اختلال حرکات دوره‌ای اندام‌ها – مرور کلی

اختلال حرکت دوره‌ای اندام (PLMD) گرفتگی یا تکان‌های مکرر پاها در طول خواب است. این تنها اختلال حرکتی است که فقط در طول خواب رخ می‌دهد و گاهی اوقات حرکات دوره‌ای پا (یا اندام) در طول خواب نامیده می‌شود. “دوره‌ای” به این واقعیت اشاره دارد که حرکات تکراری و ریتمیک هستند و تقریباً هر 20 تا 40 ثانیه اتفاق می‌افتند. PLMD همچنین یک اختلال خواب محسوب می‌شود زیرا این حرکات اغلب خواب را مختل می‌کنند و منجر به خواب‌آلودگی در طول روز می‌شوند.

PLMD ممکن است با سایر اختلالات خواب همراه باشد. این اختلال اغلب با سندرم پای بی‌قرار مرتبط است، اما آنها یکسان نیستند. سندرم پای بی‌قرار وضعیتی است که شامل احساسات عجیب و غریب در پاها (و گاهی اوقات بازوها) در هنگام بیداری و میل مقاومت‌ناپذیر به حرکت دادن اندام‌ها برای تسکین این احساسات است. حداقل ۸۰٪ از افراد مبتلا به سندرم پای بی‌قرار، PLMD دارند، اما عکس این قضیه صادق نیست.

وقتی PLMD برای اولین بار در دهه ۱۹۵۰ توصیف شد، میوکلونوس شبانه نامیده می‌شد. شبانه به معنای شب است و میوکلونوس انقباض سریع و ریتمیک گروهی از عضلات است، مشابه آنچه در تشنج دیده می‌شود. با این حال، حرکات PLMD میوکلونوس نیستند و نام اصلی امروزه استفاده نمی‌شود.

PLMD می‌تواند در هر سنی رخ دهد. مانند بسیاری از اختلالات خواب، PLMD در افراد میانسال و مسن شایع‌تر است.

علل اختلال حرکت دوره‌ای اندام

اختلال خواب مداوم و خواب‌آلودگی در طول روز بخشی از روند طبیعی پیری نیستند.

اختلال حرکت دوره‌ای اندام می‌تواند اولیه یا ثانویه باشد. PLMD ثانویه ناشی از یک مشکل پزشکی زمینه‌ای است. از سوی دیگر، PLMD اولیه علت شناخته‌شده‌ای ندارد. این اختلال با ناهنجاری‌هایی در تنظیم اعصابی که از مغز به اندام‌ها می‌روند مرتبط دانسته شده است، اما ماهیت دقیق این ناهنجاری‌ها مشخص نیست.

PLMD ثانویه علل مختلفی دارد، از جمله موارد زیر. بسیاری از این موارد، علل سندرم پای بی‌قرار نیز هستند.

• دیابت
• کمبود آهن
• تومور نخاع
• آسیب نخاعی
• سندرم آپنه خواب: مشکلات تنفسی که خواب را مختل می‌کند و باعث خواب‌آلودگی در طول روز و تعدادی از مشکلات دیگر می‌شود.
• نارکولپسی: اختلال خواب شامل خواب‌آلودگی بیش از حد و میل شدید به خواب در ساعات بیداری
• اورمی: تجمع مواد زائد در خون به دلیل عملکرد ضعیف کلیه
• کم‌خونی: سطح پایین هموگلوبین، ماده‌ای که اکسیژن را در خون حمل می‌کند
• داروها: نورولپتیک‌ها و سایر داروهای ضد دوپامینرژیک مانند هالدول، داروهای دوپامینرژیک مانند سینمت (با وجود این واقعیت که سینمت اغلب درمانی برای PLMD است) یا داروهای ضد افسردگی سه حلقه‌ای مانند آمیتریپتیلین (الاویل)
• ترک داروهای آرام‌بخش مانند باربیتورات‌ها یا بنزودیازپین‌ها (مانند والیوم)

علائم اختلال حرکت دوره‌ای اندام

شایع‌ترین علائمی که افراد مبتلا به PLMD گزارش می‌کنند، حرکات پا نیست، بلکه خواب ضعیف و خواب‌آلودگی در طول روز است. بسیاری از افراد مبتلا به PLMD از حرکات پای خود بی‌اطلاع هستند، مگر اینکه شریک خوابشان به آنها بگوید.

حرکات پا شامل یک یا هر دو اندام می‌شود.

• معمولاً مفاصل زانو، مچ پا و انگشت شست پا همگی به عنوان بخشی از حرکات خم می‌شوند.
• حرکات از خفیف تا شدید و لگد زدن و کوبیدن وحشیانه متغیر است.
• این حرکات حدود ۲ ثانیه طول می‌کشند (و بنابراین بسیار کندتر از تکان‌های پا در میوکلونوس هستند).
• حرکات ریتمیک و تکراری هستند و هر 20 تا 40 ثانیه تکرار می‌شوند.
• حرکات معمولاً به صورت دوره‌هایی که از چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشند، خوشه‌بندی می‌شوند. 
• شدت حرکات می‌تواند از یک شب به شب دیگر تغییر کند. 

این بیماری کمتر رایج است، اما PLMD می‌تواند بازوها را نیز درگیر کند.

امتحانات و آزمون‌ها

در بیشتر افراد مبتلا به PLMD، خواب ضعیف و خواب‌آلودگی در طول روز آزاردهنده‌ترین علائم هستند. بسیاری از افراد مشکلات خواب خود را با حرکات پا مرتبط نمی‌دانند. اختلال خواب علل مختلفی دارد. بسته به نحوه توصیف علائم شما، ارائه دهنده خدمات درمانی شما ممکن است سوالات مفصلی از شما بپرسد. این سوالات مربوط به مشکلات پزشکی فعلی و گذشته شما، مشکلات پزشکی خانوادگی، داروهایی که مصرف می‌کنید، سابقه کار و سفر شما و عادات و سبک زندگی شما است. یک معاینه فیزیکی دقیق به دنبال نشانه‌هایی از علت اصلی مشکل خواب شما خواهد بود.

هیچ آزمایش آزمایشگاهی یا تصویربرداری وجود ندارد که بتواند ابتلای شما به PLMD را اثبات کند. با این حال، آزمایش‌های خاصی می‌توانند علل پزشکی زمینه‌ای مانند کم‌خونی، سایر کمبودها و اختلالات متابولیکی که می‌توانند باعث PLMD شوند را شناسایی کنند.

ممکن است برای بررسی تعداد گلبول‌های خون و هموگلوبین، عملکرد اندام‌های اصلی، شیمی و سطح هورمون تیروئید، از شما خون گرفته شود. همچنین ممکن است برای عفونت‌های خاصی که می‌توانند باعث PLMD ثانویه شوند، بررسی شوید.

پلی‌سومنوگرافی (آزمایشگاه خواب) تنها راه برای تأیید ابتلای شما به PLMD است. همانطور که در آزمایشگاه می‌خوابید، حرکات پای شما قابل ثبت است.

در هر زمانی از ارزیابی، پزشک ممکن است شما را به یک متخصص مغز و اعصاب (متخصص اختلالات سیستم عصبی) ارجاع دهد. این متخصص می‌تواند به رد سایر مشکلات عصبی و تأیید تشخیص PLMD کمک کند.

درمان اختلال حرکت دوره‌ای اندام‌ها

درمان، این اختلال را درمان نمی‌کند، اما معمولاً علائم را کاهش می‌دهد. اگر کمبود آهن دارید، پزشک می‌تواند مکمل تجویز کند. و پرهیز از غذاها و نوشیدنی‌های کافئین‌دار مانند شکلات، قهوه، چای و نوشابه می‌تواند مفید باشد. 

درمان پزشکی

درمان شامل داروهایی است که یا حرکات را کاهش می‌دهند یا به فرد کمک می‌کنند تا با وجود این حرکات بخوابد.

داروها

درمان، PLMD را درمان نمی‌کند، اما علائم را تسکین می‌دهد. توجه داشته باشید که بسیاری از داروهایی که برای درمان PLMD استفاده می‌شوند، همان داروهایی هستند که برای درمان سندرم پای بی‌قرار استفاده می‌شوند.

• بنزودیازپین‌ها: این داروها انقباضات عضلانی را سرکوب می‌کنند. آنها همچنین آرام‌بخش هستند و به شما کمک می‌کنند تا در حین حرکات بخوابید. به ویژه، نشان داده شده است که کلونازپام (کلونوپین) تعداد کل حرکات دوره‌ای اندام در ساعت را کاهش می‌دهد. این احتمالاً پرکاربردترین دارو برای درمان PLMD است.
• داروهای دوپامینرژیک: این داروها سطح یک انتقال‌دهنده عصبی مهم (ماده شیمیایی مغز) به نام دوپامین را افزایش می‌دهند که در تنظیم حرکات عضلات مهم است. به نظر می‌رسد این داروها در برخی افراد باعث بهبود بیماری می‌شوند اما در برخی دیگر نه. نمونه‌های پرکاربرد آن ترکیبی از لوودوپا/کاربی‌دوپا ( سینمت ) و پرگولید (پرماکس) هستند.
• داروهای ضد تشنج: این داروها انقباضات عضلانی را در برخی افراد کاهش می‌دهند. رایج‌ترین داروی ضد تشنج مورد استفاده در PLMD، گاباپنتین (نورونتین) است.
• آگونیست‌های GABA: این عوامل، آزادسازی انتقال‌دهنده‌های عصبی خاصی را که انقباضات عضلانی را تحریک می‌کنند، مهار می‌کنند. نتیجه، شل شدن انقباضات است. پرکاربردترین این عوامل در PLMD، باکلوفن (لیورسال) است.

مراحل بعدی – پیگیری

پزشک از شما می‌خواهد که پس از امتحان کردن توصیه‌هایش، برای یک یا چند ویزیت بعدی برگردید.

بسیار مهم است که شریک زندگی شما ماهیت PLMD را درک کند و شما قصد نداشته باشید با حرکات خود به او آسیب برسانید.

پیشگیری

برای مراقبت مناسب از هرگونه مشکل پزشکی یا روانی، مرتباً به پزشک مراجعه کنید.

چشم‌انداز

PLMD اولیه ممکن است مزمن (دائمی) باشد. بسیاری از افراد مبتلا به PLMD اولیه خواب شبانه بهتری دارند (بهبودی) اما با گذشت زمان یک یا چند عود را تجربه می‌کنند.

PLMD ثانویه ممکن است با درمان علت اصلی متوقف شود.

نوشته اختلال حرکت دوره‌ای اندام‌ها اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

تراکئوستومی چیست؟

تراکئوستومی سوراخی در نای یا لوله تنفسی شماست که پزشک برای کمک به تنفس شما ایجاد می‌کند. پزشک معمولاً یک لوله تراکئوستومی، که گاهی اوقات لوله تراک (با تلفظ “ترک”) نامیده می‌شود، را از طریق سوراخ و به داخل نای شما قرار می‌دهد. در حالی که این لوله در جای خود قرار دارد، شما از طریق لوله، به جای بینی و دهان، نفس می‌کشید.

تراکئوتومی (بدون «س») به برشی اشاره دارد که جراح در نای شما ایجاد می‌کند و تراکئوستومی خودِ باز کردن نای است. اما برخی افراد از هر دو اصطلاح برای یک منظور استفاده می‌کنند.

آیا تراکئوستومی دائمی است؟

تراکئوستومی می‌تواند موقت یا دائمی باشد. اغلب، این یک راه حل موقت است که به شما کمک می‌کند تا در حالی که یک مشکل پزشکی – مانند تورم در راه هوایی شما – برطرف می‌شود، راحت‌تر نفس بکشید. گاهی اوقات، به این دلیل در جای خود قرار می‌گیرد که یک مشکل پزشکی، تنفس به تنهایی را برای مدت طولانی برای شما دشوار می‌کند. در این صورت، لوله تراکئوستومی به یک دستگاه تنفس به نام ونتیلاتور متصل می‌شود و تا زمانی که به دستگاه نیاز داشته باشید، مورد نیاز خواهد بود. 

در شرایط موقت، پزشک لوله را برداشته و سوراخ را می‌بندد، به محض اینکه بتوانید خودتان نفس بکشید. اما اگر آسیب جدی به نای، فلج تارهای صوتی یا وضعیت بحرانی مانند کما وجود داشته باشد، ممکن است این کار امکان‌پذیر نباشد.

دلایل انجام تراکئوستومی

دلیل اصلی نیاز به تراکئوستومی این است که نمی‌توانید هوای کافی به ریه‌های خود وارد کنید. این می‌تواند به این دلیل باشد که چیزی در راه هوایی فوقانی شما آن را مسدود کرده است، یا یک بیماری، تنفس را برای شما دشوار کرده است. تراکئوستومی همچنین می‌تواند به پزشکان این امکان را بدهد که اگر قادر به سرفه کردن نیستید، مخاط اضافی را از راه‌های هوایی شما پاک کنند. 

ممکن است به دلایل زیر به تراکئوستومی نیاز داشته باشید:

• یک تومور
• گرفتن تارهای صوتی
• اسپاسم حنجره
• آسیب به نای یا مجرای تنفسی شما
• تورم زبان، دهان یا راه هوایی شما
• گیر کردن غذا یا چیز دیگری در راه هوایی
• آپنه خواب شدید
• سوختگی راه هوایی
• عفونت‌ها
• جراحی روی صورت
•  برداشتن حنجره (لارنژکتومی)

وقتی یک بیماری جدی مانع از تنفس کافی شما می‌شود، درمان معمولاً با لوله‌ای شروع می‌شود که از طریق بینی یا دهان به داخل راه هوایی شما فرو می‌رود (لوله‌گذاری). این لوله به دستگاه تنفس متصل است. اما این نوع لوله می‌تواند ناراحت‌کننده باشد، نیاز به آرام‌بخش قوی دارد و اگر بیش از حد در بدن باقی بماند، ممکن است منجر به آسیب، زخم و عفونت شود. بنابراین اگر بیش از یک یا دو هفته به کمک تنفس نیاز داشته باشید، پزشک ممکن است تراکئوستومی را پیشنهاد کند. این اتفاق می‌تواند در موارد زیر رخ دهد:

• پنومونی
• یک حمله قلبی گسترده
• سکته
• آسیب به دیواره قفسه سینه
• بیماری مزمن ریه
• آسیب نخاعی
• کما
• یک واکنش آلرژیک شدید
• مشکلات مربوط به عضله زیر ریه‌ها که به تنفس شما کمک می‌کند (دیافراگم)
• فلج یا سایر شرایطی که پاک کردن مجاری هوایی را دشوار می‌کند

تراکئوستومی در کودکان

مانند بزرگسالان، کودکان نیز گاهی اوقات برای تنفس به تراکئوستومی نیاز دارند. دلایل آن یکسان است: انسداد مجاری هوایی، بیماری‌هایی که مانع تنفس می‌شوند، یا شرایطی که سرفه کردن و خارج کردن مخاط را برای کودک دشوار می‌کند. 

شرایطی که ممکن است منجر به تراکئوستومی در کودک شود عبارتند از:

• سندرم‌هایی که کودک با آنها متولد می‌شود و جریان هوا را از طریق بینی، دهان یا گلو محدود می‌کنند. این سندرم‌ها شامل سندرم تریچر کالینز و سندرم پیر رابین هستند.
• مشکلات سیستم عصبی، مانند فلج مغزی
• بیماری مزمن ریه
• تومورها
• عفونت‌ها
• آسیب‌ها
• زایمان زودرس

تراکئوستومی اورژانسی

اغلب اوقات، پزشک شما تراکئوتومی را برنامه‌ریزی می‌کند و جراحی را در بیمارستان انجام می‌دهد. اما گاهی اوقات به تراکئوتومی اورژانسی نیاز دارید. این عمل ممکن است در خارج از بیمارستان، مانند محل حادثه، انجام شود. این عمل اغلب زمانی انجام می‌شود که راه هوایی مسدود شده باشد و کارکنان اورژانس پزشکی نتوانند لوله تنفسی را از طریق بینی یا دهان قرار دهند. این روش‌ها می‌توانند نجات‌بخش باشند، اما انجام آنها دشوار است و خطر عوارض بیشتری نسبت به تراکئوتومی‌های برنامه‌ریزی شده دارند. 

قبل از عمل تراکئوستومی چه انتظاری باید داشت

پزشک شما قبل از ارائه توصیه نهایی برای تراکئوستومی، سابقه کلی سلامت شما را بررسی کرده و معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. قبل از اینکه با این عمل، برای خود یا یکی از عزیزانتان، موافقت کنید، شما و پزشک باید در مورد چگونگی کمک به شما و خطرات احتمالی آن صحبت کنید.  

پس از تصمیم‌گیری، باید با تیمی شامل یک جراح و یک متخصص بیهوشی (پزشکی که مطمئن می‌شود در طول جراحی درد ندارید) ملاقات کنید تا در مورد برنامه گام به گام صحبت کنید.

به شما دستورالعمل‌هایی در مورد زمان توقف خوردن و آشامیدن قبل از عمل و اینکه آیا مصرف داروهای معمولتان مشکلی ندارد، داده خواهد شد. همچنین ممکن است دستورالعمل‌های دیگری مانند عدم اصلاح موهای گردن در آن روز نیز دریافت کنید.

تیم مراقبت‌های بهداشتی شما همچنین در مورد آنچه که پس از قرار دادن تراکئوستومی انتظار می‌رود با شما صحبت خواهد کرد. (بعد از آن، قبل از ترک بیمارستان، آموزش‌های دقیق‌تری دریافت خواهید کرد). 

اگر قبل از تراکئوتومی در بیمارستان بستری نشده‌اید، باید برای بستری شدن در بیمارستان که ممکن است چند روز طول بکشد، آماده شوید. بنابراین لباس خواب راحت، مسواک و سایر وسایل مراقبت شخصی و هر چیزی که برای سرگرمی دوست دارید را همراه داشته باشید. همچنین، برخی از وسایل ارتباطی مانند قلم و کاغذ، تلفن هوشمند یا کامپیوتر را نیز همراه داشته باشید، زیرا بلافاصله پس از عمل نمی‌توانید صحبت کنید.

روش تراکئوستومی

دو راه برای انجام یک عمل برنامه‌ریزی‌شده وجود دارد، یا به عنوان یک عمل جراحی در اتاق عمل یا یک روش کم‌دردسرتر که گاهی اوقات می‌تواند در کنار تخت شما انجام شود.

تراکئوستومی جراحی

این تنها گزینه برای برخی از بیماران، از جمله نوزادان، است. برای انجام آن:

•  یک پرستار سینه و گردن شما را با یک ماده ضدعفونی کننده میکروب کش تمیز می کند. 
• متخصص بیهوشی به شما بیهوشی عمومی می‌دهد ، دارویی برای خواباندن شما و جلوگیری از درد، یا با داروهای بی‌حس‌کننده شما را آرام می‌کند.
•  جراح پوست نیمه پایینی گردن شما، بین حنجره و بالای قفسه سینه، را برش می‌دهد. آنها عضله را جدا می‌کنند و ممکن است برای رسیدن به نای، نیاز به جابجایی یا برش غده تیروئید داشته باشند.
•  جراح سوراخی در نای شما ایجاد می‌کند و لوله را در آن قرار می‌دهد. بخیه، چسب جراحی یا یک بند آن را در جای خود نگه می‌دارد.

تراکئوستومی کم تهاجمی

 یک نوع کمتر تهاجمی از این عمل، به نام تراکئوستومی از راه پوست، اغلب در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌ها انجام می‌شود. پزشکان ممکن است این عمل را در بیماران بسیار چاق یا افرادی که اختلالات خونریزی، تومورهای مجاور یا برخی آسیب‌ها یا اختلالات دیگر که خطرات را افزایش می‌دهند، انجام ندهند. برای انجام این کار:

• تیم پزشکی اطمینان حاصل می‌کند که شما دردی احساس نخواهید کرد (اگرچه اگر این عمل را انجام دهید، اغلب از قبل آرام‌بخش دریافت می‌کنید زیرا از طریق لوله‌ای که از گلویتان عبور می‌کند، نفس می‌کشید).
• پزشک یک لوله فیبر نوری مجهز به دوربین را از طریق دهان شما عبور می‌دهد تا داخل گلوی شما را ببیند.
• آنها با یک سوزن سوراخی در نای شما ایجاد می‌کنند و سپس آن را تا اندازه مناسب برای لوله گشاد می‌کنند.

اگر مورد اورژانسی باشد، مثلاً وقتی که ناگهان نمی‌توانید نفس بکشید، ممکن است در طول عمل بیدار باشید. پزشک یا یکی دیگر از اعضای تیم پزشکی ممکن است پس از تزریق دارو برای بی‌حس کردن گردن شما، عمل جراحی را انجام دهد. 

در برخی موارد اضطراری، ممکن است یک روش نسبتاً متفاوت به نام کریکوتیروتومی انجام شود که شامل ایجاد یک برش سریع در گردن، درست زیر سیب آدم، و قرار دادن یک لوله در سوراخ است. این روش توسط تیم‌های پزشکی اورژانس تنها به عنوان آخرین راه حل، زمانی که هیچ راه دیگری برای رساندن هوا به ریه‌های شما وجود ندارد، استفاده می‌شود. هنگامی که وضعیت شما پایدار شد و در بیمارستان بستری شدید، تراکئوستومی می‌تواند جایگزین سوراخ موقت شود.

مراقبت‌های بعد از تراکئوستومی

انتظار می‌رود حداقل چند روز پس از تراکئوتومی در بیمارستان بستری شوید. تیم پزشکی شما در مدیریت موارد زیر به شما کمک خواهد کرد:

• لوله تراکئوستومی شما. شما باید بدانید که چگونه آن را تمیز کنید و پوشش داخلی را تعویض کنید تا از مشکلاتی مانند سوزش و عفونت جلوگیری شود. همچنین ممکن است یاد بگیرید که از دستگاه مخصوصی که ترشحات نای یا گلوی شما را مکش می‌کند، استفاده کنید.
• گفتار. احتمالاً بعد از تراکئوتومی قادر به صحبت کردن به روش معمول نخواهید بود. ممکن است اصلاً نتوانید صحبت کنید. یک گفتاردرمانگر یا سایر کارکنان مراقبت‌های بهداشتی ممکن است دستگاه‌ها یا تکنیک‌هایی را برای کمک به برقراری ارتباط و در اسرع وقت صحبت کردن به شما ارائه دهند.
• غذا. همزمان با بهبودی تراکئوستومی، بلعیدن غذا بسیار دشوار خواهد بود. احتمالاً مواد مغذی خود را از طریق IV یا از طریق لوله تغذیه‌ای که به معده شما وارد می‌شود، دریافت خواهید کرد. پس از بهبودی، یک گفتاردرمانگر ممکن است به شما کمک کند تا قدرت و مهارت‌های بلع راحت‌تر را به دست آورید تا بتوانید دوباره به تنهایی غذا بخورید.
• سوزش ریه. هوایی که به ریه‌های شما می‌رسد ممکن است خشک‌تر باشد زیرا از بینی یا دهان مرطوب شما عبور نمی‌کند. این می‌تواند بافت داخل ریه‌ها را تحریک کرده و باعث ایجاد مخاط اضافی و سرفه شود. پرستاران می‌توانند به شما آموزش دهند که چگونه از محلول نمکی، مرطوب‌کننده‌ها و سایر روش‌ها برای کاهش سوزش و شل شدن مخاط استفاده کنید تا سرفه کردن راحت‌تر شود.

خطرات تراکئوستومی

تراکئوتومی یک عمل نسبتاً رایج است و اگر در بیمارستان انجام شود، به ویژه ایمن است. اما می‌تواند عوارضی داشته باشد. خطرات در طول یا بلافاصله پس از تراکئوتومی عبارتند از:

• خونریزی
• آسیب به نای
• آسیب به غده تیروئید
• آسیب به اعصابی که تارهای صوتی شما را حرکت می‌دهند
• آسیب به مری یا لوله بلع که در پشت نای قرار دارد 
• هوای محبوس شده در بافت‌های مجاور
• ریه از کار افتاده
• مشکلات مربوط به لوله تراشه
• خونی که در گردن شما جمع می‌شود و به نای شما فشار می‌آورد

عوارض تراکئوستومی

عوارضی که ممکن است بعداً رخ دهند عبارتند از:

• عفونت در اطراف تراکئوستومی یا در مجاری هوایی شما
• آسیب یا زخم نای
• سوراخ (فیستول) بین مری و نای شما
• پنومونی
• سوزش، که می‌تواند منجر به افزایش مخاط شود
• مسدود شدن لوله
• لوله از جای خود خارج می‌شود

اگر تراکئوستومی شما پس از ترخیص از بیمارستان دچار مشکل شود، پزشک به شما خواهد گفت که مراقب چه علائمی باشید. این علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• خونریزی از سوراخ 
• مشکل در تنفس از طریق لوله
• درد یا ناراحتی جدید
• قرمزی یا تورم در اطراف دهانه
• حرکت لوله تراکئوستومی شما
• ضربان قلب نامنظم
• تب
• تخلیه چرک
• مخاط غلیظی که سوراخ را مسدود می‌کند
• پوسته اطراف سوراخ

در صورت بروز هر یک از این موارد با پزشک خود تماس بگیرید.

اگر کودک هستید یا موارد زیر را دارید، احتمال بیشتری دارد که دچار عوارض تراکئوستومی شوید:

• سیگاری هستید
• اختلال مصرف الکل داشته باشید
• دیابت داشته باشید
• سیستم ایمنی ضعیفی داشته باشید
• بیماری‌های مزمن داشته باشید
• عفونت‌های تنفسی داشته باشید
• استروئید یا کورتیزون مصرف کنید 

مراقبت از لوله تراکئوستومی

شما و مراقبانتان می‌توانید با تمیز نگه داشتن و مراقبت مناسب از لوله، خطرات عوارض را کاهش دهید. 

تیم مراقبت‌های بهداشتی شما به شما آموزش خواهد داد که چه کاری انجام دهید. در حالی که هنوز در بیمارستان هستید، یاد خواهید گرفت که:

• لوله خود را ساکشن کنید. این کار ترشحات راه هوایی را پاک می‌کند تا تنفس راحت‌تر شود.
• دستگاه ساکشن را تمیز کنید. این کار به جلوگیری از عفونت کمک می‌کند.
• پوشش داخلی لوله خود، که کانولای داخلی نامیده می‌شود، را تعویض کنید. این کار معمولاً باید دو بار در روز انجام شود. (فقط پزشک یا پرستار باید لوله بیرونی، که کانولای خارجی نامیده می‌شود، را خارج کند.)
• پوست اطراف تراکئوستومی خود را تمیز کنید. این کار از تحریک جلوگیری می‌کند. 

پرستارتان به شما خواهد گفت که چند وقت یکبار باید این کارها را انجام دهید. 

اگر برای مدتی به تراکئوستومی نیاز داشته باشید، پزشک هر از گاهی کل لوله شما را تعویض خواهد کرد.

اگر در تنفس مشکل دارید ، باید فوراً کانول داخلی خود را خارج کنید، زیرا ممکن است مسدود شده باشد. اگر این کار جواب نداد، با ۱۱۵ تماس بگیرید یا فوراً به اورژانس مراجعه کنید.

همچنین اگر لوله بیرونی شما به طور تصادفی کاملاً بیرون آمد، باید فوراً با ۱۱۵ تماس بگیرید یا به اورژانس مراجعه کنید. 

نتایج تراکئوستومی

پزشک به شما کمک خواهد کرد تا تصمیم بگیرید چه زمانی و آیا برداشتن لوله تراکئوستومی مناسب است یا خیر. قبل از برداشتن لوله، ممکن است با قرار دادن یک درپوش روی لوله به مدت یک روز، تنفس خود را آزمایش کنید. اگر همه چیز خوب به نظر برسد، پزشک لوله را خارج خواهد کرد. 

 اگر لوله برای مدت کوتاهی در محل خود قرار داشته باشد، نیازی به جراحی نخواهید داشت و دهانه آن به خودی خود و بدون بخیه بهبود می‌یابد. پس از حدود ۱۶ هفته، ممکن است برای بستن دهانه به جراحی نیاز داشته باشید. ممکن است جای زخم کوچکی باقی بماند.

اگر تراکئوستومی دائمی دارید، ممکن است به مرور زمان تنگ شود. ممکن است برای گشاد کردن آن به جراحی بیشتری نیاز داشته باشید. 

خلاصه مطلب

تراکئوستومی معمولاً بی‌خطر است. این روش می‌تواند به شما کمک کند تا برای مدت کوتاهی نفس بکشید، یا می‌تواند یک راه حل مهم و بلندمدت برای افرادی باشد که به دستگاه‌های تنفسی نیاز دارند یا مشکلات تنفسی پایدار دیگری دارند. با مراقبت مناسب، می‌توانید از بسیاری از عوارضی که ممکن است با این اقدام نجات‌بخش همراه باشد، جلوگیری کنید.

سوالات متداول در مورد تراکئوستومی

چه مدت می‌توان تراکئوستومی را روی بدن بیمار نگه داشت؟

انجام تراکئوستومی امید به زندگی شما را کوتاه نمی کند. بسیاری از افراد با تراکئوستومی مدت زیادی زنده می‌مانند. اما بسته به اینکه در وهله اول چرا به کمک تنفسی نیاز داشته‌اید و سلامت کلی، سن و سایر عوامل، تفاوت‌های زیادی وجود دارد. یک مطالعه، روی کودکانی که به دلایل مختلف تراکئوستومی شده‌اند، نشان داد که ۸۵٪ پس از یک سال و ۶۸٪ پس از پنج سال زنده بودند. اکثر کودکان، اما نه همه، نیاز داشتند که لوله‌های تراکئوستومی را برای کل دوره نگه دارند. مطالعه دیگری روی بزرگسالان مسن‌تر که با تراکئوستومی بیمارستان را ترک کردند، نشان داد که حدود ۷۰٪ یک سال بعد زنده بودند، چه لوله تراکئوستومی آنها هنگام ترک بیمارستان به دستگاه تنفس متصل بوده باشد یا خیر. برخی نیز در طول دوره مطالعه لوله‌های خود را برداشته بودند.

آیا فرد با تراکئوستومی هنوز می‌تواند صحبت کند؟

صحبت کردن با تراکئوستومی سخت‌تر است، اما به طور کلی امکان‌پذیر است. می‌توانید با یک متخصص گفتاردرمانی مشورت کنید تا نحوه‌ی انجام آن را بیاموزید. یک روش این است که هنگام صحبت کردن، لوله‌ی تراکئوستومی خود را با انگشت بپوشانید. روش دیگر اتصال یک دریچه‌ی گفتاری به لوله است. حتی افرادی که از دستگاه‌های تنفس مصنوعی استفاده می‌کنند نیز می‌توانند دریچه‌های گفتاری مخصوص دریافت کنند. صدای شما ممکن است آرام‌تر و متفاوت از قبل باشد. درمانگران همچنین می‌توانند به شما در یافتن روش‌های ارتباطی مختلف مانند نوشتن، پیامک دادن، اشاره به تصاویر یا استفاده از رایانه و سایر دستگاه‌ها کمک کنند.

نوشته تراکئوستومی اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

عفونت ادراری چیست؟

عفونت دستگاه ادراری یا UTI، عفونتی در هر بخشی از سیستم ادراری شماست. سیستم ادراری شما از اجزای زیر تشکیل شده است:

• کلیه‌ها: تصفیه خون برای حذف مواد زائد، تبدیل مواد زائد به ادرار
• حالب‌ها:  لوله‌هایی که ادرار را از کلیه‌ها به مثانه شما منتقل می‌کنند
• مثانه: محل نگهداری موقت ادرار
• مجرای ادرار: لوله‌ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می‌کند

اگر زن هستید و آناتومی زنانه دارید، احتمال ابتلا به عفونت ادراری در شما زیاد است. برخی از متخصصان می‌گویند ۵۰٪ احتمال دارد که زنان در طول زندگی خود به آن مبتلا شوند و بسیاری از آنها عفونت‌های مکرری را تجربه می‌کنند که گاهی سال‌ها طول می‌کشد. حدود ۱ نفر از هر ۱۰ مرد در طول زندگی خود به عفونت ادراری مبتلا می‌شود. کودکان نیز می‌توانند به عفونت ادراری مبتلا شوند، اگرچه این نادر است – حدود ۱ یا ۲ نفر از هر ۱۰۰ نفر.

در اینجا نحوه برخورد با عفونت ادراری و چگونگی کاهش احتمال ابتلا به آن در وهله اول آورده شده است.

علائم عفونت ادراری

علائم عفونت ادراری می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• احساس سوزش هنگام ادرار کردن
• میل مکرر یا شدید به ادرار کردن، حتی اگر مقدار کمی ادرار دفع شود
• ادرار کدر، تیره، خونی یا با بوی عجیب
• احساس خستگی یا لرزش
• درد در آلت تناسلی یا رکتوم (مردان)
• آشفتگی ذهنی (بیشتر در افراد مسن)
• خیس کردن رختخواب (کودکان و بزرگسالان)

اگر عفونت ادراری به کلیه‌های شما سرایت کرده باشد، ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنید:

• درد یا فشار در کمر یا پایین شکم
• تهوع و استفراغ
• تب و لرز

انواع عفونت‌های دستگاه ادراری

عفونت می‌تواند در قسمت‌های مختلف دستگاه ادراری شما رخ دهد. هر نوع، بسته به محل عفونت، نام متفاوتی دارد.

• سیستیت (التهاب مثانه): ممکن است احساس کنید که نیاز زیادی به دفع ادرار دارید، یا ممکن است هنگام دفع ادرار درد داشته باشید. همچنین ممکن است درد در ناحیه پایین شکم و ادرار کدر یا خونی داشته باشید.
• پیلونفریت (عفونت دستگاه توبولوانترستیشیال کلیه): این بیماری می‌تواند باعث تب، لرز، حالت تهوع، استفراغ و درد در قسمت بالای کمر یا پهلو شود.
• اورتریت (التهاب مجرای ادرار): این بیماری می‌تواند باعث ترشح و سوزش هنگام ادرار شود.

علل عفونت‌های دستگاه ادراری

عفونت‌های ادراری یکی از دلایل اصلی است که پزشکان به زنان می‌گویند بعد از دستشویی رفتن، خود را از جلو به عقب خشک کنند. مجرای ادرار – لوله‌ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می‌کند – نزدیک به مقعد است. باکتری‌های روده بزرگ، مانند E. coli، گاهی اوقات می‌توانند از مقعد خارج شده و به مجرای ادرار وارد شوند. از آنجا، آنها می‌توانند به مثانه شما منتقل شوند و اگر عفونت درمان نشود، می‌توانند به کلیه‌های شما سرایت کنند. اکثر عفونت‌های ادراری توسط باکتری E. coli ایجاد می‌شوند.

زنان، مجرای ادرار کوتاه‌تری نسبت به مردان، دارند. این امر باعث می‌شود باکتری‌ها راحت‌تر به مثانه آنها برسند. 

عوامل خطر عفونت ادراری

برخی از زنان به دلیل ژن‌هایشان بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ادراری هستند. شکل مجاری ادراری آنها احتمال ابتلا به عفونت را در دیگران بیشتر می‌کند. زنان مبتلا به دیابت ممکن است در معرض خطر بیشتری باشند زیرا سیستم ایمنی ضعیف آنها باعث می‌شود که کمتر بتوانند با عفونت‌ها مبارزه کنند. 

سایر عوامل خطر عبارتند از:

• عفونت ادراری قبلی
• فعالیت جنسی (رابطه جنسی می‌تواند باکتری‌های واژن را وارد دستگاه ادراری شما کند)
• سن (کودکان و سالمندان بیشتر در معرض ابتلا به عفونت ادراری هستند)
• یائسگی (باعث تغییر در باکتری‌های داخل واژن می‌شود)
• بارداری (باعث تغییرات هورمونی در دستگاه ادراری می‌شود)
• استفاده از اسپرم‌کش (باعث تغییر در باکتری‌های داخل واژن می‌شود)
• استفاده از دیافراگم (وارد کردن آن با دست ممکن است باکتری‌ها را به واژن شما اضافه کند)
• پروستات بزرگ‌شده
• آموزش توالت رفتن
• کاتترها
• هر چیزی که بر جریان ادرار تأثیر بگذارد، مانند سنگ کلیه، سکته مغزی یا آسیب نخاعی
• اسکلروز چندگانه

شایع‌ترین عوامل خطر برای عود عفونت ادراری در زنانی که در دوران یائسگی نیستند عبارتند از: 

• داشتن رابطه جنسی سه بار یا بیشتر در هفته
• استفاده از اسپرم‌کش
• شرکای جنسی جدید یا متعدد
• ابتلا به عفونت ادراری قبل از ۱۵ سالگی

عفونت ادراری در مردان

عفونت‌های دستگاه ادراری در مردان جوان بسیار نادر است. این عفونت‌ها در مردان بالای ۵۰ سال شایع‌تر هستند زیرا ممکن است غده پروستات آنها بزرگ شده باشد. در صورت بزرگ شدن، پروستات (غده ای در نزدیکی انتهای مثانه) می‌تواند جریان ادرار از مثانه را مسدود کند. این بدان معناست که مثانه به طور کامل تخلیه نمی‌شود و احتمال رشد باکتری‌ها و ایجاد عفونت را افزایش می‌دهد.

سایر عوامل خطر برای مردان عبارتند از:

• ختنه نشده بودن
• انسداد جزئی مجرای ادرار
• لوله کاتتر که برای رفع انسداد جزئی مجرای ادرار قرار داده می‌شود

عفونت ادراری در یائسگی

عفونت ادراری پس از یائسگی به دلیل کاهش سطح استروژن افزایش می‌یابد. استروژن کارهای زیادی برای بدن شما انجام می‌دهد، از جمله:

• کمک به مرطوب ماندن بافت‌های واژن و مجرای ادرار
• قوی نگه داشتن عضلات مجرای ادرار
• افزایش سطح باکتری‌های سالم در واژن و مثانه

با از دست دادن استروژن، باکتری‌های سالم کمتری در اطراف خود دارید، به این معنی که بیشتر مستعد ابتلا به عفونت‌های باکتریایی مانند عفونت ادراری هستید. اگر بیش از سه بار در یک سال یا دو بار در شش ماه دچار عفونت ادراری شده‌اید، به پزشک خود اطلاع دهید. ممکن است لازم باشد آزمایش‌هایی انجام دهند تا از سلامت کل سیستم ادراری شما اطمینان حاصل شود. همچنین ممکن است علاوه بر آنتی‌بیوتیک، کرم استروژن واژینال نیز تجویز کنند.

 آزمایش عفونت دستگاه ادراری

اگر مشکوک به عفونت ادراری هستید، به پزشک مراجعه کنید. آنها برای تأیید تشخیص عفونت ادراری، یکی از سه آزمایش زیر را برای شما تجویز می‌کنند:

نوار ادرار. این یک روش سریع برای آزمایش است، زیرا تقریباً بلافاصله نتایج را دریافت می‌کنید. یک پرستار یا تکنسین آزمایشگاه یک نوار پلاستیکی نازک حاوی مواد شیمیایی را در یک فنجان ادرار شما فرو می‌کند. اگر گلبول‌های سفید خون یا باکتری در ادرار وجود داشته باشد، مواد شیمیایی تغییر رنگ می‌دهند. 

آزمایش ادرار. نمونه‌ای از ادرار شما به آزمایشگاه ارسال می‌شود و در آنجا زیر میکروسکوپ از نظر علائم عفونت ادراری مانند وجود گلبول‌های سفید خون، خون یا باکتری بررسی می‌شود. این آزمایش ممکن است در صورتی انجام شود که آزمایش نوار ادراری منفی باشد اما شما هنوز علائم عفونت ادراری داشته باشید یا ناهنجاری دیگری در آزمایش وجود داشته باشد. 

کشت ادرار. اگر چندین عفونت ادراری داشته‌اید یا درمان مؤثر نبوده است، ممکن است کشت ادرار انجام شود. در این آزمایش، تکنسین آزمایشگاه اجازه می‌دهد باکتری‌های موجود در نمونه ادرار شما رشد کنند تا مشخص شود چه نوع باکتری شما را آلوده می‌کند. این رشد معمولاً ۱ تا ۲ روز طول می‌کشد، به علاوه چند روز دیگر طول می‌کشد تا پزشک نتایج را دریافت کند. ممکن است آنتی‌بیوتیک‌های مختلفی علیه باکتری‌ها آزمایش شوند تا مشخص شود کدام یک مؤثر هستند. 

سایر آزمایش‌های عفونت ادراری

اگر مکرراً دچار عفونت ادراری می‌شوید و پزشک به وجود مشکلی در دستگاه ادراری شما مشکوک است، ممکن است موارد زیر را با دقت بیشتری بررسی کند:

سونوگرافی: این آزمایش با استفاده از امواج صوتی، تصویری از کلیه‌ها و مثانه شما نشان می‌دهد.

سیستوسکوپی: یک لوله بلند و انعطاف‌پذیر به نام سیستوسکوپ که دارای لنز است، داخل مجرای ادرار و مثانه شما را بررسی می‌کند. در طول این معاینه، پزشک ممکن است یک قطعه کوچک از بافت مثانه را برای بررسی سرطان یا سایر بیماری‌ها بردارد.

اورودینامیک: این آزمایش‌ها مشخص می‌کنند که آیا مثانه به درستی کار می‌کند یا خیر.

IVP (پیلوگرام داخل وریدی): یک ماده رنگی به داخل ورید تزریق می‌شود و یک تکنسین تصاویر اشعه ایکس را بررسی می‌کند تا ببیند ماده رنگی با چه سرعتی از کلیه به حالب و سپس به مثانه حرکت می‌کند. اگر خیلی آهسته حرکت کند، می‌تواند به معنای انسداد یا مشکل دیگری در کلیه‌های شما باشد.

سی‌تی‌اسکن: این روش تصاویر سه‌بعدی از کلیه شما ایجاد می‌کند و ممکن است همزمان با IVP انجام شود، زیرا هر دو آزمایش از رنگ کنتراست استفاده می‌کنند.

اگر پزشک به عفونت ادراری دستگاه گوارش فوقانی مشکوک شود، ممکن است آزمایش خون ( شمارش کامل خون ) نیز تجویز کند. این آزمایش برای اطمینان از عدم انتشار عفونت به جریان خون شما انجام می‌شود.

درمان‌های عفونت دستگاه ادراری

هیچ قرص بدون نسخه‌ای برای درمان عفونت ادراری وجود ندارد. اغلب، برای درمان آنها داروهای تجویزی، عمدتاً آنتی‌بیوتیک‌ها، تجویز می‌شود.

داروی عفونت ادراری

آنتی‌بیوتیک‌ها معمولاً ظرف ۳ روز تا ۶ هفته اثر می‌کنند. مثل همیشه، حتماً تمام داروهای تجویز شده خود را مصرف کنید، حتی پس از اینکه احساس بهتری داشتید. آنتی‌بیوتیک‌های محبوب عبارتند از:

• آموکسی سیلین (آموکسیل)
• سفالوسپورین‌ها (بیوسف، کفلکس)
• داکسی سایکلین (آدوکسا، مونودوکس)
• فلوروکینولون‌ها (سیپرو، لواکین)
• فسفومایسین (مونورول)
• نیتروفورانتوئین (فورادانتین، ماکروبید، ماکرودانتین)
• تری متوپریم-سولفامتوکسازول (باکتریم)

اگر باردار هستید و عفونت کلیه دارید، تب بالا، درد شدید دارید یا نمی‌توانید غذا یا مایعات را در معده خود نگه دارید، ممکن است لازم باشد به بیمارستان بروید و آنتی‌بیوتیک و مایعات داخل وریدی (IV) دریافت کنید. به محض اینکه حال شما شروع به بهبود کرد، به خانه می‌روید و مصرف قرص‌های آنتی‌بیوتیک را ادامه می‌دهید. معمولاً کل دوره درمان 5 تا 10 روز طول می‌کشد. 

آنتی‌بیوتیک‌های تجویز شده به صورت داخل وریدی شامل برخی از همان انواعی هستند که به صورت قرص تجویز می‌شوند، مانند کارباپنم‌ها، سفالوسپورین‌ها، فلوروکینولون‌ها و پنی‌سیلین.

افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند، می‌توانند در دستگاه ادراری خود دچار عفونت‌های ویروسی مانند HIV یا SARS-CoV-2 (کووید) و همچنین پس از پیوند عضو یا سلول‌های بنیادی شوند. اگرچه نادرتر است، اما عفونت‌های ادراری با بار زیاد ویروس‌ها، برخلاف عفونت‌های ادراری باکتریایی، می‌توانند خطر مرگ بالایی داشته باشند. درمان شامل تجویز داروهای ضد ویروسی است که به نوع ویروس شما بستگی دارد. در برخی موارد، هیچ داروی خاصی برای درمان ویروس در دسترس نیست.

عفونت‌های ادراری مقاوم به آنتی‌بیوتیک

عفونت‌های ادراری در زنان بسیار شایع است، به این معنی که آنتی‌بیوتیک‌های زیادی تجویز شده است. پزشکان دریافته‌اند که بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های رایج تجویز شده دیگر علیه باکتری‌های عامل عفونت ادراری مؤثر نیستند. یک مطالعه نشان داد که ۸۰٪ از نمونه‌های ادراری که عفونت ادراری را نشان می‌دادند، حداقل در برابر دو آنتی‌بیوتیک رایج تجویز شده، از جمله آموکسی‌سیلین/کلاوولانیک اسید، آمپی‌سیلین، پیپراسیلین و تری‌متوپریم/سولفامتوکسازول، مقاوم بودند.

این مقاومت به دلیل استفاده بیش از حد از آنتی‌بیوتیک‌ها است. مردم گاهی اوقات آنها را برای بیماری‌های ویروسی مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا مصرف می‌کنند، اگرچه مؤثر نیستند. همچنین افراد اغلب دوره کامل آنتی‌بیوتیک‌های خود را تمام نمی‌کنند و به محض اینکه احساس بهتری پیدا می‌کنند، مصرف را متوقف می‌کنند. این امر باکتری‌ها را بدون کشتن آنها “تحت فشار” قرار می‌دهد، بنابراین آنها برای زنده ماندن جهش می‌یابند و در نتیجه در برابر آن آنتی‌بیوتیک خاص مقاوم می‌شوند. 

اگر آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی مؤثر نباشند، احتمالاً باید برای دریافت درمان‌های داخل وریدی به بیمارستان مراجعه کنید که هزینه و زمان بیشتری دارد. بنابراین، حتماً دوره مصرف آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی خود را کامل کنید تا مطمئن شوید عفونت شما کاملاً از بین رفته و خطر مقاومت آنتی‌بیوتیکی و بازگشت عفونت ادراری کاهش یابد.

نکات دیگر برای درمان عفونت ادراری

• برای کاهش سوزش و درد مثانه ، از داروهای بدون نسخه (مانند اوریستات) یا داروهای تجویزی (مانند فنازوپیریدین) استفاده کنید. این داروها را بیش از ۲ روز مصرف نکنید. این داروها عفونت ادراری را درمان نمی‌کنند – برای این منظور هنوز به آنتی‌بیوتیک نیاز دارید. 
• برای تب و درد، استامینوفن (تیلنول) یا ایبوپروفن (آلیو، موترین) مصرف کنید.
• ممکن است یک پد گرمکن مفید باشد.
• برای کمک به دفع باکتری‌ها از بدن، آب زیادی بنوشید. 

آب زغال اخته اغلب برای پیشگیری یا درمان عفونت ادراری توصیه می‌شود. این توت قرمز حاوی تانن است که ممکن است از چسبیدن باکتری E. coli – شایع‌ترین علت عفونت‌های دستگاه ادراری – به دیواره مثانه، جایی که می‌توانند باعث عفونت شوند، جلوگیری کند. اما تحقیقات نشان نداده است که این ماده تأثیر زیادی در کاهش عفونت‌ها دارد. همچنین شواهدی مبنی بر توصیه قرص یا عصاره زغال اخته یافت نشده است.

دی-مانوز قندی است که به طور طبیعی در میوه‌هایی مانند کرنبری و سیب یافت می‌شود. این قند با جلوگیری از اتصال باکتری E. coli به سلول‌های دستگاه ادراری عمل می‌کند. دی-مانوز به عنوان مکملی برای درمان عفونت ادراری به فروش می‌رسد. مطالعات موجود نشان می‌دهد که دی-مانوز می‌تواند عفونت ادراری را درمان کند، اما این مطالعات از بالاترین کیفیت برخوردار نبودند. بنابراین متخصصان در حال حاضر آن را توصیه نمی‌کنند. اما اگر عفونت ادراری مکرر دارید، می‌توانید دی-مانوز را همراه با یک آنتی‌بیوتیک امتحان کنید.

دانشمندان همچنین در حال بررسی واکسن‌هایی برای پیشگیری از عفونت ادراری هستند. یکی از آنها، MV140، در استرالیا، مکزیک و بریتانیا با نام تجاری Uromune تأیید شده است. این واکسن هنوز در بسیاری از کشورها تأیید نشده است. شما آن را هر روز به مدت ۳ ماه زیر زبان اسپری می‌کنید. این واکسن می‌تواند تا یک سال از عفونت ادراری مکرر جلوگیری کند. 

عفونت مزمن ادراری

یک مطالعه نشان داد که ۱۵٪ از مردان عفونت ادراری مکرر داشته‌اند. حدود ۲۶٪ از زنان برای بار دوم عفونت ادراری داشته‌اند و برخی بارها و بارها به آن مبتلا می‌شوند. اگر سالی دو بار یا بیشتر در عرض ۶ ماه دچار عفونت ادراری شوید، به این معنی است که عفونت ادراری مکرر دارید.

در بیشتر موارد، هر عفونت توسط نوع یا گونه‌ی متفاوتی از باکتری‌ها ایجاد می‌شود. اما برخی از باکتری‌ها می‌توانند به سلول‌های بدن شما حمله کرده و تکثیر شوند و کلونی از باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک ایجاد کنند. سپس آنها از سلول‌ها خارج شده و دوباره به دستگاه ادراری شما حمله می‌کنند.

درمان عفونت مزمن ادراری

اگر عفونت ادراری مکرر (مزمن) دارید، از پزشک خود بخواهید که یک برنامه درمانی توصیه کند. برخی از گزینه‌ها عبارتند از:

• دوز پایین آنتی‌بیوتیک در مدت زمان طولانی‌تر برای جلوگیری از عفونت‌های مکرر
• یک دوز آنتی‌بیوتیک بعد از رابطه جنسی، که یک عامل شایع عفونت است
• آنتی‌بیوتیک‌ها به مدت ۱ یا ۲ روز هر بار که علائم ظاهر می‌شوند
• درمان پیشگیرانه غیر آنتی‌بیوتیکی (این درمان می‌تواند شامل محصولات کرنبری، دی-مانوز، متنامین به همراه ویتامین C یا کرم استروژن واژینال در زنان یائسه باشد.)

آزمایش ادرار در منزل ، که می‌توانید بدون نسخه پزشک تهیه کنید، می‌تواند به شما کمک کند تا تصمیم بگیرید که آیا نیاز به مراجعه به پزشک دارید یا خیر. اگر برای عفونت ادراری آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنید، می‌توانید آزمایش کنید تا ببینید آیا عفونت را درمان کرده‌اند یا خیر (اگرچه هنوز باید دوره درمان خود را تمام کنید). 

پیشگیری از عفونت ادراری

در اینجا چند نکته برای پیشگیری از عفونت ادراری (UTI) آورده شده است :

• قبل از استفاده از توالت یا دوش گرفتن، دست‌های خود را بشویید.
• به محض اینکه احساس نیاز به ادرار کردن کردید، مثانه خود را مرتباً خالی کنید؛ عجله نکنید و مطمئن شوید که مثانه خود را به طور کامل تخلیه کرده‌اید.
• بعد از استفاده از توالت، خود را از جلو به عقب پاک کنید. و با همان دستمال توالت، خود را به عقب و جلو پاک نکنید. این یک روش خوب است، اگرچه مطالعات نشان نداده‌اند که بر عود عفونت ادراری تأثیر می‌گذارد.
• مقدار زیادی آب بنوشید. شش تا هشت لیوان در روز ایده‌آل است.
• دوش گرفتن را به وان حمام ترجیح دهید. حمام کردن به باکتری‌های پوست اجازه می‌دهد تا وارد مجرای ادرار شوند.
• از لیف و اسفنج حمام که حتی پس از شسته شدن هم می‌توانند باکتری‌ها را در خود نگه دارند، خودداری کنید. به جای آن از لیف حمام استفاده کنید. 
• در زمان حمام از صابون مایع ملایم و بدون عطر به جای صابون جامد استفاده کنید.
• ابتدا ناحیه مجرای ادرار خود را (وقتی لیف تمیز است) قبل از بقیه بدن بشویید. از یک حرکت جارویی از جلو به عقب استفاده کنید.
• از اسپری‌های بهداشتی زنانه، دوش‌های معطر و محصولات حمام معطر دوری کنید؛ آنها فقط باعث افزایش تحریک می‌شوند.
• قبل از رابطه جنسی، ناحیه تناسلی خود را تمیز کنید.
• بعد از رابطه جنسی ادرار کنید تا باکتری‌هایی که ممکن است وارد مجرای ادرار شما شده باشند، از بین بروند.
• اگر از دیافراگم‌ ضد بارداری و کاندوم‌های بدون روان‌کننده یا ژل‌های اسپرم‌کش برای پیشگیری از بارداری استفاده می‌کنید، ممکن است بخواهید روش دیگری را جایگزین کنید. دیافراگم‌ها می‌توانند رشد باکتری‌ها را افزایش دهند، در حالی که کاندوم‌های بدون روان‌کننده و اسپرم‌کش‌ها می‌توانند دستگاه ادراری شما را تحریک کنند. همه این موارد می‌توانند علائم عفونت ادراری را بیشتر کنند.
• در طول رابطه جنسی از روان کننده های مبتنی بر آب استفاده کنید.
• با پوشیدن لباس زیر نخی و گشاد، ناحیه تناسلی خود را خشک نگه دارید. شلوار جین تنگ و لباس زیر نایلونی نپوشید؛ آنها می‌توانند رطوبت را به دام بیندازند و محیط مناسبی برای رشد باکتری‌ها ایجاد کنند.
• آب زغال اخته بنوشید یا عصاره زغال اخته مصرف کنید. اگرچه شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد این موارد می‌توانند عفونت ادراری را درمان کنند، اما شواهد بیشتری وجود دارد که نشان می‌دهد می‌توانند به جلوگیری از عود مجدد آن کمک کنند. 
• برای افزایش مقاومت بدن در برابر عفونت‌ها، ویتامین C بیشتری مصرف کنید.
• برای زنانی که یائسگی را پشت سر گذاشته‌اند، ممکن است کرم استروژن واژینال تجویز شود تا مقاومت در برابر عفونت‌ها افزایش یابد.
• اتنامین هیپورات را امتحان کنید. این داروی تجویزی آنتی‌بیوتیک نیست و بنابراین نمی‌تواند عفونت ادراری را درمان کند. اما طبق برخی مطالعات، می‌تواند از بازگشت آنها جلوگیری کند، زیرا می‌تواند رشد باکتری‌ها را متوقف کند. 
• مکمل‌های D-mannose را امتحان کنید. مطالعات هنوز قطعی نیستند، اما برخی نشان می‌دهند که این مکمل‌ها می‌توانند از بازگشت عفونت ادراری جلوگیری کنند . دوز صحیح مشخص نیست، اما اغلب ۵۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز پیشنهاد می‌شود.

عوارض عفونت ادراری

اغلب اوقات، عفونت‌های ادراری مشکلات جدی ایجاد نمی‌کنند. اما اگر عفونت دستگاه ادراری شما درمان نشود، ممکن است موارد زیر را داشته باشید:

• عفونت‌های مکرر 
• آسیب دائمی کلیه ناشی از عفونت کلیه
• مجرای ادرار تنگ (در مردان)
• سپسیس، یک التهاب تهدید کننده زندگی در بدن

بارداری و عفونت ادراری

حدود ۸٪ از زنان باردار دچار عفونت ادراری می‌شوند. اگر موارد زیر را داشته باشید، بیشتر در معرض خطر هستید:

• سابقه عفونت ادراری قبلی داشته باشید
• دیابت داشته باشید
• قبلاً بچه دار شده باسید
• درآمد کمی داشته باشید

در صورت عدم درمان، احتمال ابتلا به عفونت کلیه وجود دارد که با موارد زیر مرتبط است:

• زایمان زودرس نوزاد
• داشتن نوزادی با وزن کم هنگام تولد

درمان معمولاً شامل یک دوره مصرف آنتی‌بیوتیک به مدت ۳ تا ۷ روز است. همه آنتی‌بیوتیک‌ها را نمی‌توان در دوران بارداری مصرف کرد.

خلاصه مطلب

عفونت‌های دستگاه ادراری (UTI) در بین زنان بسیار شایع است. دلیل این امر این است که مجرای ادرار – لوله‌ای که ادرار را از مثانه به خارج از بدن منتقل می‌کند – نزدیک به مقعد است، جایی که باکتری E. coli در آن زندگی می‌کند. درمان معمولاً آنتی‌بیوتیک است. حتماً آنتی‌بیوتیک‌ها را به تعداد روزهایی که پزشک به شما گفته است مصرف کنید و مصرف آنها را زود قطع نکنید. 

سوالات متداول در مورد عفونت ادراری

چه عواملی در سبک زندگی باعث عفونت ادراری می‌شوند؟

شما می‌توانید با پاک کردن مقعد از جلو به عقب، به خصوص بعد از اجابت مزاج؛ نوشیدن مقدار زیادی آب؛ ادرار کردن بعد از رابطه جنسی؛ نوشیدن آب زغال اخته یا مصرف مکمل‌های زغال اخته؛ و ادرار کردن به محض احساس نیاز، احتمال ابتلا به عفونت ادراری را کاهش دهید.

عفونت ادراری چقدر طول می‌کشد؟

اگر عفونت ادراری درمان نشود، ممکن است خود به خود در عرض یک هفته برطرف شود. این اتفاق حدود ۲۰٪ مواقع می‌افتد، به خصوص اگر شروع به نوشیدن مقدار زیادی آب کنید. اما این احتمال نیز وجود دارد که عفونت ادراری در صورت عدم درمان به کلیه‌ها منتقل شود و مشکلات بیشتری ایجاد کند. مصرف یک دوره آنتی‌بیوتیک بسیار ایمن‌تر است که باید عفونت را در عرض ۳ تا ۵ روز برطرف کند.

آیا ممکن است عفونت ادراری بدون درد داشته باشید؟

بله. اگرچه بیشتر اوقات هنگام دفع ادرار سوزش یا درد دارید، اما ممکن است عفونت ادراری بدون علامت باشد. این بیماری در افراد مسن یا کسانی که از کاتتر استفاده می‌کنند شایع‌تر است. به این نوع عفونت مثانه، باکتریوری بدون علامت گفته می‌شود.

نوشته عفونت‌های دستگاه ادراری (UTI) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.