مولتیپل اسکلروزیس (MS) می‌تواند طیف گسترده‌ای از علائم از جمله ضعف، خستگی، مشکل در راه رفتن و مشکلات بینایی ایجاد کند. همچنین ممکن است با عوارض پنهان‌تری مانند نوسانات خلقی، اضطراب و افسردگی نیز دست‌وپنجه نرم کنید.

مهم است که توصیه‌های پزشک خود را دنبال کنید. هیچ درمان خانگی برای MS وجود ندارد. اما کارهایی هست که می‌توانید انجام دهید تا حال بهتری داشته باشید و علائم خود را کاهش دهید.

این نکات ممکن است انجام کارهایی را که از آن‌ها لذت می‌برید برایتان آسان‌تر کند.

یادداشت‌برداری کنید

یکی از نخستین گام‌ها برای مدیریت علائم MS این است که ابتدا آن‌ها را شناسایی کنید. با نوشتن، هرگونه تغییری را در احساس خود پیگیری کنید و این کار را به یک عادت روزانه تبدیل نمایید. به دنبال الگوهایی باشید که به شما کمک کند بفهمید چرا در برخی روزها احساس ضعف یا خستگی بیشتری دارید و در روزهای دیگر کمتر.

آیا علائم پس از برخی فعالیت‌ها بدتر می‌شوند؟ در زمان‌های خاصی از روز؟ آیا ممکن است با استرس مرتبط باشند؟ آیا گرما باعث بدتر شدن حال شما می‌شود؟ شناسایی این الگوها می‌تواند به شما کمک کند علائم خود را پیش‌بینی کرده و آن‌ها را محدود کنید. همچنین به شما در برنامه‌ریزی روزانه کمک خواهد کرد.

تغذیه مناسب داشته باشید

داشتن یک رژیم غذایی متعادل و مغذی برای همه افراد ایده خوبی است. این موضوع به‌ویژه زمانی که یک بیماری مزمن مانند MS دارید اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. با این حال، هیچ «رژیم غذایی مخصوص MS» وجود ندارد و MS شما صرف‌نظر از اینکه چقدر خوب غذا بخورید از بین نخواهد رفت.

نسبت به هر چیزی که در اینترنت درباره یک رژیم غذایی یا هر مورد دیگری به‌عنوان درمان معجزه‌آسا مطرح می‌شود، تردید داشته باشید. رژیم‌های غذایی خاص حتی ممکن است مضر باشند، اگر حاوی مقادیر بیش‌ازحد برخی مواد مانند ویتامین‌ها یا مقادیر ناکافی سایر مواد باشند.

برخی مطالعات ارتباطی میان کمبود ویتامین D و خطر یا پیشرفت MS پیشنهاد کرده‌اند، اما شواهد در این زمینه متناقض است. حتی اگر ویتامین D مفید باشد، مشخص نیست چه مقدار از آن باید مصرف شود. مصرف بیش‌ازحد آن نیز ممکن است مضر باشد. درباره هرگونه ویتامین یا مکملی که مصرف می‌کنید یا قصد مصرف آن را دارید، با پزشک خود مشورت کنید.

فعال بمانید

آیا به اندازه گذشته ورزش می‌کنید؟ ورزش منظم می‌تواند به بهبود یا حفظ قدرت و انعطاف‌پذیری شما کمک کند. همچنین ممکن است به کاهش خستگی، بهبود توانایی تفکر شفاف و حتی خلق‌وخوی شما کمک کند. همه این موارد می‌توانند کیفیت زندگی شما را افزایش دهند.

پیش از شروع یک برنامه ورزشی جدید با پزشک خود مشورت کنید. مراقب باشید زیاده‌روی نکنید. با تمرینات ساده شروع کنید و چند تمرینی را که از قبل می‌شناسید یا به آن‌ها علاقه دارید امتحان نمایید. تمرین را در زمانی انجام دهید که بهترین احساس را دارید. پس از آن به احساس خود توجه کرده و برنامه را تا رسیدن به گزینه‌ای مناسب تنظیم کنید.

خواب کافی داشته باشید

اختلال در خواب زمانی که MS دارید شایع است. وقتی به اندازه کافی استراحت نکنید، ممکن است با حافظه، توجه و تفکر بیشتر دچار مشکل شوید. تغییر در الگوی خواب نیز ممکن است نشانه‌ای از افسردگی باشد.

اگر در خواب مشکل دارید، کارهایی وجود دارد که می‌توانید امتحان کنید:

• یک برنامه خواب منظم داشته باشید.
• پیش از خواب فعالیت‌های آرامش‌بخش انجام دهید.
• پیش از خواب از مصرف کافئین و استفاده از وسایل الکترونیکی خودداری کنید.

اختلال تنفسی در خواب (آپنه خواب) در افراد مبتلا به MS شایع است. اگر فکر می‌کنید دچار آپنه خواب هستید یا با بی‌خوابی دست‌وپنجه نرم می‌کنید، درباره روش‌های درمانی مناسب با پزشک خود صحبت کنید.

سیگار نکشید

افراد سیگاری بیشتر در معرض ابتلا به MS قرار دارند. سیگار کشیدن همچنین می‌تواند بیماری و علائم شما را بدتر کند. اگر سیگار می‌کشید، درباره ترک آن با پزشک خود مشورت کنید.

مصرف الکل را محدود کنید

وقتی MS دارید، الکل ممکن است بیش از گذشته بر شما تأثیر بگذارد. ممکن است پس از نوشیدن، تغییراتی در تعادل یا هماهنگی خود مشاهده کنید. به این موضوع توجه داشته باشید.

خنک بمانید

علائم MS اغلب زمانی که بیش‌ازحد گرم می‌شوید بدتر می‌شوند؛ اما این وضعیت موقتی است و بیماری شما را تشدید نمی‌کند.

ممکن است بخواهید مدت‌زمان حضور خود در گرما را محدود کنید. اگر در روزهای گرم مجبور به بیرون رفتن هستید:

• از جلیقه‌های خنک‌کننده، پوشش‌های گردن یا دستمال سر استفاده کنید.
• لباس‌های سبک بپوشید.
• مقدار زیادی آب بنوشید.
• پس از ورزش دوش یا حمام خنک بگیرید.

استرس را کاهش دهید

داشتن یک بیماری مزمن مانند MS می‌تواند استرس‌زا باشد. برخی مطالعات همچنین نشان می‌دهند که MS و علائم آن پس از رویدادهای استرس‌زای زندگی بدتر می‌شوند، هرچند سازوکار دقیق آن مشخص نیست.

اجتناب کامل از استرس ممکن نیست، اما بهتر است تا حد امکان به روش‌هایی که برای شما مؤثر است، استرس را کاهش دهید. برخی گزینه‌ها عبارت‌اند از:

• مدیتیشن
• تنفس عمیق
• ماساژ
• ورزش
• نوشتن روزانه
• پرداختن به سرگرمی‌ها
• فعالیت‌های اجتماعی
• پیاده‌روی در طبیعت

یک مطالعه نشان داد که یک برنامه ۸ هفته‌ای مدیریت استرس برای افراد مبتلا به MS به بهبود تفکر، حافظه، استرس، اضطراب، افسردگی و خستگی کمک کرده است. از تیم درمانی خود بپرسید آیا برنامه یا مشاوری را توصیه می‌کنند یا خیر.

عود بیماری را تشخیص دهید

بیشتر افراد مبتلا به MS نوعی از بیماری را دارند که «عودکننده-بهبود‌یابنده» نامیده می‌شود. این بدان معناست که گاهی علائم جدیدی بروز می‌کند یا علائم قبلی پیش از بهبود یا ورود به دوره بهبودی (Remission) بدتر می‌شوند. این دوره‌های تشدید علائم گاهی «حمله» یا «تشدید بیماری» نامیده می‌شوند.

اگر علائم جدید یا بدترشده حداقل ۲۴ ساعت ادامه داشته باشند، پزشک آن را یک دوره تشدید در نظر می‌گیرد. سعی نکنید به‌تنهایی با آن مقابله کنید. با پزشک خود صحبت کنید تا مشخص شود آیا برای کنترل مجدد بیماری و علائم به درمان نیاز دارید یا خیر.

نوشته خودمراقبتی برای علائم ام‌اس (MS) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اسکوتوم یک نقطه کور در بینایی شماست، ناحیه‌ای که نمی‌توانید ببینید. نقاط کور ممکن است کوچک یا بزرگ باشند و می‌توانند موقت یا دائمی باشند. اسکوتوم همچنین می‌تواند به مکان‌های مختلف در میدان دید شما حرکت کند.

بینایی به قرنیه و عدسی چشم شما بستگی دارد که به نور اجازه می‌دهند تا تصویر روی شبکیه تشکیل شود. شبکیه یک لایه حساس به نور است که قسمت پشتی داخل کره چشم شما را می‌پوشاند. نواحی معیوب روی شبکیه، در اعصابی که سیگنال‌ها را از آن به مغز منتقل می‌کنند، یا در ناحیه‌ای از مغز که سیگنال‌های بصری را پردازش می‌کند، همگی می‌توانند باعث شوند که برخی از قسمت‌های یک تصویر درک نشوند.

اسکاتوما چیست؟

اسکوتوم‌ها نقاط کور هستند – مناطقی که نمی‌توانید ببینید. آن‌ها به صورت نقاط تاریک، بسیار روشن، تار یا سوسو زننده ظاهر می‌شوند و می‌توانند کوتاه مدت یا دائمی باشند. اسکوتوم‌ها اغلب مشکلی ایجاد نمی‌کنند زیرا شما دو چشم دارید. ممکن است فقط وقتی چشم سالم را می‌بندید متوجه اسکوتوم شوید. از طرف دیگر، ممکن است فقط در نور بسیار روشن بتوانید ببینید یا به دلیل اسکوتوم‌ها قادر به دیدن برخی رنگ‌ها نباشید.

انواع مختلفی از اسکاتوما وجود دارد:

• اسکوتوم نسبی. شما می‌توانید اشیاء روشن و بزرگ را ببینید اما اشیاء کوچک و کم‌نور را نمی‌توانید ببینید.
• اسکوتوم‌های مطلق. این موارد صرف نظر از شدت نور، مانع از بینایی می‌شوند.
• اسکوتوم مثبت. اختلالات شبکیه ممکن است باعث ایجاد لکه سیاه در جلوی چشم شود که مربوط به نقص شبکیه است.

اسکوتوم مرکزی بیشترین آسیب را به بینایی وارد می‌کند. دید مرکزی حادترین بخش بینایی شماست و امکان مطالعه و کارهای دقیق را فراهم می‌کند. اسکوتوم‌های مرکزی این فعالیت‌ها را غیرممکن می‌کنند، اگرچه دید محیطی به افراد مبتلا اجازه می‌دهد تا حرکت کنند.

یک اسکوتوم یا نقطه کور در بینایی، در هر چشم طبیعی است. این دیسک بینایی است، جایی روی شبکیه که عصب بینایی از آنجا شروع می‌شود. در این محل هیچ میله یا مخروطی وجود ندارد و شما نمی‌توانید چیزی را که روی دیسک بینایی تصویر ایجاد می‌کند، ببینید.

چرا نقطه کور دارید؟

شبکیه شما، که یک لایه نازک از بافت عصبی در پشت چشم شماست، از سلول‌های کوچک تشخیص نور به نام گیرنده‌های نوری تشکیل شده است. وقتی نور به شبکیه شما برخورد می‌کند، از طریق عصب بینایی، سیگنال‌های الکتریکی را به مغز شما می‌فرستد. مغز شما سیگنال‌ها را به تصویر تبدیل می‌کند.

نقطه‌ای که عصب بینایی شما به شبکیه متصل می‌شود، هیچ سلول حساس به نوری ندارد، بنابراین نمی‌توانید چیزی را در آنجا ببینید. این نقطه کور شماست.
 

چگونه نقطه کور خود را پیدا کنید

پیدا کردن نقطه کور آسان است. می‌توانید این کار را به روش‌های مختلفی انجام دهید. در اینجا دو مثال آورده شده است:

مثال ۱

از این تصویر استفاده کنید و دستورالعمل‌های زیر را دنبال کنید.

حدود یک فوت (حدود 30 سانتی‌متر) از صفحه نمایش خود فاصله بگیرید.

برای پیدا کردن نقطه کور چشم راست خود:

• چشم چپ خود را ببندید.
• به دایره خیره شوید.
• به صفحه نمایش نزدیک‌تر شوید، سپس دورتر شوید.
• این کار را تا زمانی که علامت مثبت ناپدید شود ادامه دهید.
• وقتی ناپدید شد، نقطه کور چشم راست خود را پیدا کرده‌اید.

برای پیدا کردن نقطه کور چشم چپ خود:

• چشم راست خود را ببندید.
• به علامت بعلاوه خیره شوید.
• نزدیک‌تر شوید، سپس دورتر. تکرار کنید.
• وقتی دایره ناپدید شد، نقطه کور چشم چپ خود را پیدا کرده‌اید.

مثال ۲

از دستانتان برای پیدا کردن تک تک نقاط کورتان استفاده کنید.

برای پیدا کردن نقطه کور چشم راست خود :

• چشم چپ خود را ببندید.
• انگشت شست چپ خود را در حالی که بازویتان صاف است، جلوی خود نگه دارید.
• با چشم راست به انگشت شست چپ خود نگاه کنید.
• در حالی که چشم چپتان هنوز بسته است، انگشت شست راستتان را بالا نگه دارید.
• انگشت شست راست خود را کنار انگشت شست چپ خود قرار دهید.
• همچنان به انگشت شست چپ خود نگاه کنید.
• در حالی که به شست چپ خود نگاه می‌کنید، شست راست خود را به آرامی به سمت راست حرکت دهید.
• وقتی شست راستتان ناپدید می‌شود، نقطه کور چشم راستتان را پیدا کرده‌اید.

برای پیدا کردن نقطه کور چشم چپ خود:

• چشم راست خود را ببندید.
• انگشت شست راست خود را در حالی که بازویتان صاف است، جلوی خود نگه دارید.
• با چشم چپ به انگشت شست راست خود نگاه کنید.
• در حالی که چشم راستتان هنوز بسته است، انگشت شست چپتان را بالا نگه دارید.
• انگشت شست چپ خود را کنار انگشت شست راست خود قرار دهید.
• همچنان به شست راست خود نگاه کنید و به آرامی شست چپ خود را به سمت چپ حرکت دهید.
• وقتی ناپدید شد، نقطه کور چشم چپ خود را پیدا کرده‌اید.

برای اینکه بفهمید نقطه کور شما چقدر بزرگ است، انگشت شست خود را به اطراف، بالا و پایین و چپ و راست حرکت دهید.

علل اسکوتوم

بسیاری از اختلالات می‌توانند باعث ایجاد اسکوتوم شوند. اسکوتوم‌های موقت معمولاً در اثر اختلالات مغزی مانند تشنج، میگرن یا کاهش جریان خون ایجاد می‌شوند.

نقاط کور ثابت و دائمی می‌توانند در اثر اختلالات زیر ایجاد شوند:

• عصب بینایی، مانند مواردی که در اثر گلوکوم (افزایش فشار داخل چشم) یا ام اس ایجاد می‌شوند
• مغز، مانند تومور یا سکته مغزی
• شبکیه، مانند جای زخم یا آسیب

یک نقطه کور که در حال رشد است اغلب نشانه جدا شدن شبکیه است. لایه‌های شبکیه در حال جدا شدن هستند و این می‌تواند باعث از دست دادن بینایی شود. برای جلوگیری از نابینایی در چشم، به جراحی فوری نیاز خواهید داشت.

کوررنگی کامل از بدو تولد وجود دارد و با اسکوتوم مرکزی همراه است. همه رنگ‌ها خاکستری با روشنایی متفاوت به نظر می‌رسند و دید مرکزی کاهش می‌یابد. دژنراسیون ماکولا، دیابت و آسیب‌های چشمی نیز می‌توانند باعث اسکوتوم مرکزی شوند.

علائم اسکاتوم

علائم اسکوتوم به محل قرارگیری آنها در میدان دید شما بستگی دارد. اسکوتوم‌های مرکزی بیشترین آسیب را به بینایی و فعالیت‌های روزانه وارد می‌کنند. آنها بر بخش مرکزی بینایی شما که برای دیدن واضح چیزها و خواندن استفاده می‌شود، تأثیر می‌گذارند. ممکن است در تشخیص چهره‌ها و خواندن متون چاپی با اندازه معمولی مشکل داشته باشید. دیدن رنگ و جزئیات دشوار خواهد بود و ممکن است در رانندگی و استفاده از رایانه و دستگاه‌ها مشکل داشته باشید. ممکن است متوجه شوید که هنگام نگاه کردن به طرفین و در نور کم، بهترین دید را دارید.

اسکوتوم‌های محیطی بینایی را چندان مختل نمی‌کنند، مگر اینکه بزرگ باشند. ممکن است نتوانید اشیاء کناری را ببینید و هنگام راه رفتن به آنها برخورد کنید. بینایی شما ممکن است در نور روشن بهترین عملکرد را داشته باشد.

اسکوتوم‌های جرقه‌زن از علائم میگرن هستند. آن‌ها معمولاً قبل از سردرد ظاهر می‌شوند و به صورت یک ناحیه روشن و درخشان شروع می‌شوند که مانع از دیدن بخشی از میدان دید می‌شود. این اسکوتوم روشن، دارای ویژگی سوسو زدن است و تا جایی رشد می‌کند که نیمی از بینایی شما را می‌پوشاند. ممکن است نقاط و پرتوهای روشنی از رنگ‌های مختلف ببینید. بینایی شما در حدود ۱۵ دقیقه بهبود می‌یابد و سردرد شدید میگرنی به دنبال آن رخ می‌دهد. 

فشار خون بالا، التهاب عصب بینایی، ام اس و آسیب‌های سر نیز می‌توانند باعث ایجاد اسکوتوم‌های جرقه‌زن شوند.

ارزیابی اسکاتوما

اگر نقاط کور شما مانع فعالیت‌ها و بینایی شما می‌شوند، باید با چشم‌پزشک مشورت کنید. قبل از شروع درمان اسکوتوم، آنها چشم‌ها و میدان دید شما را ارزیابی می‌کنند. این ارزیابی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• معاینه با لامپ شکافی. معاینه ساختارهای جلویی و پشتی چشم.
• معاینه فوندوس. پزشک قطره چشمی برای گشاد کردن مردمک چشم شما می‌چکاند و از فوندوسکوپ برای معاینه شبکیه استفاده می‌کند.
• آزمایش میدان بینایی (پریمتری). این آزمایش دید مرکزی و محیطی شما را اندازه‌گیری می‌کند. پریمتری، اسکوتوم‌ها را تشخیص می‌دهد و امکان ثبت محل و اندازه آنها را فراهم می‌کند.

گلوکوم و اسکوتوم

گلوکوم (آب سیاه) به افزایش فشار داخل کره چشم گفته می‌شود. این امر به عصب بینایی آسیب می‌رساند و باعث از دست دادن تدریجی بینایی می‌شود. انواع خاصی از اسکوتوم‌ها که با آزمایش میدان دید تشخیص داده می‌شوند، به تشخیص گلوکوم کمک می‌کنند:

• اسکوتوم‌های پاراسنترال نسبی. شما نمی‌توانید اشیاء کم‌نور یا کوچک را ببینید، اما می‌توانید اشیاء بزرگ و روشن را ببینید.
• اسکوتوم سیدل. نقطه کور طبیعی چشم تا قوسی روی ماکولا امتداد می‌یابد.
• اسکوتوم‌های قوسی شکل. این‌ها نیز از نقطه کور شروع می‌شوند و روی ماکولا قوس می‌زنند تا به تقسیم افقی میدان دید برسند.
• اسکوتوم‌های حلقه‌ای. این موارد در موارد پیشرفته گلوکوم دیده می‌شوند. فقط میدان دید مرکزی و برخی از جزایر دید محیطی حفظ می‌شوند.

درمان اسکوتوم

درمان نقاط کور به علت آن بستگی دارد. اسکوتوم‌های موقت، مانند مواردی که در اثر میگرن ایجاد می‌شوند، نیازی به درمان خاصی ندارند زیرا کمتر از یک ساعت طول می‌کشند.

اسکوتوم‌ها در میدان دید محیطی مشکلات زیادی در زندگی روزمره ایجاد نمی‌کنند. اسکوتوم‌ها در دید مرکزی مانع فعالیت‌ها می‌شوند اما با عینک، لنزهای تماسی یا جراحی قابل اصلاح نیستند. شما باید یاد بگیرید که با استفاده از دستگاه‌ها و راهکارهایی برای مدیریت نقص بینایی، با آنها زندگی کنید.

برخی از افراد مبتلا به اختلال بینایی مرکزی هنگام خواندن با هر دو چشم (جمع دو چشمی) و برخی هنگام خواندن با یک چشم (مهار دو چشمی) عملکرد بهتری دارند.

زندگی با اسکاتوما

چشم پزشک شما به شما کمک خواهد کرد تا بهترین بینایی ممکن را حتی اگر اسکوتوم‌های شما قابل درمان نباشند، به دست آورید:

• اگر اسکوتوم مرکزی کوچکی دارید، ممکن است به تغییر اندازه اشیاء با عینک کمک کند تا بتوانید آنها را در اطراف اسکوتوم ببینید. در غیر این صورت، ممکن است به بزرگنمایی اشیاء روی صفحه کامپیوتر یا صفحه خوان یا هنگام چاپ کمک کند تا بتوانید بهتر ببینید و بخوانید.
• شما باید از وسایلی مانند صفحه کلیدهای تلفن با اعداد بزرگ، صفحه ساعت، ترازوهای سخنگو یا ساعت‌های مچی استفاده کنید.
• کم کردن نور و استفاده از عینک آفتابی ممکن است با گشاد کردن مردمک چشم به شما در بهتر دیدن کمک کند.
• اسکوتوم‌های محیطی می‌توانند راه رفتن را خطرناک کنند. یادگیری استفاده از عصا مفید است.
• اگر اسکوتوم‌های مرکزی شما خواندن را دشوار می‌کنند، باید بریل یاد بگیرید. استفاده از صفحه‌خوان‌ها برای یادگیری از طریق گوش دادن، گزینه دیگری است.

نوشته نکاتی که باید در مورد نقاط کور (اسکاتوماس) بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

ما اغلب توانایی خود در لذت بردن از رنگ‌های متنوع طبیعت را بدیهی می‌دانیم. آمارها نشان می‌دهد که از هر ۱۲ مرد، ۱ نفر و از هر ۲۰۰ زن، ۱ نفر به دلیل بیماری به نام کوررنگی نمی‌تواند این رنگ‌ها را به طور کامل تشخیص دهد. این بیماری حدود ۳۰۰ میلیون نفر در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

کوررنگی چیست؟

کوررنگی وضعیتی است که در آن برخی از گیرنده‌های حس‌گر رنگ (یعنی سلول‌های مخروطی شبکیه) در چشم شما به درستی عمل نمی‌کنند یا وجود ندارند و منجر به ناتوانی در دیدن یا تمایز بین رنگ‌های خاص می‌شوند. 

درجه کوررنگی می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. ناتوانی کامل در دیدن هر رنگی به جز سفید، سیاه و خاکستری، آکروماتوپسی نامیده می‌شود. اما این مورد نادر است. در بیشتر موارد، هنوز می‌توانید رنگ‌ها را ببینید، اما آنها کدر یا مات به نظر می‌رسند.

شما می‌توانید کوررنگی را از والدین خود به ارث ببرید. این نوع در مردان شایع‌تر است. زنان معمولاً ناقل این بیماری هستند، به این معنی که علائمی را تجربه نمی‌کنند اما می‌توانند کوررنگی را به فرزندان خود منتقل کنند.

همچنین می‌تواند به دلیل آسیب به عصب بینایی شما رخ دهد. کوررنگی با شرایط خاصی مانند گلوکوم، ام اس و رتینوپاتی دیابتی مرتبط است که شامل آسیب عصب بینایی می‌شوند. برخی از داروها یا مواد شیمیایی سمی نیز می‌توانند به عنوان یک عارضه جانبی منجر به کوررنگی شوند.

انواع کوررنگی چیست؟

بینایی رنگی انسان نیازمند وجود و عملکرد صحیح رنگدانه‌های نوری قرمز، آبی و سبز در چشم است.

سه نوع اصلی کوررنگی عبارتند از کوررنگی قرمز-سبز، کوررنگی آبی-زرد و کوررنگی کامل (آکروماتوپسی).

کوررنگی قرمز-سبز زمانی رخ می‌دهد که شما نمی‌توانید بین قرمز و سبز تمایز قائل شوید. این بیماری به چهار نوع تقسیم می‌شود:

1. پروتانوپیا. این شامل عدم وجود مخروط‌های قرمز است، بنابراین شما قادر به درک رنگ قرمز نخواهید بود.
2. دوترانوپیا (Deuteranopia ). این شامل فقدان مخروط‌های سبز است که درک رنگ سبز را دشوار می‌کند.
3. پروتانومالی. این شامل کاهش توانایی درک نور قرمز است. قرمز به صورت سبز و مات دیده می‌شود.
4. دوترانومالی. این رایج‌ترین نوع است و شامل کاهش توانایی درک نور سبز می‌شود. در این حالت، رنگ سبز به رنگ قرمز دیده می‌شود.

کوررنگی آبی-زرد زمانی رخ می‌دهد که شما نمی‌توانید بین آبی و زرد تمایز قائل شوید. این بیماری به دو نوع تقسیم می‌شود:

1. تریتانوپیا. این شامل عدم وجود مخروط‌های آبی است. شما نمی‌توانید تفاوت بین آبی و سبز، بنفش و قرمز و زرد و صورتی را تشخیص دهید.
2. تریتانومالی. این بیماری بسیار نادر است و شامل کاهش توانایی درک نور آبی می‌شود. شما نمی‌توانید آبی را از سبز و زرد را از قرمز تشخیص دهید.

عینک کوررنگی چیست؟

کوررنگی قبلاً یک بیماری لاعلاج و ناتوان‌کننده بود. اما اکنون، لنزهای رنگی و عینک‌های مخصوص کوررنگی برای کمک به شما در مقابله مؤثر با کوررنگی در دسترس هستند. 

اگرچه این عینک‌ها نمی‌توانند کوررنگی را به طور دائم درمان کنند، اما می‌توانند کمبودهای بینایی شما را جبران کنند و منجر به بهبود کیفیت زندگی شوند.

عینک‌های کوررنگ چگونه کار می‌کنند؟

عینک‌های مخصوص کوررنگی مستقیماً چشم شما را تحت تأثیر قرار نمی‌دهند. آن‌ها عینک‌هایی با لنزهای رنگی مخصوص هستند که می‌توانند دقت تشخیص و تمایز رنگ‌ها را بهبود بخشند. 

چشم انسان حاوی سه رنگدانه نوری – قرمز، آبی و سبز – در گیرنده‌های شبکیه است. این گیرنده‌ها طول موج‌های مختلف نور رنگی را تشخیص می‌دهند و سیگنال‌هایی را به مغز می‌فرستند. سپس مغز این اطلاعات را رمزگشایی کرده و بازخوردی را برای کمک به شما در شناسایی و تمایز رنگ‌ها ارسال می‌کند. سپس شما یک تصویر بصری دقیق را درک می‌کنید.

افراد کوررنگ یا فاقد برخی از رنگدانه‌های نوری هستند یا رنگدانه‌های نوری دارند که آنطور که باید عمل نمی‌کنند. عینک‌های مخصوص کوررنگی با افزایش اشباع رنگ‌هایی که تشخیص آنها برای شما دشوار است، باعث افزایش درخشندگی اشیاء می‌شوند. این رنگ‌های تقویت‌شده می‌توانند تمایز بین رنگ‌های مختلف محیط اطراف شما را آسان‌تر کنند. 

چه کسانی می‌توانند از عینک‌های کوررنگی استفاده کنند؟

هر کسی که کوررنگی خفیف تا متوسط ​​دارد می‌تواند از استفاده از عینک‌های مخصوص کوررنگی بهره‌مند شود. اما اگر کوررنگی بسیار شدیدی دارید یا اصلاً نمی‌توانید هیچ رنگی را ببینید، این عینک‌ها کمکی نمی‌کنند. دلیل این امر این است که عینک‌های مخصوص کوررنگی فقط اشباع رنگ محیط اطراف را بهبود می‌بخشند، بنابراین برای عملکرد صحیح آنها، سطح پایه‌ای از درک رنگ لازم است.

عینک‌های مخصوص کوررنگی معمولاً نیازی به نسخه پزشک ندارند. آن‌ها از نظر محدود کردن میدان دید، مانند عینک آفتابی عمل می‌کنند.

تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که استفاده طولانی مدت از عینک‌های مخصوص کوررنگی می‌تواند واکنش چشم به این لنزها را بهبود بخشد و در نتیجه اثربخشی استفاده از عینک‌های مخصوص کوررنگی را افزایش دهد.

آیا عینک‌های کوررنگی گران هستند؟

عینک‌های کوررنگ می‌توانند بسیار گران باشند زیرا یک فناوری تازه توسعه‌یافته هستند که به مواد گران‌قیمتی نیاز دارند. تحقیقات در این زمینه هنوز ادامه دارد و شرکت‌هایی که این عینک‌ها را تولید و می‌فروشند، بیشتر پولی را که برای آنها دریافت می‌کنند، صرف تأمین بودجه مطالعات بیشتر برای بهینه‌سازی این فناوری می‌کنند. 

زمانی که این فناوری به طور کامل توسعه یابد و عینک‌ها بتوانند با هزینه‌های پایین به تولید انبوه برسند، قیمت‌ها در نهایت می‌توانند تثبیت شوند.

عینک‌های کوررنگ در حال حاضر حدود ۲۰۰ تا ۲۵۰ دلار قیمت دارند، اما می‌توانند تا ۴۵۰ دلار یا بیشتر هم قیمت داشته باشند. نسخه‌های گیره‌ای این عینک‌ها نیز با قیمت‌های پایین‌تری، کمتر از ۱۰۰ دلار، در دسترس هستند. در مقایسه، عینک‌های کوررنگ برای کودکان بسیار مقرون‌به‌صرفه‌تر هستند.

عینک‌های مخصوص کوررنگی معمولاً تحت پوشش بیمه درمانی نیستند زیرا بر سلامت کلی شما تأثیری ندارند و ضروری تلقی نمی‌شوند. اما این هزینه‌ها را می‌توان از طریق طرح‌های تأمین مالی مانند حساب پس‌انداز سلامت یا حساب انعطاف‌پذیر هزینه پوشش داد. 

در موارد خاص، هزینه عینک‌های مخصوص کوررنگی حتی می‌تواند تا حدی تحت پوشش بیمه عینک‌های طبی عمومی قرار گیرد، اما ممکن است لازم باشد این موضوع را با ارائه دهنده بیمه خود تأیید کنید.

بنابراین، آیا عینک‌های کوررنگی ارزش خرید دارند؟ هیچ پاسخ قطعی برای این سوال وجود ندارد، زیرا عوامل زیادی وجود دارد که باید قبل از تصمیم‌گیری در نظر بگیرید. این عوامل شامل نوع و شدت کوررنگی شما، سن شما، فعالیت‌های شما، علت کوررنگی شما و وضعیت مالی شما می‌شود. عینک‌های کوررنگی همچنین ممکن است دید در شب شما را کاهش دهند و ممکن است برای فعالیت‌های خارج از منزل مانند رانندگی مناسب نباشند.

نکته‌ی آخر

امروزه طیف گسترده‌ای از عینک‌های کوررنگی برای استفاده در فضای داخلی و خارجی، چه با نسخه و چه بدون نسخه، در دسترس هستند. 

تنها پس از تحقیق کافی و مشاوره با پزشک خود، بهترین عینک کوررنگی را برای خود انتخاب کنید.

نوشته آنچه باید در مورد عینک‌های مخصوص کوررنگی بدانید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

از دست دادن بینایی ترسناک است و می‌تواند علل مختلفی داشته باشد. گاهی اوقات، از دست دادن بینایی ناشی از بیماری به نام آتروفی اپتیک است. 

آتروفی عصب بینایی چیست؟

آتروفی بینایی وضعیتی است که در آن عصب بینایی شروع به تخریب می‌کند. عصب بینایی، عصبی در پشت چشم شماست که چشم را به مغز متصل می‌کند و به شما امکان دیدن می‌دهد.

چند نوع مختلف آتروفی اپتیک وجود دارد. آتروفی اپتیک اغلب یک علامت است تا یک بیماری مستقل، و همچنین چند نوع مختلف آتروفی اپتیک ارثی وجود دارد. این موارد می‌تواند شامل موارد زیر باشد: 

• آتروفی اپتیک غالب، که آتروفی اپتیک Kjer یا آتروفی اپتیک نوع ۱ نیز نامیده می‌شود، می‌تواند باعث بدتر شدن تدریجی بینایی شود که از دوران کودکی شروع می‌شود.
• آتروفی اپتیک نوع ۲، که به آن آتروفی اپتیک وابسته به کروموزوم ایکس زودرس نیز گفته می‌شود، نوعی بسیار نادر از آتروفی اپتیک است که باعث از دست دادن بینایی و برخی بیماری‌های عصبی در مردان می‌شود.
• آتروفی بینایی و آب مروارید اتوزومال غالب، که به آن آتروفی بینایی اتوزومال غالب نوع ۳ نیز گفته می‌شود،  که به دلیل طیف وسیعی از مشکلات در چشم‌ها، از جمله از دست دادن سلول، آب مروارید و آتروفی بینایی، باعث اختلال بینایی می‌شود.
• سندرم کاستف، که آتروفی اپتیکی اتوزومال مغلوب ۳ نیز نامیده می‌شود، که باعث از دست دادن بینایی در نتیجه آتروفی اپتیک می‌شود و همچنین ممکن است باعث تأخیر در رشد و مشکلات حرکتی شود.
• آتروفی بینایی لبر، که نوروپاتی بینایی لبر نیز نامیده می‌شود ، وضعیتی است که از طریق DNA میتوکندری منتقل می‌شود و منجر به از دست دادن بینایی می‌شود.

علل آتروفی اپتیک

آتروفی اپتیک زمانی ایجاد می‌شود که چیزی در توانایی عصب بینایی در ارسال سیگنال به مغز اختلال ایجاد کند. گذشته از شرایط ارثی، چند عامل دیگر نیز می‌توانند باعث آتروفی اپتیک شوند.

نوروپاتی ایسکمیک اپتیک. نوروپاتی ایسکمیک اپتیک وضعیتی است که به دلیل کمبود جریان خون به عصب بینایی باعث از دست دادن ناگهانی بینایی می‌شود. نوروپاتی ایسکمیک اپتیک بیشتر در افراد ۵۰ سال به بالا شایع است. عوامل خطر نوروپاتی ایسکمیک اپتیک عبارتند از:

• کلسترول بالا
• فشار خون بالا
• افت ناگهانی فشار خون یا از دست دادن خون
• رگ‌های متورم در سر
• گرفتگی عروق
• بیماری قلبی
• دیابت
• آپنه خواب
• سیگار کشیدن
• میگرن
• گلوکوم (آب سیاه)

گلوکوم. گلوکوم یک اصطلاح کلی برای گروهی از شرایطی است که به عصب بینایی آسیب می‌رسانند. اغلب، این شرایط با ایجاد فشار بیش از حد در چشمان شما، آسیب ایجاد می‌کنند. گلوکوم معمولاً در خانواده‌ها ارثی است و انواع مختلفی دارد، از جمله:

• گلوکوم زاویه باز، شایع‌ترین نوع، ناشی از تجمع مایع زلالیه که مانع از تخلیه مناسب مایع زلالیه از چشم می‌شود.
• گلوکوم زاویه بسته، که در اثر بیرون زدگی عنبیه به جلو و ایجاد انسداد ایجاد می‌شود و از تخلیه مناسب مایع زلالیه جلوگیری می‌کند.
• گلوکوم رنگدانه‌ای، ناشی از دانه‌های رنگدانه در عنبیه که باعث انسداد و جلوگیری از تخلیه مناسب می‌شوند.
• گلوکوم با فشار طبیعی، گلوکومی که با وجود فشار طبیعی چشم رخ می‌دهد
• گلوکوم در کودکان، که می‌تواند ناشی از انسداد مجاری ادراری یا سایر بیماری‌ها باشد

نوروپاتی ایسکمیک قدامی بینایی.  نوروپاتی ایسکمیک قدامی بینایی نوعی سکته عصبی بینایی است. این عارضه می‌تواند ناشی از موارد زیر باشد: 

• التهاب شریان‌هایی که خون را به عصب بینایی می‌رسانند
• شریان‌های تنگ‌شده
• کاهش جریان خون به عصب بینایی
• افت فشار خون که بر خونرسانی به عصب بینایی تأثیر می‌گذارد
• افزایش غلظت خون
• افزایش فشار داخل چشم 

ام‌اس. ام‌اس یک بیماری خودایمنی است که در آن سیستم ایمنی بدن شما به رشته‌های عصبی سیستم عصبی مرکزی حمله می‌کند. سیستم عصبی مرکزی از مغز و نخاع تشکیل شده است. ام‌اس همچنین می‌تواند باعث تورم عصب بینایی به نام نوریت اپتیک شود که ممکن است منجر به آتروفی اپتیک شود.

سایر شرایطی که ممکن است باعث آتروفی بینایی شوند عبارتند از: توموری که به عصب بینایی فشار می‌آورد یا تشکیل نادرست عصب بینایی در رحم.

علائم و تشخیص آتروفی اپتیک

علائم آتروفی عصب بینایی همگی شامل از دست دادن بینایی هستند. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• کاهش وضوح در بینایی
• تاری دید
• اختلال در دید محیطی
• مشکلات تشخیص رنگ

علائم آتروفی اپتیک بسیار شبیه به علائم بسیاری از مشکلات چشمی دیگر است. اگر این علائم را تجربه کردید، فوراً  با چشم پزشک خود تماس بگیرید.

اگر پزشک شما مشکوک باشد که آتروفی بینایی علت علائم شماست، احتمالاً معاینه‌ای با ابزاری به نام افتالموسکوپ انجام خواهد داد. افتالموسکوپ حاوی چراغ‌ها و لنزهایی است که به چشم پزشک اجازه می‌دهد تا به چشمان شما نگاه کند. 

یکی از نشانه‌های بارز آتروفی بینایی، رنگ‌پریدگی دیسک بینایی است. دیسک بینایی ناحیه‌ای در اطراف عصب بینایی است که عصب از آنجا وارد چشم می‌شود. در موارد آتروفی بینایی، دیسک بینایی به دلیل کمبود جریان خون، رنگ‌پریده می‌شود.

اگر پزشک شما مشکوک باشد که آتروفی بینایی شما به دلیل تومور یا ام اس است، ممکن است شما را تحت MRI قرار دهد.

درمان آتروفی اپتیک

متأسفانه، هیچ درمانی برای آتروفی بینایی وجود ندارد، به همین دلیل است که معاینات منظم چشم بسیار مهم است.

وقتی درمان امکان‌پذیر باشد، اغلب نتیجه غیرمستقیم توانایی درمان علت آتروفی عصب بینایی است.

گلوکوم. آسیب ناشی از گلوکوم برگشت‌ناپذیر است. با این حال، اگر به موقع تشخیص داده شود، پزشک شما ممکن است بتواند گلوکوم را درمان کند و از کاهش بینایی دائمی جلوگیری کند یا روند آن را کند کند. درمان‌های گلوکوم شامل قطره‌های چشمی، داروها، لیزر درمانی، جراحی یا ترکیبی از این روش‌ها است.

نوروپاتی ایسکمیک قدامی عصب بینایی. درمان سکته عصبی بینایی معمولاً شامل درمان عواملی است که منجر به سکته مغزی شده‌اند. این ممکن است شامل مدیریت بیماری قلبی عروقی یا آرتریت سلول غول‌پیکر باشد، بیماری که باعث التهاب شریان‌ها می‌شود و نیاز به درمان با کورتیکواستروئید دارد.

ام‌اس. هیچ درمانی برای ام‌اس وجود ندارد. درمان شامل مدیریت علائم و کند کردن پیشرفت بیماری از طریق دارو و فیزیوتراپی است. گاهی اوقات، آتروفی بینایی به دلیل نوریت اپتیک ناشی از ام‌اس رخ می‌دهد، وضعیتی که باعث تورم و آسیب به عصب بینایی می‌شود. در این حالت، اگر التهاب از بین برود، بینایی ممکن است بازگردد.

اگر دچار کاهش بینایی شدید چه باید کرد؟

اگر دچار کاهش بینایی غیرمنتظره شدید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. کاهش بینایی می‌تواند علل زیادی داشته باشد و یافتن علت آن برای شروع درمان مهم است. درمان به موقع کاهش بینایی، از جمله آتروفی اپتیک، ممکن است از از دست دادن کامل بینایی شما جلوگیری کند.

نوشته آتروفی عصب بینایی چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.