خوابگردی یا همان راه رفتن در خواب چیست؟

راه رفتن در خواب اختلالی است که باعث می‌شود در حالی که خواب هستید، بلند شوید و راه بروید. پزشک ممکن است آن را سومنامبولیسم بنامد.

این معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که از یک مرحله عمیق خواب به مرحله سبک‌تر می‌روید یا از خواب بیدار می‌شوید. در حالی که در خواب راه می‌روید نمی‌توانید پاسخ دهید و معمولاً آن را به خاطر نمی‌آورید. در برخی موارد، ممکن است صحبت کنید اما چیزی نفهمید.

راه رفتن در خواب بیشتر برای کودکان، معمولاً بین ۴ تا ۸ سال، اتفاق می‌افتد. اما بزرگسالان نیز می‌توانند این کار را انجام دهند.

وقتی کسی در خانه خوابگرد است، ایجاد یک محیط امن بسیار مهم است. درها و پنجره‌ها را قفل کنید، اشیاء تیز را جابجا کنید و در بالای پله‌ها نرده نصب کنید. اگر شما یا یکی از عزیزانتان مرتباً خوابگرد می‌شوید، به خود آسیب می‌رسانید یا رفتارهای خشونت‌آمیز نشان می‌دهید، با یک متخصص خواب مشورت کنید.

علائم راه رفتن در خواب

یک فرد خوابگرد ممکن است:

• آرام در اتاقشان قدم بزنند
• فرار کردن یا تلاش برای «فرار»
• چشمانی باز و نگاهی خیره داشته باشید
• در پاسخ دادن به سوالات کند باشد، یا اصلاً پاسخ ندهد
• هیچ خاطره‌ای از راه رفتن در خواب ندارند
• اگر در طول یک اپیزود از خواب بیدار شوند، خجالت بکشند.

علل و عوامل خطر راه رفتن در خواب

چندین چیز می‌تواند منجر به راه رفتن در خواب شود.

این اختلال می‌تواند در خانواده شما ارثی باشد. دوقلوهای همسان بیشتر احتمال دارد که در خواب راه بروند. اگر والدین، برادر یا خواهری دارید که در خواب راه می‌روند، احتمال اینکه شما هم این کار را انجام دهید، ده برابر بیشتر از کسی است که در خانواده‌اش کسی در خواب راه نمی‌رود.

برخی مطالعات نشان می‌دهند کودکانی که در خواب راه می‌روند، ممکن است در سنین ۴ تا ۵ سالگی خواب‌های بی‌قرارتری داشته‌اند و در طول سال اول زندگی نیز بی‌قرارتر بوده و دفعات بیدار شدنشان بیشتر شده است.

اگر موارد زیر را داشته باشید، ممکن است دچار خوابگردی شوید:

• کمبود خواب
• یک برنامه خواب آشفته
• استرس
• مستی
• مصرف داروهایی مانند آرام‌بخش-خواب‌آور (که به شما در آرامش یا خواب کمک می‌کنند)، نورولپتیک‌ها (که برای درمان روان‌پریشی استفاده می‌شوند)، محرک‌ها (که فعالیت را افزایش می‌دهند) و آنتی‌هیستامین‌ها (که برای درمان علائم آلرژی استفاده می‌شوند)

شرایط پزشکی مرتبط با راه رفتن در خواب عبارتند از:

• مشکلات ریتم قلب
• تب
• سوزش سردل
• آسم شبانه
• تشنج شبانه
• آپنه انسدادی خواب (زمانی که تنفس شما در طول خواب برای مدت کوتاهی متوقف می‌شود)
• سندرم پای بی‌قرار
• اختلالات روانپزشکی مانند اختلال استرس پس از سانحه، حملات هراس یا حالات تجزیه‌ای مانند اختلال شخصیت چندگانه

تشخیص راه رفتن در خواب

تشخیص راه رفتن در خواب معمولاً ساده است. پزشک در مورد علائم و سابقه پزشکی شما سؤال خواهد کرد. ممکن است لازم باشد آزمایش‌هایی انجام دهد تا مشخص شود که آیا یک بیماری باعث راه رفتن در خواب شما می‌شود یا خیر. این آزمایش‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• معاینه فیزیکی
• مطالعه خواب (پلی سومنوگرافی). شما شب را در آزمایشگاه خواب خواهید گذراند، جایی که کارکنان مواردی مانند ضربان قلب، امواج مغزی و حرکات شما را در هنگام خواب ثبت می‌کنند.
• نوار مغزی (EEG). این مورد نادر است. اگر پزشک شما مشکوک به یک بیماری جدی باشد که باعث راه رفتن در خواب شما می‌شود، ممکن است به آزمایشی نیاز داشته باشید که فعالیت مغز شما را اندازه‌گیری کند .

درمان راه رفتن در خواب

معمولاً درمان پزشکی برای خوابگردی ضروری نیست. این معمولاً نشانه کمبود خواب، مشکلات عاطفی شدید، استرس یا تب است. با برطرف شدن این شرایط، خوابگردی نیز متوقف می‌شود.

تغییر چند عادت سبک زندگی ممکن است به شما در توقف راه رفتن در خواب کمک کند. به یک برنامه خواب پایبند باشید و یک روال آرامش‌بخش قبل از خواب داشته باشید. اگر الکل یا مواد مخدر مصرف می‌کنید، آن را متوقف کنید. اگر دارو مصرف می‌کنید، از پزشک خود بپرسید که آیا ممکن است در این امر نقشی داشته باشد یا خیر.

درمان شما همچنین ممکن است شامل هیپنوتیزم یا داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی یا آرامبخش باشد.

در بیشتر کودکان، خوابگردی با بلوغ از بین می‌رود، اما می‌تواند تا بزرگسالی ادامه یابد یا حتی در بزرگسالی شروع شود. 

نوشته خوابگردی (سومنامبولیسم) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

وقتی آتش‌سوزی جنگلی شعله‌ور می‌شود، شعله‌های آتش تنها تهدید نیستند. دود هم خطرات خاص خود را دارد. ذرات ریز و مواد شیمیایی مضر می‌توانند وارد ریه‌های شما شوند و مشکلات سلامتی متعددی ایجاد کنند. برخی افراد نسبت به دود حساس‌تر از دیگران هستند، اما همه باید هر کاری از دستشان برمی‌آید برای جلوگیری از آن انجام دهند.

قرار گرفتن در معرض دود آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌تواند چه در نزدیکی آتش باشید و چه اگر باد دود را صدها مایل دورتر پخش کند، بر شما تأثیر بگذارد.

دریابید چه کسی بیشتر در معرض خطر مشکلات سلامتی مرتبط با دود است، چه علائمی می‌تواند مضر باشد و چه اقداماتی می‌توانید برای محدود کردن میزان دودی که استنشاق می‌کنید انجام دهید.

دود آتش‌سوزی جنگلی چیست؟

وقتی آتش‌سوزی جنگلی شروع می‌شود، هر چیزی را که در مسیرش باشد، مانند درختان و خانه‌ها، می‌سوزاند. در نتیجه، هوای اطراف آن می‌تواند شامل گازها، بخار آب و ذرات کوچک باشد. ترکیبات خطرناک موجود در دود آتش‌سوزی جنگلی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• مونوکسید کربن
• دی اکسید کربن
• اکسید نیتروژن
• ترکیبات آلی فرار
• سایر مواد شیمیایی سمی

دود با موادی که از قبل در هوا هستند مخلوط می‌شود. برخی شواهد نشان می‌دهد که می‌تواند سطح ازن را در مناطقی که ترافیک بالایی دارند، افزایش دهد. ازن یک آلاینده هوا است که می‌تواند باعث بیماری تنفسی شود.

برخی شواهد نشان می‌دهد که ترکیب شیمیایی دود می‌تواند با ماندن در هوا تغییر کند و سمی‌تر شود. کارشناسان معتقدند که این امر ممکن است منجر به تأثیراتی بر سلامت شما نیز شود. این امر می‌تواند خطرات بیشتری را برای سلامتی شما ایجاد کند.

دود آتش‌سوزی‌های جنگلی چگونه بر کیفیت هوا تأثیر می‌گذارد؟

آنچه در دود وجود دارد می‌تواند بر کیفیت هوا و سلامت شما تأثیر بگذارد. ذرات ریز دود نیز می‌توانند بر کیفیت هوای بیرون و داخل خانه تأثیر منفی بگذارند.

برخی آلاینده‌ها می‌توانند بر سلامت انسان تأثیر بگذارند. این آلاینده‌ها شامل ازن، دی‌اکسید نیتروژن و دی‌اکسید گوگرد هستند. آتش‌سوزی‌های جنگلی مقادیر عظیمی از آلودگی ذرات یا ذرات معلق (PM) ایجاد می‌کنند. PM به اندازه ذرات اشاره دارد. PM2.5 و PM10 دو نوع PM هستند که آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌توانند ایجاد کنند و به اندازه‌ای کوچک هستند که شما می‌توانید آنها را استنشاق کنید. آنها می‌توانند به چشمان شما نیز نفوذ کنند. PM2.5 به این معنی است که ذرات 2.5 میکرون یا کوچکتر هستند؛ PM10 به این معنی است که آنها کوچکتر از 10 میکرون هستند. دود آتش‌سوزی‌های جنگلی به ویژه خطرناک است زیرا می‌تواند ذرات بسیار ریز کوچکتر از 0.1 میکرون ایجاد کند که می‌توانند به اعماق ریه‌ها و جریان خون شما نفوذ کنند. به عنوان مقایسه، قطر موی انسان 70 میکرون است. اینها برخی از بزرگترین خطرات ناشی از دود آتش‌سوزی‌های جنگلی هستند. 

علاوه بر اندازه ذرات، مواد شیمیایی موجود در دود نیز می‌توانند برای سلامتی شما مضر باشند.

به همین دلیل است که باید در طول آتش‌سوزی‌های جنگلی از شاخص کیفیت هوا (AQI) مطلع باشید. هرچه سطح آلاینده‌ها در هوا بالاتر باشد، عدد روی شاخص بالاتر می‌رود. این شاخص از ۰ تا ۵۰۰ متغیر است و با رنگ‌های مختلف نشان می‌دهد که هوا چه زمانی برای انسان کم و بیش مضر است. اعداد بالای ۱۰۰ ناسالم هستند. هر عددی بالای ۳۰۱ به این معنی است که هوا خطرناک است و ممکن است هر کسی تحت تأثیر قرار گیرد. 

آگاهی از شاخص کیفیت هوا (AQI) در طول آتش‌سوزی جنگلی مهم است زیرا می‌تواند به شما بگوید هوا چقدر می‌تواند خطرناک باشد. 

شما همچنان باید کیفیت هوای داخل خانه خود را تا حد امکان سالم نگه دارید. دود می‌تواند از طریق هر شکافی در خانه، از طریق سیستم تهویه هوا یا سیستم HVAC و از طریق درها و پنجره‌های باز وارد شود. 

اثرات دود آتش‌سوزی‌های جنگلی بر سلامت

دود آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌تواند برای هر کسی مشکلات سلامتی ایجاد کند. قرار گرفتن در معرض ذرات ریز ممکن است بر عملکرد ریه‌های شما تأثیر بگذارد. این امر می‌تواند منجر به التهاب شود. همچنین ممکن است بر نحوه حذف ویروس‌ها و باکتری‌ها از ریه‌های شما توسط بدن تأثیر بگذارد.

برخی از علائم رایج قرار گرفتن در معرض دود آتش‌سوزی‌های جنگلی عبارتند از:

• آبریزش بینی
• خلط
• سوزش چشم
• سرفه
• خس خس سینه
• مشکل در تنفس
• گلودرد
• تحریک سینوس
• درد قفسه سینه
• سردرد
• خستگی
• ضربان قلب سریع
• حمله آسم

در افراد سالم، علائم معمولاً با از بین رفتن دود از بین می‌روند.

قرار گرفتن در معرض دود با عوارض تنفسی مرتبط است، از جمله:

• برونشیت
• کاهش عملکرد ریه
• خطر بیشتر تشدید آسم 
• خطر بیشتر برای تشدید سایر بیماری‌های ریوی
• افزایش خطر مراجعه به اورژانس و بستری شدن در بیمارستان

دود با عوارض قلبی عروقی مانند موارد زیر مرتبط است:

• نارسایی قلبی
• حمله قلبی
• سکته
• افزایش خطر مراجعه به اورژانس و بستری شدن در بیمارستان

همچنین می‌تواند خطر مرگ زودرس را افزایش دهد.

محققان اطلاعات زیادی در مورد اثرات طولانی مدت قرار گرفتن در معرض دود آتش‌سوزی‌های جنگلی بر سلامت ما ندارند. آنها کمی در مورد چگونگی تأثیر آن بر افرادی که به مدت کوتاه در طول زمان در معرض آن قرار می‌گیرند، مطالعه کرده‌اند – عمدتاً با تأثیر بر عملکرد ریه آنها. 

قرار گرفتن در معرض دود آتش‌سوزی‌های جنگلی چگونه بر شرایط سلامتی موجود تأثیر می‌گذارد؟

آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌توانند شرایط سلامتی موجود را بدتر کنند. این در صورتی است که شما آسم، بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) و برونشیت، بیماری مزمن قلبی یا دیابت داشته باشید. برخی شواهد نشان می‌دهد که با شدیدتر شدن دود، خطر عوارض قلبی عروقی و تنفسی افزایش می‌یابد.

اگر بیماری قلبی دارید ،دود می‌تواند علائم شما را بدتر کند. ممکن است علائم زیر را داشته باشید:

• درد قفسه سینه
• تپش قلب یا ضربان قلب سریع ( تپش قلب )
• تنگی نفس
• خستگی

اگر بیماری ریوی دارید ، علائم شما نیز می‌تواند بدتر شود. ممکن است موارد زیر را داشته باشید:

• مشکل بیشتر در تنفس عمیق یا آسان
• سرفه
• خلط
• ناراحتی قفسه سینه
• خس خس سینه
• تنگی نفس

چه کسانی در معرض خطر اثرات دود آتش‌سوزی‌های جنگلی بر سلامت هستند؟

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به مشکلات سلامتی در شما افزایش می‌یابد:

• کمتر از ۱۸ سال سن داشته باشد
• ۶۵ سال یا بیشتر
• باردار
• زندگی با یک بیماری طولانی مدت مانند بیماری قلبی یا ریوی، آسم یا دیابت
• یک مبارز آتش‌نشانی یا یک کارگر فضای باز
• عدم دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی مقرون‌به‌صرفه یا تجربه بی‌خانمانی
• زندگی با سیستم ایمنی ضعیف به دلیل بیماری یا داروها

همچنین، اگر در برابر کووید-۱۹ واکسینه نشده‌اید، توجه داشته باشید که دود آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌تواند احتمال ابتلا به عفونت‌های ریوی، از جمله ویروسی که باعث کووید می‌شود را افزایش دهد. اگر به ویروس کرونا مبتلا شوید ، استنشاق دود آتش‌سوزی‌های جنگلی ممکن است علائم شما را بدتر کند. محققان مطمئن نیستند که دود آتش‌سوزی‌های جنگلی چگونه ممکن است بر کسانی که از قبل به کووید مبتلا شده‌اند تأثیر بگذارد، زیرا می‌تواند در درازمدت بر سیستم تنفسی شما تأثیر بگذارد.

نقشه دود ناشی از آتش‌سوزی‌های جنگلی 

برنامه واکنش بین سازمانی به کیفیت هوای ناشی از آتش‌سوزی‌های جنگلی (IWFAQRP) توسط سرویس جنگلداری USDA تأسیس شد تا خطرات ناشی از دود آتش‌سوزی‌های جنگلی را تعیین کرده و این اطلاعات را به عموم مردم و آتش‌نشانان منتقل کند. این برنامه با آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) برای ایجاد نقشه آتش‌سوزی و دود همکاری کرده است  

شما می‌توانید از نقشه برای مشاهده آتش‌سوزی‌های احتمالی در منطقه خود استفاده کنید و جدیدترین اندازه‌گیری‌های کیفیت هوا در منطقه خود را بررسی کنید.

برای جلوگیری یا محدود کردن دود آتش‌سوزی‌های جنگلی چه کاری می‌توانم انجام دهم؟

اقدامات ایمنی مانند این موارد را انجام دهید:

آتش را ردیابی کنید. ازنقشه آتش و دود برای اطلاع از شرایط منطقه شما. 

کیفیت هوای خود را بررسی کنید. از شاخص کیفیت هوا (AQI) منطقه خود مطلع شوید. دستورالعمل‌های مربوط به بیرون رفتن و ورزش کردن برای «افراد حساس» را دنبال کنید. اگر آتش‌سوزی در نزدیکی شماست، به هرگونه دستور تخلیه توجه کنید.

پنجره‌ها و درها را بسته نگه دارید. با استفاده از یک فیلتر با راندمان بالا در دستگاه تهویه مطبوع یا واحد اتاق خود، خنک و ایمن بمانید. اگر تهویه مطبوع ندارید و داخل خانه خیلی گرم است، در جای دیگری پناه بگیرید. اگر دود به مرور زمان ادامه یابد، ذراتی که وارد خانه شما می‌شوند می‌توانند جمع شوند.

از بدتر کردن کیفیت هوا خودداری کنید. شما می‌توانید آن را با موارد زیر آلوده کنید:

• شمع‌های در حال سوختن
• استفاده از اجاق گاز، پروپان یا چوب سوز
• روشن کردن شومینه
• استفاده از اسپری‌های آئروسل
• سرخ کردن یا آب‌پز کردن گوشت
• سیگار کشیدن تنباکو
• جاروبرقی کشیدن

دستگاه‌های تهویه مطبوع را بررسی کنید. مطمئن شوید که تنظیمات گردش مجدد هوا روشن است تا از هوای داخل خانه استفاده کند، نه اینکه هوای بیرون را به داخل بکشد.

خرید یک دستگاه تصفیه هوای قابل حمل یا دستگاه تصفیه هوا را در نظر بگیرید. مطمئن شوید که نرخ تحویل هوای پاک (CADR) آن با اندازه اتاقی که می‌خواهید در آن استفاده کنید، مطابقت دارد. هرچه CADR بالاتر باشد، ذرات بیشتری را می‌تواند فیلتر کند و فضای بزرگتری را می‌تواند تمیز کند. فیلترهای ذرات هوای با راندمان بالا (HEPA) باعث CADR بالاتری می‌شوند. اگر می‌خواهید گازها را از هوا حذف کنید، به دنبال فیلتری باشید که بتواند گازها را به طور خاص حذف کند – مانند فیلتر کربن فعال. تصفیه‌کننده‌های هوا با CADR بالا و فیلترهای کربن فعال می‌توانند ذرات و گازها را از بین ببرند. همچنین، بررسی کنید که سازنده بگوید دستگاه ازن تولید نمی‌کند. اگر در دفتر کار می‌کنید یا می‌خواهید هنگام رانندگی چیزی را در وسیله نقلیه خود روشن کنید، واحدهای کوچک تصفیه هوا ممکن است خوب باشند.

یک دستگاه تصفیه هوای موقت بسازید. آژانس حفاظت از محیط زیست هشدار می‌دهد که این نباید یک راه حل دائمی باشد. اما می‌توانید با یک پنکه جعبه‌ای، فیلتر کوره و برخی وسایل خانگی دیگر، سیستم تصفیه هوای خودتان را بسازید.

فیلترهای دستگاه تصفیه هوای خود را مرتباً عوض کنید. به این نکته توجه کنید که اگر دستگاه تصفیه هوای شما فیلتر دارد، چند وقت یکبار ممکن است مجبور به تعویض فیلترهایی مانند فیلتر HEPA شوید.

یک اتاق در خانه خود را به عنوان «اتاق تمیز» تنظیم کنید. این اتاق نباید شومینه داشته باشد و تعداد کمی پنجره و در داشته باشد. اگر دستگاه تصفیه هوای قابل حمل دارید، از آن در اینجا استفاده کنید.

از ماسک‌های تنفسی N95 استفاده کنید. این ماسک‌ها می‌توانند در صورت قرار گرفتن مناسب روی صورت و استفاده صحیح از آنها در فضای باز، از شما در برابر ذرات معلق در هوا محافظت کنند. این ماسک‌ها به صورت آنلاین و در برخی فروشگاه‌های لوازم خانگی فروخته می‌شوند. ماسک‌های گرد و غبار به فیلتر کردن ذرات کوچکتر کمکی نمی‌کنند. اگر نمی‌توانید N95 تهیه کنید، ماسک‌هایی با فیلترهای N-95 یا N-100 ممکن است مفید باشند. اما ممکن است به درستی اندازه نباشند و در صورت ابتلا به بیماری ریوی، استفاده از آنها برای افراد دشوار باشد. 

مراقب فرزندانتان باشید . آنها ممکن است در برابر دود آسیب‌پذیرتر باشند.

مراقب حیوانات خانگی خود باشید . حیوانات شما ممکن است در تنفس مشکل داشته باشند، از چشم‌هایشان اشک بیاید، آبریزش بینی داشته باشند و کمتر گرسنه یا تشنه باشند. آنها را در داخل خانه و در فضایی با تهویه مناسب نگه دارید. در صورت نیاز به تخلیه، جعبه‌های حمل حیوانات را دم دست داشته باشید.

قبل از فصل آتش‌سوزی‌های جنگلی:

اگر از قبل بیماری خاصی دارید، آماده شدن برای مواجهه با دود آتش‌سوزی‌های جنگلی ایده هوشمندانه‌ای است.  

• از پزشک خود بخواهید که یک برنامه عملی از اقداماتی که برای محافظت از سلامت خود انجام خواهید داد، ارائه دهد.
• داروهای خود را به اندازه مصرف ۷ تا ۱۰ روز در یک ظرف ضد آب و مقاوم در برابر نفوذ کودکان نگه دارید تا در صورت نیاز به تخلیه، آنها را همراه خود داشته باشید.
• مواد غذایی را بخرید که بتوانید بدون پختن آنها را بخورید، زیرا سرخ کردن یا کباب کردن می‌تواند هوای داخل خانه شما را آلوده کند.
• مواد غذایی را ذخیره کنید.
• سیستم‌های گرمایشی و سرمایشی خود را در وضعیت خوبی نگه دارید.
• یک پنکه یا کولر گازی قابل حمل بخرید تا بتوانید بدون نیاز به باز کردن پنجره‌ها خنک بمانید. بدانید که چگونه لوله اگزوز را وصل کنید تا هوای بیرون را به داخل نکشد.
• خرید یک ژنراتور را در نظر بگیرید و نحوه استفاده ایمن از آن را بدانید. 
• یک طرح تخلیه آماده داشته باشید که شامل مراقبت از حیوانات خانگی نیز باشد.
• ماسک‌های N95 اضافی را دم دست داشته باشید.

پس از آتش‌سوزی جنگلی:

• کیفیت هوا را مرتباً بررسی کنید، زیرا دود می‌تواند پس از پایان آتش‌سوزی جنگلی، حتی اگر چندان قابل مشاهده نباشد، همچنان باقی بماند.
• با استفاده از این نکات ، خانه را تمیز کنید ، زیرا خاکستر می‌تواند به سلامتی شما نیز آسیب برساند.
• اگر علائمی دارید که بدتر می‌شوند یا از بین نمی‌روند، با پزشک خود تماس بگیرید.

اگر دود آتش‌سوزی‌های جنگلی را استنشاق کرده باشم، چه باید بکنم؟

اگر علائم ظرف یک روز یا بیشتر از بین نرفتند، با پزشک خود تماس بگیرید.

اگر به پزشک مراجعه کنید، ممکن است آزمایش‌هایی (از جمله آزمایش خون) برای ارزیابی آسیب ناشی از دود انجام دهد. ممکن است یک ماسک اکسیژن دور بینی شما قرار دهد تا بتوانید اکسیژن تنفس کنید. 

برای علائم خفیف ناشی از قرار گرفتن در معرض آلودگی مانند سوزش چشم، گلو و بینی:

• به اندازه کافی استراحت کنید و بخوابید. 
• خشکی گلو را با آب‌نبات یا قرص سرفه تسکین دهید.
• هر دارویی را طبق دستور یا تجویز پزشک مصرف کنید.
• طبق دستورالعمل از اسپیرومتر (دستگاهی برای اندازه‌گیری عملکرد ریه) استفاده کنید.
• از دود یا سایر مواد تحریک کننده خودداری کنید.

آیا دود آتش‌سوزی‌های جنگلی بر سلامت روان تأثیر می‌گذارد؟

ممکن است، به خصوص اگر دود برای مدت طولانی در هوا بماند یا مرتباً برگردد. اما تحقیقات در مورد ارتباط بین دود آتش‌سوزی‌های جنگلی و سلامت روان هنوز در مراحل اولیه است. برای درک بهتر اثرات احتمالی، به مطالعات بیشتری نیاز داریم.

ما می‌دانیم که خودِ تهدید آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌تواند بر سلامت روان تأثیر بگذارد. تحقیقات نشان می‌دهد که زندگی در میان یکی از این آتش‌سوزی‌ها، احتمال ابتلا به بیماری‌هایی مانند افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) را افزایش می‌دهد.

قبل، حین و بعد از آتش‌سوزی جنگلی، موارد زیر رایج است:

• احساس ترس
• نگرانی دائمی
• بدخوابی
• علائمی شبیه افسردگی

کسی که یک فاجعه طبیعی مانند آتش‌سوزی را پشت سر گذاشته است، ممکن است:

• بارها و بارها کابوس، خاطره یا افکاری در مورد آن داشته باشید
• نگرانی بیش از حد داشته باشید
• احساس گناه به دلایل نامشخص داشته باشید
• غیبت زیاد از محل کار یا مدرسه
• زیاد یا کم خوردن یا خوابیدن
• از افراد یا فعالیت‌ها دوری کنید
• انرژی کمتری داشته باشید
• دل درد یا سردرد زیاد داشته باشید
• احساس ناامیدی یا درماندگی کنید
• بیش از حد الکل یا سیگار مصرف کنید، یا به مواد مخدر روی آورید

نوشته اثرات دود آتش‌سوزی‌های جنگلی بر سلامت اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

ولوودینیا چیست؟

ولوودینیا یک بیماری مزمن دردناک است که فرج (بخش بیرونی دستگاه تناسلی زنان) را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری معمولاً بیش از سه ماه طول می‌کشد و علت شناخته‌شده‌ای ندارد. اگرچه این بیماری علت اصلی رابطه جنسی دردناک در بین زنانی است که یائسگی را تجربه نکرده‌اند، اما تشخیص میزان شیوع آن دشوار است.

ممکن است در میان گذاشتن این مشکل با پزشک برایتان دشوار باشد. و وقتی این کار را انجام دهید، ممکن است به اشتباه ولوودینیا شما را با چیز دیگری تشخیص دهند. هر کسی که فرج دارد ممکن است به این بیماری مبتلا شود. محققان سخت در تلاشند تا علل آن را کشف کرده و راه‌های بهتری برای درمان آن پیدا کنند.

انواع ولوودینیا

ولوودینیا بر لابیا، کلیتوریس و دهانه واژن تأثیر می‌گذارد. دو نوع اصلی وجود دارد:

ولوودینیای عمومی. این درد در نواحی مختلف فرج شما در زمان‌های مختلف است. درد فرج ممکن است ثابت باشد یا هر از گاهی اتفاق بیفتد. لمس یا فشار ممکن است باعث آن شود یا نشود. اما ممکن است درد را بدتر کند.

ولوودینیای موضعی. این به درد در یک ناحیه از فرج شما اشاره دارد. اغلب احساس سوزش، این نوع درد فرج معمولاً ناشی از لمس یا فشار، مانند نشستن طولانی مدت یا رابطه جنسی است.

چه چیزی باعث ولوودینیا می‌شود؟

پزشکان علت اکثر انواع ولوودینیا را نمی‌دانند. و هیچ مدرکی وجود ندارد که عفونت‌هایی مانند بیماری‌های مقاربتی (بیماری‌های مقاربتی)، منجر به ولوودینیا می‌شوند.

محققان در تلاشند تا علل را پیدا کنند. این علل ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• آسیب یا تحریک عصبی
• پاسخ غیرطبیعی سلول‌های فرج به عفونت یا تروما
• عوامل ژنتیکی که باعث می‌شوند فرج به التهاب مزمن واکنش ضعیفی نشان دهد
• حساسیت به عفونت‌های قارچی
• اسپاسم عضلانی
• آلرژی یا سوزش به مواد شیمیایی یا سایر مواد
• تغییرات هورمونی
• سابقه سوءاستفاده جنسی
• مصرف مکرر آنتی‌بیوتیک

کسانی که ولوودینیا دارند ممکن است نوع دیگری از سندرم درد را نیز داشته باشند، مانند:

• فیبرومیالژیا
• سندرم مثانه دردناک
• سندرم روده تحریک‌پذیر
• اختلال گیجگاهی فکی

ولوودینیا چه کسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟

• زنان در هر سنی، حتی نوجوانان
• تخمین زده می‌شود ۸ تا ۱۰ درصد از کل زنان
• زنان از قومیت‌های مختلف (زمانی تصور می‌شد که این بیماری عمدتاً زنان سفیدپوست را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما در زنان سیاه‌پوست و اسپانیایی‌تبار نیز مشاهده می‌شود.)

عوامل خطر احتمالی برای ولوودینیا عبارتند از:

• اضطراب
• افسردگی
• سابقه سوء استفاده
• اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)

علائم ولوودینیا

علائم ولوودینیا معمولاً به طور ناگهانی شروع می‌شوند و می‌توانند از ماه‌ها تا سال‌ها ادامه داشته باشند.

شایع‌ترین علائم ولوودینیا عبارتند از:

• سوزش، گزش یا زخم شدن
• درد، سوزش یا ضربان
• خارش

ممکن است علائم ولوودینیا را احساس کنید، مانند:

• همیشه یا فقط گاهی اوقات
• در طول فعالیت‌هایی مانند  ورزش ، رابطه جنسی یا پیاده‌روی
• وقتی استراحت می‌کنی
• هنگام دوچرخه‌سواری، قرار دادن تامپون یا حتی نشستن
• در یک ناحیه خاص یا در کل فرج شما

درد سوزشی شایع‌ترین علامت ولوودینیا است. برخی از زنان آن را به عنوان دردی شبیه به چاقو یا مانند ریختن اسید روی پوستشان توصیف می‌کنند.

بیشتر اوقات، فرج شما طبیعی به نظر می‌رسد، اما ممکن است ملتهب یا متورم به نظر برسد.

تشخیص ولوودینیا

برای تشخیص ولوودینیا، پزشک ممکن است:

در مورد سابقه پزشکی، جنسی و جراحی شما سوال می‌کند. این به آنها کمک می‌کند تا دقیقاً بفهمند که درد (و سایر علائم) شما در کجا و چقدر است.

معاینه لگن انجام دهید. آنها اندام تناسلی خارجی و واژن شما را برای مواردی که ممکن است باعث علائم شما شوند، بررسی می‌کنند. ممکن است نمونه‌ای از سلول‌های واژن شما را برای آزمایش عفونت بردارند.

آزمایش با پنبه انجام دهید. برای این آزمایش، پزشک از یک پنبه برای بررسی دقیق نواحی درد در ناحیه فرج شما استفاده می‌کند.

انجام بیوپسی. پزشک یک تکه کوچک از بافت را از یک ناحیه خاص برای بررسی بیشتر برمی‌دارد. آنها فقط در صورتی این کار را انجام می‌دهند که زخم یا چیز غیرمعمولی پیدا کنند.

اثرات جسمی و عاطفی ولوودینیا

علائم ولوودینیا تهدید کننده زندگی نیستند، اما می‌توانند تأثیر زیادی بر زندگی شما داشته باشند. درد فرج می‌تواند بر فعالیت‌های عادی شما تأثیر بگذارد. می‌تواند خوابیدن، رابطه  جنسی، ورزش، معاشرت یا نشستن طولانی مدت در محل کار را دشوار کند. علائم شدید یا مشکل در رابطه جنسی همچنین می‌تواند بر روابط شما تأثیر بگذارد. این به نوبه خود می‌تواند به تصویر شما از خودتان آسیب برساند و باعث افسردگی شما شود.

یک مطالعه‌ی موسسه‌ی ملی بهداشت نشان داد که اکثر زنان مبتلا به ولوودینیا احساس می‌کنند «از کنترل خارج شده‌اند»، قادر به برقراری رابطه‌ی جنسی نیستند و نمی‌توانند از زندگی خود به طور کامل لذت ببرند. اگر این موضوع در مورد شما صدق می‌کند، در جستجوی کمک و حمایتی که نیاز دارید، تردید نکنید.

بسیاری از زنان راه‌هایی برای کنترل درد خود پیدا می‌کنند. متأسفانه، بسیاری از پزشکان با ولوودینیا آشنا نیستند. اگر این بیماری را دارید، به دنبال پزشکی باشید که در درمان آن تجربه داشته باشد. همچنین، به یاد داشته باشید که  درد مزمن  می‌تواند بر احساسات شما تأثیر بگذارد. به دنبال درمان یا پیوستن به یک گروه حمایتی باشید.

درمان‌های خانگی ولوودینیا

دوری از چیزهایی که می‌توانند فرج شما را تحریک کنند، می‌تواند مفید باشد. این موارد ممکن است شامل صابون‌ها، داروها یا دوش‌های واژینال خاص باشد. در اینجا چند پیشنهاد ارائه شده است:

• از شوینده‌های تایید شده توسط متخصص پوست استفاده کنید.
• از نرم کننده لباس برای شورت خود استفاده نکنید.
• از دستمال توالت بدون عطر، نرم و سفید استفاده کنید.
• لباس زیر ۱۰۰٪ نخی سفید بپوشید.
• از پدها و تامپون‌های قاعدگی ۱۰۰٪ نخی سفید استفاده کنید.
• شامپو را روی ناحیه تناسلی خارجی (فرج) نمالید.
• از کرم‌ها یا صابون‌های معطر، پد یا تامپون، و کرم‌های ضدبارداری یا اسپرم‌کش‌ها اجتناب کنید.
• از رفتن به جکوزی یا استخرهایی که کلر زیادی دارند، خودداری کنید.
• بعد از ادرار کردن یا رابطه جنسی، فرج خود را با آب خنک بشویید.
• شلوار و دامن گشاد بپوشید.
• جوراب شلواری نپوش.
• فرج خود را تمیز و خشک نگه دارید.
• در اسرع وقت لباس شنا یا لباس ورزشی مرطوب را از تن خود خارج کنید.

کاهش فشار و درد در ولوودینیا 

برخی فعالیت‌ها، مانند حمام کردن، رابطه جنسی و حتی آنچه می‌خورید، می‌توانند بر فرج شما تأثیر بگذارند. در اینجا چند کاری که می‌توانید انجام دهید تا فشار و درد را کاهش دهید، آورده شده است.

حمام کردن

هنگام شستشو ملایم باشید. از آب خنک یا ولرم و دست خود و سپس یک حوله تمیز برای خشک کردن استفاده کنید. شامپو را از ناحیه واژن خود دور نگه دارید، زیرا ممکن است هنگام دوش گرفتن از سرتان به پایین سرازیر شود.

بعد از حمام، به آرامی ناحیه تناسلی خود را خشک کنید و برای محافظت از آن، از روغن‌های گیاهی یا نرم‌کننده (مرطوب‌کننده) بدون مواد نگهدارنده استفاده کنید.

رابطه جنسی

قبل از رابطه جنسی با استفاده از یک روان کننده محلول در آب از خود محافظت کنید. از کرم های ضد بارداری و  اسپرم کش ها خودداری کنید. اگر می خواهید ناحیه را به طور موقت بی حس کنید، یک بی حس کننده موضعی مانند ژل لیدوکائین را امتحان کنید.

بعد از رابطه جنسی، ادرار کنید و با آب خنک یا ولرم اطراف واژن خود را بشویید. اگر احساس سوزش دارید، یک تکه یخ یا بسته ژل یخ زده را در یک حوله کوچک بپیچید و آن را به آرامی برای چند دقیقه روی واژن خود نگه دارید.

اگر رابطه جنسی دردناک است و شما بی‌حسی موضعی و تکه‌های یخ را امتحان کرده‌اید، سعی کنید پوزیشن جنسی دیگری را امتحان کنید. همچنین می‌توانید فعالیت‌های جنسی دیگری را تا زمانی که درد کاهش یابد، امتحان کنید.

رژیم غذایی

آنچه می‌خورید ممکن است بر علائم شما تأثیر بگذارد، چه در جهت بهتر شدن و چه در جهت بدتر شدن.

غذاهای فرآوری شده و غذاهایی که کافئین، اسید و مقدار زیادی قند دارند، ممکن است علائم شما را بدتر کنند. سعی کنید هر بار یک مورد را از رژیم غذایی خود حذف کنید. واکنش بدن خود را پیگیری کنید.

همچنین ممکن است بخواهید از غذاهایی که ادرار شما را تحریک‌کننده‌تر می‌کنند، اجتناب کنید. این ممکن است شامل غذاهایی باشد که سرشار از اگزالات هستند مانند سبزیجات، لوبیا، انواع توت‌ها، شکلات و آجیل. اما تحقیقات بیشتری لازم است تا ببینیم آیا این تغییرات غذایی مفید هستند یا خیر.

فشار روی مثانه و روده می‌تواند باعث تشدید ولوودینیا شود. به جای اینکه منتظر پر شدن مثانه خود باشید، مرتباً ادرار کنید و پس از آن ناحیه واژن را با آب بشویید تا تمیز شود. فیبر را به رژیم غذایی خود اضافه کنید تا به شما در منظم ماندن کمک کند.

در اینجا چند نکته دیگر وجود دارد که می‌توانید برای کاهش یا تسکین درد فرج استفاده کنید:

• از فعالیت‌هایی که فشار مستقیم به فرج وارد می‌کنند، مانند دوچرخه‌سواری و اسب‌سواری، خودداری کنید.
• روی یک دونات لاستیکی فومی بنشینید.
• در وان آب گرم یا خنک بنشینید.
• یک پد گرم کننده را امتحان کنید.
• تکنیک‌های آرامش‌بخش را امتحان کنید.

درمان‌های ولوودینیا

هیچ درمان واحدی برای ولوودینیا وجود ندارد که برای همه زنان مؤثر باشد. ممکن است لازم باشد برای بهترین نتیجه، ترکیبی از موارد را امتحان کنید. پزشک شما ممکن است موارد زیر را پیشنهاد کند:

داروها

ممکن است قرص، کرم یا پمادی که روی پوست می‌مالید یا تزریق دریافت کنید. این موارد می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• بی‌حس‌کننده‌های موضعی، مانند لیدوکائین
• کرم‌های موضعی استروژن
• داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای
• داروهای ضد تشنج
• بلوک‌های عصبی
• مهارکننده‌های بازجذب سروتونین-نوراپی نفرین
• پمپ تحریک عصبی و تزریق نخاعی
• داروهایی با اثرات ضد التهابی، مانند استروئیدها یا مهارکننده‌های ماست سل
• بوتاکس

روش‌های درمانی

پزشک همچنین ممکن است درمان‌هایی مانند موارد زیر را پیشنهاد کند:

• فیزیوتراپی، که شامل ورزش برای تقویت عضلات لگن و کاهش اسپاسم عضلات است
• بیوفیدبک، که به شما کمک می‌کند یاد بگیرید عضلات واژن را شل کنید تا درد کاهش یابد
• تحریک الکتریکی عصب از طریق پوست (TENS). در این روش درمانی از جریان الکتریکی با ولتاژ پایین برای کاهش درد استفاده می‌شود.

عمل جراحی

اگر نوعی ولوودینیای موضعی به نام وستیبولودینای تحریک‌شده دارید، پزشک ممکن است جراحی را برای برداشتن بافت دردناک پیشنهاد کند، به خصوص اگر سایر گزینه‌ها کمکی نکرده باشند.

اگر پزشک شما تجربه جراحی برای وستیبولودینیای تحریک‌شده را ندارد، مراجعه به یک  متخصص زنان با تخصص ویژه در این بیماری را در نظر بگیرید. از پزشک خود بخواهید که شما را به یک متخصص ارجاع دهد.

سوالات متداول در مورد ولوودینیا

آیا ولوودینیا می‌تواند مانند عفونت ادراری احساس شود؟

می‌تواند. به این دلیل است که هر دو بیماری می‌توانند علائم مشابهی مانند سوزش و نیاز به دفع ادرار مکرر را به اشتراک بگذارند.

آیا استرس و اضطراب می‌تواند منجر به ولوودینیا شود؟

این شرایط به هم مرتبط هستند، اما پیچیده است. مطالعات نشان می‌دهد افرادی که ولوودینیا دارند، احتمالاً سابقه استرس، اضطراب یا اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) دارند. اما متخصصان دقیقاً نمی‌دانند که این بیماری‌های سلامت روان و ولوودینیا چگونه با هم مرتبط هستند. آنها ممکن است خطر ابتلا به ولوودینیا را افزایش دهند. یا داشتن ولوودینیا ممکن است خطر ابتلا به این مشکلات سلامت روان را افزایش دهد. تحقیقات بیشتری لازم است. 

آیا ولوودینیا می‌تواند از بین برود؟

ممکن است خود به خود از بین برود، اما بهتر است برای درمان مناسب به پزشک مراجعه کنید.

آیا ولوودینیا می‌تواند باعث ناباروری شود؟

نه به طور مستقیم. مطالعات نشان می‌دهد که این بیماری توانایی شما برای بارداری را کاهش نمی‌دهد، اما می‌تواند رابطه جنسی را دردناک کند و علاقه شما را به مقاربت کاهش دهد.

غذاهایی که باید در افراد مبتلا به ولوودینیا از آنها اجتناب کرد کدامند؟

سعی کنید از غذاهای حاوی اگزالات از جمله اسفناج، چغندر، بادام زمینی و شکلات دوری کنید تا ببینید آیا این کمکی می‌کند یا خیر.

نوشته ولوودینیا اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

تحقیقات نشان نداده است که میگرن باعث ایجاد هیچ بیماری دیگری می‌شود. اما با تعدادی از بیماری‌های مختلف مرتبط است. 

برخی از بیماری‌ها بیشتر احتمال دارد افرادی را که میگرن دارند، تحت تأثیر قرار دهند. و برخی از بیماری‌ها علائمی دارند که می‌توانند علائم میگرن را تقلید کنند. 

بیماری‌های مرتبط با میگرن

وقتی میگرن دارید، ممکن است در معرض خطر ابتلا به برخی بیماری‌های دیگر نیز باشید. اگر دچار اورا (اختلالات حواس) باشید، این ارتباط قوی‌تر می‌شود. اورا اختلالی در حواس شماست که می‌تواند قبل، حین یا بعد از سردرد میگرنی رخ دهد. اورا معمولاً بصری است و ممکن است شامل جرقه‌های نور، نقاط کور یا سوزن سوزن شدن در دست‌ها یا صورت شما باشد.

این شرایط عبارتند از:

سکته مغزی.  احتمال سکته مغزی سکته مغزی در افرادی که میگرن دارند ، مانند موارد زیر، کمی افزایش می‌یابد :

• کسانی که هاله دارند
• زنان
• افراد زیر ۴۵ سال

بعد از ۵۰ سالگی، احتمال سکته مغزی ناشی از میگرن به میزان زیادی کاهش می‌یابد. 

همچنین ممکن است علائم سکته مغزی، مانند سردرد شدید و استفراغ، با علائم میگرن اشتباه گرفته شود. انواع میگرن‌هایی که سکته مغزی را تقلید می‌کنند شامل میگرن‌های همراه با اورا و میگرن‌های رعدآسا (سردردهایی که ناگهان بروز می‌کنند) هستند. 

یک راه برای تشخیص آنها از هم این است که سردردهای میگرنی معمولاً به مرور زمان ایجاد می‌شوند. اما  علائم سکته مغزی ناگهانی هستند. سه علامت اصلی سکته مغزی عبارتند از:

• صورت شما از یک طرف افتاده یا بی‌حس می‌شود.
• یکی از بازوهای شما ضعیف یا بی‌حس است.
• نمیتونی حرف بزنی یا حرفات واضح نیست.

اگر به سکته مغزی مشکوک هستید، فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.

بیماری قلبی . مردان مبتلا به میگرن بیشتر در معرض  بیماری قلبی و  حملات قلبی هستند. زنان مبتلا به میگرن نیز احتمال بیشتری برای ابتلا به بیماری قلبی دارند، به خصوص اگر دچار هاله باشند. به نظر نمی‌رسد تعداد دفعات ابتلا به میگرن بر خطر ابتلا به این بیماری‌ها تأثیری داشته باشد.

فشار خون بالا . مطالعات هنوز ارتباط محکمی بین  فشار خون بالا و میگرن پیدا نکرده‌اند. اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد فشار خون بالا ممکن است باعث شود شما بیشتر دچار این نوع سردردها شوید.

تشنج.  اگر میگرن دارید، حداقل دو برابر بیشتر احتمال دارد که تشنج داشته باشید. ممکن است قبل یا بعد از تشنج صرعی دچار سردرد شدید شوید. محققان معتقدند که  تشنج ممکن است برخی ژن‌ها را با میگرن به اشتراک بگذارد.

برخی از علائم اورای میگرن می‌توانند شبیه تشنج باشند، از جمله مشکلات بینایی، حالت تهوع و حرکات غیرقابل کنترل. اما در طول تشنج، ممکن است گیج شوید، احساس افسردگی یا ترس کنید یا حتی هوشیاری خود را از دست بدهید. تشنج‌ها معمولاً 30 ثانیه تا 2 دقیقه طول می‌کشند. با این حال، اورای میگرن می‌تواند تا یک ساعت طول بکشد. توجه داشته باشید که خود میگرن سردردهای طولانی هستند که 4 ساعت تا 24 ساعت طول می‌کشند.

مشکلات شنوایی.  میگرن احتمال ابتلا  به کم شنوایی ناگهانی را افزایش می‌دهد . این یک از دست دادن شنوایی بدون دلیل است که به سرعت در عرض چند روز اتفاق می‌افتد. این بسیار نادر است. اما افرادی که میگرن دارند، دو برابر بیشتر از افرادی که میگرن ندارند، دچار کم شنوایی ناگهانی می‌شوند.

فیبرومیالژیا. این سندرم باعث درد مزمن، خستگی و سایر علائم می‌شود. میگرن در افراد مبتلا به فیبرومیالژیا شایع است. با این حال، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد ابتلا به میگرن احتمال ابتلا به آن را افزایش می‌دهد.

افسردگی و اضطراب . میگرن در افرادی که اضطراب دارند شایع است . اگر هم میگرن و هم اضطراب دارید، احتمال ابتلا به افسردگی نیز در شما بیشتر است . برخی تحقیقات نشان می‌دهد که اورا احتمال اضطراب و افسردگی را بیشتر می‌کند. اما در این مورد به مطالعات بیشتری نیاز داریم.

اختلال استرس پس از سانحه ( PTSD). اگر میگرن دارید، احتمال ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه ( PTSD ) در شما بیشتر است. یک مطالعه نشان داد که احتمال ابتلا به PTSD در صورت ابتلا به میگرن پنج برابر بیشتر است.

زایمان زودرس.  برخی مطالعات کوچک نشان می‌دهند که میگرن خطر مشکلاتی مانند وزن کم هنگام تولد، زایمان زودرس و پره اکلامپسی را در دوران بارداری و زایمان کمی افزایش می‌دهد. محققان هنوز در حال مطالعه این مسائل هستند.

به طور کلی، علائم میگرن می‌تواند با بارداری بدتر شود و ممکن است به رویکرد درمانی متفاوتی نیاز داشته باشد. به همین دلیل پزشکان پیشنهاد می‌کنند که هر کسی که میگرن دارد قبل از بارداری با یک متخصص سردرد صحبت کند .

سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS).  برخیتحقیقات نشان داده است که افراد مبتلا به میگرن بیش از چهار برابر بیشتر از دیگران احتمال دارد که به سندرم روده تحریک‌پذیر (IBS) نیز مبتلا باشند. دلیل این ارتباط مشخص نیست. اما محققان فکر می‌کنند که می‌تواند به این دلیل باشد که هر دو بیماری شامل مشکلاتی در سروتونین شیمیایی مغز هستند. 

سندرم پای بی‌قرار.  دانشمندان همچنین مطمئن نیستند که چرا افراد مبتلا به میگرن بیشتر مستعد ابتلا به سندرم پای بی‌قرار (RLS) هستند. با RLS، شما میل شدیدی به حرکت دادن پاهای خود در هنگام دراز کشیدن دارید. این می‌تواند باعث بی‌خوابی شود که محرک میگرن است. هر دو بیماری همچنین با مشکلاتی در دوپامین، یک “پیام‌رسان” شیمیایی در سیستم عصبی شما مرتبط هستند.

آسم.  طبق برخی تحقیقات، افراد مبتلا به آسم ۱.۵ برابر بیشتر از دیگران در معرض ابتلا به میگرن هستند. یکی از دلایل آن ممکن است التهاب باشد که تصور می‌شود زمینه‌ساز هر دو بیماری است. 

بی‌خوابی. افراد مبتلا به میگرن دو تا هشت برابر بیشتر از دیگران در معرض اختلالات خواب هستند. ارتباط چیست؟ خواب نامناسب می‌تواند در سردردهای میگرنی نقش داشته باشد. در عوض، میگرن ممکن است الگوهای خواب را مختل کند. درد ممکن است شما را در شب بیدار نگه دارد. یا ممکن است باعث شود در طول روز بخوابید و در برنامه خواب شما اختلال ایجاد کند. 

شرایطی که می‌توانند شبیه میگرن باشند

برخی بیماری‌های دیگر، از جمله موارد جدی مانند سکته مغزی یا تشنج، ممکن است برخی از علائم مشابه میگرن را داشته باشند. سایر موارد بالقوه تقلیدکننده میگرن عبارتند از: 

انواع دیگر سردرد.  در اینجا تفاوت علائم دو نوع سردرد رایج با میگرن آورده شده است:

• سردرد تنشی. افراد مبتلا به میگرن نیز می‌توانند به این نوع سردرد مبتلا شوند. اما درد اغلب متفاوت است. معمولاً یک درد مبهم است، در حالی که درد میگرن اغلب ضربان‌دار یا ضربان‌دار است. در سردرد تنشی، پیشانی یا طرفین و پشت سر شما ممکن است احساس گرفتگی داشته باشد. ممکن است با حرکت بدتر نشود. و معمولاً باعث مشکلات معده نمی‌شود یا مانند میگرن بر بینایی شما تأثیر نمی‌گذارد.
• سردرد سینوسی. در سردرد سینوسی، اغلب گرفتگی بینی دارید و در صورت یا پیشانی خود احساس درد یا فشار می‌کنید. میگرن نیز می‌تواند این علائم را ایجاد کند. اما معمولاً درد ضربان‌دار ایجاد می‌کند، در حالی که درد سردرد سینوسی مبهم و مداوم است. سردردهای سینوسی همچنین ممکن است باعث  تب، مشکل در بویایی یا  بوی بد دهان شوند . میگرن این علائم را ندارد.

آنوریسم مغزی.  این اتفاق زمانی می‌افتد که بخشی از یک رگ خونی در مغز شما متورم می‌شود. اگر رگ نشت کند یا پاره شود، خون می‌تواند وارد مغز شما شود. به این حالت سکته مغزی هموراژیک می‌گویند و خطرناک است.

برخی از علائم پارگی آنوریسم مغز مشابه میگرن است: سردرد، حالت تهوع، استفراغ و حساسیت به نور. تفاوت عمده بین علائم این دو بیماری در سرعت وقوع آنها و شدت درد است. سردرد میگرنی دردناک است. اما درد سر ناشی از پارگی آنوریسم مغز از ناکجاآباد می‌آید و بدترین دردی است که تا به حال احساس کرده‌اید.

اگر فکر می‌کنید خودتان یا یکی از اطرافیانتان  آنوریسم دارید، فوراً کمک پزشکی دریافت کنید .
تومور مغزی.  تومورهای مغزی می‌توانند باعث سردرد شوند. اما الگوی آنها در طول زمان بیشتر از میگرن تغییر می‌کند. در صورت وجود تومور مغزی، سردرد شما ممکن است هنگام بیدار شدن بدتر شود و در طول روز احساس ضعف کنید. علائم دیگری نیز هنگام ابتلا به تومور مغزی ظاهر می‌شوند. ممکن است خلق و خوی شما پایین بیاید، ذهن شما ضعیف‌تر شود و ممکن است تغییرات شخصیتی داشته باشید. ممکن است ضعف یا  تشنج داشته باشید .

مننژیت. این عفونت می‌تواند باعث سردرد شدید شود. ممکن است احساس تهوع و استفراغ داشته باشید. گردن شما ممکن است سفت شود و نور می‌تواند شما را آزار دهد. اما مننژیت اغلب  علائمی شبیه آنفولانزا دارد. احتمالاً تب بالایی دارید که در میگرن رایج نیست. اگر مشکوک هستید که شما یا یکی از اطرافیانتان ممکن است مننژیت داشته باشید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

گلوکوم.  انواع خاصی از گلوکوم باعث سردرد می‌شوند که در آن فشار داخل  چشم به سرعت افزایش می‌یابد. همانند میگرن، سر درد، حالت تهوع و  تاری دید نیز وجود دارد. اما ممکن است قرمزی چشم و  درد شدید چشم نیز داشته باشید  که از علائم میگرن نیستند. اگر فکر می‌کنید این علائم را دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

سندرم انقباض عروق مغزی برگشت‌پذیر (RCVS).   این تنگی  شریان‌های مغزی  اغلب زنان ۲۰ تا ۵۰ ساله را تحت تأثیر قرار می‌دهد. بسیاری از افرادی که به آن مبتلا می‌شوند، قبلاً سردردهای میگرنی داشته‌اند. میگرن معمولاً به آرامی شروع می‌شود، اما این بیماری باعث سردرد ناگهانی و شدید می‌شود. ممکن است تغییرات بینایی، علائم شبیه سکته مغزی و  تشنج نیز داشته باشید.

اگر به سندرم RCVS مشکوک هستید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. درمان می‌تواند از مشکلات جدی مانند سکته مغزی جلوگیری کند.

فشار خون داخل جمجمه‌ای ایدیوپاتیک  (IIH) . این حالت زمانی رخ می‌دهد که فشار مایع اطراف مغز شما بیش از حد بالا می‌رود. این منجر به سردرد شدید یا مکرر می‌شود. همچنین ممکن است دچار از دست دادن بینایی، حالت تهوع و استفراغ شوید. این سردرد ممکن است با تغییر موقعیت بدن همراه باشد.

یکی از نشانه‌های ابتلا به IIH به جای میگرن، صدای وزوز در  گوش‌هایتان است . به جای اینکه مشکلات بینایی بعد از نیم ساعت یا بیشتر بهبود یابند، طولانی مدت هستند. همچنین، اگر IIH دارید، دارو به حالت تهوع شما کمکی نمی‌کند.

نشت مایع مغزی نخاعی.  در موارد نادر، بافتی که حاوی مایع مغز و نخاع شماست، دچار پارگی یا سوراخ می‌شود و باعث می‌شود مقداری از مایع به بیرون نشت کند. این منجر به سردردی می‌شود که ممکن است با دراز کشیدن بهتر شود.

ممکن است علائم دیگری شبیه به میگرن، مانند حالت تهوع، استفراغ و حساسیت به نور و صدا داشته باشید. اما با نشت مایع مغزی نخاعی، گاهی اوقات بین  تیغه‌های شانه خود درد دارید. همچنین ممکن است احساس عدم تعادل کنید و در گوش‌هایتان صدای زنگ بشنوید.

نوشته ۲۳ بیماری مرتبط با سردردهای میگرنی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.