اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD) یکی از شایع‌ترین اختلالات روانی در کودکان و نوجوانان است، اما بسیاری از بزرگسالان نیز به آن مبتلا هستند. تخمین زده می‌شود که ADHD بزرگسالان بیش از ۱۵ میلیون بزرگسال (یا تا ۵٪ از آمریکایی‌ها) را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

بسیاری از آنها حتی از آن خبر ندارند. مطالعات متعدد نشان می‌دهد که کمتر از 20 درصد از بزرگسالان مبتلا به ADHD از ابتلای خود به آن آگاه هستند. و تنها حدود یک چهارم از کسانی که از آن مطلع هستند، برای آن درمان دریافت می‌کنند.

چه زمانی بیشتر افراد مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند؟

میانگین سنی کلی برای تشخیص ADHD 7 سال است. و هر بزرگسالی که ADHD دارد، در دوران کودکی نیز علائمی داشته است.

متخصصان قبلاً فکر می‌کردند که کودکان با بزرگ شدن از ADHD خلاص می‌شوند. اما مطالعات نشان می‌دهد که بیش از ۶۰٪ از کودکان مبتلا به ADHD هنوز در بزرگسالی نیز به آن مبتلا هستند.

اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی در بزرگسالان می‌تواند بر شغل، روابط و سایر جنبه‌های زندگی روزمره تأثیر بگذارد. در واقع، این بیماری سالانه تا ۱۳۸ میلیارد دلار به اقتصاد ایالات متحده به صورت از دست دادن درآمد و بهره‌وری هزینه وارد می‌کند. پس چرا تعداد کمی از بزرگسالانی که در کودکی تشخیص داده نشده‌اند، متوجه ابتلای خود به این بیماری می‌شوند؟

به عنوان یک بزرگسال، احتمالاً دیگر علائم بیش فعالی آشکاری ندارید ، اگرچه ممکن است هنوز مشکلاتی مانند تکانشگری و مشکلات عملکرد اجرایی داشته باشید. بنابراین اگر در کودکی تشخیص داده نشده باشید، ممکن است علائم شما نادیده گرفته شود.

همچنین، ADHD معمولاً همراه با سایر مشکلات سلامت روان رخ می‌دهد . به عنوان مثال، اضطراب حدود نیمی از بزرگسالان مبتلا به ADHD را تحت تأثیر قرار می‌دهد. علائم ADHD در بزرگسالان را می‌توان با علائم بیماری‌هایی مانند افسردگی ، اضطراب یا اختلال دوقطبی اشتباه گرفت .

همزمان با افزایش اطلاعات ما در مورد ADHD در بزرگسالان، به نظر می‌رسد موارد تشخیص این بیماری رو به افزایش است. یک مطالعه در یک سیستم بیمارستانی در کالیفرنیا، افزایش ۴۳ درصدی در میزان موارد ADHD بزرگسالان را در طول تقریباً ۱۰ سال نشان داد.

تفاوت‌های جنسیتی در ADHD بزرگسالان

در میان کودکان، پسران بیش از دو برابر دختران احتمال ابتلا به ADHD دارند (۱۳٪ از پسران در مقابل ۶٪ از دختران). این شکاف جنسیتی در بزرگسالی کمی کاهش می‌یابد، زمانی که ۵.۴٪ از مردان در مقابل ۳.۲٪ از زنان مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند.

زنان معمولاً در سنین بالاتر به این اختلال مبتلا می‌شوند. بسیاری از آنها تا دهه ۳۰ یا ۴۰ زندگی خود از ابتلا به ADHD مطمئن نیستند.

دانشمندان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که آیا مردان بیشتر مستعد ابتلا به ADHD هستند یا اینکه علائم در دختران و زنان بیشتر نادیده گرفته می‌شود. برخی مطالعات نشان داده‌اند که زنان تمایل دارند علائم نامحسوسی مانند بی‌توجهی داشته باشند تا علائم واضح‌تری مانند بیش‌فعالی.

تحقیقات نشان می‌دهد که تعداد زنانی که مبتلا به ADHD تشخیص داده می‌شوند، رو به افزایش است. این موضوع مهم است زیرا دخترانی که ADHD درمان نشده دارند، مستعد افسردگی ، اضطراب و عزت نفس پایین هستند – مشکلاتی که اغلب تا بزرگسالی ادامه می‌یابد. زنانی که ADHD درمان نشده دارند، احتمال بیشتری دارد که فرزندانی مبتلا به ADHD داشته باشند. در واقع، بسیاری از زنان تنها پس از اطلاع از ابتلای فرزندشان به این بیماری، تشخیص داده می‌شوند.  

تحقیقات بسیار کمی در مورد چگونگی تأثیر ADHD بر افرادی که جنسیت آنها با جنسیتی که در بدو تولد به آنها نسبت داده شده است، مطابقت ندارد، انجام شده است.

آیا تفاوت‌های نژادی یا قومی در ADHD بزرگسالان وجود دارد؟

ما به تحقیقات بیشتری در مورد اینکه آیا نژاد یا قومیت نقشی در شیوع، تشخیص یا درمان ADHD در بزرگسالان دارند، نیاز داریم.

برخی مطالعات، نابرابری‌های نژادی را در تشخیص و درمان ADHD دوران کودکی شناسایی کرده‌اند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۶ نشان داد که ۱۱.۵٪ از کودکان سفیدپوست غیر اسپانیایی تبار ۴ تا ۱۷ ساله مبتلا به ADHD تشخیص داده شده‌اند، در حالی که این رقم برای کودکان سیاه‌پوست غیر اسپانیایی تبار ۸.۹٪ و برای کودکان اسپانیایی تبار ۶.۳٪ بوده است. در یک مطالعه روی جوانان تحت پوشش بیمه درمانی مدیکید، کودکان سیاه‌پوست و اسپانیایی تبار نسبت به کودکان سفیدپوست، میزان مصرف دارو برای ADHD بسیار کمتری داشتند.

محققان این تفاوت‌ها را به عواملی مانند موارد زیر مرتبط دانسته‌اند:

• سوگیری در میان ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و در مدارس
• تفاوت‌های فرهنگی در تفسیر علائم
• بی‌اعتمادی برخی جوامع به نظام پزشکی

در میان بزرگسالان، یک مطالعه نشان داد که در حالی که موارد ابتلا در بین همه گروه‌های قومی بین سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶ افزایش یافته است، احتمال تشخیص در افراد سفیدپوست بیشتر بوده است. این مطالعه بیش از ۵ میلیون بزرگسال را در یک سیستم بیمارستانی کالیفرنیا بررسی کرد. مشخص شد که در طول این دوره ۹ ساله، موارد تشخیص افزایش یافته است:

• از ۰.۶۷٪ بزرگسالان سفیدپوست در این مطالعه به ۱.۴۲٪
• از ۰.۵۶٪ تا ۱.۱۴٪ در بزرگسالان بومی آمریکا
• از ۰.۲۵٪ تا ۰.۶۵٪ در بزرگسالان اسپانیایی‌تبار
• از ۰.۲۲٪ تا ۰.۶۹٪ در بزرگسالان سیاه‌پوست
• از ۰.۱۱٪ تا ۰.۳۵٪ در بزرگسالان آسیایی
• از ۰.۱۱٪ تا ۰.۳۹٪ در بزرگسالان بومی هاوایی و جزایر اقیانوس آرام
• از ۰.۲۹٪ تا ۰.۷۱٪ در بزرگسالانی که گفتند از قومیت‌ها یا نژادهای دیگر هستند

در کنار قومیت سفیدپوست، همین مطالعه احتمال بالاتر تشخیص ADHD را به موارد زیر نیز مرتبط دانست:

• جنسیت مرد
• سن کمتر
• شاغل بودن
• مطلقه بودن
• داشتن سطوح تحصیلی بالاتر

ژن‌ها چقدر در ADHD تأثیر دارند؟

محققان دقیقاً نمی‌دانند چه چیزی باعث ADHD می‌شود، اما مشخص است که این بیماری در خانواده‌ها ارثی است. اگر خویشاوندان مبتلا به ADHD دارید، چهار تا شش برابر بیشتر احتمال دارد که خودتان هم به آن مبتلا شوید. حدود ۴۰٪ از کودکان مبتلا به ADHD حداقل یکی از والدینشان علائم ADHD را دارند.

مطالعات روی دوقلوها نشان داده است که ADHD بین ۶۰ تا ۹۰ درصد وراثت‌پذیری دارد، که معیاری از میزان تأثیر ژن‌ها است. همین مطالعات نشان می‌دهد که ژنتیک نیز به شدت بر نحوه‌ی ایجاد ADHD در طول زمان تأثیر می‌گذارد.

در کنار ژن‌ها، تصور می‌شود عوامل دیگری نیز در ابتلای فرد به ADHD نقش دارند، از جمله:

• آسیب‌های سر
• قرار گرفتن در معرض سموم محیطی مانند سرب
• زایمان زودرس
• وزن کم هنگام تولد
• اینکه آیا مادرشان در دوران 

نوشته آمار و حقایق در مورد ADHD بزرگسالان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۰

چه کسی به ADHD مبتلا می‌شود؟

اختلال بیش فعالی/کمبود توجه (ADHD) در دوران کودکی ایجاد می‌شود و می‌تواند برای هر کسی اتفاق بیفتد، اما ژن‌های شما نقش مهمی ایفا می‌کنند. تخمین زده می‌شود که بین ۵ تا ۱۱ درصد از کودکان مبتلا به ADHD هستند. و بسیاری از آنها دختر هستند. برخی از کودکان با بزرگ شدن از این بیماری رهایی می‌یابند، اما بیش از سه چهارم افرادی که در دوران کودکی ADHD داشته‌اند، در بزرگسالی نیز به آن مبتلا خواهند بود.

۲ / ۱۰

آمارها گمراه‌کننده هستند

پسران حداقل دو برابر دختران به ADHD مبتلا می‌شوند، اما این لزوماً به این معنی نیست که پسران بیشتری به آن مبتلا هستند. برخی از متخصصان می‌گویند که دختران به اندازه دختران تشخیص داده نمی‌شوند زیرا علائم آنها می‌تواند دشوارتر باشد.

۳ / ۱۰

تحقیقات کمتر

تحقیقات زیادی در مورد ADHD در زنان به اندازه مردان انجام نشده است. در نتیجه، اطلاعات کمتری در مورد چگونگی تأثیر این بیماری بر آنها وجود دارد. ADHD همیشه در دوران کودکی شروع می‌شود، اما بسیاری از زنان تا بزرگسالی متوجه ابتلای خود نمی‌شوند، البته اگر اصلاً متوجه شوند.  

۴ / ۱۰

ADHD می‌تواند در خانم‌ها متفاوت باشد

سه نوع اصلی ADHD وجود دارد : بی‌توجهی، بیش‌فعالی- تکانشی ، و ترکیبی از بی‌توجهی و بیش‌فعالی-تکانشی. نوع بی‌توجهی بیشتر در دختران شایع است. این نوع همیشه توجه معلمان و والدین را جلب نمی‌کند.

۵ / ۱۰

چگونه می‌تواند خود را نشان دهد

علائم رایج ADHD نوع بی‌توجهی عبارتند از:

• • عدم تمرکز و مشکل در گوش دادن و توجه کردن
• • به راحتی حواس پرت شدن، بی نظمی، و فراموش کردن و گم کردن مکرر اشیا
• • عدم پیگیری
• • انجام اشتباهاتی که به نظر بی‌دقت می‌آیند

۶ / ۱۰

تأثیر ADHD

همانند پسران، دختران مبتلا به ADHD اغلب در مدرسه مشکل دارند. اما احتمال کمتری وجود دارد که به دلیل رفتارهای پرخاشگرانه دچار مشکل شوند. دختران مبتلا به ADHD معمولاً خیال‌پرداز دیده می‌شوند. آنها همچنین ممکن است در معاشرت با دیگران مشکل داشته باشند. همچنین همکاری با پزشک مهم است تا مطمئن شوید علائمی را که ممکن است به ناتوانی یادگیری مانند نارساخوانی اشاره داشته باشند، از دست نمی‌دهید . پس از شناسایی آنها، نارساخوانی و سایر ناتوانی‌ها را می‌توان با موفقیت برطرف کرد.

برای زنان بالغ، ADHD می‌تواند ادامه‌ی کار و مدیریت استرس‌های زندگی روزمره را دشوار کند. زنان مبتلا به ADHD ممکن است در مدیریت امور مالی شخصی، انجام کارهای خانه و مراقبت از کودکان دچار مشکل شوند.

۷ / ۱۰

یک بار عاطفی

دختران مبتلا به ADHD بیشتر از پسران مبتلا به این اختلال، هنگام بروز مشکل در انجام کارها، خود را سرزنش می‌کنند. ابتلا به ADHD همچنین می‌تواند درک نشانه‌های اجتماعی را دشوار کند، که باعث می‌شود برخی از دختران احساس ناامنی کنند. این بیماری می‌تواند در توانایی آنها در دوست‌یابی اختلال ایجاد کند. 

این می‌تواند آنها را مستعد افسردگی ، اضطراب و اختلالات خوردن کند. دختران مبتلا به ADHD بیشتر از دخترانی که این بیماری را ندارند، در معرض ابتلا به بی‌اشتهایی یا پرخوری عصبی قرار دارند.

۸ / ۱۰

آن را نادیده نگیرید

تشخیص اولین قدم برای دریافت درمان مناسب است. داروها و رفتاردرمانی می‌توانند به شما در مدیریت ADHD کمک کنند.

اگر نشانه‌هایی از مشکل مشاهده کردید، با پزشک صحبت کنید. معلمان به اندازه‌ی پسران، ارزیابی ADHD را برای دختران توصیه نمی‌کنند. اگر معلمی دختر شما را ارجاع داد، آن را جدی بگیرید. اگر فرزند شما ADHD دارد، این بیماری از بین نخواهد رفت.

۹ / ۱۰

دارو و هورمون‌ها

علائم می‌توانند به مرور زمان تغییر کنند. اما هورمون‌ها نیز می‌توانند باعث تغییر آنها شوند. ممکن است متوجه شوید که تغییرات هورمونی – در طول چرخه قاعدگی، در دوران بارداری و با ورود به یائسگی – بر میزان اثربخشی داروها یا میزان مدیریت علائم شما تأثیر می‌گذارند. اگر متوجه تفاوتی شدید، با پزشک خود صحبت کنید. آنها باید بتوانند در صورت نیاز، داروی شما را تنظیم کنند.

۱۰ / ۱۰

زندگی با اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD)

ابتلا به ADHD می‌تواند یک چالش باشد، اما چالشی است که کودکان و بزرگسالان می‌توانند یاد بگیرند که چگونه با آن کنار بیایند. اگرچه هیچ درمانی وجود ندارد، اما افرادی که مراقبت‌های مناسب را دریافت می‌کنند می‌توانند به پتانسیل خود برسند و از یک زندگی شاد و پربار لذت ببرند.

نوشته اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی (ADHD) در زنان و دختران اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.