آرتریت روماتوئید اغلب مچ دست، زانو و پا را درگیر می‌کند. اما می‌تواند ستون فقرات را نیز تحت تأثیر قرار دهد. در بیشتر موارد، این نوع کمردرد به خوبی به درمان‌های آرتروز مانند داروهای بیولوژیک پاسخ می‌دهد. اما در موارد نادر، ممکن است به جراحی ستون فقرات نیاز داشته باشید.

آرتریت روماتوئید (RA) چگونه بر ستون فقرات تأثیر می‌گذارد؟

معمولاً وقتی به آرتریت روماتوئید مبتلا می‌شوید، این بیماری ناحیه گردن ستون فقرات شما (ناحیه‌ای به نام ستون فقرات گردنی) را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این اتفاق می‌تواند در چند سال اول بیماری یا بعداً رخ دهد، یا ممکن است اصلاً هیچ مشکلی در ستون فقرات نداشته باشید.

اگر علائم ایجاد شوند، می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

• درد گردن
• سردرد در پایه جمجمه
• از دست دادن انعطاف‌پذیری و عملکرد اطراف مفصل گردن

برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) دچار وضعیتی به نام نیمه دررفتگی مفصل آتلانتو-آگزیال می‌شوند. این بیماری استخوان‌های بالای ستون فقرات یا گردن شما را در زیر قاعده جمجمه تحت تأثیر قرار می‌دهد. رباط‌هایی که این استخوان‌ها را در کنار هم نگه می‌دارند، به دلیل التهاب ناشی از آرتریت روماتوئید (RA) ضعیف می‌شوند. این امر باعث می‌شود استخوان‌های اول و دوم ستون فقرات شما از هم‌ترازی خارج شوند و این می‌تواند نخاع شما را فشرده کند.

در برخی موارد، این می‌تواند منجر به فلج شود. هر چه مدت زمان ابتلا به آرتریت روماتوئید بیشتر باشد، احتمال ابتلا به نیمه‌دررفتگی مفصل آتلانتو-آگزیال بیشتر می‌شود.

به ندرت، آرتریت روماتوئید می‌تواند به مفاصل ستون فقرات کمری یا پایین کمر شما آسیب برساند.

آیا برای آرتریت روماتوئید (RA) به جراحی ستون فقرات نیاز دارم؟

در حالی که از هر ۴ نفر مبتلا به آرتریت روماتوئید، حدود ۱ نفر علائمی در ستون فقرات خود نشان می‌دهد، نیاز به جراحی برای این مورد بسیار نادر است. درمان‌های جدیدتر و مؤثرتر برای آرتریت روماتوئید، مانند داروهای بیولوژیک، معمولاً از پیشرفت بیماری تا جایی که نیاز به جراحی داشته باشید، جلوگیری می‌کنند.

اما با گذشت زمان، مفاصل اطراف ستون فقرات گردنی شما می‌توانند آنقدر فرسوده شوند که نخاع شما را تحت فشار قرار دهند. این حالت تنگی کانال نخاعی نامیده می‌شود. این بیماری می‌تواند مشکلات جدی مانند موارد زیر را ایجاد کند:

• از دست دادن هماهنگی
• از دست دادن عملکرد روده یا مثانه
• دردی که به بازوها یا پاها انتشار می‌یابد
• ضعف عضلانی

اگر متوجه هر یک از این علائم شدید، فوراً به پزشک مراجعه کنید تا مطمئن شوید که دچار نیمه‌دررفتگی مفصل آتلانتو-آگزیال نشده‌اید. این حالت معمولاً نیاز به جراحی فوری دارد. در غیر این صورت، پزشک ممکن است دارو و فیزیوتراپی تجویز کند و شما را برای چند ماه از نزدیک تحت نظر داشته باشد. اگر علائم شما بهبود نیافت، ممکن است برای کاهش فشار روی نخاع و اعصاب خود به جراحی نیاز داشته باشید.

آیا به لامینکتومی نیاز دارم؟

لامینکتومی نوعی جراحی برای برداشتن لامینا، استخوانی در پشت هر مهره، از ناحیه آسیب‌دیده ستون فقرات است. اکثر افرادی که تنگی کانال نخاعی در قسمت پشتی نخاع خود دارند، به لامینکتومی گردنی نیاز دارند. این عمل، برداشتن لامینا از قسمت گردن ستون فقرات شما است.

در طول لامینکتومی، جراح برشی در وسط پشت گردن شما ایجاد می‌کند تا لامینا را خارج کند. این کار فشار روی نخاع شما را کاهش می‌دهد. گاهی اوقات، جراح همزمان مقداری استخوان از مفصلی به نام مفصل فاست برمی‌دارد. این عمل فورامینوتومی نامیده می‌شود. این عمل به رفع فشردگی عصب کمک می‌کند.

معمولاً در این عمل جراحی، ۲ تا ۳ روز در بیمارستان بستری خواهید بود. هنگام ترخیص، یک گردنبند طبی نرم به شما داده می‌شود تا در دوران نقاهت راحت‌تر باشید. همچنین پس از جراحی به فیزیوتراپی نیاز خواهید داشت.

آیا به فیوژن ستون فقرات نیاز دارم؟

اگر فشردگی ستون فقرات شما در قسمت جلویی ستون فقرات باشد، نه در قسمت پشتی آن، پزشک ممکن است فیوژن ستون فقرات را به جای لامینکتومی توصیه کند. همچنین اگر فشردگی شدید در چندین نقطه داشته باشید، ممکن است به این عمل نیاز داشته باشید.

جوش دادن ستون فقرات حداقل دو مهره را در ستون فقرات شما به طور دائم به هم متصل می‌کند. این کار حرکت بین این مهره‌ها را که ممکن است باعث درد شما شود، از بین می‌برد.

جوش دادن ستون فقرات، روند طبیعی بهبود استخوان‌های شکسته را تقلید می‌کند. جراح شما ماده‌ای شبیه استخوان را بین دو مهره ستون فقرات قرار می‌دهد، سپس آنها را با صفحات فلزی، پیچ یا میله به هم جوش می‌دهد. این کار از حرکتی که باعث تحریک یا التهاب اعصاب نخاعی می‌شود، جلوگیری می‌کند. این جراحی معمولاً ۳ تا ۶ ساعت طول می‌کشد. مانند لامینکتومی، شما ۲ تا ۳ روز در بیمارستان خواهید ماند. ممکن است بعد از جراحی از بریس استفاده کنید و به فیزیوتراپی نیاز داشته باشید.

جوش دادن ستون فقرات نسبت به سایر جراحی‌های ستون فقرات با خطر عوارض بیشتر و دوره نقاهت طولانی‌تری همراه است. اما نتایج این جراحی همیشه در حال بهبود است و میزان عوارض در بین افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید در حال کاهش است.

آیا آرتریت روماتوئید من بر جراحی من تأثیر خواهد گذاشت؟

وقتی به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، خطر عوارض بعد از جراحی ستون فقرات در شما بیشتر از سایر افراد است. به این دلیل که:

• استروئیدها، یک داروی رایج آرتروز، خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش می‌دهند که می‌تواند جوش خوردن استخوان‌ها را دشوارتر کند. اگر این داروها را مصرف کنید، احتمال موفقیت جراحی کمتر می‌شود.
• استروئیدها و داروهای بیولوژیک برای آرتریت روماتوئید سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب می‌کنند. یک سیستم ایمنی ضعیف خطر ابتلا به عفونت را بعد از جراحی افزایش می‌دهد و زمان بهبودی را طولانی‌تر می‌کند.
• برخی از افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) مشکلات ریوی و قلبی دارند که خطر عوارض ناشی از جراحی را افزایش می‌دهد.
• افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید ممکن است مشکلات مفصلی دیگری در سایر قسمت‌های بدن خود مانند لگن یا زانو داشته باشند. این امر می‌تواند حرکت و انجام فیزیوتراپی برای تسریع بهبودی را دشوارتر کند.

در مورد داروهایی که سیستم ایمنی بدن شما را تضعیف می‌کنند، پزشک ممکن است از شما بخواهد که قبل از جراحی مصرف آنها را قطع کنید. به عنوان مثال، اگر هفته‌ای یک بار داروی بیولوژیک مصرف می‌کنید، ۲ هفته پس از آخرین دوز، زمان جراحی را تعیین می‌کنید. ۲ هفته پس از جراحی، دوباره مصرف این داروها را شروع خواهید کرد.

قطع مصرف این دارو به کاهش خطر عفونت کمک می‌کند، اما آرتریت روماتوئید شما می‌تواند در این مدت بدتر شود. به همین دلیل مهم است که روماتولوژیست شما با جراح ستون فقرات شما همکاری نزدیکی داشته باشد تا بهترین نتیجه حاصل شود.

نوشته جراحی ستون فقرات برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.