اگر بیماری ریوی مایکوباکتریایی غیر سلی (NTM) در شما تشخیص داده شود، پزشک در مورد درمان مناسب برای شما صحبت خواهد کرد.

برخی از افراد مبتلا به بیماری ریوی NTM نیازی به درمان ندارند. برخی دیگر برای کنترل بیماری خود به درمان‌های مداوم نیاز دارند.

درمان موارد خفیف

پزشک شما ممکن است تصمیم بگیرد به جای درمان عفونت، منتظر بماند و وضعیت را زیر نظر داشته باشد. آنها می‌توانند علائم شما را بررسی کرده و با استفاده از اشعه ایکس مطمئن شوند که ریه‌های شما شروع به آسیب دیدن نکرده‌اند.

چرا نمی‌خواهید عفونت خود را حتی اگر خفیف باشد درمان کنید؟ شما باید آنتی‌بیوتیک مصرف کنید. آنها عوارض جانبی دارند. و احتمالاً به بیش از یک نوع آنتی‌بیوتیک نیاز خواهید داشت زیرا باکتری‌ها اغلب در برابر داروها مقاوم می‌شوند. پزشک شما مزایا و معایب درمان فوری بیماری شما را بررسی خواهد کرد.

اگر پزشک شما تصمیم به درمان بگیرد، باید مدتی دارو مصرف کنید. پزشک هر یک یا دو ماه یک بار آزمایش کشت خلط انجام می‌دهد تا وجود باکتری را بررسی کند. شما مقداری مخاط سرفه خواهید کرد و آنها آن را برای آزمایش به آزمایشگاه می‌فرستند. می‌توانید پس از منفی شدن نتایج به مدت یک سال، مصرف داروها را متوقف کنید.

پزشک شما بر اساس موارد زیر تصمیم می‌گیرد که ابتدا کدام آنتی‌بیوتیک را امتحان کند:

• نوع دقیق باکتری که باعث عفونت شما شده و نحوه واکنش آن به داروهای مختلف
• سن شما
• علائم شما
• سلامت کلی شما
• داروهای دیگری که مصرف می‌کنید
• شدت بیماری شما چقدر به نظر می‌رسد؟

بیشتر افراد مبتلا به عفونت ریه NTM با ترکیبی از آنتی‌بیوتیک‌ها که سه بار در هفته مصرف می‌کنند، درمان را شروع می‌کنند. اگر باکتری‌ها به اولین انتخاب پزشک شما مقاوم شوند، ممکن است مجبور شوید داروها را تغییر دهید، اما پزشک گزینه‌های مختلفی برای انتخاب دارد.

برای عفونت MAC

پزشکان بیماری مایکوباکتریوم آویوم کمپلکس (MAC)، شایع‌ترین عفونت ریه ناشی از NTM، را با ترکیبی از سه آنتی‌بیوتیک درمان می‌کنند:

• آزیترومایسین (زیتروماکس) و کلاریترومایسین (بیاکسین)
• اتامبوتول (میامبوتول)
• ریفامپین (ریفادین، ریمکتان)

اگر بیماری MAC شدیدتری دارید که ناشی از حفره‌هایی در ریه‌های شماست، پزشک ممکن است به جای ریفامپین (ریفادین، ریماکتان)، ریفابوتین (مایکوبوتین) را امتحان کند. آنها ممکن است در اوایل درمان، سه بار در هفته آمیکاسین یا استرپتومایسین اضافه کنند.

اگر HIV هم داشته باشید، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری MAC منتشر هستید. این بیماری باعث ایجاد علائمی در سراسر بدن شما می‌شود، مانند تعریق شبانه ، کاهش وزن، تب و کم‌خونی . درمان شامل مصرف دو دارو است. مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از تنها یک دارو مؤثر نیست و باعث مقاومت باکتریایی می‌شود. به شما آزیترومایسین یا کلاریترومایسین همراه با اتامبوتول داده می‌شود. به این روش، درمان دوگانه گفته می‌شود. در صورت نیاز، ممکن است ریفابوتین نیز مصرف کنید که درمان سه‌گانه محسوب می‌شود. 

اگر مبتلا به ایدز هستید و تعداد لنفوسیت‌های تی(T-Lymphocyte)، CD4+ شما کمتر از 50 سلول در هر میکرولیتر است، می‌توانید با آزیترومایسین یا کلاریترومایسین از بیماری MAC منتشر جلوگیری کنید. ریفابوتین گزینه دیگری است، اما ممکن است برای سیستم ایمنی شما سخت‌تر باشد.

برای سایر باکتری‌ها

اگر عفونت شما ناشی از باکتری M. kansasii باشد، احتمالاً ترکیبی از آزیترومایسین، اتامبوتول و ریفامپین را یک بار در روز به مدت ۱ سال یا تا زمانی که آزمایش خلط شما منفی شود، مصرف خواهید کرد.

اگر عفونت ریه ناشی از M. abscessus دارید، آنتی‌بیوتیک‌ها به تنهایی ممکن است مؤثر نباشند. کلاریترومایسین، همراه با سایر داروها، ممکن است به کنترل علائم شما کمک کند و از بدتر شدن بیماری جلوگیری کند. همچنین ممکن است برای برداشتن قسمت‌های آسیب‌دیده ریه به جراحی نیاز داشته باشید.

مراقب این نشانه‌ها باشید

تمام آنتی‌بیوتیک‌های مورد استفاده برای بیماری‌های ریوی NTM عوارض جانبی دارند. آن‌ها می‌توانند برای کبد یا کلیه‌ها مضر باشند ، باعث کاهش شنوایی یا وزوز گوش (صدای زنگ در گوش) یا ناراحتی شدید معده شوند.

اگر یک دارو باعث واکنش جدی شود، ممکن است پزشک شما نیاز به تغییر دارو یا کاهش دوز آن داشته باشد. اگر متوجه مشکلات ناگهانی در شنوایی یا بینایی یا درد یا بی‌حسی در دست‌ها یا پاها شدید، فوراً با آنها تماس بگیرید.

عمل جراحی

آنتی‌بیوتیک‌ها به تنهایی ممکن است عفونت شما را از بین نبرند یا علائم شما را تسکین ندهند. برخی از افراد نیز برای برداشتن بافت آسیب‌دیده ریه به جراحی نیاز دارند.

جراحی همراه با آنتی‌بیوتیک‌ها می‌تواند عفونت ریه NTM را در بسیاری از افراد از بین ببرد.

اما اگر بعد از مصرف آنتی‌بیوتیک‌ها، سرفه خونی داشتید، ممکن است قدم بعدی جراحی باشد.

درمان‌های مکمل

کارهای دیگری هم هست که می‌توانید برای کاهش علائم و کمک به رفع عفونت انجام دهید. این کارها را نه به جای داروهایتان، بلکه به عنوان یک روش کمکی انجام می‌دهید. اگر می‌خواهید هر یک از این روش‌های درمانی را امتحان کنید، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید:

• محلول نمکی هیپرتونیک استنشاقی: دستگاهی به نام نبولایزر، آب استریل و نمکی را به داخل مجاری هوایی شما اسپری می‌کند تا به پاکسازی مخاط از ریه‌های شما کمک کند.
• نوسان دیواره قفسه سینه با فرکانس بالا: این دستگاه مخاط موجود در ریه‌های شما را شل می‌کند.
• فیزیوتراپی
• سرفه خشک، روشی برای رفع گرفتگی بینی

نکات مراقبت از خود

شما همچنین می‌توانید:

• کمی ورزش هوازی انجام دهید. پیاده‌روی کافی است.
• غذای سالم بخورید.
• وزن خود را در حد متعادل نگه دارید.

پس از درمان بیماری ریوی NTM، می‌توانید اقداماتی را برای جلوگیری از عفونت مجدد انجام دهید. این باکتری‌ها اغلب در آب یا مکان‌های مرطوب یافت می‌شوند، بنابراین این اقدامات آسان را انجام دهید:

• از وان آب گرم یا جکوزی خودداری کنید. اگر وان آب گرم دارید، مطمئن شوید که خارج از خانه شما باشد.
• از آب لوله‌کشی تصفیه‌نشده در دستگاه‌های مرطوب‌کننده هوا یا دستگاه‌های CPAP برای آپنه خواب استفاده نکنید.
• یک سیستم تصفیه آب در خانه خود نصب کنید.
• دوش آب گرم و طولانی نگیرید.
• قبل از نوشیدن آب لوله کشی، آن را بجوشانید.
• از قرار گرفتن در معرض دود و سایر مواد محرک ریه خودداری کنید.
• واکسیناسیون علیه آنفولانزا، پنومونی و کووید-۱۹ را ادامه دهید.

مراقبت تسکینی

علائم بیماری ریه و درمان‌های مربوط به آنها ممکن است گاهی اوقات باعث شود احساس بدی داشته باشید. در هر مقطعی از زندگی که با بیماری ریوی مواجه هستید، از پزشک خود در مورد مراقبت‌های تسکینی سوال کنید تا به شما کمک کند احساس راحتی بیشتری داشته باشید.

مراقبت تسکینی به هر درمانی گفته می‌شود که به کاهش علائم یا فقط بهبود حال شما کمک می‌کند. ممکن است برای تنفس راحت‌تر به اکسیژن درمانی ، مصرف دارو برای ناراحتی معده یا مراجعه به مشاور برای مقابله با استرس نیاز داشته باشید .

مشاوره یا گروه‌های حمایتی متشکل از افراد مبتلا به بیماری ریوی می‌تواند به شما در مدیریت افسردگی یا اضطراب کمک کند. گروه‌های موجود در منطقه خود یا آنلاین را بررسی کنید. اگر بیماری ریوی شما باعث افسردگی یا ناامیدی شما می‌شود، به پزشک خود اطلاع دهید تا بتوانید فوراً درمان را دریافت کنید.

نوشته درمان بیماری ریوی مایکوباکتریایی غیر سلی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

با درمان مناسب، بیماری سل (به اختصار TB) تقریباً همیشه قابل درمان است.

پزشکان برای از بین بردن باکتری‌های عامل بیماری، آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کنند. شما باید آنها را به مدت ۶ تا ۹ ماه مصرف کنید. اینکه چه داروهایی مصرف می‌کنید و چه مدت باید آنها را مصرف کنید، بستگی به این دارد که کدام یک برای ریشه‌کن کردن سل شما مؤثر است. گاهی اوقات، آنتی‌بیوتیک‌های مورد استفاده برای درمان این بیماری مؤثر نیستند. پزشکان این بیماری را سل “مقاوم به دارو” می‌نامند. اگر به این نوع بیماری مبتلا هستید، ممکن است نیاز به مصرف داروهای قوی‌تر برای مدت طولانی‌تری داشته باشید.

درمان سل نهفته

دو نوع سل وجود دارد — نهفته و فعال.

بسته به عوامل خطر شما، سل نهفته می‌تواند دوباره فعال شود و باعث عفونت فعال شود. به همین دلیل است که پزشک شما ممکن است برای احتیاط، داروهایی را برای از بین بردن باکتری‌های غیرفعال تجویز کند.

این سه گزینه درمانی عبارتند از:

• ایزونیازید (INH): این رایج‌ترین درمان برای سل نهفته است. شما معمولاً به مدت ۹ ماه روزانه یک قرص آنتی‌بیوتیک ایزونیازید مصرف می‌کنید.
• ریفامپین (ریفادین، ریماکتان) : شما این آنتی‌بیوتیک را هر روز به مدت ۴ ماه مصرف می‌کنید. اگر عوارض جانبی یا منع مصرف INH دارید، این یک گزینه است.
• ایزونیازید و ریفاپنتین: شما هر دوی این آنتی‌بیوتیک‌ها را یک بار در هفته به مدت ۳ ماه تحت نظر پزشک مصرف می‌کنید.

درمان سل فعال

اگر به این نوع بیماری مبتلا هستید، باید به مدت ۶ تا ۹ ماه تعدادی آنتی‌بیوتیک مصرف کنید. این چهار دارو معمولاً برای درمان آن استفاده می‌شوند:

• اتامبوتول (میامبوتول)
• ایزونیازید
• پیرازینامید
• ریفامپین

پزشک شما ممکن است آزمایشی را تجویز کند که نشان دهد کدام آنتی‌بیوتیک‌ها سویه سل را از بین می‌برند. بر اساس نتایج، شما به مدت ۲ ماه سه یا چهار دارو مصرف خواهید کرد. پس از آن، به مدت ۴ تا ۷ ماه دو دارو مصرف خواهید کرد.

احتمالاً بعد از چند هفته درمان، احساس بهتری خواهید داشت. اما فقط پزشک می‌تواند به شما بگوید که آیا هنوز مسری هستید یا خیر. اگر اینطور نیست، ممکن است بتوانید به روال روزانه خود برگردید.

درمان سل مقاوم به دارو

اگر سویه‌ای از سل دارید که به داروهای معمول مورد استفاده برای درمان سل پاسخ نمی‌دهد، شما یک سویه مقاوم به دارو دارید. این بدان معناست که شما با ترکیبی از داروهای خط دوم درمان خواهید شد که ممکن است کمتر مؤثر باشند. شما باید این داروها را برای مدت طولانی‌تری مصرف کنید.

اگر چندین نوع دارو موثر واقع نشوند، شما به چیزی مبتلا هستید که پزشکان آن را «سل مقاوم به چند دارو» می‌نامند. شما باید ترکیبی از داروها را به مدت 20 تا 30 ماه مصرف کنید. این داروها عبارتند از:

• آنتی‌بیوتیک‌هایی به نام فلوروکینولون‌ها
• یک آنتی‌بیوتیک تزریقی، مانند آمیکاسین (آمیکین) و استرپتومایسین
• درمان‌های جدیدتر آنتی‌بیوتیکی، مانند بداکیلین  (سیرتورو)، اتیونامید (ترکاتور) و پارا-آمینوسالیسیلیک اسید . این داروها علاوه بر سایر داروها تجویز می‌شوند. داروی پرتومانید همراه با بداکیلین و لینزولید استفاده می‌شود. دانشمندان هنوز در حال مطالعه این داروها هستند.

یک نوع نادر و جدی از این بیماری «سل مقاوم به دارو» نامیده می‌شود. این بدان معناست که بسیاری از داروهای رایج – از جمله ایزونیازید، ریفامپین، فلوروکینولون‌ها و حداقل یکی از آنتی‌بیوتیک‌های تزریقی – آن را از بین نمی‌برند. تحقیقات نشان می‌دهد که این بیماری در حدود 30 تا 50 درصد موارد قابل درمان است.

عوارض جانبی درمان

در صورت بروز هر یک از علائم زیر، فوراً به پزشک خود اطلاع دهید:

• تب به مدت ۳ روز یا بیشتر
• درد در ناحیه پایین شکم
• خارش یا بثورات پوستی
• حالت تهوع، استفراغ یا بی‌اشتهایی
• پوست یا چشم‌های زردرنگ
• ادرار تیره یا قهوه‌ای
• سوزن سوزن شدن، سوزش یا بی‌حسی دست‌ها و پاها
• خستگی
• کبودی یا خونریزی آسان
• سرگیجه

مصرف هر دوز آنتی‌بیوتیک بسیار مهم است. حتی اگر احساس بهتری دارید، مصرف آن را متوقف نکنید. اگر تمام باکتری‌های بدن خود را از بین نبرید، میکروب‌های باقی مانده می‌توانند سازگار شوند و در برابر دارو مقاوم شوند.

برای کمک به یادآوری شما، ممکن است پزشک نیاز داشته باشد که مصرف داروهای شما را زیر نظر داشته باشد. به این روش، درمان تحت نظارت مستقیم گفته می‌شود. این روش برای برنامه‌های درمانی توصیه می‌شود که در آن‌ها به جای هر روز، چند بار در هفته آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنید.

جلوگیری از شیوع سل

اگر سل فعال ریه دارید ، می‌توانید دیگران را آلوده کنید. به همین دلیل، پزشک به شما خواهد گفت که در طول چند هفته اول درمان، تا زمانی که دیگر مسری نباشید، در خانه بمانید. در این مدت، باید از مکان‌های عمومی و افراد دارای سیستم ایمنی ضعیف، مانند کودکان خردسال، سالمندان و افراد مبتلا به HIV، دوری کنید. در صورت داشتن ملاقات‌کننده یا نیاز به مراجعه به مطب پزشک، باید ماسک مخصوص بزنید.

یا ممکن است ارائه دهنده خدمات درمانی شما را تا زمانی که میکروب‌های سل دیگر از طریق سرفه دفع نشوند، در بیمارستان بستری کند. اگر نتوانید داروهای خود را به طور قابل اعتماد مصرف کنید، مسکن ثابتی نداشته باشید یا به گونه مقاوم به چند دارو از سل مبتلا باشید، ممکن است برای مدت طولانی‌تری در بیمارستان بستری شوید. هدف، جلوگیری از شیوع بیماری است.

نوشته درمان سل چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.