اختلال اضطراب جدایی چیست؟

اختلال اضطراب جدایی (SAD) وضعیتی است که در آن کودک هنگام دور شدن از خانه یا جدایی از یکی از عزیزان – معمولاً والدین یا سایر مراقبان – که کودک به او وابسته است، دچار ترس شده و عصبی می‌شود. برخی از کودکان همچنین با فکر جدایی، علائم جسمی مانند سردرد یا دل درد را تجربه می‌کنند. ترس از جدایی باعث پریشانی زیادی در کودک می‌شود و ممکن است در فعالیت‌های عادی او مانند رفتن به مدرسه، بازی با کودکان دیگر، غذا خوردن یا خوابیدن اختلال ایجاد کند.

اضطراب جدایی در کودکان بین ۸ تا ۱۴ ماه طبیعی است. بچه‌ها اغلب مرحله‌ای را تجربه می‌کنند که در آن “چسبنده” می‌شوند و از افراد و مکان‌های ناآشنا می‌ترسند. وقتی این ترس کودک بالای ۶ سال را تحت تأثیر قرار می‌دهد، شدید است، یا بیش از ۴ هفته طول می‌کشد، ممکن است کودک دچار اختلال اضطراب جدایی باشد.

علائم اختلال اضطراب جدایی

در ادامه به برخی از شایع‌ترین علائم اختلال اضطراب جدایی اشاره می‌کنیم :

• نگرانی غیرواقعی و پایدار مبنی بر اینکه اگر کودک او را ترک کند، اتفاق بدی برای والدین یا مراقب او خواهد افتاد.
• نگرانی غیرواقعی و پایدار مبنی بر اینکه اگر مراقب را ترک کند، اتفاق بدی برای کودک خواهد افتاد.
• امتناع از رفتن به مدرسه به منظور ماندن با مراقب
• امتناع از خوابیدن بدون حضور مراقب یا خوابیدن دور از خانه
• ترس از تنها بودن
• کابوس‌های مربوط به جدایی
• عدم تمایل به تنها خوابیدن
• شب ادراری
• شکایت از علائم جسمی مانند سردرد و دل درد
• کج‌خلقی‌ها یا التماس‌های مکرر
• ترس یا احساس گناه شدید

علل و عوامل خطر اختلال اضطراب جدایی

علل و عوامل خطر احتمالی برای SAD عبارتند از:

• یک رویداد استرس‌زا یا آسیب‌زای قابل توجه در زندگی کودک، مانند بستری شدن در بیمارستان، مرگ یکی از عزیزان، یا تغییر محیط (مانند نقل مکان به خانه دیگر یا تغییر مدرسه)
• کودکانی که والدینشان بیش از حد از آنها مراقبت می‌کنند، ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به اضطراب جدایی باشند. در واقع، این ممکن است لزوماً بیماری کودک نباشد، بلکه نشانه‌ای از اضطراب جدایی والدین نیز باشد – والدین و کودک می‌توانند اضطراب یکدیگر را تشدید کنند.
• کودکانی که اضطراب جدایی دارند اغلب اعضای خانواده‌شان دچار اضطراب یا سایر تشخیص‌های سلامت روان هستند، که نشان می‌دهد خطر ابتلا به این اختلال ممکن است ارثی باشد.
• دلبستگی ناایمن به والدین یا مراقبان
• استرس
• سایر اختلالات اضطرابی، مانند حملات پانیک ، اختلال اضطراب اجتماعی ، فوبیا یا آگورافوبیا
• کودکان مبتلا به اختلال عاطفی فصلی (SAD) ممکن است اختلال وسواس فکری-عملی ( OCD ) یا افسردگی نیز داشته باشند.

تشخیص اختلال اضطراب جدایی

پزشک، علائم و نشانه‌های اختلال اضطراب جدایی را در کودک شما بررسی خواهد کرد. در صورت وجود این علائم، پزشک در مورد سابقه پزشکی کودک شما سؤال کرده و او را معاینه فیزیکی خواهد کرد . 

پزشک همچنین از شما، به عنوان مراقب، خواهد خواست تا غربالگری‌ها یا ارزیابی‌هایی را که در مورد رفتارهایی که مشاهده می‌کنید، بیشتر سوال می‌کنند، تکمیل کنید. این غربالگری‌ها به تشخیص اختلال اضطراب جدایی و سایر انواع اضطراب کمک می‌کنند.

اگرچه هیچ آزمایش آزمایشگاهی برای تشخیص اختصاصی اختلال اضطراب جدایی وجود ندارد، پزشک ممکن است از آزمایش‌های مختلفی – مانند آزمایش خون و سایر اقدامات آزمایشگاهی – برای رد احتمال بیماری‌های جسمی یا عوارض جانبی داروها به عنوان علت علائم استفاده کند.

اگر علائم بیماری جسمی پیدا نکنند، پزشک ممکن است فرزند شما را به یک روانپزشک یا روانشناس کودک و نوجوان، متخصصان سلامت روان که به طور ویژه برای تشخیص و درمان بیماری روانی در کودکان و نوجوانان آموزش دیده‌اند، ارجاع دهد. روانپزشکان و روانشناسان از ابزارهای مصاحبه و ارزیابی ویژه طراحی شده برای ارزیابی کودک از نظر بیماری روانی استفاده می‌کنند . پزشک تشخیص را بر اساس گزارش علائم کودک و مشاهده نگرش و رفتار او انجام می‌دهد.

درمان اختلال اضطراب جدایی

درمان بر اساس اختلال کودک و خانواده انجام می‌شود. اکثر موارد خفیف اختلال اضطراب جدایی با درمانی درمان می‌شوند که اهداف را مشخص می‌کند و استراتژی‌ای برای دستیابی به آنها ایجاد می‌کند و نیازی به درمان پزشکی ندارد. در موارد شدیدتر، به عنوان مثال، وقتی کودک از رفتن به مدرسه امتناع می‌کند، درمان شامل درمان شدیدتری است که معمولاً توسط یک درمانگر انجام می‌شود و ممکن است شامل اضافه کردن دارو نیز باشد. اهداف درمان شامل کاهش اضطراب در کودک، ایجاد حس امنیت در کودک و مراقبان و آموزش کودک و خانواده/مراقبان در مورد نیاز به جدایی طبیعی است. درمان‌هایی که ممکن است مورد استفاده قرار گیرند عبارتند از:

• درمان شناختی رفتاری (CBT): این روش که با نام گفتاردرمانی نیز شناخته می‌شود، شکل اصلی درمان اختلال اضطراب جدایی است. تمرکز این روش بر کمک به کودک برای کنار آمدن با جدایی از مراقب خود است، بدون اینکه جدایی باعث پریشانی یا اختلال در عملکرد او شود. این روش درمانی به تغییر شکل تفکر (شناخت) کودک کمک می‌کند تا رفتار او مناسب‌تر شود. خانواده درمانی همچنین ممکن است به آموزش خانواده در مورد این اختلال کمک کند و به اعضای خانواده کمک کند تا در دوره‌های اضطراب، کودک را بهتر حمایت کنند.
• دارو: داروهای ضد افسردگی یا سایر داروهای ضد اضطراب ممکن است برای درمان موارد شدید اختلال اضطراب جدایی استفاده شوند.
• مداخله مدرسه: متخصصان سلامت روان در مدرسه فرزند شما می‌توانند برای کمک به مدیریت علائم اختلال عاطفی فصلی، درمان ارائه دهند و به ایجاد یک محیط حمایتی برای کودک کمک کنند .
• والدین چه می‌توانند انجام دهند: برای درک بهتر چگونگی تأثیر اختلال اضطراب اجتماعی بر زندگی روزمره فرزند خود، با درمانگر او صحبت کنید. مطمئن شوید که فرزندتان می‌تواند طبق برنامه در جلسات درمانی شرکت کند. درمان منظم منجر به نتایج بهتری خواهد شد. بفهمید چه چیزی علائم اضطراب فرزندتان را تحریک می‌کند و از تکنیک‌های درمانی برای کمک به فرزندتان در مدیریت احساساتش در خانه یا مدرسه استفاده کنید.

پیشگیری از اختلال اضطراب جدایی

هیچ راه شناخته‌شده‌ای برای پیشگیری از اختلال اضطراب جدایی وجود ندارد، اما تشخیص و اقدام بر اساس علائم هنگام بروز آنها می‌تواند پریشانی را کاهش داده و از تشدید علائم و اختلال بیشتر جلوگیری کند. علاوه بر این، تقویت استقلال و عزت نفس کودک از طریق حمایت و تأیید می‌تواند به جلوگیری از دوره‌های بعدی اضطراب کمک کند.

چشم انداز اختلال اضطراب جدایی

بیشتر کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی بهبود می‌یابند، اگرچه علائم آنها ممکن است سال‌ها و به اشکال مختلف، به ویژه در مواقع استرس‌زا، بازگردد. درمانی که زود شروع شود و کل خانواده را درگیر کند، به احتمال زیاد موفقیت‌آمیز خواهد بود.

نوشته اختلال اضطراب جدایی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

حملات پانیک – یک تجربه وحشتناک – نشانه ای از اختلال پانیک است که خوشبختانه یکی از قابل درمان ترین اختلالات اضطرابی است.

مردی حدوداً چهل و چند ساله به اورژانس منتقل می‌شود. او عرق کرده ، قلبش تند تند می‌زند و نمی‌تواند نفس بکشد. او و همسرش متقاعد شده‌اند که او دچار حمله قلبی شده است . او فقط می‌تواند… این بار، پزشکان اورژانس به او می‌گویند که قلبش مشکلی ندارد. چیزی که او دچارش شده یک حمله پانیک است.

اگرچه هیچ‌کس نباید علائم حمله قلبی را نادیده بگیرد یا فرض کند که دچار حمله پانیک شده است، اما سالانه هزاران نفر تجربه مشترکی با این مرد دارند.

حملات پانیک واقعاً وحشتناک هستند و می‌توانند بدون هشدار یا دلیل خاصی رخ دهند و باعث ترس ناگهانی و عصبی شدن شدید به مدت 10 دقیقه یا بیشتر شوند. علائم جسمی این حمله را تشدید می‌کنند: تعریق، تپش قلب، نبض سریع ، احساس ضعف یا احساس خفگی، و شاید بدتر از همه، احساس “دیوانه شدن”.

این حملات نشانه اختلال پانیک هستند، نوعی اختلال اضطرابی که حدود ۲.۴ میلیون بزرگسال آمریکایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این اختلال اغلب در اواخر نوجوانی و اوایل بزرگسالی شروع می‌شود و زنان آمریکایی را دو برابر مردان تحت تأثیر قرار می‌دهد. هیچ کس نمی‌داند چه چیزی باعث اختلال پانیک می‌شود، اگرچه محققان ترکیبی از عوامل بیولوژیکی و محیطی، از جمله سابقه خانوادگی (به نظر می‌رسد اختلال پانیک در خانواده‌ها ارثی است)، وقایع استرس‌زای زندگی، سوء مصرف مواد مخدر و الکل و الگوهای فکری که واکنش‌های فیزیکی طبیعی را تشدید می‌کنند، را در این امر دخیل می‌دانند.

دقیقاً چه اتفاقی می‌افتد؟ باربارا او. راثبام، دکترا، استاد روانپزشکی و مدیر برنامه بهبود تروما و اضطراب در دانشکده پزشکی دانشگاه اموری آتلانتا می‌گوید: «همه ما از نظر فیزیکی به استرس واکنش نشان می‌دهیم. ممکن است در مورد مشکلات مربوط به کار، شرکت در یک امتحان بزرگ یا گرفتن یک تصمیم مهم مضطرب باشید. اما کسی که از اختلال هراس رنج می‌برد، ممکن است به همان فشارهای متوسط ​​با یک واکنش فیزیکی اغراق‌آمیز واکنش نشان دهد – انگار که قرار است مورد حمله یک ببر وحشی قرار بگیرد یا از ارتفاع زیادی سقوط کند. این یک واکنش کامل، آدرنالین‌زا و جنگ یا گریز است.»

به همین دلیل، راثبام می‌گوید، حملات پانیک دو برابر ترسناک هستند. «از آنجا که هیچ خطر واقعی آنها را تحریک نمی‌کند، این حملات می‌توانند در هر زمان و هر مکانی رخ دهند» – از جمله هنگام قدم زدن در خیابان، صرف غذا با گروهی از دوستان، خرید مواد غذایی – حتی طبق گفته موسسه ملی سلامت روان.

با گذشت زمان، بسیاری از افرادی که از حملات پانیک رنج می‌برند، ترس مداومی از حمله‌ی مجدد پیدا می‌کنند. این ترس می‌تواند فعالیت‌های روزانه و کیفیت کلی زندگی را به شدت مختل کند. برخی افراد از ترک خانه یا قرار گرفتن در موقعیت‌هایی که حملات قبلی را به آنها یادآوری می‌کند، خودداری می‌کنند. ممکن است به دنبال آن ، آگورافوبیا (ترس از خارج شدن از محیط‌های امن و شناخته شده) یا سایر مشکلات روانی ایجاد شود.

خوشبختانه، اختلال هراس یکی از قابل درمان‌ترین اختلالات اضطرابی است. روان‌درمانی (که گاهی اوقات گفتاردرمانی نامیده می‌شود)، درمان شناختی یا بیوفیدبک همگی می‌توانند به تغییر پاسخ فرد به محرک‌ها کمک کنند. داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی و مسدودکننده‌های بتا نیز گزینه دیگری هستند. و برخی تغییرات در سبک زندگی، مانند محدود کردن کافئین و پایبندی به یک برنامه ورزشی روزانه، می‌توانند علائم را نیز کاهش دهند.

نوشته تحت فشار: حمله پانیک چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

۱ / ۱۹

ترس در مقابل فوبیا

ترس شما را از خطر محافظت می‌کند. فوبیاها ارتباط چندانی با خطر ندارند. فوبیا ترس شدید و غیرمنطقی هنگام مواجهه با یک موقعیت، فعالیت یا شیء خاص. در فوبیا، ممکن است بدانید که اضطراب و ترس شما موجه نیست، اما نمی‌توانید جلوی احساسات خود را بگیرید. و این احساسات می‌توانند آنقدر شدید باشند که عملاً شما را فلج کنند. در اسلایدهای پیش رو ببینید چه چیزی باعث ترس برخی افراد می‌شود.

۲ / ۱۹

سه نوع فوبیا

صدها فوبیای مختلف شناسایی شده‌اند، از جمله فوبوفوبیا یا ترس از فوبیاها. اما وقتی در مورد فوبیاها صحبت می‌کنیم، که نوعی اختلال اضطرابی هستند ، متخصصان آنها را به سه دسته تقسیم می‌کنند — آگورافوبیا ، اضطراب شدید در مکان‌های عمومی که فرار از آنها ممکن است دشوار باشد؛ فوبیای اجتماعی، ترس و اجتناب از موقعیت‌های اجتماعی؛ و فوبیای خاص، ترس غیرمنطقی از اشیاء یا موقعیت‌های خاص.

۳ / ۱۹

آگورافوبیا: ترس از مکان‌های عمومی

آگورا در یونان باستان بازار و محل ملاقات بود. کسی که به آگورافوبیا مبتلا است، از گیر افتادن در یک مکان عمومی یا مکانی مانند پل یا صف بانک می‌ترسد. ترس واقعی این است که اگر اضطراب بیش از حد بالا برود، نتواند فرار کند. آگورافوبیا زنان را دو برابر مردان تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر در موارد شدید درمان نشود، می‌تواند منجر به خانه‌نشینی فرد شود. 

۴ / ۱۹

فوبیای اجتماعی: فراتر از خجالتی بودن

کسی که فوبیای اجتماعی دارد فقط خجالتی نیست. آن فرد اضطراب و ترس شدیدی در مورد نحوه عملکرد خود در یک موقعیت اجتماعی احساس می‌کند. آیا اعمال او برای دیگران مناسب به نظر می‌رسد؟ آیا دیگران می‌توانند تشخیص دهند که او مضطرب است؟ آیا وقتی زمان صحبت کردن فرا می‌رسد، کلمات وجود خواهند داشت؟ از آنجا که فوبیای اجتماعی درمان نشده اغلب منجر به اجتناب از تماس اجتماعی می‌شود، می‌تواند تأثیر منفی زیادی بر روابط و زندگی حرفه‌ای فرد داشته باشد.

۵ / ۱۹

کلاستروفوبیا: نیاز به یک راه خروج

کلاستروفوبیا، ترس غیرطبیعی از قرار گرفتن در فضاهای بسته، یک فوبیای خاص رایج است. فرد مبتلا به کلاستروفوبیا نمی‌تواند بدون اضطراب شدید سوار آسانسور شود یا از تونل‌ها عبور کند. فرد از خفگی یا گیر افتادن می‌ترسد و از فضاهای تنگ اجتناب می‌کند و اغلب به «رفتارهای جستجوی امنیت» مانند باز کردن پنجره‌ها یا نشستن نزدیک خروجی می‌پردازد. این کار ممکن است موقعیت را قابل تحمل کند، اما ترس را از بین نمی‌برد.

۶ / ۱۹

زوفوبیا: مجموعه‌ای از ترس‌ها

رایج‌ترین نوع فوبیای خاص، زوفوبیا یا ترس از حیوانات است. زوفوبیا در واقع یک اصطلاح عمومی است که گروهی از فوبیاها را که مربوط به حیوانات خاص هستند، در بر می‌گیرد. نمونه‌هایی از آن عبارتند از آراکنوفوبیا – ترس از عنکبوت‌ها ؛ اوفیدیوفوبیا – ترس از مارها ؛ اورنیتوفوبیا – ترس از پرندگان و آپی‌فوبیا – ترس از زنبورها. چنین فوبیاهایی اغلب در کودکی ایجاد می‌شوند و گاهی اوقات با افزایش سن کودک از بین می‌روند. اما می‌توانند تا بزرگسالی ادامه یابند.

۷ / ۱۹

برونتوفوبیا: ترس از رعد و برق

کلمه یونانی برونته به معنای رعد و برق است و برونتوفوبیا به معنای ترس از رعد و برق است. حتی اگر افراد مبتلا به برونتوفوبیا بدانند که رعد و برق به آنها آسیبی نمی‌رساند، ممکن است در هنگام رعد و برق از بیرون رفتن خودداری کنند. آنها حتی ممکن است با قوز کردن پشت مبل یا منتظر ماندن در کمد، در داخل خانه پنهان شوند. ترس غیرطبیعی از رعد و برق و صاعقه، آسترافوبی نامیده می‌شود، فوبیایی که بین انسان‌ها و حیوانات مشترک است.

۸ / ۱۹

آکروفوبیا: ترس از ارتفاع

آکروفوبیا ترس بیش از حد از ارتفاع است و به صورت اضطراب شدید بروز می‌کند. فرد ممکن است فقط با بالا رفتن از پله‌ها یا بالا رفتن از نردبان دچار حمله شود. گاهی اوقات ترس آنقدر زیاد است که فرد نمی‌تواند حرکت کند. آکروفوبیا می‌تواند موقعیت خطرناکی را برای کسی که به آن مبتلا است ایجاد کند. حمله اضطراب می‌تواند پایین آمدن ایمن از هر مکان بلندی را که باعث حمله شده است، بسیار دشوار کند.

۹ / ۱۹

آئروفوبیا: ترس از پرواز

کسی که دچار ترس از پرواز است، از پرواز می‌ترسد. این ترس عموماً پس از تجربه آسیب‌زای هواپیما، مانند عبور از تلاطم شدید یا مشاهده حمله پانیک توسط مسافر دیگری، در فرد ایجاد می‌شود. حتی پس از فراموش شدن حادثه، ترس باقی می‌ماند و حتی می‌تواند با تماشای فیلم سقوط هواپیما در تلویزیون برانگیخته شود. هیپنوتیزم درمانی معمولاً برای شناسایی آسیب اولیه و درمان این ترس استفاده می‌شود.

۱۰ / ۱۹

فوبیای تزریق خون و جراحت

طیفی از فوبیاهای خون، تزریق و آسیب‌دیدگی وجود دارد، از جمله هموفوبیا (ترس از خون) و تریپانوفوبیا (ترس از تزریق). برخی افراد فوبیای آسیب‌دیدگی دارند و برخی دیگر فوبیای اقدامات پزشکی تهاجمی. این فوبیاها با غش کردن مرتبط هستند.

۱۱ / ۱۹

ترس‌های ماوراءالطبیعه

بعضی از فوبیاها انگار به کانال چیلر تلویزیون کابلی تعلق دارند. تریسکایدکافوبیا ترس غیرطبیعی از هر چیزی است که به عدد ۱۳ مربوط می‌شود. اگر فکر کردن به ارواح شما را بیش از حد مضطرب می‌کند، ممکن است دچار فاسموفوبیا باشید. و با وجود اینکه خون‌آشام‌ها واقعی نیستند، برخی افراد از خفاش‌ها وحشت دارند. فوبیای آنها کایروپتوفوبیا نامیده می‌شود.

۱۲ / ۱۹

امتوفوبیا: یک احساس درونی

استفراغ هراسی (Emetophobia) ترسی غیرطبیعی از استفراغ است که معمولاً در اوایل زندگی و از یک رویداد آسیب‌زا شروع می‌شود. به عنوان مثال، ممکن است کسی شاهد استفراغ یکی از همکلاسی‌هایش در ملاء عام بوده باشد یا خودش این کار را انجام داده باشد. این اضطراب می‌تواند با افکار استفراغ یا فکر کردن به جایی مانند بیمارستان که استفراغ در آن رایج است، ایجاد شود. همانند هوا هراسی، هیپنوتیزم درمانی معمولاً در بخشی از درمان استفاده می‌شود.

۱۳ / ۱۹

کارسینوفوبیا: ترس از سرطان

افراد مبتلا به سرطان‌هراسی یا کانسروفوبیا با ترس غیرمنطقی از ابتلا به سرطان زندگی می‌کنند . هر ناراحتی بدنی برای آنها به نشانه‌ی این است که در جایی از بدنشان یک تومور بدخیم رشد کرده است. برای مثال، سردرد برای آنها نشانه‌ی وجود تومور مغزی است . درمان شناختی می‌تواند به فرد مبتلا به سرطان‌هراسی کمک کند تا کنترل زندگی خود را دوباره به دست آورد.

۱۴ / ۱۹

فوبیاها از جدید تا قدیمی

کسی که از هر چیز جدیدی می‌ترسد، نئوفوبیا دارد. و کسی که از پیر شدن یا از افراد مسن می‌ترسد، ژرونتوفوبیا دارد. در جایی بین این دو، ممکن است کسی را پیدا کنید که فارتوفوبیا دارد، که ترس غیرمنطقی از دفع گاز در یک مکان عمومی است. کسی که اودونتیاتوفوبیا دارد، تمام تلاش خود را می‌کند تا از رفتن به دندانپزشک خودداری کند. و فردی که اسپارگاروفوبیا دارد، از خوردن یک بشقاب مارچوبه وحشت می‌کند.

۱۵ / ۱۹

اثرات تغییر دهنده زندگی فوبیاها

فوبیا باعث می‌شود افراد برای اجتناب از موضوع ترس خود، نحوه زندگی خود را تغییر دهند. اما زندگی آنها تحت تأثیر تلاش‌هایشان برای پنهان کردن فوبیا از دیگران نیز قرار می‌گیرد. برخی از افراد مبتلا به فوبیا در حین تلاش برای کنار آمدن با آن، با دوستان و خانواده خود مشکل دارند، در مدرسه مردود می‌شوند یا شغل خود را از دست می‌دهند.

۱۶ / ۱۹

فوبیا و الکل

افراد الکلی تا 10 برابر بیشتر از افراد غیر الکلی در معرض ابتلا به فوبیا هستند. و افراد مبتلا به فوبیا دو برابر بیشتر از افرادی که هرگز فوبیا نداشته‌اند، در معرض اعتیاد به الکل قرار دارند.

۱۷ / ۱۹

ارتباط خانوادگی

اگرچه فوبیاها می‌توانند تحت تأثیر فرهنگ قرار بگیرند و توسط رویدادهای زندگی ایجاد شوند، اما معمولاً در خانواده‌ها ارثی هستند. اعضای خانواده نزدیک افراد مبتلا به فوبیا حدود سه برابر بیشتر از افراد بدون سابقه خانوادگی، احتمال ابتلا به فوبیا دارند .

۱۸ / ۱۹

درمان فوبیا

حساسیت‌زدایی که به آن مواجهه‌درمانی نیز گفته می‌شود ، فرآیندی است که در آن فرد مبتلا به فوبیا به تدریج در معرض شرایطی قرار می‌گیرد که شبیه به ترس اوست. با گذشت زمان، با افزایش اعتماد به نفس فرد، ترس او کاهش می‌یابد. این روش اغلب با گفتاردرمانی همراه است تا به فرد کمک کند نحوه تفکر خود را تغییر دهد و الگوهای جدیدی برای پاسخ به موقعیت‌هایی که ممکن است احساسات مرتبط با فوبیا را تحریک کنند، ایجاد کند. خبر خوب این است که درمان به ۹۰٪ افرادی که آن را دنبال می‌کنند، کمک می‌کند.

نوشته نمایش اسلاید فوبیا: از چه چیزی می‌ترسید؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

فتوفوبیا (نورهراسی) به معنای واقعی کلمه به معنای “ترس از نور” است. اگر فتوفوبیا دارید، در واقع از نور نمی‌ترسید، اما به آن بسیار حساس هستید. خورشید یا نور شدید داخل خانه می‌تواند ناراحت‌کننده و حتی دردناک باشد.

فتوفوبیا یک بیماری نیست — بلکه نشانه‌ی یک مشکل دیگر است. سردردهای میگرنی، خشکی چشم و تورم داخل چشم معمولاً با حساسیت به نور مرتبط هستند.

هر زمان که در معرض نور شدید خورشید یا نور داخل خانه قرار بگیرید، می‌تواند باعث درد شود. ممکن است بخواهید پلک بزنید یا چشمان خود را ببندید. برخی افراد نیز دچار سردرد می‌شوند.

علل

فتوفوبیا به ارتباط بین سلول‌هایی در چشم شما که نور را تشخیص می‌دهند و عصبی که به سر شما می‌رود، مرتبط است.

میگرن شایع‌ترین علت حساسیت به نور است. تا ۸۰٪ افرادی که به آن مبتلا می‌شوند، علاوه بر سردرد، دچار فتوفوبیا نیز هستند. بسیاری از این افراد حتی زمانی که سردرد ندارند، به نور حساس هستند.

انواع دیگر سردرد نیز می‌توانند باعث فتوفوبیا شوند. افرادی که دچار سردردهای تنشی و خوشه‌ای می‌شوند نیز می‌گویند که در اطراف نور شدید احساس ناراحتی می‌کنند.

چند بیماری مغزی می‌توانند باعث فتوفوبیا شوند، از جمله:

• مننژیت (تورم پوشش‌های محافظ مغز و نخاع)
• آسیب جدی مغزی
• فلج فوق هسته‌ای (supranuclear palsy) (یک اختلال مغزی که باعث ایجاد مشکلاتی در تعادل، راه رفتن و حرکت چشم می‌شود)
• تومورهای غده هیپوفیز شما

برخی از بیماری‌های چشمی باعث این علامت می‌شوند، از جمله:

• خشکی چشم
• یووئیت (تورم داخل چشم)
• کراتیت (تورم قرنیه، لایه شفافی که قسمت رنگی چشم شما را پوشانده است)
• التهاب عنبیه (تورم حلقه رنگی دور مردمک چشم)
• آب مروارید (پوشش‌های ابری روی عدسی‌های چشم شما)
• ساییدگی قرنیه (خراش روی قرنیه)
• ورم ملتحمه ( التهاب ملتحمه، بافت شفافی که روی قسمت سفید چشم شما قرار دارد)
• آسیب به شبکیه، لایه حساس به نور در پشت چشم شما
• بلفارواسپاسم (بیماری که باعث می‌شود پلک‌های شما به طور غیرقابل کنترلی بسته شوند)
• تورم اعصاب بینایی شما

فتوفوبیا همچنین ممکن است برخی از افرادی را که این بیماری‌های روانی را دارند، تحت تأثیر قرار دهد:

• آگورافوبیا (ترس از حضور در مکان‌های عمومی)
• اضطراب
• اختلال دوقطبی
• افسردگی
• اختلال هراس

همچنین ممکن است بعد از انجام لیزیک یا سایر جراحی‌های اصلاح مشکلات بینایی، دچار فتوفوبیا شوید.

طول موج‌های خاصی از نور – مانند نور آبی که کامپیوتر و تلفن هوشمند شما ساطع می‌کنند – بیشترین حساسیت را ایجاد می‌کنند.

برخی داروها نیز می‌توانند باعث فتوفوبیا شوند، از جمله:

• آنتی‌بیوتیک‌ها، مانند داکسی سایکلین و تتراسایکلین
• فوروزماید (لازیکس): این دارو مانع از احتباس بیش از حد مایعات در بدن می‌شود. این دارو برای درمان نارسایی احتقانی قلب، بیماری کبد، بیماری کلیوی و سایر بیماری‌ها استفاده می‌شود.
• کینین (کوالاکین): این دارویی است که برای درمان مالاریا استفاده می‌شود.

تشخیص

اگر فکر می‌کنید فتوفوبیا دارید، به چشم پزشک خود مراجعه کنید. آنها در مورد علائم و هرگونه بیماری که دارید سؤال خواهند کرد. سپس سلامت چشمان و احتمالاً مغز شما را بررسی خواهند کرد.

آزمایش‌هایی که پزشک ممکن است استفاده کند عبارتند از:

• معاینه چشم با لامپ شکافی. آنها از یک میکروسکوپ مخصوص با نور برای معاینه چشمان شما استفاده می‌کنند.
• ام آر آی یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی. این روش از آهنرباهای قدرتمند و امواج رادیویی برای تهیه تصاویر دقیق از چشمان شما استفاده می‌کند.
• معاینه لایه اشکی. این آزمایش میزان اشک تولیدی شما را بررسی می‌کند تا مشخص شود که آیا خشکی چشم دارید یا خیر.

درمان

بهترین راه برای کاهش فتوفوبیا، درمان این بیماری یا قطع مصرف دارویی است که باعث آن شده است.

اگر هنوز هم تحت تأثیر آن هستید، عینک‌های رنگی ممکن است کمک کنند. برخی افراد با لنزهای صورتی رنگ به نام FL-41 تسکین یافته‌اند.

اما لنزهای رنگی برای همه مناسب نیستند. آنها می‌توانند برخی افراد را نسبت به نور حساس‌تر کنند، بنابراین با پزشک خود در مورد بهترین گزینه برای خود صحبت کنید.

نوشته فتوفوبیا چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.