فلج مغزی چیست؟

فلج مغزی (CP) گروهی از اختلالات است که بر تعادل، حرکت و تون عضلانی تأثیر می‌گذارد. «مغزی» به این معنی است که اختلال مربوط به مغز شماست و «فلج» به ضعف یا مشکل عضلانی اشاره دارد.

فلج مغزی (CP) در ناحیه‌ای از مغز شما شروع می‌شود که حرکت عضلات را کنترل می‌کند. این بیماری می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که آن بخش از  مغز آنطور که باید رشد نکند، یا زمانی که در بدو تولد یا در اوایل زندگی آسیب ببیند.

بیشتر افراد مبتلا به فلج مغزی با آن متولد می‌شوند. به این نوع فلج مغزی، فلج مغزی «مادرزادی» می‌گویند. اما می‌تواند پس از تولد نیز شروع شود که در این صورت به آن فلج مغزی «اکتسابی» می‌گویند.

فلج مغزی می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. برخی از افراد مبتلا به فلج مغزی در راه رفتن یا صحبت کردن مشکل دارند. برای بسیاری از افراد، این بیماری بر هوش تأثیری نمی‌گذارد، اما برخی دچار ناتوانی‌های ذهنی می‌شوند.

انواع فلج مغزی چیست؟

فلج مغزی (CP) بر اساس حرکتی که در آن دخیل است، به چهار نوع اصلی تقسیم می‌شود:

• فلج مغزی اسپاستیک
• فلج مغزی دیسکینتیک
• فلج مغزی آتاکسیک
• فلج مغزی مختلط

فلج مغزی اسپاستیک.

شایع‌ترین نوع، فلج مغزی اسپاستیک است. اگر به آن مبتلا باشید، عضلات شما سفت یا منقبض می‌شوند یا دچار اسپاسم می‌شوند.

پزشکان فلج مغزی اسپاستیک را به سه گروه تقسیم می‌کنند:

دیپلژی اسپاستیک عمدتاً شامل سفتی عضلات در پاها می‌شود. عضلات سفت در پاها و باسن شما ممکن است باعث ایجاد مشکل در راه رفتن شوند زیرا پاها در  زانوها می‌چرخند. به این حالت قیچی کردن نیز گفته می‌شود.

همی پلژی اسپاستیک به این معنی است که یک طرف بدن شما تحت تأثیر قرار می‌گیرد. دست و پای شما در آن طرف ممکن است کوتاه‌تر و لاغرتر باشد، که ممکن است باعث شود روی نوک انگشتان پا راه بروید. برخی از افراد مبتلا به این نوع، ستون فقرات خمیده‌ای دارند که به آن اسکولیوز می‌گویند.  تشنج و مشکلات گفتاری نیز می‌توانند بخشی از همی پلژی اسپاستیک باشند.

فلج چهار اندامی اسپاستیک به این معنی است که تمام اندام‌های شما و همچنین تنه و صورت شما تحت تأثیر قرار می‌گیرند. اگر به این نوع فلج مغزی مبتلا باشید، ممکن است دچار تشنج و مشکل در صحبت کردن نیز شوید. این جدی‌ترین نوع فلج مغزی اسپاستیک است.

فلج مغزی دیسکینتیک

اگر دچار فلج مغزی دیسکینتیک هستید، ممکن است تون عضلانی شما خیلی سفت یا خیلی شل باشد. حرکات شما کنترل نشده است: آهسته و پیچشی، یا سریع و تشنجی. اگر عضلات صورت یا  دهان شما تحت تأثیر قرار گرفته باشند، ممکن است اخم کنید، آب دهانتان راه بیفتد و در صحبت کردن مشکل داشته باشید.

سه نوع فلج مغزی دیسکینتیک وجود دارد:

• آتتوئید: حرکات به صورت پیچ و تاب خوردن، کند و منحنی هستند.
• کرئوآتتوئید: حرکات بی‌هدف و کنترل نشده هستند.
• دیستونیک: تون عضلانی تحت تأثیر قرار می‌گیرد.

فلج مغزی آتاکسیک

این نوع نادر است و باعث ایجاد مشکلاتی در هماهنگی و تعادل می‌شود. ممکن است هنگام راه رفتن ناپایدار باشید. همچنین ممکن است بلرزید، که می‌تواند انجام کارهایی که نیاز به ثبات دارند، مانند نوشتن، را دشوار کند.

فلج مغزی مختلط

افراد مبتلا به این نوع فلج مغزی علائم بیش از یک نوع را دارند. اکثر افراد مبتلا به فلج مغزی مختلط ترکیبی از علائم اسپاستیک و دیسکینتیک را دارند.

چه چیزی باعث فلج مغزی می‌شود؟

فلج مغزی زمانی اتفاق می‌افتد که مغز شما به طور طبیعی رشد نمی‌کند یا در سنین پایین آسیب می‌بیند. عوامل زیادی می‌توانند باعث این بیماری شوند، چه قبل و چه بعد از تولد. معمولاً این بیماری قبل از تولد اتفاق می‌افتد. تعیین علت دقیق آن اغلب دشوار است.

سه راه اصلی برای ایجاد فلج مغزی وجود دارد.

فلج مغزی و ژنتیک

ژن‌ها ممکن است در ایجاد فلج مغزی (CP) نقش داشته باشند. تغییرات خاص ژنی می‌تواند بر نحوه رشد مغز یا نحوه برخورد بدن با عوامل خطر خاص تأثیر بگذارد. دانشمندان برخی از تغییرات ژنی مرتبط با فلج مغزی را شناسایی کرده‌اند، اما تحقیقات بیشتری باید انجام شود.

فلج مغزی و آسیب تروماتیک مغز

هرگونه خونریزی یا قطع جریان خون به مغز شما می‌تواند باعث فلج مغزی شود. این اتفاق می‌تواند قبل یا بعد از تولد در اثر سکته مغزی، سقوط، تصادف رانندگی یا سایر آسیب‌های جسمی رخ دهد.

علل فلج مغزی در نوزادان

زایمان دشوار می‌تواند اکسیژن‌رسانی به مغز را قطع کند، اگرچه این اتفاق به آن اندازه که پزشکان قبلاً فکر می‌کردند رایج نیست.

برخی عفونت‌ها، مانند مننژیت باکتریایی یا آنسفالیت ویروسی، می‌توانند باعث تورم در مغز یا اطراف آن در نوزادان شوند که منجر به فلج مغزی می‌شود. در موارد دیگر، برخی شرایط پزشکی می‌توانند باعث زردی شوند، زمانی که بدن شما به طور کامل مواد زائد را از جریان خون فیلتر نمی‌کند. در صورت عدم درمان، زردی می‌تواند باعث زردی چشم‌ها و پوست و در نهایت فلج مغزی شود.

سایر علل احتمالی عبارتند از:

• عفونت‌های دوران بارداری
• زایمان زودرس
• نقص‌های مادرزادی
• هیپوگلیسمی نوزادی
• خفگی

علائم فلج مغزی چیست؟

از آنجا که فلج مغزی انواع خفیف و شدید دارد، طیف وسیعی از علائم را نشان می‌دهد. این بیماری اغلب باعث تأخیر در نقاط عطف حرکتی کودک مانند غلت زدن، نشستن، ایستادن و راه رفتن می‌شود. اما همه تأخیرها به این معنی نیست که کودک شما CP دارد.

علائم فلج مغزی در نوزادان

برخی از علائم ممکن است در بدو تولد ظاهر شوند، در حالی که برخی دیگر ممکن است مدت بیشتری طول بکشد تا ظاهر شوند. در نوزادان کمتر از ۶ ماه، این علائم عبارتند از:

• وقتی کودک خود را از حالت خوابیده (به پشت) بلند می‌کنید، سرش به عقب می‌افتد.
• آنها احساس سفتی یا شلی می‌کنند.
• وقتی نوزادتان را در آغوشتان می‌گیرید، پشت و گردنش را دراز می‌کند، تقریباً انگار که از شما دور می‌شود.
• وقتی آنها را بلند می‌کنید، پاهایشان سفت می‌شود و روی هم می‌افتد (“قیچی شدن”).

علائم فلج مغزی در نوزادان

اگر کودک شما بیش از ۶ ماه سن دارد، علائم هشدار دهنده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• آنها نمی‌توانند غلت بزنند.
• نمی‌توانند دست روی دست بگذارند.
• آنها در بردن دست خود به دهانشان مشکل دارند.
• وقتی هم که به جایی می‌رسند، فقط با یک دست است و دست دیگر در مشتش می‌ماند.

علائم فلج مغزی در کودکان نوپا

اگر کودک شما بیش از ۱۰ ماه سن دارد، به این علائم توجه کنید:

• آنها با هل دادن یک دست و یک پا و کشیدن طرف دیگر بدنشان، می‌خزند.
• آنها روی چهار دست و پا نمی‌خزند، بلکه در عوض سر می‌خورند، یا روی زانوهایشان می‌پرند.

اگر کودک شما بیش از ۱ سال سن دارد و نمی‌تواند بدون کمک بایستد یا سینه خیز برود، این علائم نیز می‌توانند از علائم احتمالی فلج مغزی باشند.

برخی از نوزادان بلافاصله پس از تولد به فلج مغزی مبتلا می‌شوند، در حالی که برخی دیگر تا سال‌ها بعد تشخیص داده نمی‌شوند.

پزشک ممکن است ابتدا متوجه مشکلاتی در حرکات یا تون عضلانی کودک شما شود. اگر چنین مشکلاتی را در خانه مشاهده کردید، آنها را با پزشک در میان بگذارید.

فلج مغزی با گذشت زمان بدتر نمی‌شود، اما اغلب علائم آن فوراً مشاهده نمی‌شوند. به عنوان مثال، تا زمانی که کودک شما بزرگتر نشود، متوجه مشکل او در راه رفتن نخواهید شد.

فلج مغزی چگونه تشخیص داده می‌شود؟

در هر ویزیت برنامه‌ریزی‌شده، پزشک بررسی می‌کند که آیا کودک شما به مراحل رشد خود پایبند است یا با تأخیر مواجه است. او نحوه حرکت کودک شما را بررسی می‌کند تا ببیند آیا در محدوده طبیعی است یا خیر. و از شما می‌پرسد که آیا نگرانی دارید یا خیر.

پزشک شما می‌تواند تغییرات نامحسوس را در طول زمان اندازه‌گیری کند. ممکن است برای پزشک تشخیص قطعی اینکه آیا یک کودک ۹ ماهه در مقایسه با یک کودک ۲.۵ ساله تأخیر دارد یا خیر، دشوارتر باشد. دلیل این امر این است که تأخیرهای اولیه اغلب کمتر از تأخیرهای بعدی آشکار هستند. به همین دلیل است که برخی از کودکان تا زمانی که بزرگتر شوند تشخیص داده نمی‌شوند. اکثر کودکان مبتلا به فلج مغزی تا زمانی که ۲ ساله می‌شوند تشخیص داده می‌شوند. اما اگر علائم کودک شما خفیف باشد، ممکن است تا ۴ یا ۵ سالگی تشخیص داده نشود.

چه آزمایش‌هایی برای فلج مغزی انجام می‌شود؟

اگر پزشک شما فکر می‌کند که فرزند شما مبتلا به فلج مغزی است، ممکن است پیشنهاد کند که به یک متخصص مانند متخصص مغز و اعصاب (متخصص مغز و اعصاب) یا پزشکی که در زمینه رشد کودک آموزش ویژه دیده است، مراجعه کنید .

پزشک معاینه فیزیکی انجام می‌دهد و حرکات فرزند شما را بررسی می‌کند. او در مورد سابقه سلامتی فرزندتان سؤال می‌کند و می‌خواهد هرگونه نگرانی شما در مورد نحوه حرکت فرزندتان را بشنود. همچنین ممکن است لازم باشد آزمایش‌هایی را برای بررسی مشکلات تجویز کند. این آزمایش‌ها عبارتند از:

آزمایش خون. سایر مشکلات سلامتی ممکن است علائمی ایجاد کنند که شبیه فلج مغزی باشند. پزشک ممکن است آزمایش خون را برای رد سایر بیماری‌ها تجویز کند.

سی‌تی‌اسکن. سی‌تی‌اسکن از فناوری اشعه ایکس برای تهیه تصاویر از مغز استفاده می‌کند.

ام آر آی. در این روش از یک آهنربای قوی استفاده می‌شود، نه اشعه ایکس. از هیچ تابشی استفاده نمی‌کند و می‌تواند تصاویر با کیفیت‌تری نسبت به سی تی اسکن ایجاد کند. این روش می‌تواند در صورتی که تشخیص آسیب دشوار باشد مفید باشد، اما ممکن است همیشه مورد نیاز نباشد.

سونوگرافی. این شامل استفاده از امواج صوتی برای ایجاد تصویری از مغز کودک شما است. ممکن است به اندازه MRI در یافتن مشکلات جزئی در مغز مفید نباشد، اما آزمایش آسان‌تری برای کودک شماست. این آزمایش فقط در نوزادان بسیار کوچک و قبل از کوچک شدن بیش از حد نقطه نرم قابل انجام است.

نوار مغزی–EEG. برای این آزمایش، الکترودهای کوچکی به سر کودک شما چسبانده می‌شود تا امواج مغزی او اندازه‌گیری شود. گاهی اوقات، این معاینه می‌تواند به تشخیص صرع ( اختلال تشنج ) کمک کند، که تا حدودی در کودکان مبتلا به فلج مغزی شایع است.

آیا من در معرض خطر داشتن فرزندی مبتلا به فلج مغزی (CP) هستم؟

ممکن است در دوران بارداری به بیماری مبتلا باشید که احتمال ابتلای نوزاد به فلج مغزی را افزایش دهد. از جمله این بیماری‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• بارداری چندقلو، مانند دوقلو یا سه قلو
• داشتن یک مشکل سلامتی، مانند تشنج یا مشکل در غده تیروئید
• داشتن خونی که با خون کودک شما سازگار نیست، که به آن بیماری Rh نیز گفته می‌شود.
• تماس با ماده سمی مانند جیوه که در برخی از انواع ماهی‌ها یافت می‌شود

برخی عفونت‌ها و ویروس‌ها، هنگامی که در دوران بارداری بروز می‌کنند، می‌توانند خطر ابتلای نوزاد به فلج مغزی را افزایش دهند. این عفونت‌ها و ویروس‌ها عبارتند از:

• سرخجه (سرخک آلمانی) ، یک بیماری ویروسی که با واکسن قابل پیشگیری است
• آبله مرغان که واریسلا نیز نامیده می‌شود، یک بیماری مسری است که با واکسن قابل پیشگیری است. 
• سیتومگالوویروس، که باعث علائم شبه آنفولانزا در مادر می‌شود
• تبخال، که می‌تواند از مادر به جنین منتقل شود و می‌تواند به سیستم عصبی در حال رشد کودک آسیب برساند.
• توکسوپلاسموز، که توسط انگل‌های موجود در خاک، مدفوع گربه و غذای آلوده منتقل می‌شود
• بیماری‌های مقاربتی مانند کلامیدیا و HIV

همانطور که برخی بیماری‌ها در مادران احتمال ابتلا به فلج مغزی را افزایش می‌دهند، برخی عفونت‌ها نیز در نوزادان این احتمال را افزایش می‌دهند. در اینجا به برخی از آنها اشاره می‌کنیم:

• مننژیت باکتریایی باعث تورم در مغز و بافت‌های اطراف نخاع می‌شود.
• آنسفالیت ویروسی می‌تواند باعث تورم اطراف مغز و نخاع شود.
• زردی شدید (زردی پوست) زمانی اتفاق می‌افتد که بیلی‌روبین بیش از حد، یک رنگدانه زرد که به تجزیه سلول‌های خونی کمک می‌کند، در خون تجمع یابد.

درمان فلج مغزی

اگرچه هیچ درمانی برای فلج مغزی وجود ندارد، اما درمان‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند به شما کمک کند تا بهترین زندگی را داشته باشید. این درمان‌ها ممکن است بسته به نیازهای خاص هر فرد، از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و بسیاری از آنها مادام العمر خواهند بود. هر چه زودتر درمان را شروع کنید، احتمال کمک به شما بیشتر است.

یک تیم پزشکی خوب می‌تواند به شما در انتخاب درمان‌های مناسب برای شما یا فرزندتان کمک کند. تیم شما ممکن است شامل متخصص اطفال، متخصص طب فیزیکی و توانبخشی، متخصص مغز و اعصاب و متخصص سلامت روان باشد. آنها ممکن است داروها، روش‌های درمانی یا سایر روش‌های درمانی مفید را توصیه کنند.

داروها

برخی داروها می‌توانند به شل شدن عضلات سفت، درمان درد یا مدیریت عوارض کمک کنند. این داروها عبارتند از:

بوتاکس. اگرچه بوتاکس (یا اونابوتولینوم توکسین A) بیشتر به خاطر کاربردهای زیبایی‌اش معروف است، اما می‌تواند سفتی عضلات و آبریزش دهان را درمان کند. هر ۳ ماه یک بار به عضله‌ی آسیب‌دیده تزریق می‌شود.

شل‌کننده‌های عضلانی. این داروها، از جمله باکلوفن (Fleqsuvy، Ozobax، Lyvispah)، تیزانیدین (Zanaflex)، دیازپام (Valium، Diazepam Intensol) و دانترولن (Dantrium)، می‌توانند به شل شدن عضلات شما کمک کنند. معمولاً آنها را از طریق دهان مصرف می‌کنید. اما برای باکلوفن، گاهی اوقات می‌توانید یک پمپ را از طریق جراحی در معده خود قرار دهید تا دارو را مستقیماً به نخاع شما برساند. به این روش، باکلوفن داخل نخاعی گفته می‌شود.

روش‌های درمانی

برخی از روش‌های درمانی می‌توانند به بهبود توانایی‌های حرکتی شما کمک کنند. این روش‌ها عبارتند از:

فیزیوتراپی. در این روش، یک فیزیوتراپیست به شما کمک می‌کند تا عضلات خود را تمرین دهید. این تمرینات برای بهبود انعطاف‌پذیری، قدرت و تعادل شما طراحی شده‌اند. فیزیوتراپیست می‌تواند به شما نشان دهد که چگونه این تمرینات را در خانه انجام دهید. اگر فرزند خردسالی مبتلا به فلج مغزی دارید، فیزیوتراپیست شما بر کمک به او در کنترل سر و تنه، گرفتن اشیا و غلتیدن تمرکز خواهد کرد. آنها همچنین می‌توانند به شما نحوه غذا دادن و مراقبت از فرزندتان را آموزش دهند.

کاردرمانی. این نوع درمان بر کمک به شما برای شرکت در فعالیت‌های روزمره زندگی تمرکز دارد.

گفتاردرمانی. این روش درمانی به شما کمک می‌کند تا واضح‌تر صحبت کنید یا از روش‌های دیگری مانند زبان اشاره یا دستگاه ترکیب صدا استفاده کنید. آسیب‌شناسان گفتار و زبان همچنین می‌توانند به شما در خوردن و بلعیدن کمک کنند.

درمان‌های تفریحی. این درمان‌ها می‌توانند به شما کمک کنند تا در فعالیت‌های ورزشی شرکت کنید، سالم بمانید، اعتماد به نفس خود را افزایش دهید و از آن لذت ببرید. گزینه‌ها شامل اسب‌سواری درمانی، اسکی و موارد دیگر است.

جراحی‌ها

برخی افراد ممکن است برای درمان سفتی عضلات یا مشکلات استخوانی به جراحی نیاز داشته باشند. گزینه‌های جراحی عبارتند از:

جراحی ارتوپدی. یک جراح ارتوپد می‌تواند استخوان‌ها و مفاصل را به مکان‌های مناسب منتقل کند. آنها همچنین می‌توانند عضلات یا تاندون‌ها را طویل‌تر کنند، که به ویژه در صورت داشتن انقباض (کوتاه شدن بافت عضلانی) مفید است. جراحی می‌تواند به تسکین درد و آسان‌تر شدن حرکت کمک کند.

برش فیبرهای عصبی (ریزوتومی پشتی انتخابی). این درمان فقط زمانی انجام می‌شود که حرکت سخت یا دردناک شود و سایر گزینه‌ها کمکی نکرده باشند. این زمانی است که جراح اعصاب متصل به یک عضله خاص را قطع می‌کند. این کار عضله را شل کرده و درد را کاهش می‌دهد، اما در موارد نادر می‌تواند باعث بی‌حسی شود.

وسایل کمکی حرکتی

ویلچر می‌تواند به شما در جابجایی از مکانی به مکان دیگر کمک کند، یا بریس‌ها و اسپلینت‌ها می‌توانند به شما در راه رفتن و کشش عضلات کمک کنند. گزینه‌های دیگر شامل واکر، عصا و سیستم‌های ایستاده و نشسته است.

با افزایش سن، ممکن است نیاز به درمان مشکلات رایج مرتبط با فلج مغزی، از جمله بیماری قلبی و مشکلات سلامت روان، داشته باشید.

چگونه از فلج مغزی جلوگیری کنیم؟

شما نمی‌توانید از فلج مغزی جلوگیری کنید، اما می‌توانید اقدامات خاصی را برای کاهش خطر ابتلا انجام دهید. 

اگر باردار هستید یا قصد بارداری دارید، موارد زیر را در نظر بگیرید:

واکسینه شوید. برخی عفونت‌ها در دوران بارداری می‌توانند باعث ابتلای نوزاد به فلج مغزی شوند. قبل از بارداری مطمئن شوید که واکسیناسیون خود را به روز کرده‌اید، زیرا دریافت برخی واکسن‌ها در دوران بارداری می‌تواند به نوزاد آسیب برساند. 

از بیماری دوری کنید. دست‌هایتان را بشویید، غذای سالم بخورید، ورزش کنید، از افراد بیمار دوری کنید و اقدامات دیگری را برای جلوگیری از بیمار شدن انجام دهید.

مشکلات پزشکی را درمان کنید. سالم بودن می‌تواند به سلامت کودک شما نیز کمک کند.

اگر تحت درمان‌های باروری هستید، بارداری تک‌قلویی را هدف قرار دهید. داشتن دوقلو یا سه‌قلو می‌تواند خطر ابتلا به فلج مغزی را افزایش دهد. بنابراین، اگر لقاح آزمایشگاهی (IVF) انجام می‌دهید، فقط یک جنین در هر زمان کاشته شود.

مراقبت‌های دوران بارداری را به موقع و منظم انجام دهید. به محض اینکه متوجه بارداری خود شدید، با متخصص زنان و زایمان قرار ملاقات بگذارید. مراجعه منظم به پزشک می‌تواند به حفظ سلامت نوزاد شما کمک کند و خطر وزن کم هنگام تولد، زایمان زودرس و سایر بیماری‌های مرتبط با فلج مغزی را کاهش دهد. آنها همچنین می‌توانند ناسازگاری Rh (گروه خونی) بین مادر و نوزاد را که می‌تواند باعث کرنیکتروس و زردی شود، بررسی و درمان کنند.

از نوشیدن الکل، سیگار کشیدن و مصرف مواد مخدر خودداری کنید. این موارد می‌توانند خطر ابتلای کودک شما به فلج مغزی را افزایش دهند.

اگر بیمار شدید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید. برخی عفونت‌ها می‌توانند باعث ابتلای کودک شما به فلج مغزی شوند.

اگر در معرض خطر زایمان زودرس هستید، در مورد مصرف سولفات منیزیم با پزشک خود مشورت کنید. این مکمل به تقویت جریان خون به مغز کودک شما کمک می‌کند. 

پس از تولد نوزاد، می‌توانید از او در برابر آسیب مغزی محافظت کنید:

به نوزادان نارس کافئین تجویز شده بدهید. کافئین وقتی به عنوان دارو تجویز شود، می‌تواند تنفس را بهبود بخشد. قبل از شروع هرگونه مکمل جدید، با متخصص اطفال فرزندتان صحبت کنید.

برای نوزادانی که دچار خفگی شده‌اند، از روش خنک‌کننده استفاده کنید. اگر نوزاد شما در حین زایمان اکسیژن کافی دریافت نکرده است، خنک نگه داشتن بدن یا سر او می‌تواند به جلوگیری از آسیب مغزی کمک کند. با پزشک متخصص اطفال فرزندتان در مورد نحوه عملکرد این روش و اینکه آیا برای نوزاد شما مناسب است یا خیر، صحبت کنید.

مطمئن شوید که نوزادتان واکسیناسیون‌هایش را به‌روز انجام داده است. با پزشک متخصص اطفال او در مورد زمان واکسیناسیون برای عفونت‌هایی مانند هموفیلوس آنفولانزا نوع B (واکسن HiB) و  استرپتوکوک پنومونیه (واکسن پنوموکوکی) صحبت کنید، زیرا این عفونت‌ها می‌توانند به دلیل تورم مغز منجر به فلج مغزی شوند.

ایمنی را تمرین کنید. برای جلوگیری از افتادن، نرده‌هایی روی تخت آنها قرار دهید، هنگام دوچرخه‌سواری مطمئن شوید که کلاه ایمنی می‌پوشند و آنها را در صندلی ماشین مناسب سنشان ببندید.

خلاصه مطلب

فلج مغزی (CP) یک بیماری عصبی مادام العمر است که بر حرکت و سفتی عضلات تأثیر می‌گذارد. اگرچه هیچ درمان قطعی وجود ندارد، اما چندین روش می‌تواند به شما کمک کند تا بهترین زندگی را داشته باشید. با پزشکان خود در مورد اینکه کدام روش‌های درمانی برای شما یا فرزندتان مناسب است، صحبت کنید.

سوالات متداول در مورد فلج مغزی

فلج مغزی چیست؟ 

فلج مغزی (CP) نوعی بیماری عصبی است که باعث ضعف عضلانی و مشکل در حرکت می‌شود. شما می‌توانید با این بیماری متولد شوید یا در اوایل کودکی به آن مبتلا شوید.

علائم اصلی فلج مغزی چیست؟ 

علائم فلج مغزی می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. برخی افراد ممکن است در راه رفتن یا صحبت کردن مشکل داشته باشند.

چه درمان‌هایی برای فلج مغزی وجود دارد؟ 

فلج مغزی را می‌توان با داروهایی برای شل کردن عضلات، روش‌های درمانی مختلف، جراحی‌ها و وسایل کمکی حرکتی درمان کرد. درمان مادام‌العمر است.

والدین چگونه می‌توانند از کودک مبتلا به فلج مغزی حمایت کنند؟ 

با بزرگ شدن فرزندتان، ممکن است لازم باشد در مدرسه، مراقبت‌های بهداشتی و سایر زمینه‌ها از او حمایت کنید. تا حد امکان استقلال او را تشویق و احترام بگذارید. این می‌تواند به او کمک کند تا با دیگران در جامعه تعامل داشته باشد و کیفیت زندگی بالایی داشته باشد.

نوشته فلج مغزی: یک مرور کلی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.