درمانگران تنفسی متخصصانی دارای مجوزی هستند که مشکلات ریه یا تنفس شما را درمان می‌کنند. آنها پزشک نیستند. اما برای تشخیص و نظارت بر وضعیت شما با پزشکان شما همکاری نزدیکی دارند.

متخصص تنفس چه بیماری‌هایی را درمان می‌کند؟

متخصصین تنفسی (RT) مشکلات تنفسی یا راه هوایی را که می‌تواند ناشی از طیف گسترده‌ای از شرایط و رویدادها باشد، درمان می‌کنند. این شرایط عبارتند از:

• بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)
• آسم
• سندرم دیسترس تنفسی حاد. این یک بیماری بسیار جدی است که می‌تواند پس از آسیب یا بیماری مانند کووید-۱۹ که توسط ویروسی به نام SARS-CoV-2 ایجاد می‌شود، رخ دهد.
• برونشیت
• آمفیزم
• فیبروز سیستیک
• دیستروفی عضلانی نخاعی
• بیماری پارکینسون
• اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (بیماری لو گریگ)
• تصادفات رانندگی یا سایر آسیب‌هایی که مانع از تنفس خودکار شما می‌شوند
• نوزادانی که نارس به دنیا می‌آیند، قبل از اینکه ریه‌هایشان به طور کامل رشد کند
• آپنه خواب

متخصصان تنفسی چه کاری انجام می‌دهند؟

آنها ممکن است در اورژانس، بخش‌های مراقبت‌های ویژه، کلینیک‌های سرپایی، خانه‌های سالمندان یا مراکز خواب کار کنند. برخی در کار با نوزادان و کودکان یا سالمندان تخصص دارند.

درمان بستری

درمان تنفسی مورد نیاز شما تا حد زیادی به بستری بودن شما در بیمارستان، شدت بیماری و دلیل مشکلات تنفسی شما بستگی دارد. اگر در بیمارستان بستری هستید، متخصص تنفس شما ممکن است:

• با قرار دادن یک لوله از طریق دهان تا نای، شما را لوله گذاری می‌کنند.
• تنفس و سایر علائم حیاتی خود را با دستگاه تنفس مصنوعی کنترل کنید
• برای بررسی سطح اکسیژن و سایر نتایج، خون خود را آزمایش کنید
• داروها را از طریق اسپری، پودر خشک یا سایر استنشاقی‌ها به شما بدهد
• برای پاک کردن مخاط از ریه‌ها یا باز کردن ریه‌های کلاپس شده با پزشک خود مشورت کنید.
• آزمایش کنید که ریه‌های شما چقدر خوب کار می‌کنند، از جمله اینکه چقدر عمیق می‌توانید نفس بکشید

درمان سرپایی

اگر بیماری مزمنی مانند COPD دارید، ممکن است این آزمایش را انجام دهید. درمانگر شما ممکن است آزمایش‌هایی مشابه آنچه در بیمارستان انجام می‌دهید، از جمله آزمایش اکسیژن خون و آزمایش‌های عملکرد ریه مانند دستگاه تنفس مصنوعی، انجام دهد .

آنها همچنین به شما کمک می‌کنند تا بفهمید چگونه می‌توانید بیماری خود را به بهترین شکل مدیریت کنید. آنها ممکن است به شما آموزش دهند که چگونه:

• از علائم خود جلوگیری کنید
• برنامه درمانی خود را در خانه دنبال کنید
• بدانید چه زمانی باید با پزشک خود تماس بگیرید

چه زمانی به متخصص تنفس مراجعه کنیم؟

اگرچه متخصصان تنفس بخشی از تیم پزشکی هستند، اما تحت نظارت کلی پزشک کار می‌کنند. این بدان معناست که شما خودتان با یک متخصص تنفس تماس نمی‌گیرید و وقت ملاقات نمی‌گیرید. با این اوصاف، اگر هر یک از موارد زیر را داشته باشید، پزشک ممکن است شما را به یک متخصص تنفس ارجاع دهد:

• سرفه‌ای که از بین نمی‌رود
• اگر سرفه خونی دارید اما نیازی به درمان اورژانسی ندارید
• خس خس سینه، صدای زیری که ممکن است هنگام بازدم ایجاد شود و نشانه مشکل تنفسی جدی که نیاز به درمان اورژانسی دارد، نیست.
• تنگی نفس (تنگی نفس) که نیازی به درمان اورژانسی ندارد
• درد یا فشار در قفسه سینه که مربوط به مشکلات قلبی نیست
• نتایج غیرطبیعی عکس‌برداری از قفسه سینه یا آزمایش خون که نشان می‌دهد سطح اکسیژن شما خیلی پایین است اما نیازی به درمان اورژانسی ندارید

اگر برای کمک به تنفس به تجهیزات یا دستگاه‌هایی نیاز دارید، یک متخصص تنفس می‌تواند نحوه استفاده و نگهداری از آنها را به شما آموزش دهد.

در بازدید شما چه انتظاری باید داشت

اگر با یک متخصص تنفس وقت ملاقات دارید، بسته به دلیل مراجعه شما، ممکن است تجربه شما با تجربه شخص دیگری متفاوت باشد.

برای مثال، کسی که برای معاینه آسم مراجعه می‌کند ممکن است مراحل متفاوتی نسبت به افرادی که سرطان ریه دارند، داشته باشد. هرگونه آمادگی برای قرار ملاقات شما، مانند اینکه آیا نیاز به قطع مصرف داروهای خاص از قبل دارید یا خیر، ممکن است به وضعیت پزشکی خاص شما نیز بستگی داشته باشد.

صرف نظر از اینکه چرا به متخصص ریه مراجعه می‌کنید، اصول اولیه ویزیت برای اکثر افراد یکسان است. ابتدا، شما و متخصص تنفس در مورد دلیل ارجاع شما به آنها صحبت خواهید کرد. پس از بررسی سوابق پزشکی و علائم شما، متخصص احتمالاً سوالات بیشتری از شما خواهد داشت تا اطلاعات را روشن کند یا در مورد چیزی که در پرونده شما نیست، بپرسد.

بسته به وضعیت شما، متخصص تنفس ممکن است:

• به صدای ریه‌های شما گوش داده و معاینه فیزیکی انجام دهد
• سطح اکسیژن خون خود را بررسی کنید
• آزمایش عملکرد ریوی انجام دهید (برای بررسی اینکه تنفس شما چقدر خوب است)
• ارسال آزمایش خون به آزمایشگاه
• درمان تجویز شده توسط پزشک را توضیح دهید
• به شما درمان ارائه می‌دهد
• تجهیزات را تنظیم و به شما آموزش می‌دهد که چگونه از آنها استفاده کنید، مانند نحوه استفاده از دستگاه استنشاق دارو. 
• با شما در مورد درمانتان، نحوه واکنش شما به آن و اینکه آیا مشکلی با آن دارید یا خیر، صحبت کند.
• اگر درمان شما مؤثر نبود یا اگر نگرانی‌هایی داشتید، شما را دوباره به پزشک ارجاع دهد

خلاصه مطلب

متخصصین تنفسی بخش مهمی از تیم پزشکی هستند که تحت نظارت یا راهنمایی پزشک، بر کمک به بیماران مبتلا به مشکلات تنفسی تمرکز دارند. آنها می‌توانند در بیمارستان‌ها، کلینیک‌ها، مراکز خواب و سایر مراکز مراقبت‌های بهداشتی کار کنند. اگر بیماری تنفسی یا ریوی حاد (کوتاه مدت) دارید یا اگر بیماری مزمن دارید، ممکن است با یک متخصص تنفس کار کنید. 

نوشته درمانگر تنفسی چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

پزشکان ممکن است بیماری‌های ریوی را به عنوان بیماری انسدادی ریه یا بیماری محدودکننده ریه طبقه‌بندی کنند. بیماری‌های انسدادی ریه شامل بیماری‌هایی هستند که بازدم تمام هوای موجود در ریه‌ها را دشوار می‌کنند. افراد مبتلا به بیماری محدودکننده ریه در بازدم کامل ریه‌های خود با هوا مشکل دارند.

بیماری انسدادی و محدودکننده ریه علامت اصلی یکسانی دارند: تنگی نفس هنگام فعالیت بدنی.

بیماری انسدادی ریه چیست؟

افراد مبتلا به بیماری انسدادی ریه دچار تنگی نفس می‌شوند زیرا بیرون دادن تمام هوای ریه‌هایشان برایشان دشوار است. به دلیل آسیب به ریه‌ها یا تنگ شدن مجاری هوایی داخل ریه‌ها، هوای بازدمی کندتر از حد معمول خارج می‌شود. در پایان یک بازدم کامل، ممکن است هوای زیادی در ریه‌ها باقی بماند.

شایع‌ترین علل بیماری انسدادی ریه عبارتند از:

• بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)، که شامل آمفیزم و برونشیت مزمن می‌شود
• آسم
• برونشکتازی
• فیبروز سیستیک

بیماری انسدادی ریه، تنفس را دشوارتر می‌کند، به خصوص هنگام ورزش یا فعالیت بدنی. با افزایش سرعت تنفس، زمان کمتری برای بیرون دادن تمام هوا قبل از دم مجدد خواهید داشت.

بیماری محدودکننده ریه چیست؟

افراد مبتلا به بیماری محدودکننده ریه نمی‌توانند ریه‌های خود را به طور کامل از هوا پر کنند. ریه‌های آنها از انبساط کامل باز می‌مانند.

بیماری محدودکننده ریه اغلب ناشی از وضعیتی است که باعث سفتی خود ریه‌ها می‌شود. در موارد دیگر، سفتی دیواره قفسه سینه، عضلات ضعیف یا اعصاب آسیب دیده ممکن است میزان انبساط ریه‌های شما را محدود کند.

برخی از شرایطی که باعث بیماری محدودکننده ریه می‌شوند عبارتند از:

• بیماری بینابینی ریه، مانند فیبروز ریوی ایدیوپاتیک
• سارکوئیدوز، یک بیماری خودایمنی
• چاقی، از جمله سندرم هیپوونتیلاسیون چاقی
• اسکولیوز
• بیماری‌های عصبی-عضلانی، مانند دیستروفی عضلانی یا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)

تشخیص بیماری انسدادی ریه و بیماری محدودکننده ریه

اغلب اوقات، افراد مبتلا به بیماری انسدادی یا محدودکننده ریه به دلیل احساس تنگی نفس به پزشک مراجعه می‌کنند.

پزشکان با استفاده از آزمایش‌های عملکرد ریوی، بیماری‌های محدودکننده و انسدادی ریه را تشخیص می‌دهند. در آزمایش عملکرد ریوی، شما هوا را با قدرت از طریق یک دهان‌گیر می‌دمید. همزمان با انجام تمرینات تنفسی مختلف، دستگاهی حجم و جریان هوای عبوری از ریه‌های شما را ثبت می‌کند. آزمایش عملکرد ریوی می‌تواند نشان دهد که آیا شما بیماری انسدادی ریه دارید یا بیماری محدودکننده ریه، و همچنین میزان جدی بودن آنها را مشخص کند.

مصاحبه با پزشک (شامل سابقه سیگار کشیدن)، معاینه فیزیکی و آزمایش‌های آزمایشگاهی ممکن است سرنخ‌های بیشتری در مورد علت بیماری انسدادی ریه یا بیماری محدودکننده ریه ارائه دهند.

آزمایش‌های تصویربرداری تقریباً همیشه بخشی از فرآیند تشخیص بیماری‌های محدودکننده و انسدادی ریه هستند. این آزمایش‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه
• توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن) قفسه سینه

گاهی اوقات، پزشک ممکن است برونکوسکوپی را برای کمک به تشخیص علت بیماری انسدادی یا محدودکننده ریه توصیه کند. در برونکوسکوپی، پزشک از آندوسکوپ (لوله‌ای انعطاف‌پذیر با دوربین و ابزارهایی در نوک آن) برای بررسی داخل مجاری هوایی و نمونه‌برداری از بافت ریه (بیوپسی) استفاده می‌کند.

علائم بیماری انسدادی و محدودکننده ریه

بیماری انسدادی ریه و بیماری محدودکننده ریه باعث تنگی نفس می‌شوند. در مراحل اولیه، فقط هنگام فعالیت بدنی دچار تنگی نفس می‌شوید. اگر بیماری زمینه‌ای ریه بدتر شود، ممکن است با فعالیت بسیار کم یا حتی در حالت استراحت نیز اتفاق بیفتد.

سرفه یک علامت شایع برای هر دو نوع بیماری ریوی است. معمولاً سرفه خشک است یا خلط سفید (مخاط) بالا می‌آورد. افراد مبتلا به برونشیت مزمن، نوعی بیماری انسدادی ریه، ممکن است مقادیر بیشتری خلط رنگی سرفه کنند.

 بسیاری از افراد مبتلا به بیماری انسدادی یا محدودکننده ریه، علائم افسردگی و اضطراب را نیز دارند. این علائم زمانی بیشتر محتمل هستند که بیماری ریه فعالیت‌ها و سبک زندگی شما را به طور جدی محدود کند.

درمان‌های بیماری انسدادی ریه

درمان‌های بیماری انسدادی ریه با کمک به باز کردن مجاری هوایی تنگ‌شده عمل می‌کنند. مجاری هوایی شما ممکن است به دلیل اسپاسم‌هایی در عضلات صاف پوشاننده دیواره‌های آنها تنگ شده باشند. به این اسپاسم‌ها، برونکواسپاسم می‌گویند.

داروهایی که این عضلات صاف را شل می‌کنند و جریان هوا را بهبود می‌بخشند، گشادکننده‌های برونش نامیده می‌شوند و استنشاقی هستند. این داروها عبارتند از:

• آلبوترول (آکیو نب ، پرو ایر اچ اف ای، پروونتیل اچ اف ای ، ونتولین اچ اف ای)
• فورموترول (فورادیل)
• ایپراتروپیوم (آتروونت)
• سالمترول (سرونت)
• تیوتروپیوم (اسپیریوا)
• داروهای ترکیبی مانند Advair، Anora Ellipta ، Combivent Respimat ، DuoNeb و Trelegy Ellipta که شامل یک گشادکننده برونش هستند

تئوفیلین (Theo-Dur و نام‌های تجاری دیگر) یک گشادکننده برونش است که به ندرت به صورت قرص خوراکی مصرف می‌شود.

التهاب همچنین در بیماری انسدادی ریه به تنگ شدن راه‌های هوایی کمک می‌کند. دیواره‌های ملتهب راه‌های هوایی ممکن است متورم و پر از مخاط شوند و جریان هوا را مسدود کنند. داروهای مختلفی به کاهش التهاب در بیماری انسدادی ریه کمک می‌کنند، از جمله:

• کورتیکواستروئیدهای استنشاقی ( Advair ،   Alvesco ، Flovent ، Pulmicort ، QVAR و غیره)
• کورتیکواستروئیدهای خوراکی ( پردنیزون و غیره)
• مونته‌لوکاست (سینگولایر)

یک برنامه ورزشی منظم علائم تنگی نفس را تقریباً در تمام افراد مبتلا به بیماری انسدادی ریه بهبود می‌بخشد. اکسیژن درمانی ممکن است برای برخی افراد ضروری باشد.

در موارد شدید بیماری انسدادی ریه در مرحله نهایی و تهدیدکننده زندگی، پیوند ریه می‌تواند به عنوان یک گزینه درمانی در نظر گرفته شود.

درمان‌های بیماری محدودکننده ریه

داروهای کمی برای درمان اکثر علل بیماری محدودکننده ریه در دسترس است.

سازمان غذا و دارو سه دارو، نراندومیلاست (Jascayd)، نینتدانیب ( Ofev ) و پیرفنیدون ( Esbriet ) را برای درمان فیبروز ریوی ایدیوپاتیک تأیید کرده است. این داروها از طریق چندین مسیر که ممکن است در ایجاد اسکار در بافت ریه شما نقش داشته باشند، عمل می‌کنند. مطالعات نشان می‌دهد که هر دو دارو می‌توانند روند بیماری محدودکننده ریه را که با آزمایش‌های عملکرد ریوی اندازه‌گیری می‌شود، کند کنند.

اگر بیماری محدودکننده ریه ناشی از التهاب طولانی مدت دارید، پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند که سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب می‌کنند، مانند:

• کورتیکواستروئیدها (مانند پردنیزون)
• آزاتیوپرین (ایموران)
• سیکلوفسفامید
• متوترکسات

همچنین ممکن است به اکسیژن درمانی نیاز داشته باشید. کمک تنفسی مکانیکی ممکن است به برخی از افرادی که به دلیل بیماری محدودکننده ریه دچار مشکلات تنفسی هستند، کمک کند. تهویه فشار مثبت غیرتهاجمی (BiPAP) از یک ماسک تنگ و یک مولد فشار برای کمک به تنفس شما استفاده می‌کند. BiPAP می‌تواند به افراد مبتلا به سندرم هیپوونتیلاسیون چاقی و برخی از بیماری‌های عصبی یا عضلانی که باعث بیماری محدودکننده ریه می‌شوند، کمک کند.

در موارد بیماری ریوی مرتبط با چاقی، کاهش وزن و ورزش می‌تواند به کاهش مشکلات تنفسی کمک کند.

اگر بیماری محدودکننده ریوی بسیار جدی (مانند فیبروز ریوی ایدیوپاتیک) دارید، ممکن است به پیوند ریه نیاز داشته باشید.

ورزش منظم تنگی نفس و کیفیت زندگی را تقریباً در همه افراد مبتلا به بیماری محدودکننده ریه بهبود می‌بخشد.

نوشته بیماری انسدادی و محدودکننده ریه اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

نارسایی تنفسی وضعیتی است که در آن  ریه‌های شما برای بارگیری اکسیژن در خون یا حذف دی اکسید کربن با مشکل مواجه می‌شوند.

دکتر آرون وکسمن، مدیر برنامه بیماری‌های عروقی ریوی در بیمارستان بریگهام و زنان در بوستون، ماساچوست، توضیح می‌دهد: «نارسایی تنفسی نشان‌دهنده ناتوانی سیستم تنفسی در انجام تبادل گاز است. تبادل گاز، انتقال اکسیژن به جریان خون و خروج دی‌اکسید کربن است.» این امر می‌تواند باعث کاهش اکسیژن، افزایش دی‌اکسید کربن یا هر دو شود.

انواع نارسایی تنفسی

نارسایی تنفسی هیپوکسمیک

اگر اکسیژن کافی به خون شما نرسد، پزشک این حالت را نارسایی تنفسی هیپوکسمیک یا نوع ۱ می‌نامد. بیماری قلبی یا ریوی به احتمال زیاد باعث این نوع نارسایی تنفسی می‌شود.

نارسایی تنفسی هیپرکاپنیک

اگر دی اکسید کربن بیش از حد داشته باشید، به آن هیپرکاپنیک، هیپرکاربیک یا نارسایی تنفسی نوع ۲ گفته می‌شود. وقتی بدن شما نتواند دی اکسید کربن را دفع کند، سلول‌های خونی شما قادر به حمل اکسیژن نیستند. بیماری‌های قلبی، ریوی، عضلانی و مغز و نخاع اغلب باعث این نوع نارسایی تنفسی می‌شوند. برخی داروها نیز می‌توانند آن را تحریک کنند.

نارسایی تنفسی حین عمل

این نوع نارسایی تنفسی در طول عمل جراحی اتفاق می‌افتد، زمانی که بیهوشی مانع از تنفس صحیح شما می‌شود. کیسه‌های هوایی ریه‌های شما ممکن است از بین بروند و مانع ورود اکسیژن به خون شما شوند.

نارسایی تنفسی مرتبط با شوک

وقتی دچار شوک می‌شوید، می‌تواند باعث مشکلات سلامتی شود که منجر به نارسایی تنفسی می‌شود، از جمله فشار خون پایین و تجمع مایع در ریه‌ها. 

نارسایی حاد تنفسی

نارسایی حاد تنفسی به سرعت بروز می‌کند و یک وضعیت اورژانسی است. واکسمن می‌گوید: «نارسایی حاد تنفسی می‌تواند هر کسی را که دچار آسیب یا فرآیند حادی شده باشد که ممکن است ریه‌ها، قلب یا هر بخشی از سیستمی که اکسیژن را به بافت‌ها می‌رساند، تحت تأثیر قرار دهد، تحت تأثیر قرار دهد.»

نارسایی مزمن تنفسی

نارسایی تنفسی همچنین می‌تواند مزمن باشد، یک مشکل طولانی مدت که نیاز به مراقبت منظم دارد. نارسایی مزمن تنفسی به مرور زمان اتفاق می‌افتد. بدتر شدن وضعیت سلامتی، مانند وضعیتی که بر قلب، ریه‌ها، مغز، نخاع یا اعصاب شما تأثیر می‌گذارد، می‌تواند احتمال ابتلا به این نوع را افزایش دهد.

چه چیزی باعث نارسایی تنفسی می‌شود؟

تنفس ممکن است عمل ساده‌ای به نظر برسد، اما اجزای متحرک زیادی دارد. بروز مشکل در هر یک از آنها می‌تواند منجر به نارسایی تنفسی شود، از جمله:

• آسیب به قفسه سینه یا دنده‌های شما
• مصرف بیش از حد مواد مخدر یا الکل، که می‌تواند به  مغز و تنفس شما آسیب برساند
• آسیب ریه ناشی از تنفس بخار یا دود
• بیماری یا عفونت ریه، مانند بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD)،  فیبروز کیستیک یا  نومونی (پنومونی یا ذات‌الریه)
• آسیب عضلانی و عصبی ناشی از بیماری‌هایی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)، آسیب‌های نخاعی و سکته مغزی
• اسکولیوز یا سایر مشکلات ستون فقرات، که می‌تواند بر استخوان‌ها و عضلات درگیر در تنفس تأثیر بگذارد.
• جریان خون مسدود شده به ریه شما، مانند  لخته شدن خون

نارسایی حاد تنفسی بیشتر در اثر آسیب به مغز، قفسه سینه یا ریه‌ها رخ می‌دهد. عواملی مانند خفگی، غرق شدن یا ضربه به قفسه سینه می‌توانند باعث این مشکل شوند. یک بیماری ناگهانی و جدی که بر تنفس تأثیر می‌گذارد، مانند سندرم زجر تنفسی حاد (ARDS)، نیز می‌تواند باعث بروز آن شود.

عوامل خطر نارسایی تنفسی

اگر موارد زیر را داشته باشید، ممکن است خطر نارسایی تنفسی در شما بیشتر باشد:

• مشکلات تنفسی طولانی مدت مانند COPD یا  آسم داشته باشید
• سیگار
• زیاد الکل بنوشید
• سابقه خانوادگی مشکلات تنفسی داشته باشید 

علائم چیست؟

علائم شما به علت و اینکه آیا اکسیژن کم، دی اکسید کربن بالا یا هر دو دارید بستگی دارد. برخی از مواردی که ممکن است متوجه شوید عبارتند از:

• رنگ مایل به آبی در ناخن‌ها، لب‌ها و  پوست شما
• احساس اینکه نمی‌توانید به اندازه کافی هوا وارد بدنتان کنید
• گیجی
• ضربان قلبی که خاموش است
• تنفس سریع یا تنفس بسیار آهسته
• تنگی نفس
• خواب‌آلودگی یا غش کردن 

علائم مرگ ناشی از نارسایی تنفسی

اگر مشکلات تنفسی، گیجی یا کبودی لب‌ها یا پوست دارید، وضعیت اورژانسی است. با 115 تماس بگیرید و فوراً به بیمارستان مراجعه کنید.

نارسایی تنفسی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

پزشک شما با معاینه فیزیکی شروع می‌کند  و در مورد سلامتی شما سوالاتی می‌پرسد. سپس یک یا هر دو آزمایش زیر را انجام خواهید داد:

پالس اکسیمتری.  پزشک شما یک دستگاه کوچک را روی انگشت یا  گوش شما قرار می‌دهد تا سطح اکسیژن شما را اندازه‌گیری کند.

آزمایش گاز خون شریانی. این آزمایش خون پایه، سطح اکسیژن و دی اکسید کربن شما را اندازه‌گیری می‌کند.

ممکن است برای بررسی علت به آزمایش‌های بیشتری نیاز داشته باشید. این آزمایش‌ها ممکن است شامل مواردی مانند عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه یا  نوار قلب (EKG) باشد که سیگنال‌های الکتریکی  قلب شما را اندازه‌گیری می‌کند.

نارسایی تنفسی در مقابل ایست تنفسی

نارسایی تنفسی زمانی است که اکسیژن کافی در بدن شما وجود ندارد یا دی اکسید کربن بیش از حد در بدن شما وجود دارد، و ایست تنفسی زمانی است که تنفس شما متوقف می‌شود و اکسیژن کافی دریافت نمی‌کنید.

نارسایی تنفسی چگونه درمان می‌شود؟

درمان شما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

اکسیژن درمانی . شما اکسیژن را از طریق ماسک یا یک لوله نازک با دو شاخک که درست داخل بینی شما قرار می‌گیرد، تنفس می‌کنید. می‌توانید یک  مخزن اکسیژن قابل حمل تهیه کنید تا بتوانید با آن بیرون بروید.

دستگاه تنفس مصنوعی. اگر اکسیژن درمانی کافی نباشد یا اگر نتوانید خودتان نفس بکشید، ممکن است به یکی از این دستگاه‌های تنفسی نیاز داشته باشید. این دستگاه‌ها هوا را به داخل ریه‌های شما می‌دمند تا به شما کمک کنند اکسیژن مورد نیاز خود را بدون نیاز به تلاش زیاد دریافت کنید. آن‌ها همچنین به کاهش سطح دی اکسید کربن کمک می‌کنند.

چند نوع دستگاه وجود دارد. در دستگاه‌های کوچک‌تر و ساده‌تر، شما یک ماسک روی بینی یا  دهان خود می‌گذارید .  دستگاه CPAP که برای  آپنه خواب استفاده می‌شود ، یک نمونه از این دستگاه‌ها است.

برای مشکلات شدیدتر، ممکن است به لوله تنفسی نیاز داشته باشید که از گلوی شما پایین می‌رود.

تراکئوستومی.  این عمل جراحی است که در آن پزشک شما یک سوراخ در گردن و نای شما ایجاد می‌کند تا یک لوله کوچک را در آن قرار دهد. به این لوله، لوله تراکئوستومی می‌گویند و می‌تواند تنفس را آسان‌تر کند. همچنین اگر بیش از یک یا دو هفته به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشید، ممکن است این عمل را انجام دهید. دستگاه تنفس مصنوعی مستقیماً به لوله تراکئوستومی متصل می‌شود.

درمان علت. ممکن است برای بیماری که باعث نارسایی تنفسی شما شده است نیز به مراقبت نیاز داشته باشید. این می‌تواند به معنای مواردی مانند موارد زیر باشد:

• آنتی‌بیوتیک‌ها برای نومونی
• داروهایی برای حل کردن  لخته‌های خون
• داروهای استنشاقی برای باز کردن راه‌های هوایی
• لوله سینه برای تخلیه خون یا هوای اضافی در موارد آسیب دیدگی

درمان شما به علت و اینکه آیا نارسایی تنفسی شما مزمن است یا حاد بستگی دارد. موارد حاد و مزمن به یک روش درمان نمی‌شوند، اما ایده‌ها مشابه هستند:

حاد.  شما به اورژانس منتقل خواهید شد، اما اگر درمان شما در آنجا مشکل را حل نکند، ممکن است لازم باشد یک شب در بیمارستان بمانید. برای علائم شدید، ممکن است لازم باشد به بخش مراقبت‌های ویژه (ICU) بروید. ممکن است اکسیژن درمانی دریافت کنید. و ممکن است تا زمانی که بتوانید خودتان نفس بکشید، به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز داشته باشید. همچنین برای تسکین علائم و درمان علت نارسایی تنفسی، دارو و مایعات دریافت خواهید کرد.

مزمن.  شما در خانه مراقبت‌های مداوم دریافت خواهید کرد، که معمولاً شامل  داروهایی است که هر روز مصرف می‌کنید – چه داروهای استنشاقی و چه داروهایی که از طریق  دهان مصرف می‌کنید . در موارد شدید، ممکن است به اکسیژن درمانی نیاز داشته باشید.

از آنجا که نارسایی تنفسی می‌تواند خوابیدن را برای شما دشوارتر کند  ، ممکن است در شب به کمک بیشتری نیاز داشته باشید. این می‌تواند به معنای استفاده از یکی از دستگاه‌های تنفس مصنوعی کوچک‌تر، مانند دستگاه CPAP، برای رساندن هوای بیشتر به ریه‌های شما باشد. همچنین ممکن است به یک تخت مخصوص که به جلو و عقب تکان می‌خورد تا به شما در تنفس بهتر کمک کند، نیاز داشته باشید. در موارد جدی‌تر، به دستگاه تنفس مصنوعی نیاز خواهید داشت.

آیا می‌توان از نارسایی تنفسی پیشگیری کرد؟

ممکن است نتوانید از وقوع نارسایی تنفسی جلوگیری کنید، اما می‌توانید با کنترل بیماری‌های قلب، ریه، مغز، نخاع یا اعصاب، احتمال بروز آن را کاهش دهید.

پیش آگهی نارسایی تنفسی

اگر نارسایی حاد تنفسی دارید، درمان فوری می‌تواند به شما کمک کند تا به فعالیت‌های عادی خود بازگردید. در نارسایی مزمن تنفسی، پیروی از توصیه‌های پزشک در مورد مراقبت‌های مداوم مهم است. بدانید علائم شما به چه معناست و چه زمانی ممکن است نیاز به تماس با پزشک داشته باشید.

نارسایی تنفسی جدی است، اما عوامل زیادی می‌توانند بر نتیجه آن تأثیر بگذارند، از جمله علت بیماری.

خلاصه مطلب

نارسایی تنفسی زمانی اتفاق می‌افتد که ریه‌های شما نمی‌توانند اکسیژن کافی وارد کنند یا دی‌اکسید کربن کافی را دفع کنند، که می‌تواند باعث تنگی نفس، گیجی یا حتی غش کردن شما شود. بسته به اینکه اکسیژن خیلی کم، دی‌اکسید کربن خیلی زیاد یا هر دو باشد، انواع مختلفی دارد. این بیماری می‌تواند به طور ناگهانی (حاد) یا به مرور زمان (مزمن) ایجاد شود و علل آن از بیماری‌های ریوی و آسیب‌های قفسه سینه گرفته تا مشکلات مغزی، عصبی یا عضلانی متغیر است. درمان به نوع و علت آن بستگی دارد و ممکن است شامل اکسیژن درمانی، دستگاه‌های تنفس مصنوعی، دارو یا جراحی مانند تراکئوستومی باشد.

سوالات متداول در مورد نارسایی تنفسی

با وجود نارسایی تنفسی چقدر می‌توان دوام آورد؟

این بستگی به نوع نارسایی تنفسی شما دارد. نارسایی حاد تنفسی تهدید کننده زندگی است و نیاز به مراجعه فوری به بیمارستان دارد. یک مطالعه نشان داد که حدود ۴۰٪ از افراد مبتلا به نارسایی حاد تنفسی جان خود را از دست می‌دهند.

در صورت نیاز می‌توانید نارسایی مزمن تنفسی را با دارو و اکسیژن درمانی مدیریت کنید. محققان افراد مبتلا به نارسایی مزمن تنفسی را بیش از ۴ و نیم سال پیگیری کردند تا ببینند چه عواملی بر طول عمر آنها تأثیر می‌گذارد. تقریباً نیمی از آنها در طول مطالعه جان خود را از دست دادند. محققان سن، میزان عملکرد ریه‌ها و سایر عوامل را با بقا مرتبط دانستند.

آیا تنگی نای، نارسایی تنفسی حاد ناشی از هیپوکسی است؟

نارسایی تنفسی ناشی از هیپوکسیک زمانی اتفاق می‌افتد که اکسیژن کافی در خون خود ندارید و التهاب یا زخم روی نای باعث تنگی نای می‌شود. این وضعیت نای شما را تنگ می‌کند و نفس کشیدن را برای شما سخت‌تر می‌کند.

آیا بیماری عروق کرونر قلب می‌تواند باعث نارسایی تنفسی شود؟

بله. بیماری‌هایی که بر قلب شما تأثیر می‌گذارند، یک عامل خطر برای نارسایی تنفسی هستند.

نوشته نارسایی تنفسی چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.