شاید فکر کنید که استنشاق گرد و غبار مسئله‌ی مهمی نیست، اما برای برخی افراد، می‌تواند باعث بیماری ریوی به نام پنومونی ناشی از حساسیت (HP) شود. این یک واکنش آلرژیک به ذرات موجود در گرد و غبار است و می‌تواند علائمی مانند سرفه و تنگی نفس ایجاد کند. اگر زود درمان شوید و از تنفس موادی که به آنها حساسیت دارید خودداری کنید، می‌توانید اوضاع را به حالت عادی برگردانید.

عوامل مختلفی می‌توانند باعث ایجاد پنومونییت ناشی از حساسیت شوند، از جمله قارچ، کپک، باکتری، پروتئین و مواد شیمیایی.

به طور معمول، سیستم ایمنی – دفاع بدن شما در برابر میکروب‌ها – با از بین بردن چیزهایی که به آنها حساسیت دارید، باعث التهاب در ریه‌های شما می‌شود. پس از مدتی، التهاب متوقف می‌شود. اما در برخی از افرادی که “حساسیت بیش از حد” دارند، ریه‌ها ملتهب می‌مانند و علائم پنومونیت ناشی از حساسیت بیش از حد را ایجاد می‌کنند.

اگر زود متوجه آن شوید و تنفس ذرات بیشتر را متوقف کنید، ریه‌های شما می‌توانند بهبود یابند. اگر بارها و بارها آنها را استنشاق کنید، ریه‌های شما ملتهب می‌مانند و ممکن است جای زخم ایجاد شود که می‌تواند تنفس طبیعی را دشوار کند.

تشخیص اینکه چه تعداد از افراد به پنومونیت ناشی از حساسیت مبتلا هستند، دشوار است، زیرا بسیاری از آنها تشخیص داده نمی‌شوند یا به اشتباه تصور می‌شود که بیماری ریوی دیگری مانند آسم دارند.

ذراتی که مشکل‌ساز می‌شوند

شما می‌توانید ذرات مشکل‌ساز را در خانه، محل کار یا تقریباً هر مکان دیگری که معمولاً می‌روید، استنشاق کنید. ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها طول بکشد تا به آنها حساسیت پیدا کنید.

برخی از منابع ذراتی که می‌توانند باعث پنومونیت ناشی از حساسیت شوند عبارتند از:

• خز حیوانات
• قارچی که در دستگاه‌های تهویه مطبوع، رطوبت‌سازها و سیستم‌های گرمایشی رشد می‌کند
• فضولات و پرهای پرندگان
• کپکی که روی یونجه، کاه یا خوراک دام غلات رشد می‌کند
• باکتری‌های موجود در بخار آب جکوزی

اگر شغلی دارید که شما را در تماس با این ذرات قرار می‌دهد، مانند کشاورزی، دامپزشکی و کارخانه‌های چوب‌بری، احتمال ابتلا به پنومونیت ناشی از حساسیت بیشتر است. اما بیشتر افرادی که این ذرات را استنشاق می‌کنند به این بیماری ریوی مبتلا نمی‌شوند، بنابراین متخصصان فکر می‌کنند ژن‌های خاصی در این امر نقش دارند.

چگونه تشخیص داده می‌شود؟

برای تشخیص ابتلا به پنومونی ناشی از حساسیت، پزشک از شما در مورد انواع گرد و غباری که ممکن است با آنها در تماس بوده باشید، سوال خواهد کرد. آنها سوالاتی از شما خواهند پرسید:

• آیا پرنده خانگی دارید؟
• آیا وان آب گرم دارید؟
• آیا تا به حال در نزدیکی خود آسیب ناشی از آب، به خصوص از دستگاه بخور، بخاری یا کولر گازی، دیده‌اید؟

پاسخ‌های شما به این سؤالات به پزشک شما نیز کمک می‌کند تا بهترین درمان را تشخیص دهد.

پزشک شما همچنین به صداهای غیرطبیعی در ریه‌های شما گوش می‌دهد و سطح اکسیژن خون شما را بررسی می‌کند. همچنین ممکن است آزمایش‌هایی مانند موارد زیر انجام دهید:

• آزمایش خون
• عکس‌برداری با اشعه ایکس یا سی‌تی‌اسکن قفسه سینه
• آزمایش‌هایی برای بررسی عملکرد ریه‌های شما
• بیوپسی ریه (برداشتن یک قطعه کوچک از بافت ریه)

علائم و انواع پنومونیت ناشی از حساسیت (HP)

سه نوع وجود دارد که بر اساس مدت زمان ابتلا به بیماری و شدت علائم، دسته‌بندی می‌شوند.

حاد. این نوع کوتاه و شدید است. احساسی شبیه به ابتلا به آنفولانزا دارید و پس از قرار گرفتن در معرض گرد و غبار زیاد اتفاق می‌افتد. اگر دیگر گرد و غبار استنشاق نکنید، علائم شما باید ظرف چند روز بهبود یابد، اما اگر دوباره استنشاق کنید، احتمالاً برمی‌گردد. علائم شما می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• سرفه
• تنگی نفس
• احساس تنگی در قفسه سینه
• تب
• لرز
• عرق کردن
• خستگی

ممکن است این علائم را از ۱۲ ساعت تا چند روز داشته باشید.

نیمه حاد. این حالت می‌تواند زمانی اتفاق بیفتد که شما به مرور زمان در تماس کم با گرد و غبار باشید. ممکن است با تب شروع شود. سپس تنگی نفس، خستگی و سرفه می‌تواند طی هفته‌ها یا ماه‌ها شروع شود. این نوع پنومونیت ناشی از حساسیت شدید با گذشت زمان بدتر می‌شود.

مزمن. این نوع مزمن پس از مدت زمان کم اما طولانی تماس با گرد و غبار رخ می‌دهد. ممکن است علائمی مانند تنگی نفس، خستگی، سرفه و کاهش وزن داشته باشید که به آرامی بدتر می‌شوند. این نوع پنومونیت ناشی از حساسیت بیش از حد می‌تواند منجر به زخم دائمی ریه شود.

درمان

مهمترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که از گرد و غباری که باعث پنومونی ناشی از حساسیت بیش از حد شما شده است، دوری کنید. اگر به نوع مزمن این بیماری مبتلا هستید، می‌توانید برای کمک به مهار التهاب، داروی استروئیدی مصرف کنید. این داروها عوارض جانبی مانند افزایش وزن و افزایش قند خون دارند.

مطالعات اولیه نشان می‌دهد داروهایی که سیستم ایمنی را مهار می‌کنند – مانند آزاتیوپرین (ایموران) یا ریتوکسیماب (ریتوکسان) – ممکن است مفید باشند. تحقیقات بیشتری لازم است.

همچنین می‌توانید به توانبخشی ریوی بروید، برنامه‌ای که به افراد دارای مشکلات تنفسی کمک می‌کند تا سلامت خود را بهبود بخشند.

اگر در تنفس مشکل زیادی دارید ، ممکن است نیاز به دریافت اکسیژن اضافی از طریق ماسک یا لوله داشته باشید. برخی افراد همیشه به اکسیژن نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر فقط هنگام ورزش یا خواب به آن نیاز دارند .

برای برخی از افرادی که زخم‌های زیادی در ریه‌های خود دارند، پیوند ریه ممکن است بهترین گزینه باشد.

زندگی با پنومونیت ناشی از حساسیت (HP)

کارهای زیادی وجود دارد که می‌توانید برای حفظ سلامت خود در هنگام ابتلا به پنومونیت ناشی از حساسیت انجام دهید.

• حتماً در تمام جلسات پزشک حاضر شوید تا بتوانید درمان مناسب را برای هرگونه علائمی مانند خستگی یا مشکلات تنفسی دریافت کنید.
• برای جلوگیری از عفونت‌هایی که می‌توانند به ریه‌های شما آسیب بزنند، تمام واکسن‌های خود، به خصوص واکسن آنفولانزا را دریافت کنید.
• کمی ورزش کنید، اما با پزشک خود در مورد فعالیت‌هایی که برای شما مناسب هستند و فعالیت‌هایی که باید از آنها اجتناب کنید، صحبت کنید.
• سیگار را ترک کنید. سیگار بیماری را بدتر می‌کند، به خصوص نوع مزمن آن.

نوشته پنومونیت ناشی از حساسیت چیست؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آزمایش پروژسترون چیست؟

آزمایش پروژسترون یک آزمایش خون است که هورمونی به نام پروژسترون را اندازه‌گیری می‌کند.

پروژسترون در دوران بارداری مهم است. بدن شما را برای حمایت از تخمک بارور شده آماده می‌کند. اگر باردار هستید، پروژسترون همچنین سینه‌های شما را برای تولید شیر تحریک می‌کند.

پروژسترون به کنترل پریود شما نیز کمک می‌کند. به طور کلی، سطح پروژسترون هر ماه با تخمک‌گذاری و آماده شدن بدن برای بارداری افزایش می‌یابد. اگر باردار نشوید، پروژسترون دوباره پایین می‌آید و پریود شما را شروع می‌کند. اگر باردار شوید، پروژسترون همچنان بالا می‌رود. در دوران بارداری، پروژسترون حدود ۱۰ برابر سطح طبیعی خود است.

آزمایش پروژسترون به خودی خود برای تشخیص هیچ مشکل خاصی کافی نیست. اما می‌تواند در کنار سایر آزمایش‌ها مفید باشد. همچنین می‌توانید از آزمایش ادرار خانگی برای پروژسترون استفاده کنید تا زمان تخمک‌گذاری و احتمال بارداری خود را ببینید.

کاربردهای آزمایش پروژسترون

پزشک شما ممکن است از آزمایش پروژسترون برای موارد زیر استفاده کند:

• بفهمید چرا وقتی اقدام می‌کنید باردار نمی‌شوید
• بررسی کنید که آیا تخمک گذاری دارید و چه زمانی؟
• بررسی کنید که آیا در دوران بارداری در معرض خطر بالای سقط جنین هستید یا خیر
• نظارت بر بارداری پرخطر
• تشخیص بارداری خارج رحمی، زمانی که تخمک بارور شده در خارج از رحم شما لانه گزینی می‌کند

روش آزمایش پروژسترون

این آزمایش به شما می‌گوید که سطح پروژسترون شما در آن زمان چقدر است. لازم نیست کاری برای آماده شدن انجام دهید. اما اگر تاریخ شروع آخرین دوره قاعدگی خود را یادداشت کنید، مفید خواهد بود.

خود آزمایش ساده است. پزشک، دستیار پزشک یا یکی دیگر از متخصصان مراقبت‌های بهداشتی، سوزنی را در رگ یکی از بازوهای شما فرو می‌کند و کمی خون برای آزمایش در آزمایشگاه می‌گیرد.

نتایج آزمایش پروژسترون

نتایج شما ممکن است یکی از این موارد باشد:

سطح پروژسترون به طور منظم نوسان نمی‌کند. این موضوع از طریق آزمایش‌های متعدد مشخص می‌شود. اگر آزمایش‌ها نشان دهند که سطح پروژسترون شما به طور ماهانه آنطور که باید بالا و پایین نمی‌رود، ممکن است تخمک‌گذاری یا دوره‌های قاعدگی منظمی نداشته باشید. این می‌تواند باردار شدن را دشوارتر کند.

سطح پایین پروژسترون. این می‌تواند به این بستگی داشته باشد که آزمایش در چه مرحله‌ای از چرخه قاعدگی شما انجام شده است. اگر آزمایش سطح پروژسترون پایین‌تر از حد طبیعی را نشان دهد، می‌تواند به دلایل زیر باشد:

• تخمدان‌های شما آنطور که باید کار نمی‌کنند، یا تخمک‌گذاری نداشته‌اید
• بارداری غیرمعمول احتمالی

سطح بالای پروژسترون. اگر آزمایش شما سطح پروژسترون بالاتر از حد طبیعی را نشان دهد، می‌تواند به دلایل زیر باشد:

• بارداری با یک یا چند نوزاد
• کیست روی تخمدان‌های شما
• رشدی که باعث علائم بارداری می‌شود (حاملگی مولار)
• اختلالی که بر غدد فوق کلیوی شما تأثیر می‌گذارد
• سرطان تخمدان

پروژسترون در سطح طبیعی. سطح پروژسترون در یک محدوده خاص می‌تواند نشان دهنده تخمک‌گذاری شما باشد. این آزمایش باید ۱۸ تا ۲۴ روز پس از اولین روز پریود یا ۷ روز قبل از پریود مورد انتظار بعدی شما انجام شود.

آزمایش‌های مرتبط با پروژسترون

اگر پزشک آزمایش پروژسترون تجویز کند، ممکن است موارد زیر را نیز دریافت کنید:

• سایر آزمایش‌های خون برای بررسی توانایی شما در بارداری
• آزمایش‌های ادرار خانگی که فرآورده‌های جانبی پروژسترون را به عنوان شاخصی از تخمک‌گذاری بررسی می‌کنند
• سونوگرافی برای اندازه‌گیری ضخامت پوشش رحم شما
• یک آزمایش خون خاص، در صورت بارداری، برای تشخیص اینکه آیا مشکلی در بارداری وجود دارد یا خیر

نوشته آزمایش پروژسترون اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

آیا برای آرتریت روماتوئید خود به یک روماتولوژیست مراجعه می‌کنید ؟ این می‌تواند در روند بهبودی شما تأثیر بگذارد.

این پزشکان آرتروز و سایر مشکلات مفاصل، استخوان‌ها و عضلات را درمان می‌کنند. اگر پزشک ندارید، از پزشک عمومی خود بخواهید که شما را به پزشک دیگری ارجاع دهد. همچنین می‌توانید فهرست ارائه دهندگان خدمات درمانی در طرح بیمه خود را بررسی کنید .

روماتولوژیست شما:

• برای بررسی تورم و تغییر در قدرت یا میزان حرکت مفصل، معاینات مفصلی انجام دهید.
• از شما عکس‌برداری با اشعه ایکس و آزمایش خون می‌گیرد
• حداقل سالی دو بار پرسشنامه‌ای در مورد توانایی‌هایتان به شما می‌دهد

حداقل سالی یک بار، باید با پزشک خود در مورد «تصویر کلی» برنامه درمانی خود صحبت کنید. می‌توانید از او بپرسید:

• آرتریت روماتوئید من چقدر شدید است؟
• هر سال چقدر تغییر کرده است؟ (برای مثال، باید فعالیت‌هایی را که انجام آنها برای شما سخت است، ذکر کنید.)
• آیا آسیب مفصلی جدیدی دارم ؟
• آیا به متخصصان جدیدی مانند فیزیوتراپیست یا کاردرمانگر، جراح ارتوپد یا مشاور نیاز دارم؟

اگر درمان شما در مسیر صحیح باشد، احتمال زیادی وجود دارد که آرتریت روماتوئید شما پایدار باشد و به آرامی پیشرفت کند، اگر اصلاً پیشرفتی داشته باشد.

در مورد احساسات خود و هرگونه تغییری که متوجه می‌شوید، رک و صریح باشید تا پزشک شما بداند به چه چیزی نیاز دارید.

نوشته برای مدیریت آرتریت روماتوئید با پزشک مشورت کنید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.