«ریه پاپ کورنی» لقب برونشیولیت انسدادی است. این بیماری به کوچکترین مجاری هوایی ریه‌ها آسیب می‌رساند و باعث سرفه و تنگی نفس می‌شود. گاهی اوقات این بیماری در اثر استنشاق ماده شیمیایی مورد استفاده برای طعم دادن به پاپ کورن مایکروویوی ایجاد می‌شود. اما سایر مواد شیمیایی یا بیماری‌های ریوی نیز می‌توانند باعث ریه پاپ کورنی شوند.

ریه‌های شما جایی هستند که خون شما قبل از انتقال آن به سلول‌های بقیه بدن، اکسیژن را دریافت می‌کند. وقتی نفس می‌کشید، هوا از طریق نای یا نایچه به ریه‌های شما جریان می‌یابد . نایچه به دو لوله به نام نایژه تقسیم می‌شود که به ریه‌های چپ و راست شما منتهی می‌شوند.

درون ریه‌های شما، آن لوله‌ها مانند شاخه‌های یک درخت بارها و بارها شکافته می‌شوند. کوچکترین این شاخه‌ها برونشیول نام دارند و به کیسه‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول ختم می‌شوند. آلوئول‌ها جایی هستند که اکسیژن توسط خون شما جذب می‌شود.

وقتی «ریه پاپ کورنی» دارید، آن مجاری هوایی کوچک تحریک و ملتهب می‌شوند. این منجر به زخم شدن و باریک‌تر شدن آنها می‌شود. این امر دریافت هوای کافی را برای شما دشوارتر می‌کند.

چه چیزی باعث ایجاد ریه پاپ کورنی می‌شود؟

ماده شیمیایی دی‌استیل (Diacetyl) عامل اصلی نام‌گذاری این بیماری به «ریه پاپ‌کورنی» است. این نام پس از آن رایج شد که مشخص گردید کارگران کارخانه‌ای که بسته‌بندی پاپ‌کورن‌های مخصوص مایکروویو را انجام می‌دادند، بیش از سایر افراد به بیماری برونشیولیت انسدادی (Bronchiolitis Obliterans) مبتلا می‌شوند.

پس از این یافته، برخی شرکت‌ها استفاده از دی‌استیل را به‌عنوان ماده طعم‌دهنده متوقف کردند. با این حال، این ترکیب همچنان در برخی از طعم‌دهنده‌های سیگارهای الکترونیکی در برخی کشورها به کار می‌رود. البته بسیاری از تولیدکنندگان سیگارهای الکترونیکی اعلام کرده‌اند که از دی‌استیل در محصولات خود استفاده نمی‌کنند. همچنین، استفاده از این ماده در سیگارهای الکترونیکی در کشورهای اتحادیه اروپا ممنوع است.

یکی دیگر از علل شایع، استالدهید است، یک ماده شیمیایی که در دود ماری جوانا و برخی سیگارهای الکترونیکی یافت می‌شود. استالدهید همچنین می‌تواند به پوشش دهان، گلو و معده شما آسیب برساند.

سایر مواد شیمیایی که می‌توانند باعث ایجاد بیماری ریه ناشی از پاپ کورن شوند عبارتند از:

• دود اکسید فلزی، یک محصول جانبی رایج جوشکاری
• فرمالدئید، یک ماده شیمیایی سرطان‌زا که در برخی چسب‌ها و مصالح ساختمانی استفاده می‌شود
• دی اکسید گوگرد، آلاینده‌ای که از سوختن سوخت‌های فسیلی آزاد می‌شود
• آمونیاک
• کلر
• اکسیدهای نیتروژن
• اسید هیدروکلریک
• سولفور موستارد، یک سلاح شیمیایی که با نام «گاز خردل» شناخته می‌شود

گاهی اوقات، برونشیولیت انسدادی پس از ابتلا به یک بیماری جدی که ریه‌های شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد، مانند برخی از انواع ذات‌الریه یا برونشیت، رخ می‌دهد . و برخی از افرادی که آرتریت روماتوئید دارند ، می‌توانند به عنوان یک عارضه جانبی این بیماری، به بیماری ریه پاپ کورنی مبتلا شوند.

اگر پیوند ریه یا پیوند سلول‌های بنیادی انجام داده‌اید، اگر بدن شما سعی در رد عضو جدید داشته باشد، ممکن است به این بیماری مبتلا شوید. این بیماری علت اصلی مرگ در افرادی است که پیوند ریه انجام می‌دهند.

علائم

علائم اصلی ریه پاپ کورنی سرفه خشک و تنگی نفس است. این علائم بین ۲ هفته تا ۲ ماه پس از قرار گرفتن در معرض گاز سمی یا ابتلا به بیماری ظاهر می‌شوند. به خصوص هنگام ورزش یا انجام کارهای سنگین، احتمال بروز آنها بیشتر است. اگر پیوند ریه انجام داده‌اید، ممکن است چندین سال طول بکشد تا علائم ظاهر شوند.

اگر بدون دلیل مشخص احساس خستگی می‌کنید یا وقتی آسم یا سرماخوردگی ندارید، خس خس سینه دارید ، این می‌تواند نشانه برونشیولیت انسدادی باشد.

تشخیص

اگر برخی از علائم برونشیولیت انسدادی را دارید، پزشک ممکن است سی‌تی‌اسکن قفسه سینه را توصیه کند. چندین عکس با اشعه ایکس از زوایای مختلف گرفته می‌شود و برای ایجاد تصویر کامل‌تر، کنار هم قرار می‌گیرند. آنها احتمالاً می‌خواهند عملکرد ریه‌های شما را نیز آزمایش کنند.

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه می‌تواند به پزشک نشان دهد که آیا ریه‌های شما هوای زیادی را در خود نگه می‌دارند یا خیر، اما بهترین راه برای تأیید ابتلا به برونشیولیت انسدادی، انجام بیوپسی است. این کار اغلب با جراحی انجام می‌شود.

درمان

ریه پاپ کورنی باعث آسیب پایدار می‌شود، بنابراین تشخیص زودهنگام آن مهم است. در صورت بروز، ممکن است بتوانید روند آن را کند کنید یا از بدتر شدن آن جلوگیری کنید:

• اگر ناشی از استنشاق مواد شیمیایی مضر باشد، باید از آنها دوری کنید. ممکن است لازم باشد در محل کار از لباس محافظ استفاده کنید یا احتمالاً شغل خود را تغییر دهید.
• پزشک ممکن است برای تسکین التهابی که می‌تواند به مجاری هوایی شما آسیب برساند، آنتی‌بیوتیک یا استروئید تجویز کند.
• داروهایی که سیستم ایمنی بدن شما را کند می‌کنند، ممکن است به محافظت از برونشیول‌های شما در برابر آسیب بیشتر کمک کنند.
• پزشک احتمالاً برای کمک به سرفه و باز کردن مجاری تنفسی، دارو و برای آسان‌تر شدن تنفس، اکسیژن تجویز خواهد کرد.

نوشته ریه پاپ کورنی چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بررسی اجمالی سوختگی شیمیایی چشم

قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی در هر قسمتی از چشم یا پلک ممکن است منجر به سوختگی شیمیایی چشم شود. سوختگی‌های شیمیایی ۷ تا ۱۰ درصد از آسیب‌های چشمی را تشکیل می‌دهند. حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد از سوختگی‌های صورت حداقل یک چشم را درگیر می‌کنند. اگرچه بسیاری از سوختگی‌ها فقط ناراحتی جزئی ایجاد می‌کنند، اما هر گونه قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی یا سوختگی باید جدی گرفته شود. آسیب دائمی امکان‌پذیر است و می‌تواند کورکننده و تغییر دهنده زندگی باشد.

شدت سوختگی بستگی به ماده‌ای که باعث آن شده، مدت زمان تماس ماده با چشم و نحوه درمان آسیب دارد. آسیب معمولاً به قسمت جلویی چشم، از جمله قرنیه (سطح شفاف جلویی چشم که مسئول بینایی خوب است و بیشتر تحت تأثیر قرار می‌گیرد)، ملتحمه (لایه‌ای که قسمت سفید چشم را پوشانده است) و گاهی اوقات ساختارهای داخلی چشم، از جمله عدسی، محدود می‌شود. سوختگی‌هایی که عمیق‌تر از قرنیه نفوذ می‌کنند، شدیدترین نوع سوختگی هستند و اغلب باعث آب مروارید و گلوکوم می‌شوند.

علل سوختگی شیمیایی چشم

بیشتر آسیب‌های شیمیایی چشم در محل کار رخ می‌دهند. صنایع روزانه از مواد شیمیایی متنوعی استفاده می‌کنند. با این حال، آسیب‌های شیمیایی نیز اغلب در خانه از طریق محصولات تمیزکننده یا سایر محصولات خانگی معمولی رخ می‌دهند. این آسیب‌ها می‌توانند به همان اندازه خطرناک باشند و باید به طور جدی و فوری درمان شوند.

سوختگی‌های شیمیایی چشم را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: سوختگی‌های قلیایی، سوختگی‌های اسیدی و مواد محرک.

میزان اسیدی یا قلیایی بودن یک ماده که با pH نشان داده می‌شود، در مقیاسی از ۱ تا ۱۴ اندازه‌گیری می‌شود که عدد ۷ نشان‌دهنده‌ی خنثی بودن آن ماده است. موادی که pH آنها کمتر از ۷ است، اسید هستند، در حالی که اعداد بالاتر از ۷ قلیایی هستند. هرچه این عدد بالاتر یا پایین‌تر باشد، ماده اسیدی‌تر یا بازی‌تر است و می‌تواند آسیب بیشتری ایجاد کند.

• سوختگی‌های قلیایی خطرناک‌ترین نوع سوختگی هستند. مواد شیمیایی قلیایی که pH بالایی دارند، به سطح چشم نفوذ می‌کنند و می‌توانند باعث آسیب شدید به ساختارهای خارجی مانند قرنیه و ساختارهای داخلی مانند عدسی شوند. به طور کلی، آسیب بیشتر با مواد شیمیایی با pH بالاتر رخ می‌دهد.
  • مواد قلیایی رایج حاوی هیدروکسیدهای آمونیاک، آب قلیایی، هیدروکسید پتاسیم، منیزیم و آهک هستند.
  • موادی که ممکن است در خانه داشته باشید و حاوی این مواد شیمیایی باشند شامل کودها، مواد شوینده (آمونیاک)، پاک‌کننده‌های لوله (قلیا)، پاک‌کننده‌های فر و گچ یا سیمان (آهک) می‌شوند.
• سوختگی‌های اسیدی ناشی از مواد شیمیایی با pH پایین هستند و معمولاً شدت کمتری نسبت به سوختگی‌های قلیایی دارند، زیرا به راحتی مواد قلیایی به چشم نفوذ نمی‌کنند. استثنا سوختگی با اسید هیدروفلوئوریک است که به اندازه سوختگی قلیایی خطرناک است. اسیدها معمولاً فقط به قسمت جلویی چشم آسیب می‌رسانند. با این حال، می‌توانند آسیب جدی به قرنیه وارد کنند و همچنین ممکن است منجر به نابینایی شوند.
  • اسیدهای رایجی که باعث سوختگی چشم می‌شوند شامل اسید سولفوریک، اسید سولفورو، اسید هیدروکلریک، اسید نیتریک، اسید استیک، اسید کرومیک و اسید هیدروفلوئوریک هستند.
  • موادی که در خانه دارید و ممکن است حاوی این مواد شیمیایی باشند شامل پولیش شیشه (اسید هیدروفلوئوریک)، سرکه یا پاک کننده لاک ناخن (اسید استیک) هستند. باتری خودرو می‌تواند منفجر شود و باعث سوختگی اسید سولفوریک شود. این یکی از شایع‌ترین سوختگی‌های اسیدی چشم است.
• مواد محرک، موادی هستند که pH خنثی دارند و بیشتر از آسیب واقعی، باعث ناراحتی چشم می‌شوند.
  • بیشتر شوینده‌های خانگی در این دسته قرار می‌گیرند.
  • اسپری فلفل نیز محرک است. می‌تواند درد قابل توجهی ایجاد کند اما معمولاً بر بینایی تأثیری ندارد و به ندرت به چشم آسیب می‌رساند.

علائم سوختگی شیمیایی چشم

از دست دادن واقعی بینایی نشان دهنده سوختگی بسیار جدی است. گلوکوم یا افزایش فشار داخل چشم نیز می‌تواند رخ دهد، اما ممکن است چند ساعت تا چند روز به تأخیر بیفتد.

علائم و نشانه‌های اولیه سوختگی شیمیایی چشم عبارتند از:

• درد
• سرخی
• تحریک
• پارگی
• ناتوانی در باز نگه داشتن چشم
• احساس وجود چیزی در چشم
• تورم پلک‌ها
• تاری دید

درمان سوختگی شیمیایی چشم

مراقبت از خود در خانه

برای همه آسیب‌های شیمیایی، اولین کاری که باید انجام دهید این است که فوراً چشم را کاملاً بشویید. در حالت ایده‌آل، باید از محلول‌های مخصوص شستشوی چشم برای این کار استفاده شود، اما اگر هیچ کدام در دسترس نبود، آب معمولی شیر نیز کافی است.

• قبل از انجام هر اقدام دیگری، شستشوی چشم خود را شروع کنید و حداقل 10 دقیقه ادامه دهید. هر چه ماده شیمیایی بیشتر در چشم شما بماند، آسیب بیشتری وارد خواهد شد. رقیق کردن ماده و شستن ذراتی که ممکن است در ماده شیمیایی وجود داشته باشند بسیار مهم است.
• در حالت ایده‌آل، در محیط کار، شما در یک ایستگاه شستشوی چشم یا دوش اضطراری قرار می‌گیرید و چشم شما با محلول نمکی ایزوتونیک استریل شسته می‌شود. اگر محلول نمکی استریل در دسترس نیست، از آب سرد شیر استفاده کنید.
• اگر در خانه هستید و مایع شستشوی چشم مخصوص ندارید، با لباس زیر دوش بروید تا چشم خود را بشویید.
• حتی اگر ممکن است ناراحت کننده باشد، پلک های خود را تا حد امکان باز کنید و آنها را بشویید.
• اگر سوختگی با مواد قلیایی (مثلاً شوینده لوله فاضلاب) یا اسید هیدروفلوئوریک رخ داده است، شستشو را تا رسیدن پزشک یا انتقال به اورژانس بیمارستان ادامه دهید.

آبیاری طولانی‌تر خیلی بهتر از آبیاری ناکافی است – این مهم‌ترین کاری است که می‌توانید برای به حداقل رساندن آسیب‌های ناشی از مواد شیمیایی خطرناک انجام دهید.

چه زمانی به دنبال مراقبت پزشکی باشیم؟

اگر ماده شیمیایی محرک باشد (با pH خنثی) و ناراحتی و تاری دید جزئی یا اصلاً وجود نداشته باشد، می‌توانید وضعیت خود را در خانه با تماس با چشم پزشک خود کنترل کنید. مطمئن شوید که سوزش بدتر نمی‌شود. در این صورت، با چشم پزشک خود تماس بگیرید تا برای آن روز وقت ملاقات تعیین کند یا به اورژانس نزدیکترین بیمارستان مراجعه کنید.

اگر در مورد خطر یک ماده شیمیایی سؤالی دارید، اگر نمی‌دانید چیست، یا اگر علائم قابل توجهی دارید، فوراً به اورژانس نزدیکترین بیمارستان مراجعه کنید.

هر زمان که دچار درد، اشک‌ریزی، قرمزی، سوزش یا از دست دادن بینایی شدید ، حتی اگر معتقدید که ماده شیمیایی فقط یک محرک خفیف است، برای ارزیابی فوری به اورژانس بیمارستان مراجعه کنید.

تمام سوختگی‌های چشمی ناشی از اسید یا قلیا نیاز به درمان و ارزیابی فوری توسط پزشک دارند. شما باید فوراً به نزدیکترین اورژانس منتقل شوید. اگر مشکوک به آسیب جدی هستید یا به هر دلیلی نمی‌توانید به سرعت به اورژانس مراجعه کنید، باید برای کوتاه کردن زمان انتقال، با آمبولانس تماس بگیرید. همه صنایع موظفند برگه اطلاعات ایمنی مواد (MSDS) را برای هر ماده شیمیایی مورد استفاده خود نگه دارند. این اطلاعات را پیدا کنید و با خود ببرید.

درمان پزشکی در اورژانس

• درمان فوری: پزشکان احتمالاً به شستشوی چشم شما ادامه خواهند داد. هیچ استانداردی برای میزان شستشوی مورد نیاز وجود ندارد. معمولاً پزشکان حداقل از یک لیتر مایع استفاده می‌کنند.
  • بسته به نوع ماده شیمیایی درگیر، پزشک ممکن است pH چشم شما را آزمایش کند و شستشو را تا زمانی که pH به حالت عادی برگردد، ادامه دهد. 
  • ممکن است قطره‌های بی‌حسی موضعی چشم برای بی‌حس کردن چشم و کاهش درد شستشو تجویز شود. 
  • پزشکان هرگونه ماده خارجی جامد را در چشم شما پاک یا شستشو می‌دهند. 
• معاینات و آزمایش‌ها: پزشک مشخص می‌کند که چه ماده شیمیایی باعث سوختگی شده و معاینه کامل چشم را انجام می‌دهد.
  • با استفاده از چارت بینایی، معاینه چشم انجام می‌شود تا میزان بینایی شما مشخص شود. 
  • ساختارهای اطراف چشم بررسی می‌شوند. 
  • پلک‌ها، به ویژه، نیاز به ارزیابی دقیق دارند. پزشک آنها را وارونه می‌کند تا وجود جسم خارجی را بررسی کند. 
  • پزشک ممکن است چشم شما را با رنگی به نام فلورسئین رنگ‌آمیزی کند تا به تعیین میزان آسیب کمک کند. 
• اگر سوختگی جزئی باشد، معمولاً با قطره‌های چشمی آنتی‌بیوتیک و داروهای مسکن خوراکی به خانه فرستاده می‌شوید. گاهی اوقات، ممکن است برای تسکین درد، قطره‌های چشمی گشادکننده به شما داده شود و چشم آسیب‌دیده شما با یک چشم‌بند پوشانده شود. 
• هرگونه سوختگی قابل توجه، به خصوص سوختگی با اسید قلیایی یا هیدروفلوئوریک، ممکن است نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشته باشد. 
• برای هرگونه آسیب جزئی، یک چشم پزشک باید ظرف ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از آسیب، شما را معاینه کند. برای هرگونه آسیب متوسط ​​تا قابل توجه، یک چشم پزشک باید قبل از ترک اورژانس، شما را معاینه کند. 
• کزاز شما وضعیت ایمن‌سازی ممکن است تعیین و به‌روزرسانی شود.

داروها بعد از رفتن به خانه

• برای آسیب‌های بسیار جزئی، ممکن است به چیزی بیش از اشک مصنوعی یا روان‌کننده‌ها برای خشکی چشم نیاز نداشته باشید. 
• برای آسیب‌های جدی‌تر، به درمان طولانی‌مدت با داروهای بالقوه زیادی برای بهبود چشم نیاز خواهید داشت.
  • تا زمانی که سطح چشم بهبود یابد، در معرض خطر بیشتری برای عفونت است؛ بنابراین، ممکن است از آنتی‌بیوتیک‌های موضعی به شکل قطره چشم یا پماد استفاده شود. 
  • استروئیدهای موضعی ممکن است برای کاهش التهاب و تسهیل بهبودی در اوایل دوره نقاهت پس از آسیب شیمیایی جدی استفاده شوند. این داروها باید با احتیاط و تحت نظر چشم پزشک استفاده شوند، زیرا می‌توانند عوارض طولانی مدتی مانند عفونت و گلوکوم ایجاد کنند. 
  • سایر داروهایی که برای پشتیبانی از ترمیم قرنیه استفاده می‌شوند شامل قطره‌های موضعی سیترات و آسکوربات، آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی (به عنوان مثال، تتراسایکلی و داکسی سایکلین ) و ویتامین C خوراکی هستند. 
  • اگر فشار چشم شما خیلی بالا باشد، ممکن است داروهای گلوکوم به طور موقت برای کنترل فشار استفاده شوند. 
  • ممکن است داروهای مسکن خوراکی لازم باشد و قطره‌های گشادکننده چشم نیز اغلب برای کنترل درد و کمک به بهبودی استفاده می‌شوند. 
• اگر چشم شما به طور جدی آسیب دیده باشد، ممکن است برای کنترل گلوکوم، برداشتن آب مروارید یا سایر اقدامات برای بازیابی سلامت سطح چشم و پلک‌ها به جراحی نیاز داشته باشید.

عمل جراحی

• اقدامات جراحی ممکن است پس از آسیب‌های شیمیایی شدید، زمانی که آسیب اولیه بهبود یافته است، ضروری باشد.
  • آسیب‌های شیمیایی ممکن است نیاز به جراحی پلک‌ها داشته باشند تا پلک‌ها به خوبی بسته شوند و از چشم محافظت شود.
  • اگر سطح چشم به شدت آسیب دیده باشد، ممکن است مجموعه‌ای از سلول‌های تخصصی به نام سلول‌های بنیادی لیمبال آسیب دیده و برای جلوگیری از ایجاد اسکار سطحی نیاز به جایگزینی داشته باشند.
  • اگر قرنیه پس از آسیب شیمیایی کدر (یا ابری) شود، ممکن است پیوند قرنیه مورد نیاز باشد.
  • آسیب‌های شیمیایی، به ویژه ناشی از مواد قلیایی، می‌توانند باعث آب مروارید و گلوکوم نیز شوند که ممکن است نیاز به مداخله جراحی بعدی نیز داشته باشند.

مراحل بعدی

پیگیری

اگر در بخش اورژانس بیمارستان به دلیل سوختگی شیمیایی چشم تحت درمان قرار گرفتید، باید ظرف ۲۴ ساعت به چشم پزشک مراجعه کنید. چشم پزشک در مورد ادامه مراقبت‌های شما تصمیم می‌گیرد.

پیشگیری

مقامات ایمنی تخمین می‌زنند که تا ۹۰ درصد از آسیب‌های شیمیایی چشم قابل پیشگیری هستند.

• هنگام کار با مواد خطرناک، چه در محل کار و چه در خانه، همیشه از عینک ایمنی استفاده کنید.
• کودکان اغلب زمانی که تحت نظارت نیستند دچار سوختگی‌های شیمیایی می‌شوند. تمام محصولات خطرناک خانگی را از دسترس کودکان دور نگه دارید.

چشم‌انداز

بهبودی به نوع و میزان آسیب بستگی دارد.

• مواد شیمیایی محرک به ندرت باعث آسیب دائمی می‌شوند.
• بهبودی از سوختگی‌های اسیدی و قلیایی به عمق آسیب بستگی دارد.

4 درجه سوختگی عبارتند از:

• درجه ۱: شما باید به طور کامل بهبود یابید.
• درجه ۲: ممکن است کمی جای زخم داشته باشید، اما بینایی شما باید بهبود یابد.
• درجه ۳: بینایی شما معمولاً تا حدی مختل می‌شود.
• درجه ۴: آسیب به بینایی شما احتمالاً شدید خواهد بود.

سوالاتی که باید از پزشک بپرسید

1. آیا نشانه ای از آسیب قابل توجه به چشم وجود دارد؟ 
2. چه داروهایی مصرف می‌کنم و برای چه مدت؟ 
3. چه زمانی قرار است برای پیگیری مجدد به پزشک مراجعه کنم؟ 
4. آیا احتمال از دست دادن دائمی بینایی وجود دارد؟

نوشته سوختگی شیمیایی چشم اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.