تشخیص  سل همیشه آسان نیست. سل معمولاً باعث عفونت در ریه‌ها می‌شود، اما نه همیشه. سل می‌تواند باعث عفونت نهفته (بدون علامت یا خاموش) یا سل فعال شود که نیاز به درمان دارد. پزشک شما معاینه فیزیکی و  آزمایش پوست  یا  خون انجام می‌دهد  تا ببیند آیا ممکن است سل داشته باشید یا خیر. بسته به نتایج، آزمایش‌های اضافی تجویز می‌شود.

آزمایش پوستی سل

بسیاری از افرادی که مبتلا به سل هستند هیچ علامتی ندارند. آنها چیزی دارند که پزشکان آن را سل نهفته می‌نامند. آزمایش پوستی سل، که با نام آزمایش پوستی توبرکولین مانتو نیز شناخته می‌شود، رایج‌ترین روش تشخیص سل توسط پزشکان است. آنها مقدار بسیار کمی مایع به نام توبرکولین را درست زیر پوست ساعد شما تزریق می‌کنند. این مایع حاوی مقداری پروتئین غیرفعال سل است. شما باید یک خراش کوچک از سوزن احساس کنید. 2 یا 3 روز بعد به پزشک خود مراجعه خواهید کرد و یک کارمند مراقبت‌های بهداشتی بررسی خواهد کرد که آیا واکنشی نشان داده‌اید یا خیر.

نتایج آزمایش پوست سل

اگر برآمدگی سفت و برجسته‌ای دارید یا روی بازویتان تورم وجود دارد، آزمایش شما مثبت است. این بدان معناست که میکروب‌های سل در بدن شما وجود دارند. اما همیشه به این معنی نیست که شما بیماری سل فعال دارید.

پزشک شما ممکن است آزمایش‌های بیشتری برای اطمینان انجام دهد. این آزمایش‌ها می‌تواند شامل آزمایش خون یا عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه شما باشد. همچنین ممکن است بخواهد خلط شما را آزمایش کند – خلطی که هنگام سرفه کردن بالا می‌آورید. نمونه‌های ادرار یا بافت همچنین می‌توانند به پزشک شما بگویند که آیا میکروب‌های سل شروع به گسترش کرده‌اند یا “فعال” شده‌اند.

اگر واکنشی نداشته باشید (یا اگر واکنش بسیار کمی داشته باشید)، آزمایش شما منفی است. شما میکروب سل در بدن خود ندارید. اما اگر اخیراً آلوده شده‌اید، ممکن است سیستم ایمنی بدن شما هنوز به آزمایش پوستی واکنش نشان نداده باشد. در این صورت، پزشک ممکن است از شما بخواهد ۸ تا ۱۰ هفته دیگر آزمایش پوستی سل دیگری انجام دهید.

اگر در گذشته آزمایش پوستی سل شما مثبت بوده است، انتظار می‌رود که در آینده نیز همیشه نتیجه آزمایش شما مثبت باشد. پس از مثبت شدن آزمایش پوستی، به پزشک خود اطلاع دهید. این آزمایش‌ها معمولاً تکرار نمی‌شوند زیرا تورم می‌تواند هر بار بدتر شود.

گاهی اوقات پزشک آزمایش پوستی سل را تکرار می‌کند. این آزمایش ممکن است نشان دهد که شما سل ندارید، در حالی که مبتلا هستید، به خصوص اگر مدت‌ها پیش در معرض آن قرار گرفته باشید و پاسخ ایمنی شما به آن ضعیف باشد. یا اگر با واکسن سل کالمت-گرین (BCG) واکسینه شده باشید، ممکن است نتیجه مثبت کاذب بگیرید .

اگر آزمایش اول شما منفی بود، می‌توانید یک یا دو هفته بعد آزمایش دوم را روی بازوی دیگر خود انجام دهید. اگر آزمایش دوم مثبت بود، به آزمایش‌های بیشتری نیاز خواهید داشت.

آزمایش خون برای بیماری سل

آزمایش‌های خون به نام سنجش آزادسازی اینترفرون گاما (IGRA) پاسخ شما را به آنتی‌ژن‌های سل، چیزهایی که باعث می‌شوند سیستم ایمنی بدن شما آنتی‌بادی تولید کند، اندازه‌گیری می‌کنند. دو آزمایش توسط FDA تأیید شده است. می‌توانید آنها را به جای آزمایش پوستی سل یا علاوه بر آن انجام دهید.

وقتی آزمایش خون خود را انجام دادید، دیگر نیازی به مراجعه مجدد ندارید. اگر آزمایش پوستی سل شما منفی بوده یا واکسن BCG زده باشید، آنها می‌توانند به شما کمک کنند.

اگر آزمایش خون شما مثبت باشد، به این معنی است که به میکروب‌های سل آلوده شده‌اید. آزمایش‌های دیگری نیز برای بررسی فعال بودن بیماری سل شما انجام خواهد شد.

سایر آزمایش‌های سل

اگر آزمایش پوستی یا خونی  سل شما مثبت باشد، پزشک ممکن است از شما عکس‌برداری با اشعه ایکس از قفسه سینه انجام دهد. آنها به دنبال لکه‌هایی روی  ریه‌های شما  یا هرگونه تغییر ناشی از سل خواهند بود.

همچنین ممکن است آزمایش اسمیر یا کشت خلط انجام دهید. پزشک شما نمونه‌ای از  مخاطی که هنگام سرفه  بالا می‌آید  را می‌گیرد  و آن را برای باکتری سل آزمایش می‌کند.

عفونت نهفته سل در مقابل بیماری فعال سل

اگر به سل مبتلا هستید، ممکن است عفونت نهفته سل یا بیماری فعال سل داشته باشید.

در  عفونت نهفته سل،  شما باکتری سل را دارید، اما احساس بیماری نمی‌کنید و هیچ علامتی ندارید. شما نمی‌توانید سل را به کس دیگری منتقل کنید. تنها نشانه ابتلا به عفونت سل، مثبت بودن آزمایش پوست یا آزمایش خون سل است.

در صورت وجود عفونت نهفته، عکس‌برداری از قفسه سینه شما سل فعال را نشان نمی‌دهد و کشت خلط شما برای سل منفی خواهد بود.

حدود ۵ تا ۱۰ درصد از افرادی که عفونت نهفته سل دارند، در نهایت به بیماری فعال سل مبتلا می‌شوند. احتمال ابتلا به این بیماری به سابقه پزشکی شما بستگی دارد.

در برخی موارد، باکتری سل بر سیستم ایمنی بدن شما غلبه کرده   و تکثیر می‌شود. این به  بیماری سل تبدیل می‌شود . علائمی خواهید داشت که می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• کاهش وزن
• تب
• سرفه
• خستگی

اگر سل فعال دارید، می‌توانید آن را به دیگران منتقل کنید. سل فعال با وجود علائم، آزمایش‌های سل، کشت خلط و تصویربرداری تشخیص داده می‌شود. اگر این نتایج آزمایش را دریافت کردید، با پزشک خود مشورت کنید. بیماری سل جدی است و نیاز به درمان دارد.

آزمایش مقاومت دارویی سل

پزشک در مراحل اولیه آزمایش‌هایی انجام می‌دهد تا مطمئن شود که بیماری سل شما به  داروهایی  که مصرف می‌کنید پاسخ می‌دهد. اگر اینطور نشود، ممکن است به بیماری سل مقاوم به دارو مبتلا باشید. گاهی اوقات، اگر چندین دوز دارو را فراموش کنید یا داروهای خود را آنطور که قرار است مصرف نکنید، بیماری سل شما می‌تواند در برابر برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان مقاومت ایجاد کند. ممکن است داروها نتوانند با بیماری مبارزه کنند.

درمان سل مقاوم به درمان دشوارتر است و ممکن است برای مدت طولانی‌تری به داروهای بیشتری نیاز داشته باشید.

نوشته آزمایش‌های سل (TB) اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سل چیست؟

سل (TB) یک عفونت مسری است که معمولاً به ریه‌های شما حمله می‌کند. همچنین می‌تواند به سایر قسمت‌های بدن شما مانند مغز و ستون فقرات شما گسترش یابد. نوعی باکتری به نام  مایکوباکتریوم توبرکلوزیس  باعث ایجاد آن می‌شود.

تصور می‌شود این باکتری بیش از ۳ میلیون سال قدمت دارد. شناخت این بیماری به یونان و روم باستان برمی‌گردد. سل، در آغاز قرن بیستم عامل اصلی مرگ و میر در برخی کشورها بوده است.

اگرچه اکنون تا حد زیادی در بسیاری از کشورها کنترل شده است، اما هنوز هم سالانه بیش از یک میلیون نفر را در سراسر جهان می‌کشد.

افراد مبتلا به HIV/AIDS و سایر افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند ، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سل هستند، زیرا بدن آنها برای مبارزه با باکتری‌ها با مشکل مواجه است.

انواع سل

عفونت سل همیشه به این معنی نیست که شما بیمار خواهید شد. این بیماری مراحل و اشکال مختلفی دارد:

• سل اولیه. این اولین مرحله از عفونت سل است. سیستم ایمنی بدن شما ممکن است بتواند با میکروب‌ها مبارزه کند. اما گاهی اوقات همه آنها را از بین نمی‌برد و آنها همچنان تکثیر می‌شوند. ممکن است در این مرحله هیچ علامتی از سل نداشته باشید، یا ممکن است چند علامت شبیه آنفولانزا داشته باشید.
• سل نهفته.  شما میکروب‌ها را در بدن خود دارید، اما سیستم ایمنی بدن شما از انتشار آنها جلوگیری می‌کند. شما هیچ علامتی ندارید و مسری نیستید. اما عفونت هنوز زنده است و می‌تواند روزی فعال شود. اگر در معرض خطر بالای فعال شدن مجدد بیماری هستید، پزشک داروهایی برای جلوگیری از سل فعال به شما می‌دهد. این معمولاً در صورتی اتفاق می‌افتد که شما HIV داشته باشید ، در ۲ سال گذشته عفونت داشته باشید، عکس‌برداری از قفسه سینه شما غیرمعمول باشد یا سیستم ایمنی بدن شما ضعیف شده باشد.
• سل فعال.  میکروب‌ها تکثیر می‌شوند و شما را بیمار می‌کنند. شما می‌توانید بیماری را به دیگران منتقل کنید. حدود ۹۰٪ موارد فعال در بزرگسالان از عفونت نهفته سل ناشی می‌شوند.
• سل فعال خارج از ریه‌ها. عفونت سلی که از ریه‌های شما به سایر قسمت‌های بدن گسترش می‌یابد، به عنوان سل خارج ریوی شناخته می‌شود. علائم شما بستگی به این دارد که عفونت کدام قسمت از بدن شما را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

عفونت سل نهفته یا فعال همچنین می‌تواند در برابر دارو مقاوم باشد، به این معنی که برخی داروها علیه باکتری‌ها مؤثر نیستند.

علائم سل

سل نهفته علائمی ندارد. آزمایش پوست یا خون می‌تواند ابتلا به آن را تشخیص دهد.

علائم سل فعال در ریه‌ها عبارتند از:

• سرفه‌ای که بیش از ۳ هفته طول بکشد
• درد قفسه سینه
• سرفه خونی
• احساس خستگی مداوم
• تعریق شبانه
• لرز
• تب
• از دست دادن اشتها
• کاهش وزن

وقتی سل خارج از ریه‌ها باشد، ممکن است همین علائم را به همراه درد در نزدیکی ناحیه آلوده داشته باشید.

علائم سل ممکن است در نوجوانان، کودکان و نوزادان متفاوت باشد. علائم نوجوانان مشابه بزرگسالان است. کودکان ۱ تا ۱۲ ساله ممکن است کاهش وزن و تبی داشته باشند که از بین نمی‌رود.

نوزادان ممکن است:

• غیرفعال باشید یا به آرامی حرکت کنید
• برآمدگی در قسمت نرم سرشان دارند
• خیلی وسواسی بودن.
• استفراغ یا مشکل در تغذیه

اگر شما یا فرزندتان هر یک از این علائم را دارید، برای آزمایش به پزشک مراجعه کنید. در صورت درد قفسه سینه ، فوراً کمک پزشکی دریافت کنید .

علل سل

باکتری سل درست مانند سرماخوردگی یا آنفولانزا از طریق هوا پخش می‌شود. شما فقط در صورت تماس با افراد مبتلا به سل، به این بیماری مبتلا می‌شوید.

وقتی کسی که مبتلا به سل است سرفه می‌کند، عطسه می‌کند، صحبت می‌کند، می‌خندد یا آواز می‌خواند، قطرات ریزی را آزاد می‌کند که حاوی میکروب هستند. اگر این میکروب‌ها را تنفس کنید، می‌توانید به این بیماری مبتلا شوید. به همین دلیل است که افرادی که سل فعال در ریه‌ها یا گلوی خود دارند، بیشتر احتمال دارد دیگران را آلوده کنند. اگر سل در سایر نواحی بدن شما وجود داشته باشد، معمولاً نمی‌توانید آن را منتقل کنید. 

ابتلا به سل آسان نیست. به احتمال زیاد آن را از همکاران، دوستان یا اعضای خانواده که زمان زیادی را در داخل خانه با آنها می‌گذرانید، دریافت خواهید کرد.

میکروب‌های سل روی سطوح رشد نمی‌کنند. شما از طریق موارد زیر به این بیماری مبتلا نمی‌شوید:

• دست دادن 
• بوسیدن
• اشتراک‌گذاری غذا یا نوشیدنی
• استفاده مشترک از ملحفه، حوله یا مسواک
• صندلی‌های توالت 

عوامل خطر سل

اگر موارد زیر را داشته باشید، احتمال ابتلا به سل در شما بیشتر است:

• یک دوست، همکار یا یکی از اعضای خانواده مبتلا به سل فعال است.
• شما در منطقه‌ای زندگی می‌کنید که سل در آن شایع است، مانند روسیه، آفریقا، اروپای شرقی، آسیا، آمریکای لاتین و کارائیب.
• شما عضوی از گروهی هستید که احتمال شیوع سل در آن بیشتر است، یا با کسی که سل دارد کار یا زندگی می‌کنید. این شامل افرادی می‌شود که بی‌خانمان هستند، افراد مبتلا به HIV، افراد در زندان یا بازداشتگاه و کسانی که مواد مخدر تزریق می‌کنند.
• شما در بیمارستان یا خانه سالمندان کار یا زندگی می‌کنید.
• شما یک کارمند مراقبت‌های بهداشتی برای بیماران در معرض خطر بالای ابتلا به سل هستید.
• تو سیگاری هستی.

اگر موارد زیر را دارید، در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سل فعال هستید: 

• اچ آی وی یا ایدز
• دیابت
• بیماری جدی کلیه
• سرطان سر یا گردن
• وزن کم بدن و تغذیه نامناسب

یا استفاده کنید:

• درمان‌های سرطان مانند شیمی‌درمانی
• داروهای پیوند عضو
• داروهای خاصی برای درمان آرتریت روماتوئید، بیماری کرون و پسوریازیس

نوزادان و کودکان خردسال در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به سل فعال هستند زیرا سیستم ایمنی بدن آنها به طور کامل شکل نگرفته است. کودکان زیر 5 سال، نوجوانان و جوانان 15 تا 25 سال و بزرگسالان 65 سال به بالا بیشترین احتمال ابتلا به سل فعال را دارند.

بیماری سل چقدر جدی است؟

اگر سل درمان نشود، می‌تواند کشنده باشد. بیش از ۱.۲۵ میلیون نفر در سراسر جهان در سال ۲۰۲۳ بر اثر سل جان خود را از دست دادند. این بیماری دومین بیماری عفونی کشنده (پس از کووید-۱۹) و سیزدهمین علت اصلی مرگ و میر در جهان است .

اما سل قابل درمان است. سازمان بهداشت جهانی تخمین می‌زند که درمان سل بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۴ جان ۷۹ میلیون نفر را نجات داده است. 

تشخیص سل

برای تشخیص سل، پزشک ممکن است با معاینه فیزیکی شروع کند که شامل گوش دادن به ریه‌ها و جستجوی غدد لنفاوی متورم است.

اگر آنها فکر کنند که شما ممکن است به آن مبتلا باشید، می‌توانند آزمایش سل را تجویز کنند.

آزمایش سل

دو آزمایش رایج برای تشخیص سل وجود دارد:

• آزمایش پوستی سل.  این آزمایش همچنین به عنوان آزمایش پوستی توبرکولین مانتو شناخته می‌شود. یک تکنسین مقدار کمی مایع را به پوست بازوی شما تزریق می‌کند. پس از ۲-۳ روز، آنها تورم بازوی شما را بررسی می‌کنند. ممکن است این آزمایش را بیش از یک بار انجام دهید.
• آزمایش خون سل.  این آزمایش‌ها که سنجش آزادسازی اینترفرون گاما (IGRA) نیز نامیده می‌شوند، پاسخ را هنگامی که پروتئین‌های سل با مقدار کمی از خون شما مخلوط می‌شوند، اندازه‌گیری می‌کنند.

نتایج آزمایش سل

اگر نتایج آزمایش پوست شما مثبت باشد، به احتمال زیاد باکتری سل دارید. اما ممکن است نتیجه آزمایش مثبت کاذب نیز باشد. اگر واکسن سل به نام باسیلوس کالمت-گرین (BCG) دریافت کرده باشید، آزمایش می‌تواند نشان دهد که شما سل دارید در حالی که واقعاً ندارید. همچنین اگر عفونت شما بسیار جدید باشد، ممکن است نتیجه آزمایش منفی کاذب باشد و بگوید که سل ندارید در حالی که واقعاً دارید.

آزمایش‌های پوست و خون نمی‌توانند نشان دهند که عفونت شما نهفته است یا فعال. برای تشخیص این موضوع، پزشک می‌تواند اقدامات زیر را انجام دهد:

• عکس‌برداری با اشعه ایکس یا سی‌تی‌اسکن قفسه سینه برای بررسی تغییرات در ریه‌ها
• آزمایش باسیل اسید-فاست (AFB) برای بررسی باکتری سل در خلط، مخاطی که هنگام سرفه بالا می‌آید، انجام می‌شود.

درمان سل

آیا درمانی برای سل وجود دارد؟

بیشتر موارد با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شوند. اما مدت زیادی طول می‌کشد. شما باید حداقل ۶ تا ۹ ماه دارو مصرف کنید.

سل چگونه درمان می‌شود؟

درمان شما بستگی به عفونت شما دارد.

• اگر سل نهفته دارید ، پزشک برای از بین بردن باکتری‌ها به شما دارو می‌دهد تا عفونت فعال نشود. ممکن است ایزونیازید ، ریفامپین یا ریفاپنتین را به تنهایی یا ترکیبی از آنها دریافت کنید. باید این داروها را به مدت ۳ ماه یا بیشتر مصرف کنید. اگر علائم سل فعال را مشاهده کردید، فوراً با پزشک خود تماس بگیرید.
• ترکیبی از داروها نیز سل فعال را درمان می‌کند . رایج‌ترین آنها اتامبوتول، ایزونیازید، پیرازینامید و ریفامپین هستند. شما آنها را به مدت ۶ تا ۱۲ ماه مصرف خواهید کرد.
• اگر سل مقاوم به دارو دارید ، پزشک ممکن است یک یا چند داروی مختلف به شما تجویز کند. ممکن است مجبور شوید آنها را برای مدت طولانی‌تری، تا 30 ماه، مصرف کنید و این داروها می‌توانند عوارض جانبی بیشتری ایجاد کنند.

سل مقاوم به دارو

برخی از گونه‌های سل در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم هستند. باکتری‌ها به دلیل تغییرات در ساختار ژنتیکی خود در برابر دارو مقاوم می‌شوند. این اتفاق می‌تواند به طور تصادفی رخ دهد. اما وقتی آنتی‌بیوتیک‌ها بیش از حد تجویز شوند یا به طور نادرست استفاده شوند، این روند را تسریع می‌کند.

صرف نظر از نوع عفونتی که دارید، مهم است که مصرف تمام داروهای خود را تمام کنید، حتی زمانی که احساس بهتری دارید. اگر خیلی زود مصرف دارو را قطع کنید، ممکن است دارو تمام باکتری‌های سل را در بدن شما از بین نبرد. اتمام درمان همچنین به جلوگیری از ایجاد گونه‌های جدید باکتری‌های مقاوم به دارو کمک می‌کند .

عوارض جانبی داروهای سل

مانند هر دارویی، داروهای سل می‌توانند عوارض جانبی داشته باشند. عوارض جانبی رایج ایزونیازید عبارتند از:

• بی‌حسی و سوزن سوزن شدن در دست‌ها و پاهایتان
• ناراحتی معده، حالت تهوع و استفراغ
• از دست دادن اشتها
• ضعف

عوارض جانبی اتامبوتول عبارتند از:

• لرز
• مفاصل دردناک یا متورم
• درد شکم، حالت تهوع و استفراغ
• از دست دادن اشتها
• سردرد
• گیجی
• مشکلات چشمی مانند درد و مشکلات بینایی

برخی از عوارض جانبی پیرازینامید عبارتند از:

• کمبود انرژی
• تهوع و استفراغ
• از دست دادن اشتها
• درد عضلانی یا مفصلی

عوارض جانبی رایج ریفامپین عبارتند از:

• بثورات پوستی
• ناراحتی معده، حالت تهوع و استفراغ
• ادرار قهوه‌ای
• پوست یا چشم‌های زرد (یرقان)
• اسهال
• از دست دادن اشتها
• پانکراس ملتهب

عوارض سل

عفونت سل می‌تواند عوارضی مانند موارد زیر را ایجاد کند:

• آسیب مفاصل
• آسیب ریه
• عفونت یا آسیب به استخوان‌ها، نخاع، مغز یا غدد لنفاوی شما
• مشکلات کبدی یا کلیوی
• التهاب بافت‌های اطراف قلب شما

پیشگیری از سل

برای کمک به جلوگیری از شیوع سل:

• اگر به مکانی سفر می‌کنید که سل در آن شایع است، از گذراندن زمان زیاد در مکان‌های شلوغ با افراد بیمار خودداری کنید. 
• اگر عفونت نهفته دارید، تمام داروهای خود را مصرف کنید تا فعال و مسری نشود.

اگر سل فعال دارید، باید در طول چند هفته اول درمان، مراقب باشید تا دیگران را از عفونت محافظت کنید:

• تماس با افراد دیگر را محدود کنید. اگر با دیگران زندگی می‌کنید، در یک اتاق جداگانه بخوابید و تا حد امکان خود را ایزوله کنید. 
• هنگام خندیدن، عطسه یا سرفه، دهان خود را بپوشانید. 
• وقتی در کنار افراد دیگر هستید، ماسک جراحی بزنید.
• فضای خود را تهویه کنید. در صورت امکان پنجره‌ها را باز کنید و از پنکه استفاده کنید. میکروب‌ها در مکان‌های با تهویه ضعیف راحت‌تر پخش می‌شوند. 

واکسن سل

کودکان در کشورهایی که سل شایع است، اغلب واکسن BCG دریافت می‌کنند. این واکسن در ایالات متحده به طور گسترده استفاده نمی‌شود و همیشه در برابر عفونت محافظت ایجاد نمی‌کند. پزشکان این واکسن را فقط برای کودکانی که با کسی زندگی می‌کنند که عفونت فعال سل با سویه بسیار مقاوم به دارو دارد یا نمی‌تواند آنتی‌بیوتیک مصرف کند، توصیه می‌کنند.

چشم انداز سل

دورنمای شما به چندین چیز بستگی دارد، از جمله سلامت کلی شما، شدت عفونت و اینکه چقدر دستورالعمل‌های پزشک خود را در مورد درمان دنبال می‌کنید. در ایالات متحده، متخصصان تخمین می‌زنند که درمان در بیش از ۹۵٪ موارد مؤثر است.

خلاصه مطلب

سل (TB) یک بیماری قدیمی است که هنوز هم سالانه میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان می‌کشد. اما این بیماری قابل درمان و پیشگیری است. اگر فکر می‌کنید ممکن است سل داشته باشید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. اگر به سل مبتلا شده‌اید، برای محافظت از دیگران اقداماتی انجام دهید و مطمئن شوید که درمان خود را کامل می‌کنید.

سوالات متداول در مورد سل

بیماری سل چقدر جدی است؟

بیشتر افراد مبتلا به باکتری سل بیمار نمی‌شوند. اما سل فعال در صورت عدم درمان می‌تواند بسیار جدی و حتی کشنده باشد. این بیماری می‌تواند به طور دائمی به ریه‌های شما آسیب برساند. اگر به سایر قسمت‌های بدن شما گسترش یابد، می‌تواند عوارض کوتاه مدت یا بلند مدتی را در آنجا ایجاد کند.  

آیا بیماری سل هرگز از بین می‌رود؟

در سراسر جهان، تقریباً از هر 10 مورد سل، 9 مورد و تقریباً نیمی از موارد سل مقاوم به دارو در نهایت درمان می‌شوند. در حالی که درمان می‌تواند چندین ماه طول بکشد، ممکن است در عرض چند هفته احساس بهبودی کنید. 

بیماری سل چقدر مسری است؟

سل در مرحله فعال خود مسری است. اما معمولاً برای ابتلا به آن باید تماس زیادی با فرد آلوده داشته باشید. این بیماری فقط از طریق قطرات موجود در هوا که استنشاق می‌کنید، پخش می‌شود. اکثر افرادی که در معرض سل قرار می‌گیرند، قادر به مبارزه با باکتری و جلوگیری از فعال شدن آن هستند.  

آیا هنوز کسی به سل مبتلا می‌شود؟

در سال ۲۰۲۱، اعتقاد بر این بود که یک چهارم جمعیت جهان به این بیماری مبتلا هستند. بخش‌هایی از جهان که بیشترین موارد سل را دارند شامل آسیای جنوب شرقی ، آفریقا و غرب اقیانوس آرام است.

نوشته سل (TB): علل، علائم، درمان اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.