قبلاً از اسپری‌های بینی دیگری استفاده کرده‌اید، باید یاد بگیرید که از تیروایا به طور متفاوتی نسبت به این اسپری‌های بینی استفاده کنید. به عنوان مثال، اکثر اسپری‌های بینی دیگر به داخل بینی اسپری می‌شوند تا به فضاهای اطراف بینی (سینوس‌ها) برسند. این مورد در مورد تیروایا صدق نمی‌کند.

قبل از استفاده از Tyrvaya، این مراحل را دنبال کنید:

• برای تمیز کردن سوراخ‌های بینی، فین کنید.
• درپوش و گیره را از بطری اسپری بردارید. (اینها را دور نیندازید.)
• با قرار دادن انگشت شست خود در زیر بطری و قرار دادن یک انگشت دیگر در هر طرف اسپری، بطری اسپری را در دست خود نگه دارید.
• سرتان را کمی به عقب خم کنید، اما دراز نکشید.

برای اطمینان از دریافت دوز کامل تیروایا، این مراحل را با دقت دنبال کنید:

• قسمت باریک اسپری را داخل یکی از سوراخ‌های بینی خود قرار دهید.
• اسپری را کج کنید تا نوک آن به سمت بالای گوش در آن سمت سر قرار گیرد. به عنوان مثال، اگر در سوراخ بینی سمت راست خود اسپری می‌کنید، باید به سمت بالای گوش راست شما باشد.
• بین نوک اسپری و دیواره بینی خود فاصله بگذارید. اسپری را به دیواره بینی خود فشار ندهید.
• زبان خود را روی سقف دهانتان قرار دهید.
• به آرامی شروع به نفس کشیدن کنید.
• دستگاه اسپری را تا انتها فشار دهید و سپس بگذارید تا انتها به حالت عادی خود برگردد، در حالی که به آرامی نفس می‌کشید و زبان خود را روی سقف دهان خود نگه می‌دارید.
• اسپری را از سوراخ بینی خود خارج کنید.

سپس تمام این مراحل را برای تزریق دوز به سوراخ بینی دیگر خود دنبال خواهید کرد. فرقی نمی‌کند که ابتدا به سوراخ بینی راست یا چپ خود اسپری کنید. اما مطمئن شوید که دقیقاً یک دوز را به هر سوراخ بینی اسپری می‌کنید.

وقتی اسپری کردن دوز دارو در هر سوراخ بینی تمام شد، اسپری را با یک دستمال تمیز پاک کنید. سپس درب و گیره را دوباره روی بطری قرار دهید.

اسپری کردن صحیح دارو بسیار مهم است تا دوز مناسب را دریافت کنید. نسخه شما باید دارای «دستورالعمل استفاده» باشد که تمام مراحل لازم برای تهیه و مصرف دوز را توضیح می‌دهد. اگر در مورد نحوه استفاده از تیروایا مطمئن نیستید، از داروساز یا سایر ارائه دهندگان خدمات درمانی خود سوال کنید. 

آیا لازم است در اولین استفاده، کار متفاوتی انجام دهم؟

قبل از اولین استفاده، باید اسپری بینی تیروایا «آماده» شود. «آماده‌سازی» اسپری بینی، مایع را به سمت قسمت اسپری‌کننده دستگاه می‌کشد تا هر بار دوز مناسب را به بینی برساند. 

برای آماده‌سازی تیروایا، بطری اسپری را هفت بار در هوای آزاد، دور از صورت خود و هر کسی که در نزدیکی شماست، پمپ کنید. هر بار باید اسپری را تا انتها فشار دهید، حتی اگر هنگام فشار دادن به پایین، احساس کنید که به شما فشار می‌آورد. باید ببینید که با آخرین پمپ (هفتمین پمپ) اسپری از اسپری خارج می‌شود. هرگز هنگام آماده‌سازی بطری، آن را تکان ندهید.

اگر بیش از ۵ روز از اسپری بینی تیروایا استفاده نکرده‌اید، باید دوباره آن را آماده کنید. برای انجام این کار، یک بار اسپری را در هوای آزاد، دور از صورت یا هر کسی که در نزدیکی شماست، پمپ کنید. سپس می‌توانید به روش معمول از آن استفاده کنید. 

مطمئن شوید که بطری اسپری را بیشتر از این زمان آماده‌سازی نکنید. آماده‌سازی بیشتر باعث می‌شود دوز دارو تمام شود و در نتیجه زودتر دارو تمام شود. 

چگونه می‌توانم از عوارض جانبی جلوگیری یا آنها را مدیریت کنم؟

شایع‌ترین عارضه جانبی مشاهده شده با تیروایا عطسه است. مشخص نیست که آیا راهی برای جلوگیری از این اتفاق وجود دارد یا خیر، اما این عارضه جانبی خیلی طول نمی‌کشد. معمولاً در عرض اولین دقیقه پس از استفاده از اسپری اتفاق می‌افتد و سپس خود به خود از بین می‌رود.

سایر عوارض جانبی رایج ناشی از تیروایا شامل سرفه و سوزش گلو است. برخی افراد ممکن است دچار سوزش بینی نیز شوند. در بیشتر موارد، این عوارض جانبی خفیف هستند و به زودی پس از استفاده از اسپری از بین می‌روند. 

آیا تداخلی با سایر داروها وجود دارد؟

هیچ تداخل شناخته شده‌ای بین تیروایا و سایر داروها وجود ندارد. اما همچنان مهم است که پزشک شما از تمام داروهای تجویزی ویتامین‌ها/مواد معدنی، محصولات گیاهی یا سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید یا اخیراً مصرف کرده‌اید، آگاه باشد. 

نوشته چگونه تیروایا خشکی چشم را تسکین می‌دهد اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.