فشار خون ریوی ترومبوآمبولیک مزمن (CTEPH) فشار خون بالا در شریان‌های ریه‌های شماست. شما می‌توانید پس از آمبولی ریوی (PE) – لخته شدن خون در ریه – به آن مبتلا شوید. حدود ۱٪ تا ۵٪ از افرادی که آمبولی ریوی داشته‌اند، به آن مبتلا می‌شوند.

علائم

پزشکان اغلب تشخیص CTEPH را دشوار می‌دانند زیرا علائم آن بسیار شبیه به علائمی است که در سایر بیماری‌ها مشاهده می‌کنند. معمولاً علائم به آرامی بروز می‌کنند. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• تنگی نفس، به خصوص هنگام ورزش
• خستگی
• ضعف
• درد یا تپش در قفسه سینه
• تورم در پاها (ادم)
• کبودی انگشتان دست یا پا (سیانوز)
• غش کردن

به ندرت، CTEPH می‌تواند باعث سرفه خونی نیز شود.

علل و عوامل خطر

جای زخم ناشی از لخته‌های خون، عامل اصلی CTEPH است. وقتی لخته‌های خون در ریه‌های شما تشکیل می‌شوند، می‌توانند به بافت اسکار تبدیل شوند. بافت اسکار باعث باریک‌تر شدن رگ‌های خونی یا حتی انسداد آنها می‌شود. شریان‌های مسدود یا تنگ شده، پمپاژ خون از طریق آنها را برای قلب دشوارتر می‌کنند. این امر فشار خون شما را افزایش می‌دهد. عضله قلب شما نیز می‌تواند به مرور زمان ضعیف‌تر شود.

مواردی که احتمال لخته شدن خون در ریه‌ها را افزایش می‌دهند عبارتند از:

• نشستن یا دراز کشیدن بی‌حرکت برای مدت طولانی، مانند دوران نقاهت پس از بیماری یا در طول سفرهای طولانی
• انجام عمل جراحی
• سن
• چاقی
• قرص‌های ضدبارداری حاوی استروژن
• سیگار کشیدن
• سرطان

اگر قبل از لخته شدن خون در ریه، فشار خون ریوی داشته باشید، احتمال ابتلا به CTEPH در شما بیشتر است. اگر یک یا چند مورد از موارد زیر را داشته باشید، خطر ابتلا نیز افزایش می‌یابد:

• طحال ندارد
• درمان جایگزینی تیروئید
• برخی اختلالات لخته شدن خون، مانند ضد انعقاد لوپوس (نوعی آنتی بادی است که می تواند در خون وجود داشته باشد و با افزایش خطر لخته شدن خون همراه است. اغلب در افراد مبتلا به اختلالات خودایمنی، به ویژه لوپوس یافت می شود، اما می تواند در افراد بدون بیماری خودایمنی شناخته شده نیز رخ دهد) یا سندرم آنتی فسفولیپید
• ضربان‌ساز آلوده
• گروه خونی غیر O

انواع خاصی از سرطان‌ها، بیماری‌های خونی یا بیماری‌های التهابی می‌توانند احتمال ابتلا به آن را نیز افزایش دهند.

تشخیص

تشخیص CTEPH می‌تواند دشوار باشد. آزمایش‌هایی وجود دارند که می‌توانند به شما کمک کنند:

• اسکن تهویه/پرفیوژن (اسکن V/Q). این آزمایش، آزمایشی است که پزشکان برای غربالگری این بیماری استفاده می‌کنند. پزشکان پروتئین رادیواکتیو را به جریان خون شما تزریق می‌کنند تا بتوانند نحوه جریان خون در ریه‌های شما را پیگیری کنند.
• سی تی اسکن. اسکن توموگرافی کامپیوتری به دنبال لخته‌های خون می‌گردد. برای کمک به پزشکان در دیدن آنها، یک ماده رنگی از طریق وریدی به شما تزریق می‌شود.
• اکوکاردیوگرام. پزشکان از قلب شما سونوگرافی می‌گیرند تا فشار سمت راست آن را اندازه‌گیری کنند و ببینند که انقباض و انبساط آن چگونه است.
• کاتتریزاسیون قلب راست. این روش شامل یک لوله کوچک به نام کاتتر است که پزشکان آن را در رگی در کشاله ران، گردن یا مچ دست شما قرار می‌دهند. پزشک لوله را به سمت راست قلب شما و سپس به شریان‌های ریه هدایت می‌کند. آنها در حین عبور، فشار خون را اندازه‌گیری می‌کنند.
• آنژیوگرافی ریوی. آنژیوگرافی ریوی مانند کاتتریزاسیون قلب راست شروع می‌شود. هنگامی که لوله در شریان‌های ریه قرار گرفت، پزشک ماده حاجب را به آنها تزریق می‌کند و با اشعه ایکس محل لخته‌ها را بررسی می‌کند.

درمان

رایج‌ترین روش درمان CTEPH جراحی است. ترومبواندارترکتومی ریوی (PTE) که اندآرترکتومی ریوی نیز نامیده می‌شود، این بیماری را در بیش از ۹۰٪ از افراد مبتلا درمان می‌کند.

در طول جراحی، جراح قلب شما را متوقف می‌کند و یک دستگاه بای‌پس قلب و ریه، خون شما را به حرکت در می‌آورد. سپس جراح لخته‌ها را از ریه‌های شما خارج می‌کند.

از آنجایی که این جراحی پیچیده است، بهتر است توسط جراحی انجام شود که با آن آشنا باشد. اگر به جراح دسترسی ندارید یا شرایط پزشکی دیگری دارید که جراحی را خطرناک می‌کند، درمان‌های دیگری نیز وجود دارد. آنژیوپلاستی ریوی با بالون روشی است که در آن پزشکان یک بالون کوچک را در داخل شریان‌های ریه شما باد می‌کنند. این کار به گشاد شدن آنها و کاهش فشار کمک می‌کند. همچنین داروهایی وجود دارد که پزشک می‌تواند برای کمک به درمان در صورتی که نمی‌توانید جراحی انجام دهید، تجویز کند.

پیشگیری

برای کمک به پایین نگه داشتن خطر ابتلا به CTEPH، پزشک احتمالاً داروهای ضد انعقاد یا رقیق کننده خون را برای شما تجویز می‌کند. این داروها به جلوگیری از تشکیل لخته در خون شما کمک می‌کنند. رژیم غذایی کم نمک نیز می‌تواند به کاهش فشار خون شما کمک کند. ورزش مورد تایید پزشک نیز برای کمک به شما در مدیریت فشار خون و حفظ سلامت قلب و ریه‌هایتان کلیدی است.

نوشته فشار خون ریوی مزمن ترومبوآمبولیک اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

بیماری عروق ریوی اصطلاح پزشکی برای بیماری است که رگ‌های خونی منتهی به ریه‌ها یا از آنها خارج می‌شوند را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اکثر اشکال بیماری عروق ریوی باعث تنگی نفس می‌شوند.

بیماری عروق ریوی چیست؟

تعریف بیماری عروق ریوی ساده است: هر بیماری که رگ‌های خونی در امتداد مسیر بین قلب و ریه‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

خون از قلب به ریه‌ها و دوباره به قلب می‌رود. این فرآیند به طور مداوم خون را با اکسیژن پر می‌کند و به دی اکسید کربن اجازه می‌دهد تا از طریق بازدم خارج شود. نحوه عملکرد این فرآیند به شرح زیر است:

• خون کم اکسیژن از بافت‌های بدن از طریق سیاهرگ‌ها به سمت راست قلب برمی‌گردد.
• قلب راست، خون کم اکسیژن را از طریق شریان‌های ریوی به ریه‌ها پمپ می‌کند. این خون پر از اکسیژن می‌شود.
• خون غنی از اکسیژن از ریه‌ها به سمت چپ قلب برمی‌گردد. قلب چپ خون غنی از اکسیژن را از طریق آئورت و بسیاری از شریان‌های دیگر به بدن پمپ می‌کند.

هر بخشی از مدار خون قلب-ریه می‌تواند آسیب دیده یا مسدود شود و منجر به بیماری عروق ریوی شود.

علل بیماری عروقی ریوی

علل بیماری عروق ریوی بسته به اینکه کدام یک از رگ‌های خونی ریه‌ها تحت تأثیر قرار می‌گیرند، متفاوت است. بیماری عروق ریوی به چند دسته تقسیم می‌شود:

فشار خون شریانی ریوی: افزایش فشار خون در شریان‌های ریوی (که خون را از قلب به ریه‌ها منتقل می‌کنند). فشار خون شریانی ریوی می‌تواند ناشی از بیماری ریوی، بیماری خودایمنی یا نارسایی قلبی باشد. هنگامی که هیچ علت مشخصی وجود ندارد، به آن فشار خون شریانی ریوی ایدیوپاتیک گفته می‌شود.

فشار خون وریدی ریوی: افزایش فشار خون در وریدهای ریوی (که خون را از ریه‌ها به قلب منتقل می‌کنند). فشار خون وریدی ریوی اغلب در اثر نارسایی احتقانی قلب ایجاد می‌شود. دریچه میترال آسیب دیده در قلب (تنگی میترال یا نارسایی میترال) ممکن است در فشار خون وریدی ریوی نقش داشته باشد.

آمبولی ریوی: یک لخته خون از یک ورید عمقی (معمولاً در پا) جدا می‌شود، به قلب راست می‌رود و به ریه‌ها پمپ می‌شود. به ندرت، آمبولی می‌تواند یک حباب بزرگ هوا یا یک توپ چربی باشد، نه یک لخته خون.

بیماری ترومبوآمبولی مزمن: در موارد نادر، لخته خون در ریه‌ها (آمبولی ریوی) هرگز توسط بدن جذب نمی‌شود. در عوض، واکنشی رخ می‌دهد که در آن چندین رگ خونی کوچک در ریه‌ها نیز لخته‌های خون ایجاد می‌کنند. این فرآیند به آرامی رخ می‌دهد و به تدریج بخش بزرگی از سیستم شریانی ریوی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

علائم بیماری عروق ریوی

علائم بیماری عروق ریوی بسته به عوامل مختلفی متفاوت است:

• ناگهانی بودن فرآیندی که رگ‌های خونی ریوی را تحت تأثیر قرار می‌دهد
• کدام رگ‌های خونی ریوی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند (بیماری عروق ریوی در کجا قرار دارد)
• چه مقدار از سیستم عروقی ریوی تحت تأثیر قرار گرفته است؟

برای مثال، یک آمبولی ریوی ناگهانی و بزرگ که یک شریان ریوی بزرگ را مسدود می‌کند، می‌تواند باعث تنگی نفس شدید و درد قفسه سینه شود. اما یک آمبولی ریوی بسیار کوچک (که فقط یک رگ خونی کوچک را مسدود می‌کند) ممکن است هیچ علامت قابل توجهی ایجاد نکند.

اگرچه علائم بیماری عروق ریوی می‌تواند بسیار متفاوت باشد، اما هر یک از علل بیماری عروق ریوی مجموعه‌ای از علائم معمول را دارند:

فشار خون شریانی ریوی : این بیماری اغلب باعث تنگی نفس به آرامی پیشرونده می‌شود. با بدتر شدن وضعیت، درد قفسه سینه یا غش (سنکوپ) با فعالیت بدنی می‌تواند رخ دهد.

آمبولی ریوی: لخته شدن خون در ریه‌ها معمولاً به طور ناگهانی رخ می‌دهد. تنگی نفس، درد قفسه سینه (که اغلب با نفس‌های عمیق بدتر می‌شود) و ضربان قلب سریع از علائم شایع هستند. علائم آمبولی ریوی بسته به اندازه لخته خون، از موارد بسیار جزئی تا موارد شدید متغیر است.

فشار خون وریدی ریوی: این نوع بیماری عروق ریوی نیز به دلیل نارسایی احتقانی قلب که معمولاً وجود دارد، باعث تنگی نفس می‌شود. تنگی نفس ممکن است هنگام دراز کشیدن، زمانی که فشار خون کنترل نشده است یا زمانی که مایع اضافی (ادم) وجود دارد، بدتر شود.

آزمایش‌های بیماری عروق ریوی

بر اساس علائم، نشانه‌ها و سابقه پزشکی فرد، پزشک ممکن است به وجود بیماری عروق ریوی مشکوک شود. تشخیص بیماری عروق ریوی معمولاً با استفاده از یک یا چند مورد از آزمایش‌های زیر انجام می‌شود:

توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن): یک اسکنر سی تی اسکن چندین عکس با اشعه ایکس می‌گیرد و یک کامپیوتر تصاویر دقیقی از ریه‌ها و قفسه سینه ایجاد می‌کند. سی تی اسکن معمولاً می‌تواند آمبولی ریوی را در شریان ریوی تشخیص دهد. سی تی اسکن همچنین می‌تواند مشکلاتی را که خود ریه‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهند، آشکار کند.

اسکن تهویه/پرفیوژن (اسکن V/Q): این آزمایش پزشکی هسته‌ای تصاویری از میزان پر شدن ریه‌ها از هوا می‌گیرد. این تصاویر با تصاویری از میزان جریان خون در رگ‌های خونی ریوی مقایسه می‌شوند. نواحی غیر منطبق ممکن است نشان دهنده وجود آمبولی ریوی (لخته خون) باشند.

اکوکاردیوگرافی (اکوکاردیوگرام): یک فیلم سونوگرافی از قلب در حال تپش. نارسایی احتقانی قلب، بیماری دریچه قلب و سایر شرایطی که در بیماری عروق ریوی نقش دارند را می‌توان با اکوکاردیوگرام تشخیص داد.

کاتتریزاسیون قلب راست: یک حسگر فشار از طریق یک سوزن به داخل ورید گردن یا کشاله ران وارد می‌شود. پزشک حسگر را از طریق رگ‌ها، به قلب راست و سپس به شریان ریوی هدایت می‌کند. کاتتریزاسیون قلب راست بهترین آزمایش برای تشخیص فشار خون شریانی ریوی است.

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه: عکس‌برداری ساده با اشعه ایکس از قفسه سینه نمی‌تواند بیماری عروقی ریوی را تشخیص دهد. با این حال، ممکن است بیماری ریوی مرتبط را شناسایی کند یا شریان‌های ریوی بزرگ شده را نشان دهد که نشان‌دهنده فشار خون شریانی ریوی است.

آنژیوگرافی ریوی (آنژیوگرام): رنگ کنتراست به خون تزریق می‌شود و تصاویر اشعه ایکس از قفسه سینه، تصاویر دقیقی از سیستم شریانی ریوی را نشان می‌دهند. آنژیوگرافی در تشخیص آمبولی ریوی بسیار خوب است، اما دیگر به ندرت انجام می‌شود زیرا سی‌تی‌اسکن آسان‌تر، کمتر تهاجمی‌تر و خطر کمتری دارد.

درمان‌های بیماری عروق ریوی

درمان‌های مختلفی برای بیماری عروق ریوی وجود دارد. بیماری عروق ریوی بر اساس علت آن درمان می‌شود.

آمبولی ریوی: لخته‌های خون در ریه‌ها با رقیق‌کننده‌های خون (ضد انعقاد) درمان می‌شوند. درمان‌ها شامل داروهای بتریکسابان (BEVYXXA)، انوکساپارین (Lovenox)، هپارین و وارفارین (Coumadin) یا داروهای ضد انعقاد خوراکی مستقیم (DOACs) است.

بیماری ترومبوآمبولی مزمن: موارد جدی بیماری ترومبوآمبولی ممکن است با جراحی برای پاکسازی شریان‌های ریوی (ترومبوآندارترکتومی) درمان شوند. از رقیق‌کننده‌های خون نیز استفاده می‌شود. ریوسیگوات (آدمپاس) دارویی است که برای استفاده پس از جراحی یا در افرادی که نمی‌توانند جراحی انجام دهند، برای بهبود توانایی ورزش تأیید شده است.

فشار خون شریانی ریوی: چندین دارو می‌توانند فشار خون را در شریان‌های ریوی کاهش دهند:

• آمبریسنتان (لتایریس)
• آپوسیتنتان (تریویو)
• بوسنتان (تراکلیر)
• اپوپروستنول ( فلولان )
• ایلوپروست ( ونتاویس )
• ماسیتنتان ( اُپسومیت )
• Opsynvi (Macitentan/tadalafil)
• ریوسیگوات ( آدمپاس )
• سلکسی‌پگ (آپتراوی)
• سیلدنافیل (رواتیو)
• سوتاترسپت (وینروایر)
• تادالافیل (آدسیرکا)
• ترپروستینیل (اورنیترام ، رمودولین ، تیواسو ، اوترپیا)

این داروها به بهترین نحو نشان داده‌اند که فشار خون شریانی ریوی ایدیوپاتیک را بهبود می‌بخشند.

فشار خون وریدی ریوی: از آنجا که این نوع بیماری عروق ریوی معمولاً در اثر نارسایی احتقانی قلب ایجاد می‌شود، این درمان‌ها برای نارسایی قلبی معمولاً مناسب هستند:

• داروهای ادرارآور، مانند فوروزماید (لازیکس) و اسپیرونولاکتون (آلداکتون)
• مهارکننده‌های آنزیم تبدیل‌کننده آنژیوتانسین (ACE) مانند لیزینوپریل
• مسدودکننده‌های بتا، مانند کارودیلول (Coreg) و متوپرولول (Lopressor)
• گشادکننده‌های عروق که فشار خون را کاهش می‌دهند، مانند آملودیپین (نورواسک)، هیدرالازین ( آپرسولین ) و سوسورباید مونونیترات (ایمدور)

اگر بیماری عروق ریوی ناشی از بیماری دیگری باشد، درمان آن بیماری ممکن است بیماری عروق ریوی را بهبود بخشد:

• بیماری‌های خودایمنی (لوپوس، اسکلرودرمی ، سندرم شوگرن ) معمولاً با داروهایی که سیستم ایمنی را سرکوب می‌کنند درمان می‌شوند. پردنیزون، آزاتیوپرین (موران) و سیکلوفسفامید (سیتوکسان) نمونه‌هایی از این داروها هستند.
• در بیماری‌های ریوی با سطح پایین اکسیژن خون (بیماری انسدادی مزمن ریوی، فیبروز ریوی ایدیوپاتیک، بیماری ریه بینابینی)، ارائه اکسیژن استنشاقی می‌تواند پیشرفت بیماری عروقی ریوی را کند کند. دو دارو، نینتدانیب (Ofev) و پیرفنیدون ( Esbriet ) توسط FDA برای درمان فیبروز ریوی ایدیوپاتیک تأیید شده‌اند. آن‌ها از طریق مسیرهای متعددی که ممکن است در ایجاد اسکار در بافت ریه نقش داشته باشند، عمل می‌کنند. مطالعات نشان می‌دهد که هر دو دارو، روند زوال عقل را در بیماران، در هنگام اندازه‌گیری با آزمایش‌های تنفسی، کند می‌کنند. استروئیدها برای کاهش التهاب و داروهایی برای سرکوب سیستم ایمنی نیز ممکن است استفاده شوند.

نوشته بیماری عروق ریوی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

اگر در تنفس مشکل دارید، پزشک ممکن است چند آزمایش برای تشخیص علت آن توصیه کند.

بعضی از آنها میزان هوای دم و بازدم یا میزان اکسیژنی که از ریه‌های شما به بقیه بدن می‌رود را اندازه‌گیری می‌کنند، در حالی که برخی دیگر می‌توانند نشان دهند که آیا عفونت یا مشکل دیگری دارید که مانع از تنفس خوب شما می‌شود یا خیر.

آزمایش‌های ساده

اسپیرومتری. این ساده‌ترین و رایج‌ترین آزمایش ریه است. شما از طریق یک لوله تا جایی که می‌توانید نفس عمیق می‌کشید و بازدم می‌کنید و پزشک شما حجم هوای بازدم شده را در زمان‌های خاص در طول یک بازدم قوی و کامل پس از یک دم حداکثری اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش می‌تواند به تشخیص بیماری‌هایی که بر میزان هوای قابل نگهداری ریه‌های شما تأثیر می‌گذارند، مانند بیماری انسدادی مزمن ریوی (COPD) کمک کند. پزشکان اسپیرومتری را قبل و بعد از استفاده از گشادکننده برونش آلبوترول آزمایش می‌کنند و بررسی می‌کنند که آیا با مصرف دارو بهبودی حاصل می‌شود یا خیر، که در آسم دیده می‌شود، اما در COPD دیده نمی‌شود.

تست چالش. پزشک ابتدا اسپیرومتری انجام می‌دهد، سپس از شما می‌خواهد اسپری دارویی به نام متاکولین را استنشاق کنید، که می‌تواند مجاری هوایی شما را تحریک کرده و آنها را تنگ کند. پزشک اسپیرومتری دیگری انجام می‌دهد تا ببیند اسپری چگونه بر تنفس شما تأثیر می‌گذارد. آنها این کار را با دوزهای افزایشی تکرار می‌کنند و اندازه‌گیری می‌کنند که آیا اسپیرومتری شما پس از هر دوز تغییر می‌کند یا خیر. این آزمایش به طور معمول برای تشخیص آسم انجام نمی‌شود، اما هنگام تلاش برای تأیید تشخیص استفاده می‌شود.

اگر پزشک شما فکر می‌کند که شما به بیماری به نام آسم ناشی از ورزش مبتلا هستید، ممکن است نسخه مشابهی از این آزمایش به نام چالش ورزشی را انجام دهد. به جای متاکولین، پزشک از شما می‌خواهد که از تردمیل یا دوچرخه ثابت استفاده کنید و ببیند که این فعالیت بدنی چگونه بر تنفس شما تأثیر می‌گذارد.

آزمایش FeNO. با این روش، شما به آرامی و به طور پیوسته در دستگاهی فوت می‌کنید و دستگاه میزان اکسید نیتریک موجود در هوای بازدم شما را اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش برای افرادی که انواع خاصی از آسم دارند استفاده می‌شود تا مشخص شود که آیا التهابی در ریه‌های آنها وجود دارد یا خیر و اینکه استروئیدها چقدر در کنترل التهاب مؤثر هستند. این آزمایش ایمن و غیرتهاجمی است، می‌توان بارها و بارها آن را انجام داد و در کودکانی که انجام اسپیرومتری دشوار است، استفاده می‌شود. 

اندازه‌گیری حداکثر جریان هوا. در این روش از یک دستگاه پلاستیکی کوچک برای بررسی میزان هوایی که می‌توانید از ریه‌های خود خارج کنید، استفاده می‌شود. شما یک نفس عمیق می‌کشید و سپس با تمام سرعت و شدتی که می‌توانید، بازدم خود را انجام می‌دهید. این روش اغلب در افراد مبتلا به آسم، بیماری که مجاری هوایی منتهی به ریه‌های شما را تنگ می‌کند، استفاده می‌شود. این آزمایش هر نتیجه را با بهترین نتیجه شما مقایسه می‌کند. عددی بالاتر از ۸۰٪ از بهترین نتیجه شما خوب است؛ عددی کمتر از ۵۰٪ به این معنی است که باید فوراً کمک بگیرید. این آزمایش می‌تواند از قبل در مورد حمله آسم به شما هشدار دهد.

پالس اکسیمتری. این آزمایش از دستگاهی استفاده می‌کند که میزان اکسیژن حمل شده توسط گلبول‌های قرمز خون شما را اندازه‌گیری می‌کند. این دستگاه معمولاً به نوک انگشت شما متصل می‌شود، اما می‌تواند به بینی، پا ، گوش یا انگشتان پا نیز متصل شود. نتایج به صورت درصد نشان داده می‌شوند و نتیجه خوب بالای ۹۰٪ است. اگر اعداد شما زیر ۹۰٪ باشد، پزشک ممکن است برای کمک به تنفس به شما اکسیژن بدهد.

آزمون‌های پیشرفته

پلتیسموگرافی. این روش به پزشک شما اندازه‌گیری دقیق‌تری از میزان هوایی که ریه‌های شما می‌توانند در خود نگه دارند، می‌دهد. شما در یک اتاقک با گیره‌ای که بینی شما را بسته نگه می‌دارد، می‌نشینید و از طریق یک دهان‌گیر نفس می‌کشید. این روش می‌تواند به پزشک شما بگوید که آیا مجاری هوایی شما نمی‌توانند هوای محبوس شده را خارج کنند یا اینکه ریه‌های شما به دلیل آسیب کوچک شده‌اند یا خیر. همچنین می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا تصمیم بگیرد که به چه داروهایی نیاز دارید یا اینکه آیا ممکن است به جراحی نیاز داشته باشید یا خیر.

آزمایش ظرفیت انتشار. این آزمایش میزان انتقال اکسیژن توسط ریه‌ها به خون را اندازه‌گیری می‌کند. شما به مدت چند دقیقه از طریق یک لوله دم و بازدم انجام می‌دهید و پزشک ممکن است برای محاسبه نتایج، نمونه‌ای از خون شما را بگیرد. این آزمایش می‌تواند نشان دهد که آیا ریه‌های شما آسیب دیده‌اند یا در جریان خون شما مشکل دارید.

آزمایش‌های تصویربرداری

عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه. این عکس‌برداری می‌تواند برای بررسی مشکلاتی مانند نومونی (پنومونی یا ذات‌الریه)، عفونتی که باعث تجمع مایع در ریه‌ها می‌شود، استفاده شود. همچنین می‌تواند به تشخیص سرطان یا تجمع بافت اسکار در ریه‌ها که به عنوان فیبروز ریوی شناخته می‌شود، کمک کند.

اسکن توموگرافی کامپیوتری (سی‌تی اسکن) یا توموگرافی انتشار پوزیترون (پت اسکن). اینها آزمایش‌های تصویربرداری پیشرفته‌تری هستند که می‌توانند برای یافتن مشکلاتی که اشعه ایکس ممکن است تا زمان پیشرفت آنها را تشخیص ندهد، مانند سرطان، استفاده شوند. سی‌تی اسکن مجموعه‌ای از اشعه ایکس است که از زوایای مختلف گرفته شده و برای ایجاد تصویر کامل‌تر در کنار هم قرار می‌گیرند. اسکن پت اسکن از یک رنگ مخصوص استفاده می‌کند که به پزشک شما اجازه می‌دهد قسمت‌هایی از بدن شما را واضح‌تر ببیند.

سونوگرافی قفسه سینه. این روش از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصویری از ریه‌های شما استفاده می‌کند. این روش می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا ببیند آیا تجمع مایع در ریه‌ها یا اطراف آنها وجود دارد یا خیر.

آنژیوگرافی ریوی. این نوعی سی‌تی‌اسکن است که بر روی شریان‌های ریوی – رگ‌های خونی که قلب و ریه‌های شما را به هم متصل می‌کنند – تمرکز دارد. از این روش برای تشخیص لخته خون بالقوه تهدیدکننده زندگی در ریه‌های شما که به عنوان آمبولی ریوی شناخته می‌شود ، استفاده می‌شود.

آزمایش‌های تهاجمی

برونکوسکوپی. پزشک شما یک لوله کوچک با دوربینی در انتهای آن را وارد مجاری هوایی شما می‌کند. این دوربین به آنها اجازه می‌دهد تا داخل این مجاری را برای یافتن چیزهایی مانند مخاط ، خون یا تومور بررسی کنند. قبل از آزمایش به شما دارویی داده می‌شود تا خواب‌آلود شوید یا مجاری هوایی شما را بی‌حس کند و ممکن است در طول آزمایش اکسیژن دریافت کنید. ممکن است بعد از آن گلودرد داشته باشید . برونکوسکوپ همچنین می‌تواند نمونه‌های کوچکی از بافت را برای آزمایش جمع‌آوری کند. این عمل به عنوان بیوپسی شناخته می‌شود و معمولاً برای جستجوی بیماری‌هایی مانند سرطان استفاده می‌شود.

سونوگرافی درون برونشی ( EBUS ). EBUS از سونوگرافی برای کمک به پزشک در هدایت برونکوسکوپ به ناحیه خاصی از ریه شما استفاده می‌کند. سونوگرافی از امواج صوتی برای تولید تصاویر و همچنین تعیین محل دقیق جمع‌آوری نمونه بافت و مایع از ریه‌ها و/یا غدد لنفاوی اطراف استفاده می‌کند.

مدیاستینوسکوپی. در این روش از ابزاری مشابه برای بررسی فضای بین لوب‌های ریه راست و چپ شما در پشت استخوان سینه استفاده می‌شود. اما پزشکان برای قرار دادن دستگاه باید سوراخ کوچکی در سینه شما ایجاد کنند. به همین دلیل، به شما دارویی داده می‌شود تا در طول عمل بخوابید . این روش معمولاً برای برداشتن غدد لنفاوی و جستجوی علائم سرطان که از ریه‌های شما پخش شده است، انجام می‌شود. این روش می‌تواند به پزشکان کمک کند تا بهترین راه برای درمان بیماری را تشخیص دهند.

نوشته آزمایش‌های تشخیصی رایج ریه اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.