پارگی روتاتور کاف چیست؟

پارگی روتاتور کاف به پارگی مجموعه‌ای از چهار عضله و تاندون اطراف مفصل شانه گفته می‌شود که وظیفه تثبیت شانه و کمک به بلند کردن و چرخاندن بازو را بر عهده دارند. این آسیب در موارد شدید به نام پارگی کامل (Complete Tear) یا پارگی تمام‌ضخامت (Full-Thickness Tear) نیز شناخته می‌شود.

این آسیب یکی از شایع‌ترین مشکلات شانه است و به‌ویژه در ورزش‌هایی مانند بیسبال و تنیس یا مشاغلی که نیازمند حرکات مکرر دست بالای سر هستند (مانند نقاشی ساختمان یا شست‌وشوی پنجره‌ها) دیده می‌شود.

پارگی روتاتور کاف ممکن است به‌تدریج و در اثر فرسایش طبیعی بافت‌ها ایجاد شود یا به‌صورت ناگهانی در اثر زمین خوردن روی دست یا بلند کردن اجسام سنگین رخ دهد.

انواع پارگی روتاتور کاف

دو نوع پارگی روتاتور کاف وجود دارد. نوع پارگی شما بستگی به میزان جدی بودن آسیب شما دارد. این پارگی‌ها عبارتند از:

پارگی جزئی. پارگی جزئی یا ناقص زمانی رخ می‌دهد که عضلات تشکیل‌دهنده روتاتور کاف دچار ساییدگی یا آسیب شوند. اگرچه به تاندون شما، بافتی که عضله را به استخوان متصل می‌کند، نیز آسیب می‌رساند، اما تاندون شما به استخوان بازو متصل می‌ماند. با این نوع پارگی، ممکن است هنوز بتوانید از شانه و بازوی خود استفاده کنید. 

پارگی کامل. این نوع پارگی، پارگی تمام ضخامت نیز نامیده می‌شود. این پارگی زمانی اتفاق می‌افتد که آسیب به عضله روتاتور کاف باعث جدا شدن کامل تاندون از استخوان شود. در این نوع پارگی، ممکن است درد و ضعف شدیدی احساس کنید که مانع از استفاده از شانه و بازوی شما می‌شود. 

علائم پارگی روتاتور کاف

شما همیشه نمی‌توانید پارگی روتاتور کاف را حس کنید. اما در برخی موارد، ممکن است:

• در بالا بردن دست خود مشکل دارید
• وقتی دست خود را به جهات خاصی حرکت می‌دهید یا روی آن دراز می‌کشید، احساس درد می‌کنید
• در شانه خود ضعف دارید
• قادر به بلند کردن اشیا مانند حالت عادی نباشید
• شنیدن صدای کلیک یا تق تق هنگام حرکت دادن دست

اگر هر یک از این علائم را دارید، به پزشک مراجعه کنید. اگر برای پارگی روتاتور کاف کاری نکنید، ممکن است با گذشت زمان مشکلات جدی‌تری داشته باشید. در نهایت ممکن است دچار شانه یخ‌زده یا آرتروز شوید که درمان آن دشوارتر است.

علل پارگی روتاتور کاف

پارگی روتاتور کاف می‌تواند به دو صورت رخ دهد: پارگی حاد یا پارگی دژنراتیو. 

پارگی حاد. آسیب‌های شانه، مانند افتادن روی بازو، می‌تواند باعث پارگی حاد روتاتور کاف شود.   

پارگی دژنراتیو. این پارگی زمانی رخ می‌دهد که تاندون‌های شما به مرور زمان فرسوده می‌شوند. خطر ابتلا به فرسودگی روتاتور کاف با موارد زیر افزایش می‌یابد:

• شغل. مشاغلی مانند نقاشان ساختمان و کارگران ساختمانی شما را در معرض خطر بیشتری برای پارگی روتاتور کاف قرار می‌دهند.
• کمبود خون‌رسانی. با افزایش سن، خون کمتری به ناحیه روتاتور کاف می‌رسد که باعث می‌شود پارگی‌های کوچک به سختی ترمیم شوند و در نتیجه پارگی‌های بزرگتری ایجاد شود.
• خارهای استخوانی. رشد بیش از حد استخوان در شانه، که با افزایش سن بیشتر اتفاق می‌افتد، می‌تواند بافت‌های روتاتور کاف را از بین ببرد و باعث پارگی شود. 
• سن. پارگی روتاتور کاف بیشتر در افراد بالای ۶۰ سال شایع است.
• سابقه خانوادگی. پزشکان فکر می‌کنند که ممکن است یک عامل ژنتیکی در پارگی روتاتور کاف وجود داشته باشد. این پارگی‌ها در برخی خانواده‌ها بیشتر اتفاق می‌افتند.
• ورزش. بیسبال، تنیس، قایقرانی و وزنه‌برداری ورزش‌هایی هستند که روتاتور کاف شما را تحت فشار قرار می‌دهند و شما را در معرض خطر پارگی قرار می‌دهند. 

آسیب روتاتور کاف و ورزش

پارگی روتاتور کاف اغلب برای ورزشکاران و افرادی که تنیس، فوتبال، بسکتبال، والیبال و سایر ورزش‌های تماسی یا ورزش‌های بالای سر (شامل حرکت دادن بازوها و شانه‌ها بالای سر) بازی می‌کنند، اتفاق می‌افتد. همچنین می‌تواند در افرادی که وزنه‌برداری می‌کنند یا ورزش‌هایی که شامل پرتاب زیاد است، رخ دهد. به عنوان مثال، مطالعات نشان می‌دهد که این سومین آسیب شایع شانه در بازیکنان فوتبال است.

آسیب‌های روتاتور کاف می‌توانند در طول ورزش در اثر زمین خوردن، تصادف، ضربات مستقیم یا استفاده بیش از حد و فشار روی شانه رخ دهند. این آسیب‌ها اغلب باعث درد می‌شوند و می‌توانند توانایی شما را برای ادامه بازی محدود کنند. در نتیجه، بسیاری از ورزشکاران مبتلا به این آسیب نمی‌توانند پس از آسیب روتاتور کاف به اندازه سابق یا به خوبی قبل بازی کنند.

تشخیص پارگی روتاتور کاف

برای تشخیص پارگی روتاتور کاف، پزشک ابتدا سابقه آسیب‌دیدگی و معاینه فیزیکی شانه را بررسی می‌کند. در طول معاینه، دامنه حرکتی و قدرت عضلات شما را بررسی می‌کند. همچنین حرکاتی را که باعث درد شانه شما می‌شوند، بررسی می‌کند.

تست پارگی روتاتور کاف

پزشکان آزمایش‌های ویژه زیادی برای تشخیص پارگی روتاتور کاف استفاده می‌کنند. اگرچه این آزمایش‌ها همیشه قابل اعتماد نیستند، اما اگر هنگام انجام هر یک از این آزمایش‌ها احساس درد می‌کنید، احتمالاً پارگی روتاتور کاف دارید.

آزمایش قوطی خالی. پزشک ممکن است از شما بخواهد که بازوی خود را تا سطح شانه بالا بیاورید و انگشت شست خود را به سمت پایین قرار دهید، طوری که به نظر برسد دست شما یک قوطی خالی یا خیالی را وارونه نگه داشته است. سپس، پزشک در حالی که شما در برابر هل دادن مقاومت می‌کنید، بازوی شما را به پایین فشار می‌دهد.

آزمایش قوطی پر. این آزمایش درست مانند آزمایش قوطی خالی است، با این تفاوت که انگشت شست شما رو به بالا است، بنابراین به نظر می‌رسد که یک قوطی پر را در دست دارید. 

چرخش خارجی مقاومتی. برای انجام این آزمایش، بازوی خود را در کنار بدن نگه دارید و ساعد خود را با زاویه ۹۰ درجه خم کنید و کف دست‌هایتان رو به بالا باشد. سپس، پزشک از شما می‌خواهد که با حرکت دادن ساعد خود به پهلو، شانه خود را بچرخانید، در حالی که به آن فشار وارد می‌کند. 

تست فشار شکم. شما دست خود را روی شکم خود قرار می‌دهید و پزشک در حالی که شما مقاومت می‌کنید، آرنج شما را از روی شکمتان به جلو هل می‌دهد. اگر نمی‌توانید دست خود را روی شکم خود نگه دارید، می‌تواند به این معنی باشد که عضلات شانه شما پاره شده است. 

آزمایش بلند شدن گربر. پزشک از شما می‌خواهد که شانه خود را به سمت داخل بچرخانید و با پشت دست خود به پشت کمرتان برسید و آن را به ستون فقرات خود بچسبانید. سپس، پزشک به شما می‌گوید که سعی کنید دست خود را از پشت خود دور کنید در حالی که آنها مانع شما می‌شوند. اگر احساس درد یا ضعف می‌کنید، می‌تواند به این معنی باشد که در عضلات شانه خود پارگی دارید.

ام آر آی برای روتاتور کاف

ام آر آی از امواج رادیویی و یک آهنربای قوی برای تهیه تصاویر دقیق از شانه شما استفاده می‌کند. پزشک شما قادر خواهد بود ناهنجاری‌های خاصی را در عضلات شانه شما جستجو کند و از نتایج ام آر آی میزان جدی بودن پارگی روتاتور کاف، نوع آن و مدت زمان ابتلا به آن را تعیین کند.

عکس‌برداری با اشعه ایکس برای روتاتور کاف

پزشک شما از عکس‌برداری با اشعه ایکس استفاده خواهد کرد تا ببیند آیا بالای استخوان بازوی شما (سر استخوان بازو) به فضای روتاتور کاف فشار می‌آورد یا خیر. پزشک همچنین بررسی خواهد کرد که آیا مشکلات استخوانی دیگری در شانه خود دارید یا خیر، مانند آرتروز، شکستگی یا دررفتگی.

سونوگرافی برای روتاتور کاف

سونوگرافی از امواج صوتی برای تهیه تصاویری از شانه‌های شما استفاده می‌کند. پزشک می‌تواند از آن برای دیدن بافت‌های نرم (تاندون‌ها، عضلات و بورس‌ها) در شانه شما استفاده کند. اگر عکس‌برداری با اشعه ایکس شانه شما هیچ مشکل استخوانی مانند شکستگی را نشان ندهد، پزشک ممکن است سونوگرافی انجام دهد. همچنین می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا به سرعت پارگی روتاتور کاف را تشخیص دهد زیرا آنها می‌توانند با این آزمایش نحوه حرکت شانه‌های شما را در زمان واقعی ببینند. با این حال، پزشکان از این روش به اندازه MRI استفاده نمی‌کنند.

عوارض پارگی روتاتور کاف

اگر پارگی روتاتور کاف خود را درمان نکنید، شانه شما ممکن است ضعیف شود یا توانایی حرکت شانه خود را برای همیشه از دست بدهید. مفصل شانه شما نیز ممکن است رو به زوال برود. 

در طول دوره نقاهت، باید به شانه خود استراحت دهید، اما اگر آن را برای مدت طولانی بی‌حرکت نگه دارید، بافت همبند آن می‌تواند ضخیم و سفت شود. به این حالت، شانه یخ‌زده می‌گویند.

درمان پارگی روتاتور کاف

پزشک شما احتمالاً با ترکیبی از چندین درمان شروع می‌کند، از جمله:

• فیزیوتراپی برای تقویت عضلات شانه
• داروهایی مانند استامینوفن و داروهای ضدالتهاب برای کمک به درد و تورم
• تمریناتی برای انجام در خانه و پیشنهاداتی که به شما کمک می‌کند از شانه خود به روش‌های ایمن‌تر و راحت‌تری در زندگی روزمره استفاده کنید
• استراحت کنید تا عضلات گرداننده شانه‌تان بهبود یابند
• تزریق استروئید به مفصل شانه، که می‌تواند باعث تسکین موقت درد شود

فیزیوتراپی روتاتور کاف

پزشک شما فیزیوتراپی را به عنوان بخشی از درمان شما توصیه خواهد کرد تا به تقویت عضلات شما کمک کند و به آنها اجازه دهد مانند گذشته حرکت کنند. برنامه فیزیوتراپی شما شامل تمرینات کششی و تقویتی خواهد بود. 

تمرینات کششی به بهبود انعطاف پذیری عضلات کمک می کند و به شما امکان می دهد عضلات خود را به طور کامل حرکت دهید. تمرینات تقویتی می تواند به تقویت عضلات، کاهش درد و جلوگیری از آسیب های بیشتر به عضلات آسیب دیده کمک کند. 

تمرینات پارگی روتاتور کاف

فیزیوتراپیست شما ممکن است یک برنامه ورزشی ۴ تا ۶ هفته‌ای را به عنوان بخشی از برنامه درمانی و بهبودی شما تهیه کند. بسته به مورد شما، برنامه شما ممکن است طولانی‌تر باشد. 

برنامه ورزشی شما شامل تمرینات کششی و تقویتی خواهد بود که عضلات مختلف بالاتنه، از جمله عضلات شانه، بالای کمر و بالای بازو را هدف قرار می‌دهد. شما باید با انجام تمرینات سبک مانند پیاده‌روی، به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه بدن خود را گرم کنید. سپس، قبل از رفتن به سراغ تمرینات تقویتی، تمرینات کششی را شروع خواهید کرد. 

این تمرینات که به بهبود انعطاف‌پذیری عضلات و دامنه حرکتی شما کمک می‌کنند عبارتند از:

پاندول 

برای انجام تمرین پاندول:

• بالاتنه خود را کمی خم کنید. یک دست را برای حمایت روی میز قرار دهید و بگذارید دست دیگرتان آویزان باشد.
• به آرامی بازوی خود را به جلو و عقب، از یک طرف به طرف دیگر تاب دهید و سپس حرکات دایره‌ای انجام دهید.
• این حرکات را با بازوی دیگر خود تکرار کنید.

دو ست از این حرکت کششی را ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید. 

کشش متقاطع بازو

برای انجام کشش متقاطع بازو:

• شانه‌هایتان را شل کنید و به آرامی یک دست را تا جایی که می‌توانید و می‌توانید از روی سینه‌تان عبور دهید. 
• با دست دیگرتان این کشش را به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید، سپس بازویتان را به مدت ۳۰ ثانیه دیگر رها کنید. 
• این کشش را با بازوی دیگر تکرار کنید.

این حرکت کششی را چهار ست و ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید.

چرخش داخلی غیرفعال

برای انجام چرخش داخلی غیرفعال:

• یک خط‌کش چوبی یا هر چوب سبک دیگری را با یک دست پشت خود نگه دارید و با دست دیگر، انتهای مخالف خط‌کش را بگیرید.
• به آرامی خط‌کش را به پهلو بکشید تا شانه‌تان کشیده شود و کشش ملایمی را بدون هیچ دردی احساس کنید.
• به مدت 30 ثانیه در این حالت بمانید و 30 ثانیه دیگر استراحت کنید.
• در طرف دیگر تکرار کنید.

چهار ست از این تمرین را ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید.

چرخش خارجی غیرفعال

برای انجام چرخش خارجی غیرفعال:

• یک خط‌کش چوبی یا هر چوب سبک دیگری را با یک دست نگه دارید و سر دیگر آن را با دست دیگرتان بگیرید.
• هنگام کشش، آرنج شانه خود را نزدیک بدن نگه دارید. خط‌کش را به پهلو فشار دهید تا زمانی که یک کشش ملایم و بدون درد احساس کنید.
• به مدت 30 ثانیه در این حالت بمانید و 30 ثانیه استراحت کنید.
• این حرکت کششی را با سمت دیگر خود انجام دهید. 

چهار ست از این تمرین را ۵ تا ۶ روز در هفته انجام دهید.

تمرینات تقویتی 

این تمرینات می‌توانند به قوی نگه داشتن و عملکرد خوب عضلات شما، کاهش درد، جلوگیری از آسیب‌های بعدی و بهبود انعطاف‌پذیری و دامنه حرکتی عضلات شما کمک کنند. این تمرینات عبارتند از:

خم کردن آرنج

برای این تمرین به دمبل نیاز دارید. با وزنه ای شروع کنید که بتوانید برای سه ست هشت تکراری از آن استفاده کنید. سپس، به تدریج به سه ست دوازده تکراری برسید. وقتی احساس کردید که انجام این حرکت برایتان آسان تر شده است، دمبل ها را با دمبل هایی که حدود یک پوند سنگین تر هستند، عوض کنید تا به وزن ۱۰ تا ۱۵ پوند برسید. هر زمان که وزنه بیشتری اضافه کردید ، به انجام سه ست هشت تکراری برگردید و سپس دوباره وزنه ها را افزایش دهید.

برای انجام خم کردن آرنج:

• صاف بایستید و وزن خود را به طور مساوی روی هر دو پا تقسیم کنید و دمبل‌ها را در دست بگیرید.
• آرنج خود را در کنار بدن نگه دارید و به آرامی وزنه را به سمت شانه خود بالا ببرید.
• به مدت ۲ ثانیه نگه دارید.
• به مرحله اول برگردید.

سه ست هشت تکراری را ۳ روز در هفته انجام دهید.

جراحی روتاتور کاف

اگر سایر درمان‌ها مؤثر نباشند یا پارگی کامل داشته باشید، پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند. احتمالاً پزشک باید ناحیه پاره شده را بخیه بزند یا تاندون را دوباره به استخوان وصل کند.

در برخی موارد، ممکن است لازم باشد قطعات کوچکی از تاندون یا استخوان گیر کرده در مفصل شانه شما را خارج کنند، یا نواحی کوچکی از استخوان یا بافت را بردارند تا تاندون شما فضای بیشتری برای حرکت داشته باشد.

انواع جراحی روتاتور کاف:

• آرتروسکوپی. پزشک شما یک برش کوچک در شانه شما ایجاد می‌کند و سپس از آرتروسکوپ – لوله‌ای با دوربین کوچک و ابزارهای ریز – برای رفع پارگی استفاده می‌کند. این بدان معناست که زمان بهبودی شما احتمالاً کوتاه‌تر از سایر انواع جراحی خواهد بود.
• جراحی باز. پزشک از ابزارهای بزرگتری برای ورود به عضلات شانه و رفع پارگی استفاده می‌کند.
• جراحی مینی اوپن. در این روش از هر دو روش آرتروسکوپی و باز استفاده می‌شود. پزشک شما با آرتروسکوپ شروع می‌کند و با ابزارهای بزرگتر کار را تمام می‌کند.
• انتقال تاندون. اگر تاندون شما بیش از حد پاره شده باشد که دوباره وصل شود، پزشکان می‌توانند از تاندون مجاور دیگری استفاده کنند.
• تعویض مفصل شانه. اگر پارگی روتاتور کاف به اندازه کافی بزرگ باشد، ممکن است نیاز به تعویض مفصل شانه داشته باشید.

چشم انداز پارگی روتاتور کاف

بعد از عمل جراحی، به مدت ۴ تا ۶ هفته از اسلینگ (آویز شانه) استفاده خواهید کرد. پزشک احتمالاً برای تسریع بهبودی، موارد زیر را به شما توصیه خواهد کرد:

• چندین بار در روز آویز را از دست خود خارج کنید و آرنج ، مچ دست و دست خود را حرکت دهید تا جریان خون در آن نواحی بهتر شود.
• اگر در شانه خود درد و تورم دارید، هر بار حدود ۲۰ دقیقه از کیسه یخ استفاده کنید.
• مهم‌تر از همه: تا زمانی که پزشک اجازه نداده، دست خود را از شانه بلند نکنید.

روند بهبودی شما تا حد زیادی به اندازه پارگی و مدت زمان پارگی روتاتور کاف شما بستگی دارد. هرچه پارگی کوچکتر و جدیدتر باشد، شانس شما برای رهایی از درد و داشتن دامنه حرکتی کامل بیشتر است.

صبور باشید. بهبودی یک فرآیند تدریجی است. ممکن است تا یک سال طول بکشد تا بتوانید دوباره به طور کامل از شانه خود استفاده کنید.

پیشگیری از پارگی روتاتور کاف

برای کاهش خطر پارگی روتاتور کاف، به خصوص اگر در گروه پرخطر قرار دارید، می‌توانید تمریناتی را برای تقویت شانه‌های خود انجام دهید. 

شما باید هم روی عضلات جلوی سینه، شانه و بالای بازو و هم روی پشت شانه خود تمرکز کنید. این کار عضلات شما را متعادل می‌کند. از پزشک خود بخواهید ایده‌های ورزشی برای کمک به تقویت ناحیه شانه شما ارائه دهد.

خلاصه مطلب

پارگی روتاتور کاف یکی از شایع‌ترین آسیب‌های شانه است که می‌تواند باعث درد، ضعف و محدودیت حرکتی شود. تشخیص زودهنگام و درمان مناسب، شامل فیزیوتراپی، دارودرمانی یا در موارد شدید جراحی، نقش مهمی در پیشگیری از آسیب دائمی شانه و بازگشت عملکرد طبیعی آن دارد.

سوالات متداول در مورد پارگی روتاتور کاف

آیا پارگی روتاتور کاف خود به خود بهبود می‌یابد؟

خیر، بعید است که پارگی روتاتور کاف بدون درمانی مانند فیزیوتراپی یا جراحی به خودی خود بهبود یابد. در صورت احساس درد یا ضعف در شانه به پزشک مراجعه کنید. آنها می‌توانند درمان مناسب را برای شما توصیه کنند. 

چگونه می‌توانم تشخیص دهم که روتاتور کاف من پاره شده است؟

اگر در شانه خود احساس درد یا ضعف می‌کنید، به خصوص هنگام حرکت دادن دست یا استراحت دادن به آن، ممکن است دچار پارگی روتاتور کاف شده باشید. اگر نمی‌توانید دست خود را به خوبی بالا ببرید، مانند گذشته اشیاء را بلند کنید، یا هنگام حرکت دادن دست خود صدای تق‌تق می‌شنوید، می‌تواند به این معنی باشد که روتاتور کاف شما نیز پاره شده است. 

چه مدت طول می‌کشد تا پارگی روتاتور کاف بدون جراحی بهبود یابد؟

ممکن است تا یک سال طول بکشد تا پارگی روتاتور کاف بدون جراحی بهبود یابد.

پارگی روتاتور کاف چه احساسی دارد؟

پارگی روتاتور کاف می‌تواند به صورت درد و ضعف شانه، ناتوانی در حرکت دادن بازو یا بلند کردن اجسام با آن به خوبی قبل، یا شنیدن صداهای تق تق هنگام حرکت دادن بازو احساس شود.

نوشته پارگی روتاتور کاف اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

لگن شما یکی از بزرگترین مفاصل بدن است که وزن را تحمل می‌کند. به همین دلیل است که می‌توانید راه بروید، چمباتمه بزنید، بچرخید، بچرخید و وسایل سنگین را حمل کنید.

مفصل ران از نوع مفاصل گوی و کاسه‌ای است. آنها محل تقاطع استخوان لگن و انتهای بالایی استخوان ران شما هستند.

این استخوان‌ها با غضروف مفصلی یا بافتی پوشیده شده‌اند که به گوی کمک می‌کند تا به داخل و خارج از حفره بلغزد. این اتفاق به لطف سینوویوم، یک پوشش نازک که غضروف را روان می‌کند، به راحتی رخ می‌دهد.

وقتی به آرتریت روماتوئید (RA) مبتلا هستید، سیستم ایمنی بیش فعال شما باعث تورم سینوویوم و تولید مواد شیمیایی می‌شود که به غضروف مفصلی شما حمله کرده و به استخوان‌های شما آسیب می‌رساند. این می‌تواند باعث شود که یک یا هر دو مفصل ران شما تا حد ناتوانی دردناک شوند و شما را کاندید جراحی مفصل ران کند.

چه کسانی جراحی لگن انجام می‌دهند؟

وقتی آرتریت روماتوئید به مفصل ران شما حمله می‌کند، ممکن است تحرک کمتری داشته باشید و درد و تورم شدیدی در کشاله ران، بالا و پایین ران و باسن خود احساس کنید. این بیماری می‌تواند باعث بی‌خوابی، لنگیدن و مشکل در راه رفتن، کار کردن و انجام کارهای روزمره شود.

تعویض مفصل ران یک گزینه موثر برای افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید متوسط ​​تا شدید است، اگر دارو و روش‌های درمانی کمتر تهاجمی دیگر درد شما را کنترل نکنند. این عمل آرتریت روماتوئید شما را درمان نمی‌کند، اما می‌تواند درد شما را کاهش دهد و شما را دوباره به حرکت وادارد.

برای اطمینان از اینکه جراحی مفصل ران برای شما مناسب است، پزشک سن، سلامت کلی جسمی و وضعیت مفصل ران و شدت آرتریت روماتوئید شما را در نظر خواهد گرفت.

چه کسی باید آرتروسکوپی را به جای آن در نظر بگیرد؟

تعویض مفصل ران یک جراحی بزرگ است: فقط در صورتی باید این عمل را انجام دهید که درد در ناحیه لگن شما شدید باشد و حرکت شما به شدت محدود شده باشد.

اگر مبتلا به آرتریت روماتوئید (RA) هستید و درد خفیفی در ناحیه لگن دارید، از پزشک خود در مورد آرتروسکوپی سوال کنید. این روش بسیار کمتر تهاجمی است. جراح برش کوچکی در پوست شما ایجاد می‌کند تا ناحیه اطراف مفصل شما را تمیز و صاف کند.

مانند جراحی لگن، این یک درمان قطعی نیست و روند آرتریت روماتوئید شما را کند نمی‌کند، اما می‌تواند درد شما را کاهش داده و توانایی حرکت شما را افزایش دهد.

جراحی لگن چگونه انجام می‌شود؟

جراحی لگن برای آرتریت روماتوئید حدود ۲ ساعت طول می‌کشد.

قبل از عمل جراحی، متخصص بیهوشی شما بهترین روش آرام‌بخشی را برای شرایط شما تعیین می‌کند تا در طول عمل هیچ دردی احساس نکنید.

روش‌های رایج شامل بیهوشی عمومی، بلوک نخاعی، اپیدورال و بلوک عصبی منطقه‌ای است.

پس از اینکه آرام‌بخش دریافت کردید، جراح شما:

• برشی در جلو یا کنار لگن شما ایجاد کند.
• استخوان و غضروف آسیب دیده را خارج کنید
• سوکت آسیب دیده خود را با یک نسخه پروتز جایگزین کنید
• بالای استخوان ران یا گوی که در حفره قرار می‌گیرد را با یک نمونه پروتزی جایگزین کنید.

بسته به شرایط شما، می‌توانید پس از برطرف شدن اثر بیهوشی به خانه بروید. اما ممکن است لازم باشد یک روز یا بیشتر در بیمارستان بمانید تا پزشک روند بهبودی شما را زیر نظر داشته باشد.

آیا خطراتی بعد از عمل جراحی وجود دارد؟

عوارض احتمالی این جراحی برای هر کسی که آن را دارد یکسان است، اما برای افرادی که آرتریت روماتوئید دارند، احتمال بیشتری دارد. این موارد شامل رایج‌ترین موارد زیر است:

عفونت. این عفونت‌ها می‌توانند در محل برش یا در اعماق بافت شما، نزدیک مفصل ران مصنوعی جدید شما رخ دهند. به دنبال قرمزی، تورم، گرما یا چرک باشید. اکثر عفونت‌ها را می‌توان با آنتی‌بیوتیک درمان کرد. اگر عفونت روی پروتز شما تأثیر بگذارد، ممکن است به تعویض مفصل ران دیگری نیاز داشته باشید.

برای کاهش خطر عفونت، پزشک ممکن است تغییراتی در داروهای آرتریت روماتوئید شما ایجاد کند. داروهای بیولوژیک مانند مسدودکننده‌های TNF-alpha با افزایش میزان عفونت مرتبط هستند، بنابراین پزشک ممکن است مصرف آنها را حدود یک هفته قبل و بعد از عمل قطع کند. اگر استروئید مصرف می‌کنید، ممکن است لازم باشد تا زمان بهبودی، دوز کمتری مصرف کنید.

دررفتگی. وقتی مفصل ران شما جدید و در حال بهبود است، ممکن است در موقعیت‌های خاصی از حفره خود خارج شود. بریس تا زمان بهبودی بیشتر، از دررفتگی آن جلوگیری می‌کند. اگر این کار باعث تثبیت مفصل ران شما نشود، ممکن است جراحی دیگری برای نگه داشتن آن در جای خود لازم باشد.

خرابی مکانیکی. ساییدگی و پارگی، شل شدن یا شکستن پروتز محتمل است. سیستم ایمنی بیش فعال شما ممکن است به استخوان اطراف پروتز جایگزین حمله کند که باعث شل شدن یا شکستن آن می‌شود.

سایر خطرات عبارتند از:

لخته شدن خون. این خطر در بسیاری از انواع جراحی‌ها وجود دارد. لخته‌ها می‌توانند در پاهای شما تشکیل شوند، جدا شوند و باعث آسیب جدی در ریه‌ها، قلب یا مغز شما شوند. برای افزایش گردش خون، تیم پزشکی شما مطمئن می‌شود که شما در اسرع وقت پس از جراحی حرکت می‌کنید. همچنین می‌توانید جوراب‌های فشاری یا آستین‌های بادی بپوشید و برای مدت کوتاهی رقیق‌کننده خون مصرف کنید.

آسیب عصبی. آسیب عصبی در اطراف مفصل ران نادر است. اگر در آن ناحیه احساس بی‌حسی یا ضعف دارید، به پزشک خود اطلاع دهید.

تغییرات در طول پا. بعد از جراحی لگن، ممکن است یک پا برای مدتی کوتاه‌تر باشد. این به دلیل سفت شدن عضلات اطراف لگن است. با پزشک خود در مورد راه‌های کشش عضلات بدون دررفتگی لگن صحبت کنید.

آیا تعویض مفصل ران بر داروهای آرتریت روماتوئید من تأثیر می‌گذارد؟

وقتی به آرتریت روماتوئید مبتلا هستید، خطر ابتلا به عفونت پس از جراحی‌هایی مانند تعویض مفصل ران در شما بیشتر است. اگر داروهایی مصرف می‌کنید که بر سیستم ایمنی بدن شما تأثیر می‌گذارند، مانند داروهای بیولوژیک و مهارکننده‌های JAK، پزشک ممکن است مصرف آنها را قبل و بعد از جراحی موقتاً متوقف کند. عمل شما برای زمانی پس از آخرین دوز مصرفی برنامه‌ریزی خواهد شد. پزشک به شما خواهد گفت که چگونه داروهای خود را قبل و بعد از عمل مدیریت کنید.

اگر جراحی لگن انجام ندهم چه می‌شود؟

بدون جراحی مفصل ران، آرتریت روماتوئید شما به تخریب بافت و استخوان اطراف مفصل ران ادامه می‌دهد و عملکرد آن را دشوارتر می‌کند. می‌توانید مقداری از درد را با دارو و استروئیدها جبران کنید.

اکثر افرادی که جراحی لگن انجام می‌دهند، ۵ سال پس از بهبودی، درد خفیف یا بدون درد را گزارش می‌کنند.

بعد از جراحی چه انتظاری می‌توانم داشته باشم؟

حتی قبل از اینکه بیمارستان را ترک کنید، ممکن است با یک فیزیوتراپیست همکاری کنید تا روش‌های ایمن حرکت با مفصل ران جدید خود را در حین بهبودی به شما نشان دهد. این ممکن است شامل عصا، واکر یا عصای زیر بغل باشد. انتظار داشته باشید که روزانه حرکت کنید و هفتگی یا بیشتر فیزیوتراپی داشته باشید تا عضلات خود را تقویت کرده و تحرک خود را افزایش دهید.

تا زمانی که دوباره بتوانید به راحتی خم شوید و بچرخید، از یک دوست یا یکی از اعضای خانواده بخواهید که به شما کمک کند تا راحت‌تر به وسایل مورد نیاز خود در خانه دسترسی پیدا کنید.

چه زمانی می‌توانم دوباره به طور عادی حرکت کنم؟

شش هفته پس از عمل جراحی، باید بتوانید بدون عصا یا چوب زیر بغل راه بروید و به حرکات عادی و روزمره خود بازگردید.

روی فعالیت‌ها و ورزش‌های کم‌فشار تمرکز کنید: هیچ فعالیتی که فشار زیادی به مفاصل لگن شما وارد کند، مانند دویدن، پریدن یا اسکی در سراشیبی، توصیه نمی‌شود.

نوشته آیا جراحی لگن برای آرتریت روماتوئید شما مناسب است؟ اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.

سینووکتومی جراحی برای برداشتن بخشی یا تمام سینوویوم است، لایه‌ای از بافت همبند که داخل مفاصل شما را می‌پوشاند. سینوویوم مایع و مواد مغذی را آزاد می‌کند تا مفاصل شما سالم و روان حرکت کنند.

وقتی به آرتریت روماتوئید (RA) یا نوع دیگری از آرتریت التهابی مبتلا هستید، سینوویوم شما می‌تواند متورم و دردناک شود. این التهاب، سینوویت نامیده می‌شود. سینوویوم ملتهب، مایع زیادی تولید می‌کند که غضروفی را که مفصل شما را محافظت می‌کند، از بین می‌برد. بدون غضروف، استخوان‌های اطراف مفصل به طور دردناکی روی یکدیگر ساییده می‌شوند.

برداشتن بافت ملتهب، آرتریت روماتوئید را درمان نمی‌کند. اما می‌تواند آسیب غضروف را کند کرده و درد مفاصل را حداقل برای مدتی بهبود بخشد.

چه کسانی این جراحی را انجام می‌دهند؟

سینووکتومی، آرتریت التهابی مانند آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک و آرتریت ایدیوپاتیک نوجوانان را درمان می‌کند. (همچنین برای درمان آسیب مفصلی ناشی از اختلال لخته شدن خون هموفیلی نیز استفاده می‌شود.)

اگر سایر درمان‌ها به درد و سایر علائم آرتروز شما کمکی نکنند، ممکن است به این جراحی نیاز داشته باشید. درمان آرتریت التهابی معمولاً با یک داروی ضد روماتیسمی اصلاح‌کننده بیماری (DMARD) و احتمالاً تزریق استروئید شروع می‌شود. اگر حداقل ۶ ماه DMARD مصرف کنید، اما درد مفاصل و سایر علائم شما بهبود نیابد، روماتولوژیست شما ممکن است شما را برای بحث در مورد سینووکتومی به یک جراح ارتوپد ارجاع دهد.

جراح شما قبل از توصیه سینووکتومی، مطمئن خواهد شد که شما کاندید مناسبی هستید. آنها ممکن است از فناوری‌های تصویربرداری مانند اشعه ایکس، ام آر آی یا سی تی اسکن برای ارزیابی استخوان‌ها و مفاصل شما استفاده کنند.

سینووکتومی فقط در صورتی مفید است که مقداری غضروف در مفصل شما باقی مانده باشد. اگر آرتریت روماتوئید بیشتر یا تمام غضروف را از بین برده باشد، پزشک ممکن است درمان متفاوتی را پیشنهاد کند.

بیشتر افراد سینووکتومی را روی زانو انجام می‌دهند، اما پزشکان این عمل جراحی را روی موارد زیر نیز انجام می‌دهند:

• آرنج
• مچ پا
• هیپ
• شانه
• مچ دست

در طول سینووکتومی چه اتفاقی می‌افتد؟

جراحان سینووکتومی را به یکی از دو روش زیر انجام می‌دهند: آرتروسکوپی یا جراحی باز. برای هر دو نوع، به دارویی نیاز دارید تا ناحیه مورد نظر را بی‌حس کند (بی‌حسی موضعی)، قسمت پایینی بدن شما را بی‌حس کند (بی‌حسی منطقه‌ای) یا شما را در حالت خواب قرار دهد تا دردی احساس نکنید (بیهوشی عمومی).

آرتروسکوپی نوعی جراحی با چند برش کوچک است. برای جراحی زانو، پزشکان یک شریان‌بند (تورنیکه) روی ناحیه مورد نظر قرار می‌دهند تا جریان خون را محدود کنند. آنها همچنین با استفاده از یک سیستم آبیاری تحت فشار، ناحیه مورد نظر را کشش می‌دهند.

جراح از طریق برش‌های کوچک، ابزارهای کوچک و یک دوربین مینیاتوری به نام آرتروسکوپ را وارد مفصل می‌کند. دوربین تصاویر را روی صفحه نمایش می‌دهد تا جراح بتواند هنگام برداشتن سینوویوم، داخل مفصل شما را ببیند.

اکنون اکثر سینووکتومی‌ها با استفاده از این روش انجام می‌شوند. این روش ارزان‌تر است، به زمان بهبودی کمتری نیاز دارد و احتمال عوارض آن نسبت به جراحی باز کمتر است. با این حال، انجام آن روی مفاصل خاص طولانی‌تر است و دشوار است.

جراحی باز زمانی است که جراح برش بزرگتری روی مفصل شما ایجاد می‌کند. از طریق این شکاف، بخشی یا تمام سینوویوم را بریده و خارج می‌کنند.

سینووکتومی با پرتودرمانی یک روش کمتر تهاجمی است. پزشک یک ماده رادیواکتیو را به مفصل تزریق می‌کند که باعث تجزیه سینوویوم می‌شود. این روش تجربی محسوب می‌شود و در همه جا در دسترس نیست.

سینووکتومی شیمیایی از داروهای قوی تزریق شده به مفصل برای تجزیه سینوویوم استفاده می‌کند. این روش همچنین به طور گسترده در دسترس نیست.

بعد از جراحی چه انتظاری می‌توان داشت؟

ممکن است بعد از سینووکتومی کمی احساس ناراحتی کنید. در مورد گزینه‌های تسکین درد از پزشک خود سوال کنید. استراحت، یخ گذاشتن روی مفصل و بالا نگه داشتن آن می‌تواند درد و تورم را کاهش دهد.

شما باید هر چه سریع‌تر مفصل خود را حرکت دهید تا قدرت و انعطاف‌پذیری آن را بازیابید. اگر مفصل شما پس از جراحی آنقدر درد می‌کند که نمی‌توانید وزن خود را روی آن قرار دهید، می‌توانید از دستگاه حرکت غیرفعال مداوم (CPM) برای حرکت دادن مفصل خود استفاده کنید.

اگر سینووکتومی روی زانوی خود انجام داده‌اید، پس از عمل باید گچ بگیرید. ممکن است لازم باشد در طول بهبودی از عصا استفاده کنید تا وزن از روی زانو برداشته شود.

یک یا دو روز بعد از عمل جراحی، شما شروع به کار با یک فیزیوتراپیست خواهید کرد. فیزیوتراپیست به شما تمریناتی را آموزش می‌دهد تا به شما در بازیابی دامنه حرکتی مفصلتان کمک کند. فقط به اندازه‌ای که پزشک یا فیزیوتراپیست شما توصیه می‌کند، ورزش کنید. وارد کردن وزن یا فشار بیش از حد روی مفصل می‌تواند بر بهبودی تأثیر بگذارد.

بهبودی باید چند هفته طول بکشد. بهبودی پس از آرتروسکوپی سریع‌تر از جراحی باز است. آرتروسکوپی همچنین درد و خونریزی کمتری ایجاد می‌کند، اما روشی پیچیده‌تر است که به جراح بسیار ماهری نیاز دارد.

میزان موفقیت سینووکتومی چقدر است؟

میزان موفقیت این جراحی بسته به شرایط شما و نوع عمل جراحی متفاوت است. سینووکتومی درد مفاصل را برای مدتی بهبود می‌بخشد، اما به اندازه کافی به حرکت کمک نمی‌کند. برخی از افراد در واقع توانایی حرکت مفصل خود را به دلیل تشکیل بافت اسکار از دست می‌دهند.

حتی اگر نتیجه خوبی داشته باشید، ممکن است دوام نداشته باشد. سینوویوم اغلب چند سال پس از جراحی دوباره رشد می‌کند. احتمال بازگشت سینوویت پس از عمل آرتروسکوپی بیشتر از جراحی باز است. در صورت بازگشت، پزشک به شما اطلاع خواهد داد که آیا نیاز به تکرار عمل دارید یا خیر.

یک مطالعه به بررسی اثربخشی سینووکتومی در افراد مبتلا به آرتریت روماتوئید زانو پرداخت. حدود یک سوم از افرادی که تحت عمل جراحی قرار گرفتند، پس از آن همچنان درد متوسط ​​یا شدید داشتند. افرادی که قبل از جراحی آسیب جدی به زانو نداشتند، بهترین نتایج را نشان دادند. محققان خاطرنشان کردند که جراحی به طور کامل بیماری را متوقف نمی‌کند.

اگر آرتریت روماتوئید یا آرتریت پسوریاتیک (PsA) دارید، پس از جراحی همچنان باید داروهای ضد روماتیسم مفصلی (DMARD) مصرف کنید. ادامه مصرف دارو به جلوگیری از التهاب مجدد سینوویوم و محافظت از سایر مفاصل شما در برابر آسیب کمک می‌کند.

عوارض احتمالی چیست؟

علاوه بر احتمال ایجاد بافت اسکار که می‌تواند حرکت شما را محدود کند، سینووکتومی می‌تواند همان مشکلاتی را ایجاد کند که سایر انواع جراحی‌ها ایجاد می‌کنند. این مشکلات عبارتند از:

• عفونت
• لخته‌های خون
• آسیب بافتی
• آسیب عصبی

سینووکتومی آرتروسکوپی معمولاً درد، خونریزی و سایر مشکلات کمتری نسبت به جراحی باز ایجاد می‌کند.

اگر هر یک از این علائم را دارید، با پزشک خود تماس بگیرید:

• تب
• درد شدیدی که دارو تسکین نمی‌دهد
• قرمزی یا تورم
• ترشح از ناحیه جراحی
• بی‌حسی یا سوزن سوزن شدن

قبل از انجام سینووکتومی، از جراح خود بپرسید که چه انتظاری باید داشته باشید. در مورد مزایا، معایب و زمان بهبودی اطلاعات کسب کنید. و ببینید آیا گزینه‌های دیگری برای این عمل وجود دارد که بتوانید در نظر بگیرید.

نوشته سینووکتومی برای آرتریت روماتوئید اولین بار در وب ام دی. پدیدار شد.